Ἀββᾶς Ὤρ - Βίος καί ἀποφθέγματα, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀββᾶς Ὤρ - Βίος καί ἀποφθέγματα, 7-8-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Κύριος Ἰησοῦς Χριστός 

 

Βίος Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Βίος Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου, 28-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Βίος καί θαύματα Ἁγ. Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Βίος καί θαύματα Ἁγ. Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως, 30-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Κυρά- Καίτη καὶ ὁ Ἅγιος Παϊσιος.

Όσοι και όσες παρακολουθήσατε στην τηλεόραση την σειρά για τον Άγιο Παΐσιο, θα είδατε κάποια κυρα-Καίτη, η οποία ήταν η ιδρύτρια και η ψυχή του Φιλοπτώχου Ταμείου που έγινε με πρωτοβουλία του τότε Μοναχού Παϊσίου στην Κόνιτσα και έσωσε από την πείνα πολλούς Κονιτσιώτες, χωρίς καμιά διάκριση πολιτικών φρονημάτων.

Κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε ο Άγιος ακόμη και από τους εντός της Εκκλησίας. Και όμως ήταν η αιτία να επιστρέψουν στην Εκκλησία πολλοί άθεοι.

Η Κόνιτσα είχε δοκιμαστεί, όσο καμιά άλλη περιοχή της Ελλάδας, πρώτα από τον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο, την Γερμανική Κατοχή και αμέσως μετά από τον Εμφύλιο, στην περιοχή της οποίας έγινε και η μεγαλύτερη αδελφοκτόνα μάχη. Μια ολόκληρη δεκαετία!!!

Ὁ Βίος τῆς Ὁσίας Ἁγίας Φιλοτιμίας τῆς Ράμετς, Μητέρας τοῦ Ὁσίου Δομετίου τοῦ Ἐλεήμονα

Ο Βίος της Οσίας Αγίας Φιλοτιμίας της Ράμετς, Μητέρας του Οσίου Δομετίου του Ελεήμονα

Η Οσία Μητέρα μας Φιλοτιμία γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1896, στο χωριό Μπαλανέστι, στην κομητεία Μπουζάου, από ευσεβείς γονείς, τον Συμιώνα και την Έλενα Μιρίτσα, οι οποίοι φύτεψαν μέσα της από βρεφική ηλικία τα θεμέλια της πίστης και του φόβου του Θεού. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Φιλοτιμία ως μυστηριώδες κάλεσμα σε μια ζωή θυσίας και αγιότητας, όπως η ομώνυμη Αγία.

Αν και οι ταραγμένες εποχές των αρχών του 20ού αιώνα εμπόδισαν την πορεία της προς την κοσμική μάθηση, έλαβε ως δώρο από τον Θεό ένα σοφό μυαλό και μια ευγενική και στοργική καρδιά. Στο πατρικό της σπίτι, έλαβε μια ολοκληρωμένη πνευματική εκπαίδευση, και οι λειτουργίες της Εκκλησίας, την οποία αγαπούσε πολύ, ήταν ο μυστικός της δάσκαλός και οδηγός στα ουράνια πράγματα.

Φτάνοντας στην ηλικία των 20 ετών, η νεαρή Φιλοτιμια ενώθηκε μέσω του Μυστηρίου του Γάμου με τον Ιωάννη Μανωλάκε, γιο του ίδιου χωριού, έναν άνθρωπο με ευγενική ψυχή και λάτρη των ιερών πραγμάτων.

Οἱ Ἅγιοι Πάντες: Οἱ μοναδικοὶ παιδαγωγοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση

Οἱ «Βίοι τῶν Ἁγίων», λέγει ὁ σοφός καί ἁγιασμένος καί φωτισμένος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἶναι ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ψάχνουμε νά βροῦμε παιδαγωγικά πρότυπα γιά τούς σκοπούς τῆς Παιδείας κι ἔχουμε ἐδῶ τούς μοναδικούς παιδαγωγούς, τούς Ἁγίους· εἶναι οἱ μοναδικοί παιδαγωγοί, τούς ὁποίους δέν γνωρίζουμε. Ποιός διαβάζει «Βίους Ἁγίων»; Πότε παρουσιάζουμε στά σχολεῖα μας τούς «Βίους τῶν Ἁγίων»;

Ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων.

Γι' αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πρόσταξε νὰ γραφτοῦν οἱ βίοι τῶν ἁγίων..

«Γι' αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πρόσταξε νὰ γραφτοῦν οἱ βίοι τῶν ἁγίων, ὥστε ὅποιος υἱοθετεῖ ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς τρόπους ζωῆς νὰ ὁδηγηθεῖ ἀπὸ ἕνα παρόμοιο παράδειγμα πρὸς τὴν ἀλήθεια». 

Νείλος ὁ Ἀσκητὴς (Φιλοκαλία τόμος 1. Ἀσκητικὸς Λόγος) ל  

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/05/1.html

Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας Βίος, δρᾶσις καὶ μαρτύριον αὐτοῦ ἐν Πάτραις Κεφάλαιον Γ’.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ

Παναγιώτης Ν. Τρεμπέλας

Αι πρώται ημέραι της διαμονής του αποστόλου εν Πάτραις

Από της Μακεδονίας ο απόστολος Ανδρέας κατήλθε διδάσκων μέχρι της Πελοποννήσου, αφιχθείς δε εις τας Πάτρας εφιλοξενήθη εν τη οικία πολίτου τινός μονίμως εγκατεστημένου εν τη πόλει, ονομαζομένου Σωσσίου. Ούτος εδέχθη να φιλοξενήση τον απόστολον τοσούτω μάλλον φιλοφρόνως και ευγνωμόνως, όσω πάσχων υπό νόσου ανιάτου και θανατηφόρου, εθεραπεύθη υπ’ αυτού παραχρήμα τη επικλήσει του Κυρίου»29. Ως δε ήτο επόμενον, η φήμη του επιτελεσθέντος θαύματος ταχέως διήλθεν καθ’ άπασαν την πόλιν, φθάσασα και μέχρις αυτού του ανθυπάτου. Ήτο δε τότε ανθύπατος ανήρ ονομαζόμενος Λέσβιος, προσκεκολλημένος εις την ειδωλολατρικήν πλάνην, δι’ αυτό δε τούτο και διεταράχθη «ου μικρώς και εχαρακτήρισε τον επ’ ονόματι του Ιησού τοιαύτας θεραπείας επιτελούντα ως «μάγον τινά και απατεώνα». Δεν πρέπει, έλεγε ο Λέσβιος, να δίδωμεν προσοχήν εις αυτόν, αλλ’οφείλομεν μάλλον από τους ιδικούς μας θεούς να ζητώμεν πάσαν ευεργεσίαν30. Έλαβε δε και την απόφασιν να συλλάβη τον απόστολον και να θανατώση αυτόν.

Αλλ’ ενώ κατά την νύκτα κατέστρωνε το σχέδιον της συλλήψεως και εξοντώσεως του αποστόλου, καταλαμβάνεται αιφνιδίως υπό βαρείας νόσου, εκ της οποίας επί πολλάς ώρας παρέμεινεν άφωνος..Όταν δε ανένηψέ πως, προσεκάλεσε τους υπό τας διαταγάς αυτού στρατιώτας και κλαίων παρήγγειλεν εις αυτούς, ίνα αναζητήσουν τον απόστολον και παρακαλέσουν αυτόν, όπως σπεύση εις επίσκεψίν του. Ελθόντος δε μετ’ ολίγου του αποστόλου, «σύνδακρυς» γενόμενος ο ανθύπατος, παρεκάλει αυτόν λέγων: «Άνθρωπε ξένε και γνώστα ξένου Θεού, ελέησον άνθρωπον πεπλανημένον και ταις των αμαρτημάτων κηλίσι κατεστιγμένον»31. Καρδία εύσπλαχνος και συμπαθής ο Ανδρέας συνεκινήθη βαθύτατα εκ των δακρύων του Λεσβίου και καμφθείς προ της οικτράς καταστάσεως τούτου, επέθεσε μεν «την δεξιάν αυτού χείρα τω σώματι του πάσχοντος», «άρας δε τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν προσήυχετο λέγων: Ο μόνος Θεός Ιησούς», ο οποίος πρότερον μεν ήσο άγνωστος εις τον κόσμον, τώρα δε γίνεσαι φανερός εις αυτόν δι’ ημών και του κηρύγματός μας, έγγισε τον δούλον σου τούτον με την αόρατον σωτήριά σου χείρα και ιάτρευσον τον εσωτερικόν και εξωτερικόν του άνθρωπον. Κατάστησον αυτόν σκεύος εκλογής σου, ίνα συγκαταριθμηθή μετά των προβάτων σου και υγιής γενόμενος διακηρύττη την δραστήριον και πάντα κατορθούσαν δύναμίν σου32. Αφου δε είπε ταύτα ο απόστολος, εκράτησεν από της χειρός αυτού τον Λέσβιον και ανήγειρεν αυτόν εξ ολοκλήρου υγιά.

Βίος τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, 12-12-2025

 

Ὁ Στυλιανὸς Κεμεντζετζίδης -Θεολόγος- Συγγραφέας- μιλάει μὲ τὸν Κλεῖτο Ἰωαννίδη γιὰ τὸν Ἅγιο Δημήτριο Γκαγκαστάθη

Κ.Ι.: Οι Γέροντες είναι οι φωτεινοί εκείνοι στύλοι της Εκκλησίας, οι οποίοι καθοδηγούν όλους εμάς στον δρόμο της κατά Θεόν τελειώσεως. Οι Γέροντες φτάνουν σε ύψη πνευματικά τέτοια, που μπορούν να διεισδύσουν στις ανθρώπινες ψυχές και να διακρίνουν εκεί που υπάρχει η πλάνη, εκεί που υπάρχει η αμαρτία και οι αδυναμίες και να οδηγήσουν τον πιστό Χριστιανό σε ανώτερες καταστάσεις, πιο κοντά στο Θεό, στα κρείττονα, όπως θα έλεγαν οι Πατέρες. Οι Γέροντες είναι εκείνοι οι φιλόθεοι και οι θεόφρονες που αγάπησαν με πάθος το Χριστό και έζησαν μέσα στο Ευαγγέλιο και το Ευαγγέλιο είναι εκείνο που αναλύουν και βιώνουν.

Στο κεφάλαιο αυτό θα δούμε μια μεγάλη φωτεινή μορφή της σύγχρονης Ελληνικής Ορθοδοξίας, τον Γέροντα Δημήτριο Γκαγκαστάθη, τον οποίο εγνώριζε ο κύριος Στυλιανός Κεμεντζετζίδης απο κοντά, του αφιέρωσε τόμο ειδικό και μας δίδει τις εμπειρίες και μαρτυρίες απ' αυτόν τον μεγάλο Γέροντα.

Κ.Ι.: Κύριε Κεμεντζετζίδη, ας κάνουμε γνωστό τον πατέρα Γκαγκαστάθη, με λίγα βιογραφικά στοιχεία προτού μπούμε στα βαθύτερα και ενδότερα της αγιότητας του.

Σ.Κ.: Μάλιστα. Ευχαριστώ κ. Ιωαννίδη για την πρωτοβουλία που είχατε να αξιοποιηθεί και το σύγχρονο αυτό πνευματικό κεφάλαιο της Ορθοδοξίας και να γίνει ευρύτερα γνωστό στο χώρο των Ορθοδόξων Ελλήνων.

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως: Ὁ Διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς, ὁ Παιδαγωγός, ὁ Θεολόγος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ἡ Ριζάρειος Ἐκκλησιαστική Σχολή, ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπό τῶν ἀοιδίμων εὐεργετῶν ἀδελφῶν Μάνθου καί Γεωργίου Ριζάρη μέ σκοπό – διατυπωμένο εἰς τό 72 ἄρθρο τῆς διαθήκης τοῦ Γεωργίου Ριζάρη – νά χορηγῇ εἰς Ἕλληνας «ἔχοντας τάς ἀπαιτουμένας προπαιδευτικάς γνώσεις τά αὐτά διδακτικά μέσα, ὥστε νά εἶναι εἰς θέσιν νά ἐνδυθοῦν τό τῆς ἱερωσύνης σχῆμα μετά τήν ἀποπεράτωσιν τῆς πενταετοῦς ἐν αὐτῇ σπουδῆς», ἑορτάζει διττή ἑορτή: Τήν συμπλήρωσι ἑκατόν πενήντα ἐτῶν (1844 – 1994) ἀπό τῆς ἱδρύσεώς της καί ἑκατόν ἐτῶν (1894 – 1994) ἀπό τῆς ἀναλήψεως τῆς διευθύνσεως αὐτῆς ὑπό τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως.

Ἡ ἱερά αὐτή Σχολή διά τήν προσφοράν της εἰς τήν Ἐκκλησία καί τόν Ἑλληνισμό – τόν ἐλεύθερο καί τόν ὑπόδουλο – ἐχαρακτηρίσθη ὡς «τό ἄριστον καί ὠφελιμώτατον πάντων τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐκπαιδευτηρίων, ὅπερ πολυειδώς καὶ πολυτρόπως, ἀμέσως τε καί ἐμμέσως εὐηργέτησε καί εὐεργετεῖ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί τό Ἑλληνικόν Ἔθνος»[1]. Ἀνεγνωρίσθη καί ἐτιμήθη ὑπό τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν διά χρυσοῦ μεταλλίου εἰς πανηγυρική συνεδρία τῆς 29-12-1966 ὡς «ἑστία ἀληθοῦς Χριστιανικῆς καί κλασσικῆς παιδείας, ἐκ τῶν κόλπων τῆς ὁποίας προῆλθον καί ἀνεδείχθησαν ἐξαίρετοι κληρικοί καί ἱεράρχαι, ὡς ἐπίσης καὶ ἐπιφανεῖς ἐπιστήμονες εἰς ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐπιστήμης, τῆς ἀκτινοβολίας τῆς Σχολῆς ταύτης ἐπεκταθείσης καί πέρα τῶν ὁρίων τοῦ ἑλληνικοῦ βασιλείου»[2]. Πρό πάντων δέ σεμνύνεται διά τόν ἔφορον αὐτῆς, τόν Ἅγιον Νεκτάριον Πενταπόλεως, ὁ ὁποῖος τήν ἐλάμπρυνε ἐπί δέκα τέσσαρα ἔτη (1894-1908) ὡς ἄριστος καί ἱεροπρεπής Διευθυντής, ὡς ἔξοχος Παιδαγωγός, ὡς κορυφαῖος Θεολόγος καί Συγγραφεύς πολλῶν καί περισπουδάστων συγγραμμάτων, ὡς Ὅσιος.

Μιὰ μέρα, στὸν πατέρα Γαβριὴλ δόθηκε μιὰ προσφορὰ τριάντα αὐγῶν.

Μια μέρα, στον πατέρα Γαβριήλ δόθηκε μια προσφορά τριάντα αυγών. Ζήτησε από τον άνθρωπο που είχε φέρει την προσφορά να πάρει πίσω δεκαπέντε. Ο άνθρωπος αρνήθηκε, λέγοντας:

«Άφησέ τα!»

Ο πατέρας Γαβριήλ πέταξε τα δεκαπέντε αυγά.

«Αυτά τα αυγά ήταν καρποί της ανυπακοής· δεν θα τα έτρωγα», είπε με λύπη.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2025/11/blog-post_41.html

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γαβριὴλ (Οὐργκεμπάτζε), 1929 – 1995. Ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία.

“Η αλήθεια είναι στην αθανασία της ψυχής” – ο Γέροντας Γαβριήλ

Ο αρχιμανδρίτης Γαβριήλ, κατά κόσμον Γκοντέρτζι Ουργκεμπάτζε του Βασίλη, γεννήθηκε στην Τιφλίδα στις 26 Αυγούστου 1929. Τον Γκοντέρτζι τον βάφτισαν στη βρεφική ηλικία στον Ναό της Αγ. Βαρβάρας της Μεγαλομάρτυρος (που βρίσκεται στη συνοικία Ναβτλούγι στην Τιφλίδα). Η νονά του Γκοντέρτζι ήταν η «Αδελφή του Ελέους» Ταμάρα Μπεγκιασβίλι. Εκείνη την περίοδο στη Γεωργία επικρατούσε το κομμουνιστικό καθεστώς, διωκόταν η θρησκεία, κατέστρεφαν ή έκλειναν τις εκκλησίες, φόνευαν και εξόριζαν αθώους ανθρώπους. Ο Γκοντέρτζι ήταν περίπου δυο χρονών όταν κάτω από άγνωστες συνθήκες σκότωσαν τον πατέρα του, Βασίλη Ουργκεμπάτζε. Στο εξής, τα μέλη της οικογένειάς του τον έλεγαν «Βασίκο» (το όνομα «Βασίκο» είναι υποκοριστικό του ονόματος «Βασίλη») προς τιμήν του πατέρα του.

Ο μικρός Βασίκο από τα παιδικά του χρόνια διακρινόταν με την Θεία χάρη. Έχτιζε μικρές εκκλησίες από πέτρινες πλάκες και άναβε μέσα τους τα σπίρτα. Η μητέρα του Βασίκο ναι μεν φοβόταν να μην προσέξει κανείς αυτό το πάθος του Βασίκο, διότι υπήρχε πιθανότητα κάποιος να καταγγείλει την οικογένειά της για την αντικομμουνιστική διαπαιδαγώγηση του παιδιού, αφετέρου όμως στο τέλος της ζωής της έγινε μοναχή Άννα (ετάφη στην αυλή της γυναικείας Μονής του Σαμτάβρο, δίπλα στο υιό της). Ο Βασίκο από τα παιδικά του χρόνια συμπεριφερόταν παράξενα – απέφευγε να παίζει με τους συνομηλίκους του και προτιμούσε την μοναξιά και τη σιωπή. Το παιδί όμως διασκέδαζε μόνο με έναν τρόπο: κρατούσε στο χέρι ένα μακρύ ραβδί και έτρεχε. Τα πουλιά που ήταν τριγύρω μάζευαν γύρω από το ραβδί και το ακολουθούσαν με τιτίβισμα. Αυτό το θέαμα προκαλούσε περιέργεια σε όλους.

Ὁ Ὃσιος Θεόδωρος ὁ Ὁμολογητής καί ἡγούμενος της μονής Στουδίου.

Ἀναφέρεται ὃτι ὁ Μέγας Βασίλειος ἦταν ὁ σπουδαιότερος τῶν ἀνθρώπων τοῦ αἰῶνος του. Ὡστόσο καί ὁ Ὃσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὁ μέγας πυρσολαμπής στῦλος τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ, ὑπῆρξε ὂχι μόνο θαυμαστής, ἀλλά καί μιμητής τοῦ «φωστῆρος τῆς Καισαρείας». Γι’ αὐτό καί δίκαια φημιζόταν ἀπό τούς συγχρόνους του ὡς «ἂλλος τις Βασίλειος».

Αὐτός ὁ ἀτρόμητος ὑπερασπιστής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό 759 μ.Χ. Προερχόταν ἀπό οἰκογένεια εὐγενῶν, ἡ ὁποία τροφοδοτοῦσε τήν πολιτεία μέ ἀνωτάτους ὑπαλλήλους. Ὁ πιστός καί ἐνάρετος πατέρας του, ὁ Φωτεινός, ἐξασκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ βασιλικοῦ θησαυροφύλακα. Ἡ δέ εὐσεβής μητέρα του, ἡ Θεοκτίστη, ἡ ὁποία ἦταν ἀδελφή τοῦ Ἁγίου Πλάτωνα, ἦταν ἐκείνη πού τοῦ ἐνέπνευσε τόν διάπυρο ζῆλο γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη καί τήν ἀγάπη πρός τήν μοναχική ζωή. Ὁ Ἃγιος Θεόδωρος ἀναγνωρίζοντας τούς κόπους της τήν ἀποκαλεῖ δύο φορές μητέρα (διμήτηρ), διότι τοῦ χάρισε ἐκτός ἀπό τήν φυσική καί τήν πνευματική ζωή.

Κατόπιν ἐκλεκτοί δάσκαλοι τοῦ δίδαξαν τά ἱερά γράμματα καί τήν ἐγκύκλιο παιδεία, καθώς καί τίς ἐπιστῆμες τῆς φιλοσοφίας καί τῆς ρητορικῆς.

Ὁ Θεόδωρος ἦταν μόλις 22 χρονῶν, ὃταν ὁ θεῖος του Πλάτων, ὁ ὁποῖος ἀπό αὐλικός ἒγινε ἡγούμενος στήν Μονή τῶν Συμβόλων τῆς Βιθυνίας, ἦλθε στήν Κωνσταντινούπολη τό 781 μ.Χ. Ὁ ἱερός πατήρ μέ τήν διδασκαλία του σαγήνευσε ὁλόκληρη τήν εὐλογημένη οἰκογένεια τῆς ἀδελφῆς του καί τήν προσείλκυσε στόν μοναχικό βίο. Ἒτσι πατέρας, μητέρα καί τά τέσσερα παιδιά τους, ὁ Θεόδωρος, ὁ Ἰωσήφ – ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἒγινε ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης – ὁ Εὐθύμιος καί μία ἀδελφή τους καθώς καί ἂλλοι συγγενεῖς ἐγκατέλειψαν τόν κόσμο καί ἀξιώθηκαν νά γίνουν ἐνάρετοι καί εὐλαβεῖς μοναχοί.

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Εὐβοίᾳ τιμᾶ τον «ἀφορισμένο» Νικόλαο Σωτηρόπουλο.

Ὁ Ἅγιος τιμᾶ τόν ἀδίκως καί ἀντικανονικῶς ἀφορισθέντα ὁμολογητή θεολόγο-ἱεροκήρυκα Νικόλαο Σωτηρόπουλο.

«Στην κυριακάτικη Θεία Λειτουργία ήταν το τιμώμενο πρόσωπο. O Άγιος τον παρακάλεσε να κηρύξει το λόγο του Θεού..»

Ὁ θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, μετὰ τὸ ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας ποὺ τοῦ ἐπιβλήθηκε γιὰ τὴν γνωστὴ ὀρθόδοξη καὶ ὁμολογιακὴ στάση του, ἐπισκέφτηκε τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Ἐκεῖ συνάντησε τὸν Ἅγιο Ἰάκωβο.

Ὁ Ἅγιος μὲ πατρικὴ στοργὴ τὸν ἀγκάλιασε λέγοντας: «-Νῖκο μου, Νῖκο μου, Νῖκο μου». Καὶ τὸν ἀσπάστηκε «ἐν φιλήματι ἁγίῳ».

Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ Βίος Δ΄ μέρος, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ Βίος Δ΄ μέρος, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, 6-11-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ Βίος Γ΄ μέρος, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ Βίος Γ΄ μέρος, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, 3-11-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος: Ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της αρχαίας Εκκλησίας υπήρξε ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και συγγραφέας της ομωνύμου Καθολικής Επιστολής της Καινής Διαθήκης.

Ήταν Ιουδαίος την καταγωγή και σύμφωνα με την παράδοση, γιος του μνήστορος Ιωσήφ, ο οποίος ήταν παντρεμένος πριν μνηστευθεί την Παρθένο Μαρία και είχε χηρέψει. Είχε δε επτά παιδιά, τον Ιάκωβο, τον Ιωσή, τον Ιούδα, τον Σίμωνα ή Συμεών, την Εσθήρ, την Μάρθα και τη Σαλώμη, η οποία αργότερα έγινε η μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη.

Ο Ιωσήφ μετά τη χηρεία του μνηστεύτηκε, κατά θεία οικονομία, την Παρθένο Μαρία, για να μεγαλώσει τα παιδιά του, αλλά κυρίως να γίνει ο θετός πατέρας και ο προστάτης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και ο Ιάκωβος αναφέρεται ως Αδελφόθεος, αφού έζησαν μαζί κάτω από την ίδια στέγη σαν αδέλφια.

Ἀπὸ τὸν βίον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη

Παραθέτομεν ἕνα ἀπόσπασμα, ὅπως παρουσιάζεται μέσα ἀπὸ τὰ γραπτά του (ἁγιοκατετάχθη 10 Ἰουλίου 2025):

Ο ΒΙΟΣ ΜΟΥ

Ἐγεννήθην τήν 1ην Αὐγούστου 1902 ἀπὸ γονεῖς πτωχούς. Ἐτελείωσα τό Δημοτικό Σχολεῖο τοῦ χωριοῦ μου τό 1915. Ἀπό μικρό παιδί ἐξυπηρετοῦσα μέσα στό ναό τόν ἱερέα τοῦ χωριοῦ μου. Ὅταν πήγαινα στὸ σπίτι καί εὕρισκα εὐκαιρία, ἔκαμνα ἐκεῖνα πού ἔκαμνε καί ὁ ἱερεύς στήν Ἐκκλησία. Τό ἴδιο ἔκαμνα καί ὅταν ἔβοσκα τά ζῶα ἔξω εἰς τόν κάμπο καί τό βουνό. Μόλις εὕρισκα κατάλληλη εὐκαιρία ἔκαμνα τήν προσκομιδή καί τήν ἁγία Τράπεζα. Εἶχα διάφορα πράγματα, διά νά κάμω τά καθήκοντα τοῦ ἱερέα. Μοῦ ἄρεσε νά κάμνω μικρά καί πρόχειρα ἐκκλησάκια· ἐπίσης νὰ μελετῶ διάφορα χριστιανικά βιβλία, ἰδιαίτερα βίους ἁγίων. Τακτικά ἐπήγαινα καί εἰς τόν ναό τῶν Ταξιαρχῶν, γιά νά τόν περιποιοῦμαι καί γιά νά προσεύχωμαι.

Ὅπου ὁρίζει ὁ Κύριος ἐκεῖνο γίνεται

Ἐπειδή οἱ γονεῖς μου ἦταν πτωχοί, δέν συνέχισα σπουδές. Ἀγαποῦσα καί τήν ἁγιογραφία… Στὸ τέλος, τό 1917, ἐπῆρα ὀλίγα πρόβατα καί ἔγινα τσοπάνος. Ὅπου ὁρίζει ὁ Κύριος ἐκεῖνο γίνεται. Γιά νά ἐνδυναμώσω τήν πίστι μου ἐδιάβαζα βίους ἁγίων καί ὅ,τι χριστιανικό βιβλίο.

Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ Βίος -Α΄ μέρος, Ἁγ. Ἰοὐστίνου Πόποβιτς, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ Βίος -Α΄ μέρος, Ἁγ. Ἰοὐστίνου Πόποβιτς,12-10-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου