Ἀπό τῆς φάτνης τῆς Βηθλεέμ, ἔως τοῦ Γολγοθᾶ (καί τῶν πυλῶν τοῦ ἅδου)

Ἀπό τῆς φάτνης τῆς Βηθλεέμ, ἔως τοῦ Γολγοθᾶ (καί τῶν πυλῶν τοῦ ἅδου)

Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Μανώλη

Α´

Τελειώνει, μὲ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου, ἡ νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Τὸ λέγει ἕνα τροπάριον, ποὺ θὰ ἀκούσωμεν τὴν προσεχῆ Παρασκευήν:

«Τὴν ψυχωφελῆ πληρώσαντες τεσσαρακοστὴν καὶ τὴν ἁγίαν ἑβδομάδα τοῦ πάθους σου αἰτοῦμεν κατιδεῖν, φιλάνθρωπε, τοῦ δοξάσαι ἐν αὐτῇ τὰ μεγαλεῖα σου καὶ τὴν ἄφατον δι’ ἡμᾶς οἰκονομίαν σου, ὁμοφρόνως μελωδοῦντες, Κύριε δόξα σοι» πλ. δ΄

Καὶ ἡ μεγάλη Ἑβδομὰς ἐντὸς ὀλίγου ἀρχίζει. Ὀνομάζεται δὲ «Μεγάλη» διότι «μεγάλα τινὰ καὶ ἀπόρρητα τυγχάνει τὰ ὑπάρξαντα ἡμῖν ἀγαθὰ» κατὰ τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον. Καλὸν εἶναι νὰ ἀφιερώσωμεν τὸν χρόνον αὐτὸν εἰς τὸ πάθος καὶ τὸν Σταυρικὸν θάνατον τοῦ Κυρίου μας, τὰ ὁποῖα ἔπαθε ἑκουσίως διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν.

Ἀναφέρει τὸ «Γεροντικόν, ὅτι ἕνας γέροντας ἐκάθητο κάποτε κοντὰ εἰς τὸν Ἀββᾶν Ποιμένα, καὶ τὸν εἶδε εἰς θείαν ἔκστασιν· καὶ ἐπειδὴ εἶχε πολὺ θάρρος εἰς αὐτόν, τοῦ ἔβαλε μετάνοια καὶ τὸν παρεκάλεσε λέγοντας: πές μου, ποῦ ἤσουν; Ὁ δέ, ἀφοῦ τὸν ἀνάγκασε εἶπεν· «ὁ λογισμός μου ἦτο ὅπου ἡ ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος ἔστεκε καὶ ἔκλαιε πλησίον τοῦ σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος. Καὶ ἐγὼ ἤθελα πάντοτε ἔτσι νὰ κλαίω».

Μᾶς εἶχε δοθῆ ἡ εὐκαιρία τὴν παραμονὴν τῶν Χριστουγέννων νὰ ὁμιλήσωμε διὰ τὴν μεγάλην σημασίαν, ποὺ ἔχει δι’ ἡμᾶς καὶ «τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν» ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, τονίζει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν». Ἡ σωτηρία μας ἀρχίζει μὲ τὴν Γέννησιν. Ὁλοκληρώνεται ὅμως μὲ τὸν θάνατόν Του, τὸν σταυρικὸν θάνατον (Φιλ. 2.8)

Εἶναι Ὀρθόδοξοι οἱ Νεορθόδοξοι;

Τοῦ π. Μάρκου Κ. Μανώλη (†)

 

Ὁ π. Θεόκλητος ἀπαντᾶ εἰς τὸν κ. Γιανναράν

 

«Στὸ βιβλιαράκι του «ἐρωτικῶν ἀµφιλογίες» καὶ στὴ σελίδα 56, ἀπαντώντας στὸν ἰσχυρισµό µου ὅτι: «Ὁ ὅρος ἔρως δὲν ὑπάρχει στὴν πατερικὴ ὁρολογία γιὰ τὶς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων. Ἔρως εἶναι ἡ φλογερὴ ἀγάπη, ποὺ ἀναφέρεται µόνον στὸν Θεὸ καὶ δὲν ἔχει καµµία θέση οὔτε πρὸ τοῦ γάµου, οὔτε µέσα στὸν γάµο», γράφει τὰ ἑξῆς: «∆ὲν ἔχει νόηµα νὰ παραθέσει κανεὶς τὶς πλήθουσες ἀναφορὲς τῆς πατερικῆς γραµµατείας στὸν ἀνθρώπινο ἑτερόφυλο ἔρωτα καὶ στὴ δυναµικὴ τῆς εἰκόνας τοῦ τριαδικοῦ τρόπου τῆς ὑπάρξεως καὶ τῆς «κενώσεως» τοῦ Χριστοῦ, ποὺ αὐτὸς ὁ ἔρωτας ἀντανακλᾶ.

«∆ὲν ἔχει νόηµα;» ἀπαντᾶ ὁ πατήρ. «Ὄχι µόνο ἔχει, ἀλλὰ ἡ λύση τοῦ προβλήµατος εἶναι ἡ παράθεση τῆς σχετικῆς πατερικῆς γραµµατείας. Λοιπὸν «ὅπερ ἔδει δεῖξαι», ὅπως λένε καὶ οἱ µαθηµατικοί. Φέρε µας δύο, τρία, πέντε κείµενα Πατέρων, ποὺ ἀποδέχονται τὸν ἑτερόφυλο ἔρωτα ὡς ἀναµάρτητον, ὡς διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν θεῖον ἔρωτα καὶ ἰδοὺ οἱ νεορθόδοξοι εἶσθε πλέον ὀρθόδοξοι». Ἂν µπορῆτε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ φέρετε µαρτυρίες ὅτι....

δέχονται οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὸν ἑτερόφυλο ἔρωτα, τότε πραγµατικὰ εἶσθε ὀρθόδοξοι.

Ὁ ἀσκητισμὸς τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τῆς γλώσσης

Ὁ ἀσκητισμὸς τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τῆς γλώσσης*

 

 Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

 

Τὸ μεσημέρι στὴν τράπεζα τῆς ἐνορίας μας εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἀκούσουμε γιὰ τὸ ἀληθινὸ μυστήριο τῆς ἐνορίας καθὼς καὶ γιὰ τὸ νόημα τῶν τραπεζῶν τῆς ἀγάπης. Ἀπόψε στὴν εἴσοδο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στὸ μέγα πέλαγος τῆς νηστείας, ἂς ἐπιτραπῆ καὶ ἂς συγχωρεθῆ νὰ μιλήσουμε διὰ τὸν ἀσκητισμὸ τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τῆς γλώσσης κατὰ τὴν διδασκαλία, ὅπως μᾶς ἔχει διδάξει ὁ Μέγας Βασίλειος, ποὺ λέγει: «ἀληθὴς νηστεία ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις».

Αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι μιὰ σπουδαία καὶ πνευματικὴ προσπάθεια, ποὺ ἴσως δὲν τὸ προσέχουμε ἀκριβῶς ὅσο πρέπει καὶ ἐπιβάλλεται νὰ ἀγωνισθοῦμε πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ τὴν περίοδο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Συχνὰ ξεχνοῦμε ὅτι ἡ λέξη ἀσκητισμός, σημαίνει ἄσκηση, ὅπως εἶναι ἡ στρατιωτικὴ ἄσκηση. Μερικὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι νομίζουν ὅτι ὁ ἀσκητισμὸς εἶναι ἕνα εἶδος καταπίεσης καὶ αὐτὸ εἶναι λυπηρὸ ἢ σὰν νὰ ἦταν κάτι ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ τοὺς ἐγγάμους, παρὰ μόνο μὲ τὴν ζωὴ τῶν μοναχῶν. 

Ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων

 Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Εἰς τὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, εὐλαβεῖς χριστιανοί, ἀπὸ τὸν μῆνα Νοέμβριον ἀρχίζομεν νὰ αἰσθανώμεθα μέσα εἰς τὸ προεόρτιον κλῖμα τῶν Χριστουγέννων: Καὶ μὲ τὴν νηστείαν, ποὺ ἀρχίζει τὴν ἑπομένην τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Φιλίππου, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς θεσπεσίους ὕμνους: «Ὁ ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται· τουτέστι, τὸ ἀταπείνωτον αὐτοῦ ὕψος ἀταπεινώτως ταπεινώσας συγκαταβαίνει τοῖς ἑαυτοῦ δούλοις, συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καὶ ἀκατάληπτον συγκατέβη· καὶ Θεὸς ὤν τέλειος, ἄνθρωπος τέλειος γίνεται, καὶ ἐπιτελεῖται τὸ πάντων καινὸν καινότατον, τὸ μόνον καινὸν ὑπὸ τὸν Ἥλιον, δι᾽ οὗ ἡ ἄπειρος τοῦ Θεοῦ ἐμφανίζεται δύναμις· τί γὰρ μεῖζον τοῦγενέσθαι τὸν Θεὸν ἄνθρωπον;».
Καὶ τοῦτο ἔγινε, κατὰ τὸν ὑμνογράφον ἀπὸ φιλανθρωπίαν, διὰ νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε καταντήσει σπήλαιον ληστῶν, ὁ Χριστὸς ἔγειρε εἰς τὸ σπήλαιον νὰ γεννηθῆ σὰν ἄνθρωπος. Καὶ ἦλθε νὰ χωρέσῃ εἰς αὐτὸ τὸ μικρὸν σπήλαιον, διὰ νὰ ὑψώσῃ καὶ νὰ μεγαλώσῃ ὁ ἄνθρωπος, ποὺ τόσον πολὺ ἔπεσε μὲ τὴν παράβασιν. Χριστὸς γεννᾶται τὴν πρὶν πεσοῦσαν ἀναστήσων εἰκόνα.

Ὁ πλούσιος καὶ ὁ πτωχὸς Λάζαρος. Κυριακή Ε΄Λουκᾶ. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ὁ πλούσιος καὶ ὁ πτωχὸς Λάζαρος

 Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Μεγάλη ἡ ἀντίθεσις μεταξύ τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου, ὅπως τήν περιέγραψε ἡ εὐαγγελική περικοπή. Ὁ πλούσιος ὅσο ζῆ ἀπολαμβάνει τήν ἡδονή σέ ὅλες τίς μορφές, ἤτοι τήν φιλαργυρία («ἦν πλούσιος»), τήν φιλοδοξία («ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον») καί τήν φιληδονία («εὐφραινόμενος καθ᾽ ἡμέραν λαμπρῶς»), μετά ὅμως τόν θάνατόν του ἀπολαμβάνει τήν ὀδύνη. «Ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογί ταύτῃ», ἔλεγε ὁ ἴδιος.
᾽Αντίθετα ὁ πτωχός Λάζαρος, ὅσο εἶναι στή γῆ, ἀπολαμβάνει τήν ὀδύνη, μετά θάνατον ὅμως βιώνει τήν πνευματική ἡδονή, ἀφοῦ ζῆ στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ. Σέ πλεονεκτικώτερη θέσι βρίσκεται ὁ πτωχός Λάζαρος.
Ἡ σύνδεσί του μέ τήν πραγματική ζωή τόν κάνει ἐπώνυμο, ἐνῷ ὁ πλούσιος, πού συνδέεται μέ τήν παροῦσα ζωή καί εἶναι ἀποκομμένος ἀπό τήν αἰωνιότητα, εἶναι ἀνώνυμος.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλοῦτο, πού καταντᾶ εἰδωλολατρία, διαφθείρει κυριολεκτικά τόν ἄνθρωπο. Θά πρέπει ὅμως νά γίνουν δύο ἀπαραίτητες διευκρινίσεις πάνω στό μεγάλο θέμα τῆς ἀντιθέσεως μεταξύ πλουσίων καί πτωχῶν.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ἄλλο κατάκριση καί ἱεροκατηγορία καί ἄλλο αὐστηρός ἔλεγχος τῆς αἵρεσης καί τοῦ αἱρετικοῦ

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης

Πολύ σοφά τα λόγια του Αγίων που μας ομιλούν για το βαρύτατο αμάρτημα της Κατάκρισης. Όμως παρεξηγούνται από τους αιρετικούς Οικουμενιστές.

Είναι γνώρισμα, όλων των αιρετικών και των σημερινών οικουμενιστών, να μετονομάζουν τον αυστηρό έλεγχο για την πλάνη και την αίρεσή τους σε κατάκριση και ιεροκατηγορία. Πρέπει να κάνουμε σαφές πως είναι άλλο η κατάκριση και η ιεροκατηγορία και άλλο ο αυστηρός έλεγχος και η ομολογιακή και απολογητική αντιπαράθεση με την αίρεση και τον αιρετικό.

Δεν ασχολούμαστε με τα κρύφια της ψυχής και της ζωής κανενός. Δεν καταγγέλλουμε τον ιερέα ως κλέφτη, ως αμαρτωλό, πόρνο, απατεώνα και κανέναν άλλον. Αυτό είναι κατάκριση και ιεροκατηγορία. Να ασχολείσαι με τις ποικίλες αμαρτίες του συνανθρώπου σου και να τις καταμαρτυρείς ή και να συκοφαντείς λέγοντας οικτρά ψέματα, προσβάλλοντας την ιερότητα του προσώπου του αδελφού σου.