Ὅραμα Ἁγίου Ἰωάννη της Κροστάνδης / Εἶδα μιὰ νεωτερίζουσα ἐκκλησία ποὺ στὴν Ἁγία Τράπεζα δὲν ὑπῆρχε σταυρός...

Όραμα Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης | Είδα μια νεωτερίζουσα εκκλησία που στην Αγία Τράπεζα δεν υπήρχε σταυρός...

Μετάφραση: Βασίλειος Ξεσφίγγης (από το Ρωσικό ipckatakomb)

ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω

Προφητικό όραμα του αγίου δίκαιου πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης.

Είμαι ο αμαρτωλός υπηρέτης Ιωάννης, ιερέας της Κρονστάνδης, που γράφω αυτό το όραμα. Το έγραψα εγώ με το χέρι μου, αυτό που είδα το μετέφερα γραπτώς.

Το βράδυ της 1ης Ιανουαρίου 1908, μετά την απογευματινή προσευχή, κάθισα να ξεκουραστώ λίγο στο τραπέζι. Ήταν λυκόφως στο κελί μου και μια λάμπα έκαιγε μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Δεν είχε περάσει πάνω από μισή ώρα, όταν άκουσα έναν ελαφρύ θόρυβο. Κάποιος άγγιξε ελαφρά τον δεξιό μου ώμο και μια ήσυχη, ελαφριά, απαλή φωνή μου είπε: «Σήκω, δούλε του Θεού Ιωάννη, έλα μαζί μου».

Σηκώθηκα και βλέπω να στέκεται μπροστά μου ένας υπέροχος, χλωμός γέροντας, με γκρίζα μαλλιά, με μαύρο μανδύα και με ένα ραβδί στο αριστερό του χέρι. Με κοίταξε αυστηρά, αλλά τα μάτια του ήταν ευγενικά. Παραλίγο να πέσω από φόβο, αλλά ο γέροντας με στήριξε. Τα χέρια και τα πόδια μου έτρεμαν, ήθελα να πω κάτι, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω μιλιά. Ο γέροντας με σταύρωσε, κι εγώ ένιωσα ανάλαφρος και χαρούμενος, και μετά έκανα και εγώ τον σταυρό μου.

Οι Προφητικές Χρονολογίες και οι Σταυροί των Μαρτύρων

Έπειτα έδειξε με το ραβδί του τη δυτική πλευρά του τείχους. Εκεί σχεδίασε με την ράβδο τους αριθμούς 1913, 1914, 1917, 1922, 1930, 1933, 1934. Ξαφνικά ο τοίχος χάθηκε.

Περπατάω με τον γέροντα σε ένα καταπράσινο χωράφι και βλέπω πολλούς σταυρούς, χιλιάδες, εκατομμύρια, διαφορετικούς, μικρούς και μεγάλους, ξύλινους, από πέτρες, σίδηρο, χαλκό, ασήμι και χρυσό. Πέρασα δίπλα από τους σταυρούς και ρώτησα τον γέροντα τι είδους σταυροί ήταν αυτοί; Μου απάντησε ευγενικά: «Αυτοί είναι για αυτούς που υπέφεραν για τον Χριστό και για τον Λόγο του Θεού».

«Ἐν μέσῳ σκορπίων σὺ κατοικεῖς...» (Ἰεζεκιήλ – κέφ. 2,6)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα, ο προφήτης Ιεζεκιήλ προβάλλεται από τις σελίδες της Γραφής ως μία από τις μεγαλύτερες προφητικές μορφές της Π. Διαθήκης. Στο κήρυγμα – διδασκαλία του προφήτη Ιερεμία, περί εξατομικεύσεως της θρησκευτικής ζωής, ο Ιεζεκιήλ δίνει πληρέστερη μορφή∙ διατυπώνει πνευματικώτερες θέσεις σχέσεων του αληθινού Θεού με το πρόσωπο–άτομο και τους συνανθρώπους του (= κοινότητα).

Υπογραμμίζει: «Απορρίψατε αφ’ εαυτών πάσας τας ασεβείας υμών, άς ησεβήσατε εις εμέ, και ποιήσατε εαυτοίς καρδίαν καινήν και πνεύμα καινόν» (κεφ. 18,31).

Ερμηνεία (Π. Τρεμπέλα) «Πετάξατε από επάνω σας όλας τας ασεβείας, με τας οποίας ασεβήσατε προς εμέ και αποκτήσατε μέσα σας νέαν καρδίαν και νέον πνεύμα».

Το αδύναμο (στην αρχή) πνευματικό υπέδαφος του Ιεζεκιήλ, ενισχύθηκε από τον Θεό για ν’ αντιμετωπίση (ο προφήτης) την αντίξοη κατάσταση των καιρών και τη συμπεριφορά (εχθρική) της Ιουδαϊκής–ισραηλινής κοινότητας.

Για την εναρμόνιση της προσωπικής συμπεριφοράς του Ιεζεκιήλ με την συλλογικότητα των Ιουδαίων, ο Θεός τον ενισχύει μέσα από μία γιγαντιαία πνευματική–θεολογική σύνθεση (οντο-θεο-λογική), οδηγιών, έναντι τυχόν εξέγερσης, αρνητικότητας ή αδιαφορίας του πλήθους των Ιουδαίων.

Περί προσευχῆς

Περί προσευχῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Κοινή ἐμπειρία εἶναι ὅτι κατά τή διάρκεια τῆς προσευχῆς, ὁ νοῦς μας φεύγει ἀπό τόν ἱερό χῶρο τῆς περισυλλογῆς καί συναίσθησης τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καί ἀσχολεῖται μέ τίς καθημερινές μας ἀπασχολήσεις, τήν ἐπικοινωνία μας μέ τούς ἄλλους, τίς συνομιλίες πού εἴχαμε, τήν πληροφόρηση γιά δυσάρεστα γεγονότα, τίς ἰδέες τῶν ἀντιφρονούντων καί τήν ἐπιπολαιότητά τους καί ὄχι σπάνια μέ ὅσα βλέπουμε καί ἀκοῦμε ἀπό τά μέσα ἐνημέρωσης.

Ἀλλά καί οἱ μοναχοί καί ἀποκομμένοι ἀπό τόν κόσμο ἔχουν παρόμοιες δυσκολίες, ἀναλογιζόμενοι τό παρελθόν τους, βλέποντας τό παρόν καί προγραμματίζοντας ἕνα καλύτερο μέλλον, τό ὁποῖο προφανῶς δέν θά ἀξιωθοῦν νά ζήσουν.

Ὅλα τά παραπάνω πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε, χωρίς συναίσθημα, ἀλλά μέ τήν ἁπλή λογική καί νά τά ἀπορρίπτουμε ἤ νά τά μεταθέτουμε σέ ἄλλο χρόνο καί νά ἡσυχάζουμε ἀπό τίς ἐφήμερες ἐντυπώσεις καί τούς ἐνοχλητικούς λογισμούς. Τό ἔργο αὐτό εἶναι δύσκολο γιά νά τό πετυχαίνει καθημερινά ὁ προσευχόμενος. Λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού διώχνουν τίς ἐντυπώσεις καί μεταφέρονται σέ ἥσυχο λιμάνι, ὅπου ὁ νοῦς τους προσεύχεται μέ τήν καρδιά τους καί αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά ποῦν «Κύριε, ἐλέησόν με» καί τό «Δόξα σοι, ὁ Θεός».

Σύγχρονα θαύματα Ἁγίας Μαρίνης καὶ Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Σύγχρονα θαύματα Ἁγίας Μαρίνης καὶ Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ

«Ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συν­εργοῦντος καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων. Ἀμήν» (Μᾶρκ. ιστ΄, 20). (: Ἐκεῖνοι δέ, ἀφοῦ ἐβγῆκαν εἰς περιοδείαν, ἐκήρυξαν εἰς κάθε μέρος, καὶ ὁ Κύριος ἦτο συνεργός των καὶ ἐπεβεβαίωνε τὸν λόγον τοῦ κηρύγματός των μὲ τὰ θαύματα, ποὺ ἐπηκολούθουν εἰς τὸ κήρυγμά των. Ἀμήν).

Μεγάλα τὰ χάρισμα τῶν θαυμάτων, ποὺ ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρει:

«Ἡ πράξη εἶναι κατόρθωμα ἀτομικῆς προσπάθειας, ἐνῶ τὸ θαῦμα χάρισμα Θείας δωρεᾶς».

«Ἡ ἐπιτέλεση θαυμάτων δὲν εἶναι γνώρισμα ἁμαρτωλοῦ καθ’ ὅσον δὲν μπορεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ κάνη θαύματα».Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς τὸν γλύτωσε ἀπὸ βέβαιο θάνατο:

«Ὅταν ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Μάρκου στὰ Κάτω Πατήσια εὑρίσκετο ἀκόμη σὲ φάση ἀνεγέρσεως, καὶ συνεχίζονταν οἱ ἐργασίες στὸν ἐσωτερικὸ χῶρο, καὶ πρὶν ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ ὁ ἐπάνω κυρίως Ναός, κάπου γύρω στὸ 1995, συνέβη τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ γεγονός.

Στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Ναοῦ ὑπῆρχαν σκαλωσιὲς καὶ ἐκτελοῦντο ἐργασίες. Ὁ Κώστας, ἀρχιμάστορας τοῦ συνεργείου τῶν ἐργατῶν, ἦταν ἀνεβασμένος στὴν σκαλωσιά, στὸ ὕψος τῆς στεφάνης τοῦ τρούλλου καὶ ἐργαζόταν στὰ ἐσωτερικὰ ἐπιχρίσματα τῶν ἡμισφαιρικῶν τριγώνων, ὅταν ξαφνικὰ πάτησε στὴν ἄκρη τῆς σκαλωσιᾶς καὶ ἄρχισε νὰ πέφτη σὲ κατακόρυφη πτώση ἀπὸ ὕψος 23 μέτρων.

Ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι σπουδαῖο πρᾶγμα νὰ γνωρίζεις τὴν ἀλήθεια γιὰ κάποιο σοβαρὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὴν ὑπερ­ασπίζεσαι μὲ θάρρος, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνόχων. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, ἐνισχύοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκείνους ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ μὲ περισσὸ θράσος ἐπιδιώκουν τὴ συσκότισή της.

Ἀλήθεια, πόσο ταιριάζει σ’ ἕνα συνειδητὸ χριστιανὸ νὰ μὴ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ βρίσκει ἀνάπαυση στὸ ψεῦδος τῶν ἄλλων; Ὅταν μάλιστα οἱ ἄνθρωποι εὔκολα παρασύρονται καὶ γίνονται ὑπερασπιστὲς τοῦ ψεύδους; Ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια ἡ σιωπὴ εἶναι κατακριτέα. Δὲν πρέπει νὰ κυριαρχεῖ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους καὶ νὰ παραμένει σβηστὸ τὸ λυχνάρι τῆς ἀλήθειας.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστης καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐχθροί της ἔχουν αὐξηθεῖ. Τὸ παράδειγμα μᾶς τὸ δίνουν οἱ Ἀπόστολοι καὶ τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἔμπειρος ἐπίσκοπος ἔλεγε σχετικά: «Ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπτόητοι καὶ μὲ παρρησία ἔλεγαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς· “Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ τὰ κηρύττουμε”. Αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὑπερ­άσπιση τῆς ἀλήθειας, γιὰ τὴν ὁποία ὁδηγοῦνται στὸ μαρτύριο μέχρι θανάτου οἱ Ἅγιοι».

Ἡ "ἀποστολικὴ" φιλία σὲ καιροὺς ἀφιλίας.....

Η "αποστολική" φιλία σε καιρούς αφιλίας.....

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου -Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

«Πάντων κτημάτων κράτιστόν ἐστί φίλος σαφὴς κἀγαθός». Αιώνες πριν μια σημαντική διαπίστωση κάνει ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης: "Απ' όλα τα αποκτήματα το ωραιότερο είναι ο ειλικρινής και πιστός φίλος". Η φιλία στην ανθρώπινη ζωή είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός γιατί όχι μόνο προσδίδει χαρά, κουράγιο και ελπίδα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά και την οδηγεί στην πνευματική της τελείωση. Όταν κάποιος γίνεται φίλος με κάποιον άλλον, μαθαίνει να μοιράζεται πράγματα και καταστάσεις και να μην κλείνεται στα όρια της ατομικότητάς του. Η φιλία επίσης ως αρετή συμβάλλει στην εξυπηρέτηση του κοινού καλού και στην κοινωνική πρόοδο, αφού διαπλάθει χαρακτήρες και καλλιεργεί τα ανώτερα συναισθήματα της ανιδιοτέλειας, της αλληλεγγύης και της αυτοθυσίας. Συνεπώς η γνήσια φιλία στοχεύει στο ηθικό καλό και προάγει το αγαθό.

Ίσως όμως γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ της "φιλίας" και των δύο αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων του Χριστού, Πέτρου και Παύλου; Την απάντηση μας την δίνει το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού της εορτής της 29ης Ιουνίου: "Χαῖρε, Πέτρε Ἀπόστολε, καὶ γνήσιε φίλε, τοῦ σοῦ διδασκάλου Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Χαῖρε Παῦλε παμφίλτατε, καὶ κήρυξ τῆς πίστεως, καὶ διδάσκαλε τῆς οἰκουμένης." Ο διαπρεπής υμνογράφος του Βυζαντίου Εφραίμ Καρίας εξυμνώντας τους δύο ενδόξους και πανεύφημους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, τους προβάλλει συν τοις άλλοις και ως παράδειγμα αληθινής φιλίας. Τους παρουσιάζει στον ύμνο του ως υπόδειγμα αληθινής αγαπητικής σχέσης με τον Θεάνθρωπο Κύριο.

«Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου»

«Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε» (Α΄ Κορ. η΄ 12). (: Καὶ ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλάπτονται μεγάλως οἱ ἀδελφοί, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι τοῦτο ἁμάρτημα εἰς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ πληγώνετε καὶ κτυπᾶτε σκληρὰ τὴν συνείδησίν τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Ἀλλ’ ὑποπίπτετε συγχρόνως καὶ εἰς ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς αὐτὸν τὸν Χριστόν, ποὺ ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτούς).

Μὴ ἁμαρτάνουμε, διότι στενοχωροῦμε τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος γι’ αὐτὸ κατέβηκε γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ ὅταν ἁμαρτάνουμε νὰ μετανοοῦμε εἰλικρινά.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει γιὰ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ:

«Αὐτὴ εἶναι ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ποτὲ δὲν ἀποστρέφεται τὴ μετάνοια ἡ ὁποία γίνεται μὲ εἰλικρίνεια, ἀλλὰ κι ἂν ἀκόμη κανεὶς φθάση σ’ αὐτὸ τὸ τέρμα τῆς κακίας κι ἀπὸ ἐκεῖ προτιμήση νὰ ἐπιστρέψη πάλι στὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς, ὁ Θεὸς τὸν δέχεται καὶ τοῦ γίνεται προσιτὸς καὶ κάνει τὸ πᾶν, γιὰ νὰ ἐπαναφέρη αὐτὸν στὴν προηγούμενή του κατάσταση. Ἰδοὺ καὶ τὸ παραδοξότερο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ. Κι ἂν ἀκόμη κάποιος δὲν ἐπιδείξει τέλεια μετάνοια, οὔτε οὐτὴ τὴ μικρὴ καὶ ποὺ διήρκησε, γιὰ λίγο τὴν ἀποστρέφεται ὁ Θεός, ἀλλὰ κι αὐτὴ τὴν ἀμείβει πλούσια».Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ» διαβάζουμε:

«Κάποτε, ὅπως μοῦ διηγεῖτο στὰ παιδικά μου χρόνια ὁ παπα-Θόδωρος, ὁ ἱερεὺς ποὺ μὲ βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τὸν παππού του, ποὺ ἦταν καὶ αὐτὸς ἱερεὺς μὲ τὸ ὄνομα παπα-Γιώργης, γιὰ νὰ κοινωνήση ἕνα ἄρρωστο.

Δικαιοσύνη: Μιὰ οὐτοπία

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας. Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 – 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής – όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών – δεν είναι επιστημονικά δυνατή.

Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη.

Παράδοσις: Ἐμπειρία ἐναρέτου ζωῆς

Παράδοσις: Ἐμπειρία ἐναρέτου ζωῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ ἀναφορὰ στὸ παρελθὸν καὶ τὴν παράδοση εἶναι ἀναγκαία στὸν ἄνθρωπο καὶ ἰδιαίτερα στὸν πιστό. Παίρνει διδάγματα, τιμᾶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ προσέφεραν ἔργο καὶ πολλὲς φορὲς ἔχουν δώσει καὶ τὴ ζωή τους, ὑπερασπιζόμενοι ἀξίες, ἀρχὲς καὶ ἰδανικά. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἀγωνίζεται «γιὰ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔχουν γονατίσει ἀπὸ τοὺς διωγμούς, γιὰ λαοὺς ποὺ ἔχουν διασπαρεῖ, γιὰ κληρικοὺς ποὺ πολεμοῦνται, γιὰ ἐπισκόπους ποὺ ἔχουν ἐξορισθεῖ, γιὰ παραδοσιακοὺς θεσμοὺς ποὺ ἔχουν ἀθετηθεῖ», ὅπως τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

Τὸ παρελθὸν δίνει νόημα στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Τὰ κατορθώματα τῶν ἁγίων, οἱ ἀγῶνες τῶν ὁσίων, τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν μαρτύρων, τὰ ποικίλα δεινὰ τῶν ἀποστόλων κλπ. ἀποτελοῦν τὸ καθοδηγητικὸ φῶς τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται σεβασμὸς στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅταν ἀκόμα δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κατανοήσουμε στὸ βαθμὸ ποὺ πρέπει ἢ δὲν γνωρίζουμε τὴν πνευματική της ἀξία.

Παράδοση ἀποτελοῦν καὶ τὰ ὅσα καθημερινὰ προσφέρει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν τὰ στοχάζεται ὁ πιστός, αὐξάνει τὸ σεβασμό του στὴν πρόνοια καὶ φροντίδα τοῦ Θεοῦ καὶ βρίσκεται σὲ διαρκῆ δοξολογία. Θεωρεῖ τὴ δική του ζωὴ συνέχεια τῆς παράδοσης τοῦ παρελθόντος. Τὴν ἐμπειρία του αὐτὴ πρέπει νὰ τὴ διηγεῖται «γιὰ νὰ γίνεται αἰτία μεγάλης εὐσέβειας καὶ στοὺς μεταγενέστερους καὶ ἀφορμὴ ἀκριβέστατης θεογνωσίας καὶ ἐπιμέλειας τῆς ἀρετῆς». Ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὸς δάσκαλος τῶν ἀπογόνων.

Ἡ ἀκαρπία τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου

Ἡ ἀκαρπία τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πάντα προβληματίζει τὸν ἄξιο κληρικὸ καὶ τὸν συνειδητὸ χριστιανὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὸ ἔργο τῶν κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν λαϊκῶν θεολόγων. Οἱ αἰτίες εἶναι πολλές, ὡστόσο ὑπάρχει ἡ μεγάλη αἰτία ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀποτελεσματικότητα τοῦ ἔργου τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑστεροῦν στοὺς λόγους καὶ τὶς πράξεις τους. Ἐνῶ οἱ ἐργάτες τοῦ ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου εἶναι πολλοί, οἱ καρποὶ εἶναι ἐλάχιστοι. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ στὴν κοινωνία ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ προκλητικὰ ἀκολουθοῦν τὰ παραγγέλματα τοῦ διαβόλου, χωρὶς φόβο Θεοῦ καὶ χωρὶς ἴχνος ἐνδοιασμοῦ.

Ἡ σημερινὴ πραγματικότητα ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ ἐκείνη τῆς ἐποχῆς τῶν ἁγίων ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἦταν δώδεκα, ἀλλὰ τὸ ἔργο τους ἦταν μεγάλο καὶ ἄξιο κάθε θαυμασμοῦ. Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ἔλεγε – μὲ πικρία καὶ ἀγανάκτηση – σχετικά: «Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ἦταν μόνο δώδεκα, ἀλλὰ ἐπειδὴ θεράπευσαν πρῶτα τὸν ἑαυτό τους, θεράπευσαν μυριάδες ἀνθρώπους ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, τὰ ἄπιστα καὶ τὰ ἀλλόφυλα. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, μὲ πολλοὺς ἀρχιερεῖς, χιλιάδες ἱερεῖς, ἱεροκήρυκες, θεολόγους κλπ., διάδοχοι τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ὄχι μόνο τὰ ἄγρια καὶ ἀλλόφυλα ἔθνη δὲν ὠφελοῦμεν, ἀλλὰ οὔτε τοὺς ὁμόφυλους καὶ ὁμόθρησκους Ἕλληνες, τοὺς συμπατριῶτες μας. Γιατί;

Προϋποθέσεις ἁρμονικῆς συμβιώσεως

Προϋποθέσεις ἁρμονικῆς συμβιώσεως

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴν κοινωνία ὑπάρχουν οἱ πλούσιοι καὶ ἰσχυροί, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ πιστεύουν ὅτι σ’ αὐτοὺς ἀνήκουν ὅλα τὰ ἀγαθὰ τοῦ τόπου καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ πρόθυμα ἐπιδιώκουν τὴν ἀναρρίχησή τους σὲ θέσεις ἐξουσίας, γιὰ νὰ σταθεροποιήσουν τὰ συμφέροντά τους καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ὑλοποίηση τῶν μελλοντικῶν τους σχεδίων. Τὸ λαὸ τὸν βλέπουν μὲ περιφρόνηση καὶ τὸν θεωροῦν εὐάλωτο, γιατί εἶναι βέβαιοι γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῆς δημαγωγίας, τῆς προπαγάνδας καὶ τῶν ἔργων ἐντυπωσιασμοῦ, ποὺ ἡ ἀξία τους εἶναι ἀσήμαντη.

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ πολλοὶ στὴν κοινωνία, ποὺ δὲν ἔχουν ἄφθονα ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ φυσικὰ οὔτε τὴ δύναμη νὰ ἐπηρεάσουν τοὺς ἰσχυροὺς γιὰ δικές τους ὑποθέσεις. Ἐργάζονται, ὅταν ἔχουν τὴ δυνατότητα, κοπιάζουν γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν ἀναγκαίων τῆς ζωῆς καὶ συχνὰ θεωροῦνται ἀπὸ τοὺς πλούσιους ἀνίκανοι καὶ μὴ ἀποτελεσματικοί.

Σὲ μιὰ δημοκρατικὴ καὶ δίκαιη χώρα ἡ μεγάλη αὐτὴ διαφορὰ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἐπικοινωνία μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων πρέπει νὰ εἶναι ἁρμονική. Νὰ ἀμβλύνονται οἱ διαφορὲς καὶ νὰ ὑπάρχει ἀλληλοσεβασμός. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται, ὅταν οἱ ἰσχυροὶ στοχαστοῦν ὅτι ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τὶς ὑπηρεσίες τῶν ταπεινῶν καὶ περιφρονεμένων, ὅπως καὶ οἱ ἀνίσχυροι ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Οἱ πρῶτοι δὲν εἶναι σὲ ὅλα ἰσχυροί.

Συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι. (Λίγες σκέψεις στο εδάφιο Ρωμ. Α’ 32)

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟ ΕΔΑΦΙΟ ΡΩΜ. Α’ 32

ΣΥΝΕΥΔΟΚΟΥΣΙ ΤΟΙΣ ΠΡΑΣΣΟΥΣΙ 

1.24 Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, 1.25 οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. 1.26 Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, 1.27 ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξευκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες. 1.28 Καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα, 1.29 πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ πονηρίᾳ πλεονεξίᾳ κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου φόνου ἔριδος δόλου κακοηθείας, 1.30 ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, 1.31 ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· 1.32 οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι. (Προς Ρωμαίους)

Τὸ ἐδάφιο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ. α΄ 32) ἀποτελεῖ τὴν κορύφωση τῆς ἀναλύσεώς του γιὰ τὴν κατάσταση τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

«Μόνο ἡ μετάνοια τὶς σώζει»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Μόνο ἡ μετάνοια τὶς σώζει»

Στὸ κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιο (Λουκ. 18, 15-16) διαβάζουμε: «Προσέφερον δὲ αὐτῷ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται· καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτὰ εἶπεν· ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

(: Τοῦ ἔφερναν δὲ ὄχι μόνον τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ καὶ τὰ πολὺ μικρὰ παιδιά, διὰ νὰ ἐγγίζῃ τὸ καθένα μὲ τὰς χεῖρας του πρὸς εὐλογίαν· οἱ μαθηταὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τοὺς γονεῖς νὰ πλησιάζουν, τοὺς ἐπέπληττον, ἐπειδὴ ἐνόμιζαν ὅτι δὲν ἤρμοζεν εἰς τὸν Χριστὸν νὰ τὸν ἀπασχολοῦν διὰ μικρὰ παιδιά. Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς προσεκάλεσεν αὐτὰ νὰ ἔλθουν πλησίον του καὶ εἶπεν· Ἀφήσατε τὰ παιδιὰ νὰ ἔρχωνται πρὸς ἐμὲ καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε· διότι δι’ αὐτούς, ποὺ θὰ γίνουν σὰν αὐτά, καὶ θὰ ἀποκτήσουν ταπεινὴν καρδίαν καὶ παιδικὴν διάθεσιν, εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ).

Ἔτσι μᾶς δίδαξε ὁ Κύριος ὅτι στὰ παιδιὰ καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ γίνουν σὰν τὰ παιδιὰ ἀνήκει ὁ Παράδεισος. Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἰδιαίτερα τὴν σημερινὴ ἐποχὴ ἔχει χάσει κάθε ἀξία καὶ ἰδεῶδες, ποὺ τοῦ χάρισε ὁ Θεὸς καὶ ἔγινε στὴν συμπεριφορά του καὶ στὴ ζωὴ κατώτερος ἀπὸ τὰ ζῶα. Καὶ ὅπως τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Τὰ ζῶα πολλές φορές θυσιάζουν τή ζωή τους καί δέν λογαριάζουν τὴ δική τους σωτηρία, προκειμένου νά ὑπερ­ασπιστοῦν τά μικρά τους. Ἄνθρωποι σφάζουν μέ τά ἴδια τους τὰ χέρια τὰ παιδιά τους» (Χρυσόστομος. Ε.Π.Ε. 34,128).

Σεβασμός εἰς τούς Ἁγίους καί τήν λαϊκήν εὐσέβειαν

Σεβασμός εἰς τούς Ἁγίους καί τήν λαϊκήν εὐσέβειαν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ σύγχρονοι χριστιανοὶ εὐλαβοῦνται ἰδιαίτερα τούς νέους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπισκέπτονται τοὺς τόπους, ὅπου ἔζησαν, δραστηριοποιήθηκαν πνευματικὰ καὶ ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ. Ὅσοι μάλιστα τοὺς εἶχαν γνωρίσει ἀπὸ κοντὰ καὶ ἐπικοινωνοῦσαν μαζί τους, συγκινοῦνται καὶ οἱ ἀναμνήσεις τους εἶναι πηγὴ πνευματικῆς ἀνανέωσης. Αὐτὸ τὸ βίωμα τὸ ἀνακοινώνουν μὲ ταπείνωση καὶ στοὺς γνωστούς τους, ποὺ δὲν εἶχαν εὐκαιρία νὰ γνωρίσουν ἁγίους ἄνθρωπους καὶ τοὺς δημιουργεῖται ἡ ἐπιθυμία νὰ ἐπισκεφθοῦν τοὺς συγκεκριμένους τόπους.

Προφανῶς ἀναφερόμαστε σὲ προσκυνητὲς καὶ ὄχι σὲ περίεργους περιηγητὲς τοῦ λεγόμενου θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ. Οἱ πρῶτοι ἔχουν ζῶσα πίστη, τοὺς διακρίνει ἡ εὐσέβεια καὶ εἶναι ἄνθρωποι ποὺ γνωρίζουν τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ χάρη καὶ τὶς πρεσβεῖες τῶν ἁγίων. Οἱ δεύτεροι ἐπισκέπτονται φημισμένους τόπους, ὅπως ἐπισκέπτονται καί ἕναν ἀρχαιολογικὸ χῶρο, καὶ ἁπλῶς θαυμάζουν ἔργα τοῦ παρελθόντος χωρὶς νὰ δέχονται πνευματικὰ μηνύματα.

Ἐκεῖνο ποὺ ἐντυπωσιάζει στὶς μέρες μας εἶναι τὸ ἀτέλειωτο ποτάμι τῶν προσκυνητῶν ποὺ ἐπισκέπτονται τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στὴ Σουρωτή, τὴν Παναγούδα στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἀσκήτεψε τὰ τευλευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του, τὴν Κόνιτσα, ὅπου εἶναι τὸ πατρικὸ σπίτι τοῦ Ἁγίου καὶ τὸ μοναστήρι τοῦ Στομίου, στὴ χαράδρα τοῦ ποταμοῦ Ἀώου, ποὺ μόνασε ἐπὶ μία τετραετία (1958-1962). Αὐτὴ ἡ ἀθρόα προσέλευση προσκυνητῶν στὰ μέρη αὐτὰ συνεχίζεται συνεχῶς αὐξανόμενη καὶ ἂς ἔχουν περάσει τριάντα καὶ πλέον χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Ἁγίου (12 Ἰουλίου 1994).

Περὶ ὀνείρων

Περὶ ὀνείρων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι καταπονοῦνται καὶ τὴ νύκτα ἀπὸ τὰ διάφορα ὄνειρα, ποὺ βλέπουν. Μερικὰ μάλιστα εἶναι ἐφιαλτικά. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα ποὺ προκαλοῦν μία στιγμιαία παρηγοριά. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ ὄνειρα δύσκολα μπορεῖ κανεὶς νὰ τὰ μελετήσει καὶ νὰ τὰ ὁρίσει. Ὡστόσο, μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ τὸ περιεχόμενό τους καὶ γιὰ τὰ ἀποτελέσματα, ποὺ ἔχουν στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέει ὅτι «τὸ ὄνειρο εἶναι μία κίνηση τοῦ νοῦ, ἐνῶ τὸ σῶμα βρίσκεται σὲ ἀκινησία». Οἱ ἄνθρωποι βλέπουν αὐτὰ ποὺ στεροῦνται. Μὲ τρόπο ἀπατηλὸ καὶ παράξενο «ἐκπληρώνονται» οἱ ἐπιθυμίες τους. Εἶναι διαφωτιστικὸ τὸ παράδειγμα, ποὺ ἀναφέρει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Μερικοὶ σωματικὰ ἀνάπηροι, ποὺ στεροῦνται ἀκόμα καὶ τὴν ἀναγκαία τροφή, ἀφοῦ κοιμήθηκαν, εἶδαν τοὺς ἑαυτούς τους νὰ γίνονται ἀρτιμελεῖς καὶ ὡραῖοι καὶ ὅτι ἀπολάμβαναν βασιλικὸ τραπέζι. Ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ἔβλεπαν ἦταν φανταστικὰ καὶ ἀπατηλά, ὅπως εἶναι ὅλα τὰ ὄνειρα. Γιατί τέτοια εἶναι ἡ φύση τῶν ὀνείρων. Τὸ ὄνειρο μᾶς ἐξαπατάει εὔκολα, ἱκανοποιεῖ τὴν περιέργειά μας καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας, κι ἐκεῖνος ποὺ ὀνειρεύεται βρίσκει ἀπόλαυση στὰ παράδοξα».

Ἕνας μεγάλος ἁμαρτωλὸς σώζεται (Κυριακὴ ΙΕ’ Λουκᾶ.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 25η Ιανουαρίου 2026

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η 15η Κυριακή του Λουκά και το μεν αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την προς Εβραίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε ευαγγελικό μια περικοπή από το 19ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Λουκάς μας περιγράφει την ριζική μεταστροφή ενός αρχιτελώνου, του Ζακχαίου. Πρόκειται για ένα άλλου είδους θαύμα, ένα θαύμα στο οποίο ο Κύριος θεραπεύει όχι κάποια ασθένεια του σώματος, αλλά την ψυχή ενός ανθρώπου, του Ζακχαίου, που έπασχε από τη θανάσιμη πνευματική ασθένεια της φιλαργυρίας και της πλεονεξίας.

Σύμφωνα με τη διήγηση του ευαγγελιστού: «Και εισελθών διήρχετο την Ιεριχώ· και ιδού ανήρ ονόματι καλούμενος Ζακχαίος, και αυτός ην αρχιτελώνης, και ούτος ην πλούσιος, και εζήτει ιδείν τον Ιησούν τις εστι, και ουκ ηδύνατο από του όχλου, ότι τη ηλικία μικρός ην. Και προδραμών έμπροσθεν ανέβη επί συκομορέαν, ίνα ίδη αυτόν, ότι εκείνης ήμελλε διέρχεσθαι». Δηλαδή καθώς ο Κύριος περνούσε μέσα από την πόλη της Ιεριχούς, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος, που λεγόταν Ζακχαίος και αυτός ήταν αρχιτελώνης και πολύ πλούσιος. Και αυτός ζητούσε να δει τον Ιησούν, ποιος είναι, αλλά δεν μπορούσε να τον πλησιάσει λόγω της κοσμοσυρροής, γιατί ήταν κοντός στο ανάστημα. Και αφού έτρεξε μπροστά από εκείνους που τον ακολουθούσαν, ανέβηκε σε μια συκομουριά για να τον δει, επειδή από εκείνο τον δρόμο επρόκειτο να έλθη ο Ιησούς.

Ἡ αὐτομεμψία εἰς τὴν ἐν Χριστῷ ζωήν μας

Ἡ αὐτομεμψία εἰς τὴν ἐν Χριστῷ ζωήν μας – 1ον

Τοῦ μοναχοῦ Ἀρσενίου, Ἱ. Σκήτη Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὄρος

Οἱ Ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας λένε πὼς τὸ νὰ πέσει ὁ ἄνθρωπος στὴν ἁμαρτία εἶναι ἀνθρώπινο, ἀλλὰ τὸ νὰ παραμένει συνεχῶς στὴν ἁμαρτία ἑκουσίως εἶναι δαιμονικὸ καὶ κολάσιμο. Ἡ λέξις ἁμαρτία σημαίνει ὁ ἑκούσιος ἐκτροχιασμὸς ἀπὸ τὸ στόχο, σημαίνει ἑκούσια ἀποτυχία, ἐπίσης ἁμαρτία σημαίνει τὸ νὰ πράττει ὁ ἄνθρωπος πᾶν ὅτι μισεῖ ὁ Τριαδικὸς Θεός μας.

Γιὰ ὁποιαδήποτε ἁμαρτία ποὺ πράττει ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὁ ἴδιος τὴν εὐθύνη ἐξ ὁλοκλήρου. Ὁ ἐχθρὸς διάβολος δὲν ἔχει καμία ἐξουσία νὰ σπρώξει στὴν ἁμαρτία τὸν ἄνθρωπο καὶ εἰδικὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανό, ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει κι ἔχει τὸ ἐλεύθερο εἶναι νὰ προσβάλει τὸ νοῦ μας μὲ πονηρὲς σκέψεις καὶ φαντασίες. Ὅμως ἐὰν στὴν πρώτη προσβολὴ ποὺ μᾶς κάνει ὁ διάβολος ἐμεῖς δὲν ὑπακούσουμε, τότε δὲν κινδυνεύουμε νὰ πράξουμε τὴν ἁμαρτία ποὺ εἶναι ὁ στόχος τοῦ πονηροῦ. Ἂν ὅμως δε­χθοῦμε τὴν προσβολὴ ποὺ εἶναι μία πονηρὴ σκέψη γιὰ ἕνα πρᾶγμα, τότε σιγὰ-σιγὰ ὁδηγούμαστε στὴν διάπραξη τῆς ἁμαρτίας. Ἄρα λοιπόν, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἔχει πλήρη τὴν εὐθύνη τῆς ἁμαρτίας ποὺ διέπραξε, κανεὶς δὲν τὸν ἀνάγκασε.

Ἡ πίστις πρέπει νά φωτίζη τήν λογικήν

Ἡ πίστις πρέπει νά φωτίζη τήν λογικήν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄπιστοι ἄνθρωποι ἀκολουθοῦν δρόμους, ποὺ δημιουργοῦν δυσάρεστες καταστάσεις στὴ ζωή τους. Ἔχουν ὡς ὁδηγὸ τὸ λογικό τους, ποὺ εἶναι πηγὴ πολλῶν κακῶν, ὅταν δὲν φωτίζεται ἀπὸ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Δέχονται ποικίλα ἐρεθίσματα, προβληματίζονται, ἐπηρεάζονται καὶ συμπεραίνουν γιὰ θέματα, ποὺ δὲν γνωρίζουν ἢ ποὺ τοὺς ὑπερβαίνουν. Ἔτσι ὁ παραλογισμός τους εἶναι μόνιμος, ἡ ὀρθὴ κρίση ἀπουσιάζει καὶ οἱ ἀποτυχίες εἶναι συχνές. Δὲν ἔχουν ἕνα στήριγμα στὴν πορεία καὶ συν­εχῶς ἀλλάζουν τρόπους καὶ κατευθύνσεις. Ἀναζητοῦν λύσεις στὰ προβλήματα, ποὺ εἶναι γνωστές, περιγράφουν μὲ τὴ φαντασία τους τὰ ἀπερίγραπτα, χωρὶς νὰ τὰ ἔχουν βιώσει καὶ ποτὲ δὲν σταθεροποιοῦνται οἱ σκέψεις τους καὶ οἱ ἀποφάσεις τους. Ἡ ἐπικοινωνία μὲ ἄλλους ἀνθρώπους εἶναι ἀδύνατη, γιατί κανένας δὲν τοὺς ἐμπιστεύεται.

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει ὅτι ἡ πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημά του κατευνάζουν τὸ σάλο, ποὺ προκαλεῖ τὸ λογικὸ στὸν ἄνθρωπο. Χρησιμοποιεῖ μάλιστα καὶ ἕνα πειστικὸ παράδειγμα:

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Σέ αὐτή τή ζωή ὑπάρχουν δύο δρόμοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἔχουμε νά ἐπιλέξουμε. Ἀπό τήν μιά πλευρά ἡ Ἐκκλησία μας, πού δέν κοροϊδεύει τούς ἀνθρώπους, καί πού μᾶς λέει πώς, ἄν θέλουμε νά γίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀποκτήσουμε τήν στάση ζωῆς Του, θά πρέπει νά βαδίσουμε τήν «στενή καί τεθλιμμένην» ὁδό, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν τελεία Χαρά καί σχέση μέ Ἐκεῖνον. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ κόσμος ὑπόσχεται μιά ζωή ἄνετη, πού ἐν τέλει ὅμως ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στήν θλίψη καί στήν κατάθλιψη.

Δυστυχῶς, μιά μεγάλη κατηγορία ἀνθρώπων, προσπαθεῖ νά συνδυάσει αὐτούς τούς δύο δρόμους. Οὐσιαστικά αὐταπατᾶται ὅτι μπορεῖ νά ζεῖ μέν μέ χριστιανικό ἔνδυμα, ἀλλά μέ κοσμικό τρόπο. Οἱ περισσότεροι ἀπό ὅσους αὐτοαποκαλοῦνται Χριστιανοί, προσέρχονται στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γιατί ἐκεῖ νομίζουν ὅτι θά βροῦν χρήσιμες κατά κόσμον γνωριμίες καί θά ἔχουν τήν εὐκαιρία νά συνεχίζουν νά κάνουν ὅ,τι ἔκαναν καί ὡς κοσμικοί, κουτσομπολεύοντας, κατακρίνοντας, σχηματίζοντας ἰδιαίτερες κλίκες, ἤ ἀκόμη καί τολμῶντας ἀνερυθρίαστα νά πιστεύουν ὅτι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ χρειάζεται διορθώσεις καί… ἐκσυγχρονισμό. Οἱ περισσότεροι ἔχουν μετατρέψει τούς Ναούς τοῦ Θεοῦ σέ κοσμικά σαλόνια! Κάθε Κυριακή ἀποτελεῖ μιά εὐκαιρία, ὄχι γιά νά ἔλθουν πιό κοντά στόν Χριστό καί στό ἦθος Του, ἀλλά γιά ξεγνοιασιά καί ἀλλοφροσύνη! Ἐνῷ θά περίμενε κανείς οἱ Χριστιανοί νά εἶναι πιό μετρημένοι, πιό συνετοί καί πιό ἥμεροι ἄνθρωποι, αὐτό πού ἀντιμετωπίζει, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἶναι ἄγρια θηρία ἕτοιμα νά κατασπαράξουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Ἄραγε, ποιά ἡ διαφορά ἀπό τούς χειρότερους κοσμικούς; Καμία, ἐκτός ἀπό τό θρησκευτικό λεξιλόγιο πού συνήθως χρησιμοποιεῖται, γιά νά προσδοθεῖ κῦρος στά ἀσεβῆ ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἔργα!

Μόρφωσις καί εὐσέβεια

Μόρφωσις καί εὐσέβεια

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ ἀκοῦμε γιὰ ἱκανοὺς καὶ μορφωμένους κληρικούς, ποὺ δραστηριοποιοῦνται σὲ διάφορες ἐνορίες, ἰδιαίτερα στὶς πόλεις, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὑστεροῦν πνευματικά, δηλαδὴ δὲν ἔχουν σταθερότητα στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ πολλὲς φορὲς εἶναι αἰχμάλωτοι τοῦ ὀλέθριου κοσμικοῦ φρονήματος. Τὸ διαπιστώνει κανεὶς αὐτὸ, ὅταν ἔλθει σὲ ἄμεση ἐπικοινωνία μαζί τους καὶ ἀκούσει τὶς ἀπόψεις τους γιὰ διάφορα προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ χριστιανοὶ καὶ τὶς λύσεις ποὺ προτείνουν οἱ ἴδιοι.

Τὶς προσωπικές τους θεωρίες δὲν τὶς ἐκφράζουν στὰ κηρύγματά τους, γιατί ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνοριτῶν τους. Δὲν θέλουν νὰ μειωθεῖ ἡ καλὴ φήμη ποὺ ἔχουν, τὴν ὁποία προφανῶς ἀπέκτησαν μὲ τὴν ὑποκριτικὴ συμπεριφορά τους καὶ τὴν ψεύτικη προθυμία νὰ ἐξυπηρετοῦν τοὺς ἄνθρωπους γιὰ διάφορες ὑποθέσεις ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦν. Εὔκολα ἐπίσης ὑπόσχονται, χωρὶς ὅμως νὰ ἐκπληρώνουν. Εἶναι λόγια γιὰ παραπλάνηση, τά ὁποῖα γρήγορα ἀποδεικνύονται λόγια τοῦ ἀέρα.

Εἶναι χρήσιμο νὰ θυμούμαστε πάντα τὰ λόγια τοῦ ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου: «Τὰ γράμματα εἶναι καλά, ἀλλά χωρὶς ἠθικὴ καὶ ἀρετὴ δὲν σώζουν, ἐνῶ ἀρετὴ χωρὶς γράμματα σώζει. Ὅταν τὰ γράμματα συμβαδίζουν μὲ τὴν εὐσέβεια, τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν ἀρετή, τότε ἀποδίδουν πολλοὺς καὶ μεγάλους καρποὺς»[1]. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἰσχύει πρωτίστως γιὰ τοὺς κληρικούς. Δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἐνθουσιάζει τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν λόγιοι κληρικοὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀπογοητεύει ἡ ἔλλειψη τίτλων σπουδῶν. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἀπαιτεῖται ἡ ἠθικὴ καὶ οἱ ἀρετές. Στὴ δεύτερη περίπτωση ὑπάρχει πάντα ὁ κίνδυνος νὰ ἀναπτυχθεῖ ἕνας τυφλὸς ζηλωτισμός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ σὲ ὑπερβολὲς καὶ τὸ ὅποιο ἔργο τους εἶναι ἐπιβλαβὲς γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.