Οἱ 20 Ἄγ.Ανάργυροι μὲ τὸν "δεσπότη τους" Ἅγιο Λουκᾶ τὸν Ἰατρὸ στὸ κέντρο

Εικόνα των (20) ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ με τον "δεσπότη τους" Άγιο Λουκά τον Ιατρό στο κέντρο. 21 Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών!

https://proskynitis.blogspot.com/2024/06/20.html

Τῶν ἁγίων Ἀναργύρων - Ὑπερηφανεύεσαι; (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Τῶν ἁγίων Ἀναργύρων

Ὑπερηφανεύεσαι;

«Ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται» (Α΄ Κορ. 13,4)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, μία ἀσθένεια σοβαρή, ποὺ κάνει θραῦσι. Ποιά εἶνε αὐτή; ἡ φθίσι, ὁ καρκίνος; Δὲν θέλω νὰ μιλήσω γι᾽ αὐτές.

Δὲν πρόκειται γιὰ ἀσθένεια σωματική· πρόκειται γιὰ ἀσθένεια ψυχική, ποὺ θά ᾽πρεπε ν᾽ ἀκοῦμε τὸ ὄ νομά της καὶ νὰ τρέμουμε. Κι ὅμως θὰ τὸ πῶ καὶ κανείς δὲν θὰ ταραχτῇ. Τὸ ὄνομα τῆς ἀσθενείας αὐτῆς εἶνε ὑπερηφάνεια. Γι᾽αὐτὴν μιλάει ἡ ἁγία Γραφή, γι᾽ αὐτὴν λέει ὁ ἀπόστολος Παῦ λος στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τῶν ἁγίων Ἀναργύρων καὶ δίνει τὸ κατάλληλο φάρμακο γιὰ τὴ θεραπεία της

Γιά τόν Ἰσίδωρο, τόν ἐπιληπτικό - Ἀπό τή διήγηση τῶν θαυμάτων τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννη

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ - ΕΔΩ

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Για τον Ισίδωρο, τον επιληπτικό.

Για τα δωρήματα των αγίων σεμνύνεται και η Δαμασκός, που ήταν η μητρόπολη της Συρίας και η βασίλισσα όλης της Ανατολής και που κάποτε είχε δεχθεί τυφλό τον Παύλο και φιλοξένησε τον διώκτη της και τον μετέτρεψε σε κήρυκα, αλλά και τον έκρυψε, και από ένα παραθύρι, μέσα σε ένα κοφίνι τον φυγάδευσε, όταν τον καταζητούσαν να τον φονεύσουν. Περηφανεύονταν δε η πόλη, ότι είχε βγάλει μεγάλους και σημαντικότατους ανθρώπους, όπως ο βασιλέας Νίνος και η βασίλισσα Σεμίραμις, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και πολλοί άλλοι.

Μεταξύ αυτών των ονομαστών ανθρώπων υπήρχε και ο λαμπρός Διονύσιος, που είχε και ένα γιο και διάδοχό του, τον Ισίδωρο. Αυτός όταν ήταν ακόμη παιδί και χρησιμοποιούσε τακτικά τα λουτρά, μια μέρα, κάποιος πονηρός δαίμονας μπήκε μέσα του και έπεσε κάτω και κυλιόταν. Οι παιδοτρίβες (γυμναστές), που παρευρίσκονταν, τον σήκωσαν και τον έβγαλαν έξω από τους ατμούς και το ζεστό αέρα του λουτρώνα, γιατί πίστεψαν ότι αυτή η λιγοψυχία προέρχονταν απ’ την κακή εξαέρωση του χώρου, πράγμα που τακτικά συνέβαινε σε πολλούς λουτρώνες και δεν προέρχονταν από κάποιο πονηρό πνεύμα. Αλλά όταν τον έβγαλαν έξω, επειδή επέμεναν και τότε τα συμπτώματα, κατάλαβαν ότι προέρχονται από κάποια επέμβαση και αδικία των δαιμόνων.

Τούτο μαθαίνοντας οι γονείς του, στεναχωρήθηκαν και πολύ πόνεσαν, ήταν βλέπετε μοναχογιός και όλες τις ελπίδες τους για τη συνέχιση της οικογένειας τις είχαν ρίξει σ’ αυτόν, οπότε έπεσαν πάνω του και κάλεσαν τους καλύτερους γιατρούς για να βρεθεί θεραπεία, οι οποίοι διέγνωσαν πως η επιληψία και ο δυνατός πονοκέφαλος προέρχονταν από υπερβολική διασπορά μαύρης χολής στο αίμα. Γιατί έπασχε και από τα δύο αυτά και πότε λιποθυμούσε και πότε είχε δυνατούς πόνους και αισθάνονταν πολύ βαρύ το κεφάλι του. Αλλά τελικά μία γνώμη επεκράτησε μεταξύ των ανθρώπων, αφού δε θεραπευόταν η ασθένεια, ότι δηλαδή είναι ανίκητη σε ανθρώπους και ότι προέρχεται από ένα πονηρό πνεύμα και όχι βέβαια από τη χολή, που χύθηκε στο αίμα του.

Ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων: Ἀπό τή διήγηση τῶν θαυμάτων τῶν ἁγίων ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννη

Για τον Θεόδωρο, που είχε λευκώματα στα μάτια του

Ο Θεόδωρος ήταν από την Αλεξάνδρεια και είχε τόσα πλούτη, όσα ήταν αρκετά για να έχει μία αυτάρκεια και μία μεγάλη άνεση στη ζωή του. Αρρώστια είχε των ματιών του την αβλεψία, γιατί αρρωσταίνοντας και μη βρίσκοντας την κατάλληλη γιατρειά, απόκτησε και στα δυο του μάτια λευκώματα, που του σκίαζαν την όραση και μη μαθαίνοντας από τους γιατρούς παρά το ανίατο της ασθένειας, καταλαμβάνει το τέμενος των μαρτύρων, έχοντας μέσα του ελπίδα που δεν καταισχύνεται, την προς τους αγίους ανυπόκριτο πίστη και την πεποίθηση της επίσκεψης των αγίων και της επέμβασής τους σε όσους μ’ αυτόν τον τρόπο πιστεύουνε.

Αφού λοιπόν έφτασε στο σεβάσμιο τέμενος των μαρτύρων, έδρεψε τον καρπό της μεγάλης προς αυτούς πίστης, που διέθετε, καθώς, αφού πέρασε λίγο χρόνο στο ναό, αυτόν τον καρπό απόλαυσε που δεν χρειάζεται να καλλιεργηθεί μακρύ χρονικό διάστημα, αλλά αυτόν που αυξάνεται με την απλότητα της πίστης· τον οποίον ακριβώς αντιμετρώντας οι άγιοι, προς την πηγή τους τον διέταξαν να πάει και να χρησιμοποιήσει τα εκεί νάματα για των ματιών του την ανάβλεψη.

Γιά τόν Μηνά τόν Φιλόπονο, πού ἔπαθε τήν ἔμφραξη - Ἀπό τή διήγηση τῶν θαυμάτων τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννη

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ - ΕΔΩ

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Για τον Μηνά τον Φιλόπονο, που έπαθε την έμφραξη

Ήλθε η ώρα τον Μηνά να φέρουμε στο μέσον της διήγησης, τον Φιλόπονο, * που προΐστατο του εργαστηρίου του Αγίου Ανδρέα, που είναι στην περιοχή της Περώνης. Αρρώστησε βαριά ο φιλόπονος, πυρετός σφοδρός ήταν το νόσημά του, ο οποίος πυρετός, προσβάλλοντάς τον συνεχώς και επιτεταμένα, εξαφάνισε όλη την υγρότητα της κοιλιάς του και οδήγησε σε έμφραξη των αφυδατωμένων εντέρων, στην οποίαν έμφραξη οι γιατροί επικεντρώθηκαν με βιασύνη για να τη διαλύσουν, αδιαφορώντας για τον πυρετό, ως μη τόσο επικίνδυνο, χρησιμοποιώντας αλοιφές και πολλά διαλύματα ως και τροφές, που περισσότερο έφθειραν το στομάχι του παρά θεράπευσαν το νόσημα. Αλλά, αφού προσπάθησε μ’ αυτά, τελικά τα σταμάτησε όλα, όχι μόνον γιατί κανένα από αυτά που του δόθηκαν δεν τον ωφέλησε, αλλά επιπροσθέτως και τον έβλαψαν στο μέγιστο βαθμό. Γιατί από αυτά, που έστελναν στο στομάχι του και που παρέμειναν μέσα στα έντερα χωρίς να μπορούν να βγουν, ο άνθρωπος κινδύνευε να πεθάνει κι έβλεπε την κοιλιά του λίγο-λίγο να φουσκώνει όλο και περισσότερο και να ανυψώνεται, χωρίς να βρίσκει καμιά ανακούφιση από την ανάγκη που τον απέπνιγε.

Αυτόν τον κίνδυνο υπομένοντας δύο εβδομάδες και μη μπορώντας άλλο να υποφέρει, κατέφυγε στον Κύρο και τον Ιωάννη, αφήνοντας στα χέρια τους τη ζωή και το θάνατο. Προσήλθε, όχι χρησιμοποιώντας τα πόδια του, ούτε άλογα ζώα καβαλικεύοντας, μήτε σε φορείο καθισμένος, επειδή δεν μπορούσε να καθίσει έτσι όπως είχαν φουσκώσει τα εντόσθιά του και είχε καταντήσει παράξενο θέαμα, αλλά ξαπλωμένος σε κρεβάτι, ενώ δεκαέξι άνθρωποι εναλλασσόμενοι τον υποβάσταζαν κατά τη μεταφορά.

Οἱ Ἄγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καί Δαμιανός οἱ ἐκ Ρώμης

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΟΙ ΕΚ ΡΩΜΗΣ

πηγή:Το Ειλητάριον

Οι δύο αυτοί άγιοι έζησαν περί το 284 στη Ρώμη κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Καρίνου. Αδελφοί κατά σάρκα, πολύ περισσότερο κατά την πίστη και το κοινό φρόνημα, διαλάμποντας μέσα στο σκότος της ειδωλολατρικής πλάνης διά των αρετών και των ανδραγαθημάτων τους, άνοιξαν ένα δρόμο προς τον ουρανό, καθιστώντας εαυτούς οικονόμους της θείας ευσπλαχνίας. Μοίραζαν αφειδώς όλα τα υπάρχοντά τους με γενναιοδωρία, διδάχθηκαν την ιατρική από έναν ειδωλολάτρη περίφημο στην ιατρική του Ιπποκράτη και του Γαληνού, με σκοπό να τεθούν κατά το παράδειγμα του φιλανθρώπου Σωτήρος στην υπηρεσία των ανθρώπων που υπέφεραν. Χρησιμοποιούσαν τα φάρμακα και τις ιατρικές περιθάλψεις μάλλον ως πρόσχημα και στην πραγματικότητα θεράπευαν όλα τα νοσήματα των ανθρώπων, όπως και των ζώων, με την επίκληση του Ονόματος του Χριστού, του Ιατρού των ψυχών και σωμάτων, ο Οποίος «πήρε πάνω Του τις ασθένειές μας και βάσταξε τις νόσους μας» (Ματθ. 8, 17). Αρνούμενοι να λάβουν χρήματα ή προσφορές οποιουδήποτε είδους, προσέφεραν ως αντίτιμο της ιάσεως των σωμάτων την πίστη στον χορηγό της αιώνιας σωτηρίας Χριστό.

Καθώς η φήμη τους απλώθηκε στα πέρατα, άνθρωποι από όλον τον κόσμο προσέρχονταν να τους βρουν στο χωριό όπου διέμεναν κοντά στη Ρώμη για να ζητήσουν τις προσευχές τους· και όσοι θεραπεύονταν από αυτούς επέστρεφαν στο σπίτι τους φωτισμένοι από την πίστη, διακηρύσσοντας την ευσπλαχνία του Θεού. Η φήμη αυτή γέννησε ωστόσο τον φθόνο και το μίσος των πιο φανατικών ειδωλολατρών της περιοχής, οι οποίοι έσπευσαν να τους καταγγείλουν στον αυτοκράτορα. Με το επιχείρημα ότι η επιτυχία των αγίων έθετε σε κίνδυνο τη λατρεία των θεών που προστάτευαν την αυτοκρατορική εξουσία, τους κατηγόρησαν ότι χρησιμοποιούσαν μαγικές επωδούς για να διαδίδουν τη χριστιανική θρησκεία. Ο μονάρχης ανησύχησε από τα λόγια αυτά και έστειλε στρατιώτες να τους αναζητήσουν στον τόπο όπου συνήθως θεράπευαν τους ασθενείς. Οι ντόπιοι κάτοικοι όμως, έγκαιρα προειδοποιημένοι, πήραν τους αγίους και τους έκρυψαν σε σπήλαιο απρόσιτο μέσα στα βουνά, όπου παρέμειναν πολλές ημέρες, τρεφόμενοι μόνο με τις αδιάλειπτες προσευχές και τους ύμνους που ανέπεμπαν στον Θεό.

"Βλέπω τότε τούς ἁγίους Ἀναργύρους μέ λευκές μπλοῦζες"(Ὅσιος Εὐμένιος)

Ο πατήρ Ευμένιος θεράπευε κρυφά ἤ κάνοντας μικροσαλότητες.

Ἡ κυρία (Εὐαγγελία Προδρόμου), πού ὑπέφερε ἀπό φρικτούς πόνους στό στομάχι καί τό ἔντερό της, ἰδίως μόλις ἔτρωγε ἤ ἔπινε κάτι ἀντίθετο, ἔλεγε ὅτι πῆγε κάποια ἡμέρα στόν πατέρα Εὐμένιο, ὁ ὁποῖος καθόταν ἔξω ἀπό τό κελλάκι του, τήν καλωσώρισε καί, γιά νά τήν κεράση, τῆς γέμισε ἕνα ποτήρι πορτοκαλάδα νά τό πιῆ.

Τοῦ λέει ἐκείνη: «Γέροντα, ἀδύνατον νά πιῶ τέτοιο πρᾶγμα. Ἔχω τό ἔντερό μου καί τό στομάχι μου καί θά μέ διαλύση».

«Πιές, πιές», ἐπέμενε ἐκεῖνος καί τῆς τό ἔδωσε, μάλιστα, στό στόμα. Τό ἤπιε καί τῆς ἔδωσε καί δεύτερο ποτήρι.

Κι ἐπειδή τελείωσε ἡ πορτοκαλάδα, τῆς γέμισε τό τρίτο ποτήρι μέ sprite ἀεριοῦχο.

Ἀφοῦ ἐκείνη τά ἤπιε ὅλα, λέει στόν πατέρα Εὐμένιο:

«Γέροντα, σέ δύο λεπτά κλάψε με».

«Πήγαινε, πήγαινε, δέν ἔχεις τίποτε», τῆς ἀπάντησε ὁ πατήρ Εὐμένιος.

Ἀπό τότε ἔγινε καλά καί ἰάθη τελείως...

Γιά τόν Ἰσίδωρο, τόν ἐπιληπτικό - Ἀπό τή διήγηση τῶν θαυμάτων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννη

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ - ΕΔΩ

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Για τον Ισίδωρο, τον επιληπτικό.

Για τα δωρήματα των αγίων σεμνύνεται και η Δαμασκός, που ήταν η μητρόπολη της Συρίας και η βασίλισσα όλης της Ανατολής και που κάποτε είχε δεχθεί τυφλό τον Παύλο και φιλοξένησε τον διώκτη της και τον μετέτρεψε σε κήρυκα, αλλά και τον έκρυψε, και από ένα παραθύρι, μέσα σε ένα κοφίνι τον φυγάδευσε, όταν τον καταζητούσαν να τον φονεύσουν. Περηφανεύονταν δε η πόλη, ότι είχε βγάλει μεγάλους και σημαντικότατους ανθρώπους, όπως ο βασιλέας Νίνος και η βασίλισσα Σεμίραμις, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και πολλοί άλλοι.

Μεταξύ αυτών των ονομαστών ανθρώπων υπήρχε και ο λαμπρός Διονύσιος, που είχε και ένα γιο και διάδοχό του, τον Ισίδωρο. Αυτός όταν ήταν ακόμη παιδί και χρησιμοποιούσε τακτικά τα λουτρά, μια μέρα, κάποιος πονηρός δαίμονας μπήκε μέσα του και έπεσε κάτω και κυλιόταν. Οι παιδοτρίβες (γυμναστές), που παρευρίσκονταν, τον σήκωσαν και τον έβγαλαν έξω από τους ατμούς και το ζεστό αέρα του λουτρώνα, γιατί πίστεψαν ότι αυτή η λιγοψυχία προέρχονταν απ’ την κακή εξαέρωση του χώρου, πράγμα που τακτικά συνέβαινε σε πολλούς λουτρώνες και δεν προέρχονταν από κάποιο πονηρό πνεύμα. Αλλά όταν τον έβγαλαν έξω, επειδή επέμεναν και τότε τα συμπτώματα, κατάλαβαν ότι προέρχονται από κάποια επέμβαση και αδικία των δαιμόνων.

Τό δωράκι τῆς φτωχῆς . Ἀπό τόν βίο τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ ἐξ Ἀσίας

Εκείνη την εποχή ζούσε μια γυναίκα που την έλεγαν Παλλαδία. Η Παλλαδία υπέφερε από μια βαριά ασθένεια και βρισκόταν πολύ καιρό στο κρεβάτι. Οι Άγιοι Ανάργυροι, που όχι μόνο δέχονταν τους αρρώστους, αλλά τους αναζητούσαν κιόλας στα σπίτια τους, επισκέφθηκαν και αυτή την γυναίκα. Μόλις μπήκαν στο σπίτι της κι αφού εξήγησαν τον λόγο που βρίσκονταν εκεί, τη θεράπευσαν.

Η Παλλαδία, γεμάτη χαρά και ικανοποίηση για την παράδοξη θαυματουργία των Αγίων, θέλησε να τους ευχαριστήσει και να τους ανταμείψει. Δεν ήξερε όμως, με ποιο τρόπο θα το πετύχαινε αυτό. Γι’ αυτό, σαν ένα ελάχιστο δώρο της βαθιάς της ευχαριστίας κι ευγνωμοσύνης πρόσφερε στους Αγίους Αναργύρους τρία αυγά. Οι Άγιοι, όπως πάντα, δεν δέχτηκαν το δώρο αυτό, γιατί θα ήταν σαν να λάμβαναν μισθό.

Η γυναίκα, όμως, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ. Γι’ αυτό «παραμόνευε» για να βρει μια ευκαιρία να τους τα δώσει κι έτσι μια μέρα ξεμονάχιασε το μικρότερο από τους δύο αδελφούς, τον Άγιο Δαμιανό, και με δάκρυα στα μάτια, του είπε : «Γιατί με περιφρονείτε; Γιατί δε δέχεσθε το δωράκι μου αυτό, σαν να ήταν σιχαμερό και βδελυκτό; Μήπως επειδή είμαι φτωχή και είναι μικρό; Σε παρακαλώ πολύ, να μη με πικράνεις άλλο, αλλά να δεχτείς το μικρό αυτό δώρο σαν να ήτανε μεγάλο.»

Με το που άκουσε αυτά τα λόγια ο Άγιος, ράγισε η καρδιά του, λυπήθηκε τη γυναίκα και πήρε τα τρία αυγά. Όταν, μετά από μερικές μέρες, ο Άγιος Δαμιανός ανέφερε το γεγονός στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Άγιο Κοσμά, εκείνος στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στο μικρότερο αδελφό του, γιατί παρέβηκε την υπόσχεση που και οι δύο είχαν δώσει στον Θεό, ότι δηλαδή δε θα έπαιρναν χρήματα από καμία θεραπεία. Θύμωσε μάλιστα τόσο πολύ, που ζήτησε όταν πεθάνουν να μη τους θάψουν μαζί.

Ἀποχαιρετισμός Ἁγίου Εὐμένιου ΣΑΡΙΔΑΚΗ

«Δεν μπορώ να περιγράψω την θλίψη, που είχε στο πρόσωπό του, όταν για τελευταία φορά κλείδωνε την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, των γλυκύτατων και αγαπημένων του Αγίων, όπως συνήθιζε να λέη, και αποχαιρετούσε το άγιο κελλί του. Και τις τελευταίες ευχές για το Ίδρυμα: «Την ευχή μου να έχετε όλοι, την ευχή μου να έχετε όλοι», επαναλάμβανε, ενώ τον έπνιγε ένα βουβό κλάμα, καθώς περνούσαμε για τελευταία φορά τους δρόμους της αγαπημένης του Αθήνας.

Ευλογούσε συνέχεια και έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ωραία Αθήνα, ευλογημένη Αθήνα! Τίποτε άλλο δεν υπάρχει πιο ωραίο από την Αθήνα». Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή των Ελλήνων, τους πάντες και τα πάντα.

Ανεξίτηλα έχουν μείνει στην μνήμη μου τα λόγια, που είπε την Πέμπτη 29 Απριλίου του 1999, τα μεσάνυκτα:

Ἀρχίστε νά δουλεύετε πάνω στήν καρδιά σας, στήν βαθιά ἡρεμία τῆς καρδιᾶς στή βαθιά ἡσυχία πού εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς πίστεως καί τῆς προσφορᾶς μας στό Θεό

Κήρυγμα του π.Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου την Κυριακή 27ης Ιουλίου του 1997

Η εκκλησία μας γιορτάζει σήμερα τη μνήμη του Αγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος του ιαματικού, αλλά η περικοπή που ακούσαμε, παρόλο που δεν είναι η περικοπή που οι πατέρες έθεσαν για να αναγινώσκεται εις τιμήν του Αγίου, συνέπεσε η περικοπή αυτή, να ομιλεί για ίαμα και θεραπεία και έτσι τα γεγονότα συνδυάζονται και μπορούμε για λίγο να θεολογήσουμε πάνω στο θέμα της δυνατότητας της θεραπείας, που έχουμε ζώντας κοντά στην εκκλησία και ακόμα περισσότερο να προσδιορίσουμε, αφού γιορτάζουμε σήμερα τον Άγιο Παντελεήμονα, τι σημαίνει η θεραπευτική ικανότης και δύναμης που έχουν οι άγιοι και προβαίνουν σε ιάματα κατά τα μέτρα που το επιτρέπει η αγάπη του Θεού.

Να σας θυμίσω, μία αφετηριακή πρόταση πολύ σπουδαία και μετά να σταθούμε σε κάποιες πτυχές της Ευαγγελικής περικοπής και να δούμε, αυτόν τον πραγματικά πολύ σπουδαίο δρόμο, τι σημαίνει η θεραπεία μας. Να θυμάστε τα εξής αφετηριακά. Ότι ο άνθρωπος δεν ήταν φτιαγμένος για να αρρωσταίνει. Μέσα από το γενικό κλίμα της πτώσεως του, μπορεί και αρρωσταίνει άλλοτε υπεύθυνος ων και άλλοτε ανεύθυνος ων. Άλλη φορά η ασθένεια η σωματική εκδηλούμενη, οφείλεται σε δική μας ευθύνη και άλλη φορά ανευθύνως αλλά ζώντας μέσα σε ένα κλίμα μεταπτωτικό αρρωστημένο, αρρωσταίνουμε. Αυτό σημαίνει πρώτα πρώτα πως δεν μπορούμε μία αρρώστια να τη ορίσουμε και να την πούμε που είναι πάντοτε αποτέλεσμα της προσωπικής μας αμαρτίας, αλλά οπωσδήποτε είναι αποτέλεσμα της γενικής πτώσεως του ανθρώπινου γένους. Και έτσι δεν μπορούμε κάποιον άρρωστο να τον πούμε αμαρτωλό, αλλά όλοι όντες άνθρωποι που ζούμε μέσα στον κόσμο τον μεταπτωτικό μπορούμε υπευθύνως ή ανευθύνως να αρρωσταίνουμε.

Ἀπό τή διήγηση τῶν θαυμάτων τῶν ἁγίων ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννη

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

'Αγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Για τον Γέσιο, τον ιατροφιλόσοφο

Ο Γέσιος δεν ήταν φημισμένος λόγω του ότι φορούσε τον φιλοσοφικό τρίβωνα, αλλά κυρίως επειδή διακρινόταν στην ιατρική του τέχνη, και ήταν και αναγνωρισμένος ως άριστος διδάσκαλος της ιατρικής για όσους ήθελαν να μάθουν την τέχνη εκείνη την εποχή. Όμως ο Γέσιος, αν και είχε υψηλό φρόνημα και εξαίρετη φήμη, που απολάμβανε μεταξύ των γιατρών της Αλεξάνδρειας, δεν είχε απαλλαγεί από την ειδωλολατρικές πλάνες, όπως έλεγαν αυτοί που τον γνώριζαν από κοντά, αλλά διέδιδε παντού ότι δέχθηκε να βαπτισθεί φοβούμενος τις κυρώσεις, μάλιστα όταν βγήκε από το βαπτιστήριο, λένε ότι είπε μια βλάσφημη φράση απ’ τα ομηρικά έπη για το πνίξιμο του Αίαντα. (*)

Αυτή η ασέβεια υποκρύπτονταν μέσα του, αν και είχε λάβει το βάπτισμα, και εξ αιτίας της κορόιδευε και διακωμωδούσε τους χριστιανούς, ότι δήθεν παραλογότατα σέβονται τον Χριστό, και διακωμωδούσε τους αγίους Κύρο και Ιωάννη, ισχυριζόμενος ότι θεραπεύουν με την ιατρική τέχνη και όχι από κάποια θεία και υπέρτατη δύναμη τους ασθενείς. Ρωτώντας δε για τα φάρμακα, που οι άγιοι πρότειναν στους άρρωστους να χρησιμοποιήσουν για να λάβουν την ίαση, υποστήριζε ότι αυτά επακριβώς τα διδάσκουν και οι γιατροί της αρχαιότητας και έλεγε ότι αυτό είναι του Γαληνού, εκείνο του Ιπποκράτη, αυτό το έμπλαστρο είναι από τον Δημόκριτο, και γενικά διατείνονταν ότι όλα αυτά είναι γιατροσόφια των φημισμένων γιατρών και παρέπεμπε και στα συγγράμματά τους, όπου αυτά αναφέρονταν όπως έλεγε, και ότι με φυσικό άρα τρόπο θεραπεύονταν οι άρρωστοι που προσέρχονταν στους μάρτυρες.

Αλλά ότι αυτά ήταν φληναφήματα και ανοησίες του Γέσιου αποδεικνύεται και από τα πράγματα, αλλά και από τον ίδιο ακόμη τον Γέσιο που τα δημιούργησε, γιατί αρρώστησε ο ίδιος ο παράφρονας Γέσιος στις ωμοπλάτες, στους ώμους και το λαιμό, που έμειναν παράλυτα και καθόλου δεν κουνιούνταν. Αυτός όμως αγνοώντας την αιτία των πόνων, μάταια αγωνιζόταν να θεραπεύσει τον εαυτό του, όπως θεράπευε και τους άλλους, και χρησιμοποιούσε παντός είδους αλοιφές και διάφορα καθάρσια και ζεστά φαγητά και δύσκολες δίαιτες, γιατί πίστευε ότι είχε πάθει ψύξη και ότι δήθεν είχε συγκέντρωση ύδατος.

Δοκίμασε λοιπόν όλα όσα του έμαθαν ο Γαληνός και ο Ιπποκράτης και οι άλλοι γιατροί και αφού είδε και αποείδε ότι δεν μπορούσε να θεραπευθεί από μόνος του, κάλεσε όλους του γιατρούς της πόλης, οι οποίοι, όταν ό,τι του συνέστησαν, τους διαβεβαίωσε ότι το είχε ήδη εφαρμόσει από μόνος του, έχασαν τη φωνή τους και ομολογώντας ότι μόνο πια ο Θεός μπορεί να τον κάνει καλά, του συνέστησαν φιλικά να απευθυνθεί στους μάρτυρες Κύρο και Ιωάννη.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο: Τόν κοι­νώ­νη­σαν οἱ ἅ­γιοι Ἀ­νάρ­γυ­ροι

Δι­ή­γη­ση Στυ­λια­νοῦ…: «Στίς 27‒9‒2001 ἔ­πα­θα ἕ­να βα­ρύ ἐγ­κε­φα­λι­κό ἐ­πει­σό­διο (θρομ­βω­τι­κό) καί τό ἀ­ρι­στε­ρό χέ­ρι καί πό­δι ἦ­ταν σέ πλή­ρη ἀ­κι­νη­σί­α. Ὁ λό­γος μου ἦ­ταν ἀρ­γός καί ὄ­χι στα­θε­ρός. Ἔ­μει­να στό Νο­σο­κο­μεῖ­ο δέ­κα μέ­ρες καί ὕ­στε­ρα πῆ­γα στό σπί­τι. Κα­τά τό τέ­λος Δε­κεμ­βρί­ου τοῦ ἰ­δί­ου ἔ­τους ἄρ­χι­σα νά ση­κώ­νω­μαι καί νά κυ­κλο­φο­ρῶ μέ μπα­στού­νι.

»Στίς 9‒1‒2002 καί ἐ­νῶ ἔ­κα­να ἀντι­πη­κτι­κή ἀ­γω­γή, πα­θαί­νω τό δεύ­τε­ρο ἐγ­κε­φα­λι­κό ἐ­πει­σό­διο καί ταυ­τό­χρο­να πνευ­μο­νι­κή ἐμ­βο­λή. Πά­λι τό ἀ­ρι­στε­ρό χέ­ρι καί πό­δι μέ­νουν χω­ρίς κί­νη­ση. Οἱ για­τροί λέ­νε ὅ­τι δέν ὑ­πάρ­χει σω­τη­ρί­α γι­ά μέ­να. Μ᾽ αὐ­τή τήν ἀ­γω­γή δέν δι­και­ο­λο­γεῖ­ται ὁ θρόμ­βος πού προ­κά­λε­σε τό ἐγ­κε­φα­λι­κό καί τήν πνευ­μο­νι­κή ἐμ­βο­λή. Βρί­σκο­μαι καί πά­λι στό ΑΧΕΠΑ στό κρεβ­βά­τι τοῦ πό­νου.

»Στίς ἐν­νέ­α πρός δέ­κα Ἰ­α­νου­α­ρί­ου, στίς τρεῖς με­τά τά με­σά­νυ­χτα, ἐ­νῶ μέ εἶ­χε πά­ρει γι­ά λί­γο ὁ ὕ­πνος, ξύ­πνη­σα καί εἶ­δα ὅ­λο τόν θά­λα­μο φω­τι­σμέ­νο ἄ­πλε­τα μέ ἕ­να λευ­κό φῶς πού δέν μπο­ρῶ νά τό πε­ρι­γρά­ψω. Γύ­ρι­σα πρός τήν πόρ­τα καί ἀντί νά δῶ κά­ποι­α νο­ση­λεύ­τρια, βλέ­πω δυ­ό ἄν­δρες μέ γα­λά­ζια ἄμ­φια, μέ μορ­φή γα­λή­νια, τήν ὁ­ποί­α γα­λή­νη με­τά­δω­σαν καί σέ μέ­να πρίν ἀ­κό­μη τούς μι­λή­σω. Ὅ­ταν πλη­σί­α­σαν κοντά μου τούς ρώ­τη­σα ποι­οί εἶ­ναι καί μέ πρα­εῖ­α φω­νή μοῦ εἶ­παν: “Ὁ Κο­σμᾶς καί ὁ Δα­μια­νός εἴ­μα­στε, Στυ­λια­νέ, για­τροί εἴ­μα­στε”.

ἄντε μία καλή εἴδηση - ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ καί λοιμωξιολόγοι

Στα παλαιά χρόνια κάπου στα μέρη της Κορίνθου υπήρχε ένα εκκλησάκι που το πανηγύριζαν στην μνήμη των ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ και μαζευόταν εκατοντάδες πιστοί για να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα τους.

Υπήρχε η παράδοση ότι όσοι ξενυχτούσαν έξω από το εκκλησάκι αυτό την παραμονή της εορτής των Αγίων , τους έβλεπαν ολοζώντανους και θεραπευόταν από τις ασθένειες και τα πάθη τους.

Σε ένα τέτοιο πανηγύρι πήγε και ένας Δεσπότης για να το λειτουργήσει και στο τέλος τους απήγγειλε ως είθιστε ψυχωφελή λόγο.

τι τους είπε...

" σε αυτά τα μέρη κάποτε έπεσε μια λοιμική νόσος που έκανε υψηλό πυρετό και στις πόλεις και τα χωριά οι άνθρωποι αποδεκατιζόταν.

Μία χήρα μάνα είδε το μονάκριβο παιδί και στήριγμα της να ψήνετε στον πυρετό δίχως οι γιατροί εκείνης της εποχής να μπορούν να το βοηθήσουν.

Μόνο είπαν στην μάνα " να ετοιμάζεσαι για το μοιραίο"

«Ἐμεῖς γέροντα σέ θεραπεύουμε, ἐἀν τό θέλεις!»

«ΕΜΕΙΣ, ΓΕΡΟΝΤΑ,

ΣΕ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ, ΕΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ!»

πηγή:Το Ειλητάριον

Αυτό που χαρακτήριζε ιδιαίτερα τον όσιο Γέροντα Θεοφύλακτο τον Νεοσκητιώτη ήταν η πολλή του υπομονή. Γιατί εκτός από τις ποικίλες περιπέτειες του μοναχικού του βίου, σήκωνε και το σταυρό μιας ισόβιας ασθένειας που τον ταλαιπωρούσε μόνιμα. Πολλές φορές ο πόνος δυνάμωνε πολύ. Απ’ ό,τι έλεγε κι ο ίδιος ο Γέροντας Θεοφύλακτος πήγαινε συχνά στους φίλους του, τους αγίους Αναργύρους, και τους παραπονιόταν γιατί δεν τον θεραπεύουν και μετά τους έβλεπε στον ύπνο τους να του λένε:

- Εμείς, Γέροντα, σε θεραπεύουμε, εάν το θέλεις! Αλλά αυτό εσένα δεν σε συμφέρει!...

Αυτή η «πληροφορία» που έπαιρνε, τον ανέπαυε και τον παρηγορούσε γι’ αρκετό καιρό. Και μετά πάλι συνέχιζε ο σταυρός του…

«Δέν περνᾶμε καί ἀπό τό καταγώγιο μας;»

Άλλοτε, πάλι, είχα τον ίδιο πόλεμο και την ίδια απόγνωση που με μάστιζε φοβερά. Γνώριζα, βέβαια, ότι αυτό είναι πόλεμος του εχθρού, αλλά δεν μπορούσα ν’ απαλλαγώ! Λόγω της απειρίας μου, δεν το πολέμησα εξ αρχής, όταν μου πρωτοεμφανίστηκε αυτό το πάθος, και μου έγινε μετά μόνιμος σταυρός. Αφού κάθισα να ξεκουραστώ, βλέπω μια ομάδα ανθρώπων, διαφορετικής ηλικίας ο καθένας τους, να ανεβαίνει από το δρόμο του Κυριακού της Σκήτης προς τα πάνω, όπου ήταν η δική μου Καλύβη, και μιλούσαν μεταξύ τους. Εγώ, πρόσεχα ποιοί ήταν και πού πήγαιναν.

Όταν πέρασαν το σταυροδρόμι και πλησίασαν τη δική μου εξώπορτα, σταμάτησαν για λίγο και τους ακούω να λένε ευκρινώς:

“Τὴν εἰκοσάριθμον,

ἔνθεον φάλαγγα,

τὴν ἐξαστράπτουσαν

Χάριν οὐράνιον,

τῶν Ἀναργύρων τῶν λαμπρῶν,

τὸ στῖφος ἀνευφημοῦμεν…”.

Έβλεπα να προπορεύεται απ’ όλους πιο μπροστά ο άγιος Παντελεήμων: νεαρός, ξανθός, μεγαλοπρεπής, με παράσημο ιατρικής στο στήθος του, και ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι άγιοι Ανάργυροι ψάλλοντας μελωδικότατα όλο τους το τροπάριο.

Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι:«Τά χρυσά τά παλικάρια»

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ: «ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ!»

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ:

«ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ!»

πηγή:Το Ειλητάριον

Η ιερά Καλύβη που για 63 ολόκληρα χρόνια (1923–1986) ασκήθηκε ο σύγχρονος αδάμαντας της νοεράς προσευχής και της καρτερικής ησυχίας, ο μακαριστός Γέροντας Θεοφύλακτος ο Νεοσκητιώτης (1897–1986), τιμάται επ’ ονόματι της Συνάξεως όλων των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων.

Σ’ αυτή την ιερή τους εικόνα ο Γέροντας Θεοφύλακτος από την αρχή της μοναχικής του αφιερώσεως έβαλε την καθιερωμένη μετάνοια και υποτάχθηκε στον ονομαστό Γέροντα Ιωακείμ Σπετσιέρη (1858–1943).

Έκτοτε, η ζωντανή επαφή του με το ιερό σμήνος των αγίων Αναργύρων ήταν καθημερινή μέχρι το τέλος της ζωής του. Το πόσο μεγάλος ήταν ο σύνδεσμός του με τους αγαπημένους αγίους του, το φανερώνουν τα πολλά θαυμαστά περιστατικά που ο ίδιος εμπιστευόταν και αποκάλυπτε στους πλησίον του πατέρες, αλλά και από τις εκδηλώσεις θαυμασμού που του διέφευγαν πηγαία και αυθόρμητα. Αποσιωπούσε πολλά λόγω ταπεινοφροσύνης. Και αρκετά πάλι, παρ’ όλο που τα ομολογούσε, δεν γίνονταν αντιληπτά από τους πατέρες.

Οι θαυματουργικές ιάσεις που δέχθηκε από τους αγίους τού χάρισαν μια απόλυτη εμπιστοσύνη και μια χαριτωμένη φιλία μαζί τους.

«Ὁ Κοσμᾶς καί ὁ Δαμιανός εἴμαστε, Στυλιανέ, γιατροί εἴμαστε!» (Θαυμαστό περιστατικό)

​ Θαυμαστό περιστατικό – Τον κοινώνησαν οι άγιοι Ανάργυροι!

Διήγηση Στυλιανού…:

«Στις 27-9-2001 έπαθα ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο (θρομβωτικό) και το αριστερό χέρι και πόδι ήταν σε πλήρη ακινησία. Ο λόγος μου ήταν αργός και όχι σταθερός. Έμεινα στο Νοσοκομείο δέκα μέρες και ύστερα πήγα στο σπίτι. Κατά το τέλος Δεκεμβρίου του ιδίου έτους άρχισα να σηκώνωμαι και να κυκλοφορώ με μπαστούνι.

»Στις 9-1-2002 και ενώ έκανα αντιπηκτική αγωγή, παθαίνω το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο και ταυτόχρονα πνευμονική εμβολή. Πάλι το αριστερό χέρι και πόδι μένουν χωρίς κίνηση. Οι γιατροί λένε ότι δεν υπάρχει σωτηρία για μένα. Με αυτή την αγωγή δεν δικαιολογείται ο θρόμβος που προκάλεσε το εγκεφαλικό και την πνευμονική εμβολή. Βρίσκομαι και πάλι στο ΑΧΕΠΑ στο κρεββάτι του πόνου.

»Στις εννέα προς δέκα Ιανουαρίου, στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ενώ με είχε πάρει για λίγο ο ύπνος, ξύπνησα και είδα όλο τον θάλαμο φωτισμένο άπλετα με ένα λευκό φως που δεν μπορώ να το περιγράψω. Γύρισα προς την πόρτα και αντί να δω κάποια νοσηλεύτρια, βλέπω δυό άνδρες με γαλάζια άμφια, με μορφή γαλήνια, την οποία γαλήνη μετάδωσαν και σε μένα πριν ακόμη τους μιλήσω. Όταν πλησίασαν κοντά μου τους ρώτησα ποιοί είναι και με πραεία φωνή μου είπαν: «Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός είμαστε, Στυλιανέ, γιατροί είμαστε».

»Ο ένας κρατούσε ένα μικρό Άγιο Ποτήριο με την λαβίδα. Ο άλλος ένα δοχείο γυάλινο με ένα Σταυρό στην μέση και τρία Κλωνάρια βασιλικό. Πλησίασαν, με ράντισαν με τον αγιασμό και έπειτα ράντισαν και τον άλλο ασθενή του θαλάμου, τον Αναστάσιο, από ένα χωριό της Κοζάνης. Στην συνέχεια έρχονται να με κοινωνήσουν. Τους είπα ότι την προηγούμενη μέρα το απόγευμα είχα φάει κρέας και μου απάντησαν: «Μην στενοχωριέσαι, εμείς το γνωρίζουμε. Και ένα να γνωρίζης. Αυτόν που εμείς φέραμε σε σένα, Αυτόν και εσύ από εδώ και στο έξης θα δίνεις στους ανθρώπους».

Ἑρμηνεία ἀποστολικῆς περικοπῆς τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ 

[:Α΄ Κορ. 12, 27- 31 και 13,1-8] 

«Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους(:εσείς λοιπόν οι χριστιανοί είστε σώμα Χριστού και μέλη, που ο καθένας σας ανάλογα με το χάρισμά του έχει κάποια θέση και κάποιο μέλος στη ζωή του συνόλου)»[Α΄Κορ.12,27]. 

Για να μη λέγει λοιπόν κανείς: «Και τι μας ενδιαφέρει το παράδειγμα του σώματος; Διότι εκείνο μεν εκ φύσεως υπηρετεί, ενώ τα δικά μας είναι κατορθώματα ελεύθερης προαιρέσεως». Αφού πλησιάζει αυτό στα δικά μας πράγματα ο απόστολος Παύλος και δείχνει ότι τόση ομόνοια οφείλουμε να έχουμε από δική μας προαίρεση, όση εκείνα εκ φύσεως, λέγει: «Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ (:εσείς είστε σώμα του Χριστού)». Εφόσον λοιπόν το δικό μας σώμα δεν πρέπει να στασιάζει, πολύ περισσότερο το σώμα του Χριστού, και τόσο περισσότερο, όσο δυνατότερη από τη φύση είναι η χάρη. «Και ο καθένας σας είναι επί μέρους μέλος, που κατέχει την ταιριαστή θέση γι’ αυτόν και για όλο το σώμα». Δηλαδή λέγει «όχι μόνο σώμα, αλλά και μέλη είμαστε»· διότι και για τα δύο αυτά μίλησε προηγουμένως, όταν συνένωσε τους πολλούς σε ένα και δείχνει ότι όλοι γίνονται ένα σύμφωνα προς την εικόνα του σώματος, και αυτό το ένα συνίσταται από τα πολλά, και ενώ είναι στα πολλά και τα πολλά από αυτό συνέχονται και μπορούν να είναι πολλά. 

Τι σημαίνει όμως το «ἐκ μέρους»; Αυτό που ανήκει σε εσάς και όσο είναι δυνατόν να οικοδομηθεί από εσάς. Επειδή δηλαδή είπε, «σώμα», αλλά «σώμα» είναι ολόκληρη, όχι μόνο η εκκλησία των Κορινθίων, αλλά αυτή που είναι εξαπλωμένη σε όλη την οικουμένη, γι' αυτό είπε ««ἐκ μέρους»· δηλαδή, ότι η δική σας εκκλησία είναι μέρος της εκκλησίας που βρίσκεται παντού και του σώματος που συνίσταται από όλες τις εκκλησίες, ώστε όχι μόνο μεταξύ σας, αλλά και προς όλη την εκκλησία της οικουμένης θα ειρηνεύετε εάν είστε ενάρετοι, αφού βεβαίως είστε μέλη όλου του σώματος. 

«Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν(: και άλλους μεν έθεσε ο Θεός στην Εκκλησία Του πρώτα μεν αποστόλους, δεύτερον προφήτες, τρίτον διδασκάλους· έπειτα άλλους τους έθεσε σε ανάλογες θέσεις και τους έδωσε τη δύναμη να κάνουν θαύματα, άλλους όρισε να έχουν χαρίσματα σε θεραπεία ασθενειών, σε άλλους έδωσε χαρίσματα φροντίδας και επιμέλειας για τους φτωχούς και πάσχοντες, χαρίσματα διοικητικά στην Εκκλησία, χαρίσματα διαφόρων γλωσσών[Ο καθένας κατά την ικανότητά του έχει λάβει από τον Θεό το χάρισμά του και τη θέση του]».

Ἀπό τή διήγηση τῶν θαυμάτων τῶν ἁγίων ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννη

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Για τη Μαρία, τη θυγατέρα του διακόνου, που δεν έπαθε καμιά βλάβη πέφτοντας από ψηλά

Ας μιλήσουμε τώρα για ένα θαύμα που έγινε σ’ ένα μικρό κοριτσάκι… Πρόκειται για τη Μαρία, την κόρη του διακόνου (Ιωάννη) στην εκκλησία του τεμένους (των αγίων Κύρου και Ιωάννη), και να πώς έγινε αυτό το εξαίσιο θαύμα:

Υπήρχε ένα παραθύρι στο δωμάτιο του παιδιού κοντά στο οποίο συνήθιζε να κάθεται η μητέρα του και να στρίβει το λινάρι με τ’ αδράχτι· και σε μια στιγμή αμεριμνησίας, που συνηθίζεται να συμβαίνει πολλές φορές, κάτι τάχατες αναγκαίο την απασχόλησε κι αναγκάστηκε ν’ αφήσει το παιδί της κοντά στο παράθυρο και να τρέξει αλλού. Τότε το βρέφος, έρημο της μητρικής φροντίδας, αλλά άμοιρο της διάκρισης μεταξύ καλού και κακού, έπεσε έξω απ’ το ψηλό παραθύρι στο έδαφος.

Ακούγοντας η μητέρα το θόρυβο από το χτύπημα του σώματος, έσκυψε να δει την αιτία του θορύβου, εντελώς ξεχνώντας ότι προ ολίγου το είχε αφήσει μόνο του το παιδί κοντά στο παράθυρο, και βλέποντάς το να κείτεται ακίνητο στο έδαφος ξεσήκωσε όλο το ιερό χώρο της εκκλησίας (γιατί ήταν ακριβώς εκεί δίπλα το δωμάτιο και η είσοδός του ήταν από το ναό) τρέχοντας με κραυγές και ξεφωνητά και τα μάγουλά της με δάκρυα καταβρέχοντας.

Μαζί της έτρεξαν και όλοι όσοι την έβλεπαν να κλαίει και να βοά από μακριά για να πάρουν το κοριτσάκι νεκρό και να το θάψουν, το βρήκαν όμως σώο και αβλαβές να κάθεται στη γη χωρίς κανένα τραύμα και μάλιστα να παίζει με κάτι γουρουνάκια, που ήταν εκεί, χαϊδεύοντάς τα και κτυπώντας τα ανέμελα· και αμέσως αυτοί το πήραν το παιδί και το έριξαν μπροστά στο μνήμα των αγίων, εξυμνώντας τους ως σωτήρες του.