Μοῦ ἔστειλε τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Αναφέρει η μοναχή Συγκλητική:

«Κάπου κάπου τήν ἔστελναν κι αὐτή τά πρῶτα χρόνια γιά ἐξωτερική διακονία. Μιά φορά, θυμᾶμαι, ὅταν ἤμασταν στήν Πορταριά, τήν ἔστειλε ἡ Γερόντισσα στη Λάρισα να πουλήσει ποδιές. Καί πῆρε ὀκτώ χιλιάδες δραχμές. Ἐπιστρέφοντας, διασχίζοντας τίς γραμμές τοῦ τρένου, τῆς ἔπεσαν κάτω τά χρήματα καί τά ἔχασε. Μόλις τό κατάλαβε, ἄρχισε νά κλαίει καί νά παρακαλεῖ τήν Παναγία: “Παναγία μου, βοήθα με! Ἐπούλησα ὅλες τίς ποδιές· τώρα, πῶς νά πάω μέ ἄδεια χέρια καί τί νά πῶ τῆς Γερόντισσας;” Ἀλλά καί ἡ Παναγία μας δέν τήν ἄφησε.

Δυστυχῶς, δὲν μοῦ δόθηκε ποτὲ ἡ τιμὴ νὰ γνωρίσω τὸν πατέρα Γαβριήλ, ἀλλὰ ζεῖ στὴν καρδιά μου...

Δυστυχώς, δεν μου δόθηκε ποτέ η τιμή να γνωρίσω τον πατέρα Γαβριήλ, αλλά ζει στην καρδιά μου...

Το μικρότερο παιδί μου είχε σοβαρά προβλήματα λόγω τραυματισμού κατά τη γέννηση. Επιπλέον, εμφάνισε επιληψία. Τυχαία, συνάντησα την κυρία Νέσταν από τη Σαμτρέντια στην εκκλησία. Μου είπε πολλά για τον πατέρα Γαβριήλ και με συμβούλεψε να πάω επειγόντως στη Μτσχέτα.

Πρέπει επίσης να σημειώσω εδώ ότι υπέφερα από μια γυναικολογική πάθηση εδώ και δέκα χρόνια. Η μακροχρόνια θεραπεία δεν μου έφερε ανακούφιση. Ονειρευόμασταν ένα τρίτο παιδί, αλλά υπήρχαν λίγες ελπίδες. Στο νοσοκομείο, ο γιατρός μου είπε ότι όλα ήταν πολύ περίπλοκα.

Γέρων Συμεών Ξενοφωντινός (1893-1984+)

ΓΕΡΩΝ ΣΥΜΕΩΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΙΝΟΣ (1893 – 1984+)

-Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν 55-60 ἐτῶν, εἶχα μία μεγάλη ἀπορία.

῎Ηθελα νά μάθω πῶς εἶναι ὁ Χριστός. Προσεύχομαι συνεχῶς, ἀλλά ποτέ δέν τόν εἶδα μέ τά μάτια μου πῶς εἶναι.

Εἶναι ἄραγε, ἄνθρωπος ὅμοιος μέ ἐμένα;

῎Ετσι συχνά ἐρωτοῦσα τόν Χριστό μέ τόν λογισμό μου:

-«Πῶς εἶσαι Χριστέ μου; ῎Εχεις στόμα, χέρια μάτια, πόδια;

Περπατᾶς ὅπως ἐμεῖς;

Τώρα ποῦ εὑρίσκεσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι ὅταν σέ καλῶ στήν προσευχή μου;

Πῶς εἶσαι ἐδῶ καί συγχρόνως βρίσκεσαι καί στούς Οὐρανούς;

Οπότε, μία νύκτα, πρίν κτυπήσῃ ἡ καμπάνα γιά τήν ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ, τοῦ ῎Ορθρου καί τῆς θείας Λειτουργίας, ἄκουσα στήν πόρτα τοῦ Κελλιοῦ μου δύο-τρεῖς κτύπους.

Σηκώθηκα, ἄνοιξα, καί τί βλέπω μπροστά μου;

῏Ηταν ἕνας Ἀρχιερέας, νέος στήν ἡλικία, μαυρογένειος, ντυμένος τά χρυσοποίκιλτα ἀρχιερατικά του ἄμφια.

Τό πρόσωπό του ἦταν λουσμένο μέσα σ᾿ ἕνα ὑπερκόσμιο καί ὑπερφυσικό φῶς.

῞Οταν Τόν εἶδα, (τότε δέν εἶχα χάσει τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου), θαμπώθηκα ἀπό τήν λάμψη του.

῎Εκανα δύο τρία βήματα πρός τά πίσω φοβούμενος, καί ψιθύρισα τό «Κύριε ἐλέησον».

Ἀναφέρει ὁ πατήρ Εὐσέβιος Ματθόπουλος

ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΑΤΗΡ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΜΑΤΘΟΠΟΥΛΟΣ.

«Ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ π. Εὐσεβίου ἦταν στήν Πάτρα ἕνας εὐσεβής Χριστιανός, πού δέν σωνόταν τό λάδι στόν τενεκέ του (ἤ στό πιθάρι του). Ἡ γυναῖκα του πού δέν εἶχε πίστι σάν κι αὐτόν, τόν ρωτοῦσε συχνά:

-Τί συμβαίνει μέ τό λάδι; Γιατί δέν σώνεται;

«ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ...» Σχετικὰ μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Γαβριὴλ (Οὐργκεμπάτζε).

«ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ...»

Σχετικά με ένα από τα θαύματα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)

Σήμερα, την ημέρα της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), δημοσιεύουμε μια ιστορία για ένα άλλο θαύμα του σεβάσμιου γέροντα από τη Λευκορωσία.

Για δέκα χρόνια ήμουν μέλος των λεγόμενων Μαρτύρων του Ιεχωβά. Η μητέρα μου, η πλέον εκλιπούσα Αιδεσιμότατε Ιωάννα, με παρακάλεσε να συνέλθω, ζητώντας μου να εγκαταλείψω την άτακτη ζωή μου και να στραφώ στο δρόμο της αλήθειας. Αυτά τα λόγια με ενοχλούσαν τότε. Επιπλέον, προκάλεσαν μεγάλη δυσαρέσκεια μέσα μου, οδηγώντας με σε πολλούς καβγάδες με τη μητέρα μου και τους οικείους μου.

Όταν η μητέρα μου εκοιμήθη στον Κύριο (όπως είπα τότε, «πέθανε»), η οικογένειά μου την έθαψε σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση: κάλεσαν έναν ιερέα, τέλεσαν την νεκρώσιμη ακολουθία και ουσιαστικά, όλα έγιναν όπως συνηθίζεται. Όταν ξεκίνησε η νεκρώσιμη ακολουθία της μητέρας μου, βγήκα έξω και δεν άκουσα καμία προσευχή ή κήρυγμα, καθώς τα θεωρούσα όλα αυτά περιττά και λανθασμένα.

Μετά την κηδεία της μητέρας μου, δεν ένιωθα καλά: είχα έντονους πονοκεφάλους, υψηλή αρτηριακή πίεση και ανισορροπία. Με πήγαν στο νοσοκομείο, όπου έκανα εξετάσεις και αξονική τομογραφία. Με βάση όλα τα αποτελέσματα, παραπέμφθηκα στο ογκολογικό τμήμα. Διαγνώστηκα με καρκίνο του μυοκαρδίου. Αυτή η διάγνωση απαιτεί πολλαπλές εξετάσεις και εξετάσεις για να διαπιστωθεί ποια όργανα επηρεάζονται και τι είδους θεραπεία χρειάζεται.

Καλησπέρα θέλω νὰ μοιραστῶ μαζί σας τὸ δικό μου θαῦμα τῆς Γερόντισσας μας,Θα σᾶς πῶ καὶ τὴν δική μου ἱστορία...

Καλησπέρα θέλω να μοιραστώ μαζί σας το δικό μου θαύμα της Γερόντισσας μας,Θα σας πω και την δική μου ιστορία… Οταν Διαγνώστηκα με κακοήθες μελάνωμα και δεν ήξερα πού έχει πάει, αν έχει κάνει μετάσταση είχα τρελαθεί, στο άκουσμα καρκίνου έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου ,το μόνο που ήθελα ήταν να μιλήσω απεγνωσμένα με τον πάτερ Ιωσήφ (ξάδερφο της μητέρας μου , πολλά χρόνια μοναχός στο Άγιο Όρος,Ηγούμενος στην Μονή Φιλοθεου , τώρα βρίσκεται στην Αριζόνα , αντικατέστησε τη θέση του Γέροντα Εφραίμ) .

Ήθελα λοιπόν να μιλήσω μαζί του γιατί με ηρεμεί η φωνή του κ τα λόγια του … μίλησα λοιπόν μαζί του και η πρώτη του κουβέντα ήταν :Σήκω κ πήγαινε στην Μονή Καλυβιανης στη Κρήτη , του λέω πάτερ μου δεν μπορώ γιατί πρέπει να χειρουργηθώ άμεσα ( να τονίσω ότι μένω στην Καβάλα ) αρκετά μακρυά από την Κρήτη ! Μου λέει πάρε τηλέφωνο κ παρακάλεσε τις μοναχές να σου στείλουν λαδακι ! Είπα εντάξει κ το έκανα ! Το επόμενο βράδυ βλέπω στον ύπνο μου ένα γυναικείο πρόσωπο με μια μαύρη μαντίλα και μου είπε τρεις φορές : Κοίτα με ! Ολα καλά θα πάνε ! Σηκώθηκα αναστατωμένη έψαχνα στο ίντερνετ να βρω αν είναι η Παναγία αλλά δεν έβρισκα κάποια εικόνα που να μοιάζει με το πρόσωπο που είδα ! Την Οσία γερόντισσα Γαλακτια δεν την ήξερα (ντρέπομαι για αυτό αλλά δεν την ήξερα ) .

Θαῦμα τοῦ ἁγίου Γεωργίου.

Όμως καί ὁ μικρός Γεώργιος κινδύνεψε να χάσει την ζωή του, ἀλλά σώθηκε μέ τή βοήθεια καί ἐπέμβαση τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τοῦ προστράτου του. Μᾶς διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία:

«Ἡ μάνα μου, ὅταν ὁ Γιῶργος ἦταν μωρό, εἶδε στόν ὕπνο της τον Αη-Γιώργη καί τῆς εἶπε: “Νομίζεις ὅτι ἐσύ φυλᾶς τό μωρό; Ὄχι, ὄχι! ἐγώ τό φυλάω καί δέν πρόκειται να πάθει τίποτε. Πράγματι, σέ ἡλικία πέντε ἐτῶν συνέβη

τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός ὅταν ὁ Γιῶργος διασώθηκε ἀπό βέβαιο πνιγμό:

Ἔχουμε ἕναν ποταμό στο χωριό τον Ενιπέα .Όταν βρέξει, κατεβάζει καί ξύλα. Τότε πολλοί φτωχοί τρέχανε στο ποτάμι μέ μιά πυρωστιά καί μόλις ἔβλεπαν ξύλο,

τό τραβοῦσαν ἔξω. Δέν ξέρω πῶς ἔγινε, μιά φορά βρέθηκε ἐκεῖ καί ὁ ἀδελφός μου ὁ Γιῶργος. Ἐκεῖ, ὅπως στεκόταν στο χείλος τοῦ ποταμοῦ, γλίστρησε μέσα καί τόν πῆρε τό ποτάμι.

Ἐμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Εμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς

Τήν ἐποχή ἐκείνη ἐμφανίστηκε στα χωριά τῶν Φαρσάλων ἡ ἁγία Παρασκευή σε σχῆμα μοναχῆς καί ζητοῦσε λίγο λάδι γιά τό μοναστήρι της. (Ἔλεγαν πώς κοντά στην Αθήνα ἦταν ἕνα μοναστήρι τῆς Ἁγίας,πού στα χρόνια τῆς Κατοχῆς δέν τοῦ ἔλειψε τό λάδι). Οἱ κάτοικοι, νομίζοντας ὅτι εἶναι καλογριά, ἄλλοι τῆς ἔδιναν καί ἄλλοι τήν ἔδιωχναν.

«Πέρασε καί ἀπό τό σπίτι μας», διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία. «Ανυποψίαστη ἡ μητέρα μου τήν φιλοξένησε με χαρά καί τῆς ἔδωσε καί ἀρκετό λάδι. Κατόπιν τῆς λέγει ἡ Ἁγία: “Φέρε μου τα κοριτσάκια σου νά τά σταυρώσω.

Μα τί εὐλογία ἦταν αὐτή! Την πλησιάσαμε καί μᾶς σταύρωσε στο κεφαλάκι. Το τί χάρη αἰσθανθήκαμε δέν λέγεται!»

Ένας ἄλλος ἔμπορος, ὅπως ξεγελοῦσε τούς ἄλλους, πῆγε να ξεγελάσει στο ζύγι καί τήν Ἁγία. Τήν ἴδια στιγμή ἔγινε τοπικός σεισμός καί τό πάτωμα ἔφυγε ἀπό τή θέση του. Έκτοτε το κατάστημα αὐτό ἔκλεισε καί δέν μπόρεσε να ξανανοίξει.

Μία γυναίκα πῆγε να δώσει λάδι στήν Ἁγία, ἀλλά ἐκείνη δέν τό δέχτηκε: «Δέν παίρνω ἀπό σένα, εἶπε, γιατί εἶσαι φόνισσα». Πράγματι, ἡ γυναίκα αὐτή, χωρίς νά τό γνωρίζει κανείς, είχε δηλητηριάσει το μικρό παιδάκι της, ἐπειδή νόμιζε πώς δέν θά μποροῦσε νά τό θρέψει.

Τά ὑποτιθέμενα ἐπιστημονικά θαύματα τοῦ Κορανίου

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΑ «ΘΑΥΜΑΤΑ» ΣΤΟ ΚΟΡΑΝΙ

ΤΑ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ

 

εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis: Ἡ ἀπολογητικὴ κατὰ τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε ποτὲ περισσότερο ἀναγκαία καὶ ἐπίκαιρη ἀπὸ ὅσο εἶναι σήμερα, σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου χιλιάδες μουσουλμάνοι ἔχουν πλέον ἐγκατασταθεῖ μόνιμα στὴ χώρα μας. Ἡ πνευματικὴ πρόκληση ἐντείνεται ἀπὸ τὴν ἀκάθεκτη δραστηριότητα στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ὅπου ἐπιτελεῖται ἕνας συστηματικὸς καὶ ὀργανωμένος προσηλυτισμός. Μέσα ἀπὸ βίντεο καὶ ἀναρτήσεις, ὁ προπαγανδιστικὸς λόγος τοῦ Ἰσλὰμ ἐπιδιώκει νὰ διεισδύσει στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἐπιστρατεύοντας μάλιστα ἀκόμη καὶ Ἑλληνίδες μεταστραφεῖσες, οἱ ὁποῖες χρησιμοποιοῦνται ὡς τὸ «οἰκεῖο πρόσωπο» γιὰ νὰ καταστήσουν τὶς ἰσλαμικὲς διδασκαλίες πιὸ προσιτὲς καὶ θελκτικὲς στὸ εὐρὺ χριστιανικό κοινό. Κεντρικὸς πυλώνας αὐτῆς τῆς προσπάθειας ἐντυπωσιασμοῦ εἶναι τὰ λεγόμενα «ἐπιστημονικὰ θαύματα» τοῦ Κορανίου. Αὐτὰ προβάλλονται ὡς τὸ κατεξοχὴν «ὅπλο» τῶν μουσουλμάνων ἱεροκηρύκων, οἱ ὁποῖοι ὑπόσχονται μιὰ δῆθεν ἁρμονία μεταξὺ τῆς ἀποκάλυψής τους καὶ τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ θολώσουν τὴν κρίση τῶν ἀνυποψίαστων πιστῶν καὶ νὰ προσελκύσουν νέους ὀπαδούς. Ἡ παρούσα μελέτη ἔρχεται νὰ ἀποκαλύψει τὴ γυμνὴ ἀλήθεια πίσω ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἰσχυρισμούς, προσφέροντας τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ τὴν προάσπιση τῆς Ὀρθόδοξης ἀλήθειας.

Πρωθιερέας Δημήτριος Πολόχοφ

Ἐπιστημονικὰ «θαύματα» στὸ Κοράνι, τὰ ὁποῖα ἦταν γνωστὰ πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Μωάμεθ

Δὲν ὑπάρχουν πολλὰ τέτοια «θαύματα», ὡστόσο, μπορεῖτε νὰ διαβάσετε γιὰ αὐτὰ σὲ ἰσλαμικοὺς ἱστοτόπους στὸ Διαδίκτυο καὶ σὲ ἔντυπο ὑλικό. Ἂς ἐξετάσουμε τὰ πιὸ συχνά ἀναφερόμενα «θαύματα» αὐτοῦ τοῦ εἴδους.

Διόγκωση τῆς γῆς ἀπὸ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς καὶ ἀνάπτυξη φυτῶν ἀπὸ αὐτὸ

Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴ Σούρα Ἀλ-Χατζ (Χατζ): «… Θὰ δείτε τὴ γῆ ξερὴ καὶ ἄψυχη, ἀλλὰ ὅταν ρίξουμε βροχὴ πάνω της, θὰ τρέμει καὶ θὰ φουσκώσει καὶ θὰ καταστρέψει κάθε εἴδους ὄμορφη ἀνάπτυξη σὲ ἀτμούς» (Ἐρ. 22:5)61. Γιὰ κάποιο λόγο, ὁ Harun Yahya τὸ θεωρεῖ θαῦμα, γιὰ τὸ ὁποῖο προσπαθεῖ ἀκόμη καὶ νὰ διορθώσει τὴ μετάφραση τῆς λέξης khhazzat ἀπὸ τὸ ἀπόσπασμα, μεταφράζοντάς την ὡς «τρέμει», ἂν καὶ ὅλες οἱ κύριες ρωσικὲς μεταφράσεις δίνουν τὴν παραλλαγὴ «θέτει σὲ κίνηση». Περαιτέρω, προσπαθεῖ νὰ δώσει σὲ αὐτὸ ἕνα ἐντελῶς περίεργο νόημα, ὑποστηρίζοντας ὅτι ὡς ἀποτέλεσμα τῆς βροχῆς, δημιουργεῖται μιὰ ἠλεκτροστατικὴ τάση στὰ σωματίδια τῆς γῆς. Ὡστόσο, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐντελῶς λάθος. Πρῶτον, ἡ λέξη khhazzat εἶναι ρήμα τῆς φυλῆς VIII ἀπὸ τὸ hazzun – «κινοῦμαι, θέτω σὲ κίνηση, ταλαντεύομαι, ταλαντεύομαι»62. Δεύτερον, δεδομένου ὅτι τόσο τὸ νερὸ ὅσο καὶ ἡ γῆ ἄγουν ἠλεκτρικὸ ρεῦμα, δὲν μπορεῖ νὰ προκύψει ἠλεκτροστατικὴ τάση στὰ σωματίδια τῆς γῆς. Τρίτον, ἡ κίνηση τῶν σωματιδίων τῆς γῆς ποὺ ἀναφέρονται σὲ σχέση μὲ τὴ βροχὴ δὲν εἶναι μιὰ κίνηση Brown ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς φυσικῆς. Ἡ κίνηση Brown εἶναι συνέπεια τῆς θερμικῆς κίνησης μορίων ἢ ἀτόμων ποὺ αἰωροῦνται σὲ ἕνα ὑγρὸ ἢ σὲ ἕνα ἀέριο63, καὶ ὁ Robert Brown, ἀπὸ τὸν ὁποῖο πῆρε τὸ ὄνομά του αὐτὸ τὸ φαινόμενο, τὸ ἀνακάλυψε παρατηρώντας ὄχι σωματίδια βροχῆς καὶ γῆς, ὅπως γράφει ὁ H. Yahya, ἀλλὰ τὴν κίνηση τῶν κόκκων γύρης στὸ χυμὸ τῶν φυτῶν64. Προφανῶς, ὑπάρχει μιὰ λανθασμένη ἐπιστημονικὴ ἑρμηνεία ἑνὸς φαινομένου ποὺ εἶναι ἀπὸ καιρὸ γνωστὸ στὴν ἀνθρωπότητα μὲ προφανῆ λάθη στὸν τομέα τῶν νόμων τῆς φυσικῆς.

 

Δυσκολία στὴν ἀναπνοὴ σὲ ὑψόμετρο

Ὁ H. Yahya παραθέτει ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴ Σούρα τοῦ Κορανίου «Al-An’am» («Βοοειδή»), δηλώνοντας ὅτι περιέχει μιὰ ἔνδειξη τοῦ φαινομένου τῆς πείνας μὲ ὀξυγόνο καθὼς κάποιος ἀνεβαίνει σὲ ἕνα ὕψος:

Ἅγιος Γαβριήλ ὁ διά Χριστόν σαλός καί τό παιδί

Μια μέρα, παιδιά έπαιζαν στον δρόμο κοντά στο σπίτι του πατέρα Γαβριήλ. Είδαν τον γέροντα και άρχισαν να τον γελούν και να τον πειράζουν. Συχνά τους έδινε αφορμή γι' αυτό και μάλιστα χαιρόταν με αυτή τη στάση. Η μικρή μου κόρη, η Έκα, στεκόταν δίπλα στον φράχτη, κοιτάζοντας τον γέροντα με οίκτο. Την πρόσεξε, την κάλεσε και, βάζοντας το χέρι του στο κεφάλι της, την ευλόγησε. Από τότε και στο εξής, η κόρη μου άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία και τώρα είναι ένα βαθιά θρησκευόμενο άτομο.

Το θαυματουργό λάδι από το αναμμένο καντήλι πάνω από τον τάφο του γέροντα με ανακούφισε από τον έντονο πόνο και τον άντρα μου από την παράλυση μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο.

Τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Μακρίνας

«Πρό ἐτῶν λειτούργησε τήν Αγ. Μακρίνα ὁ Καλύμνιος ἱερέας Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος μένει στη Λαμία.

Στή συνοδεία του βρισκόταν καί ἕνας θεῖος του. Μετά τή Θεία Λειτουργία ὅλοι κατέβηκαν στη θάλασσα καί ἡ Γερόντισσα τῆς Μονῆς Παναγία ἡ Ἐλεοῦσα, ὅπου ὑπάρχει λείψανο τῆς Ἁγίας Μακρίνας, πρότεινε στόν ἡλικιωμένο γέροντα νά ξαπλώση λίγο να ξεκουρασθῆ. Μετά από μία ώρα βγῆκε στήν αύλή ὁ παππούς καί ρώτησε τή Γερόντισσα ἐπί παρουσία τῆς Ἀδελφῆς Ἐλεούσης:

Ποῦ εἶναι αὐτή ἡ ὄμορφη καλογριά πού ἦρθε μέσα στο δωμάτιό μου καί κάθισε στην πολυθρόνα δίπλα μου;

Η Γερόντισσα κατάλαβε ὅτι ἐπρόκειτο περί ἐμφανίσεως τῆς Ἁγίας καί τόν ρώτησε:

Καὶ προσευχήθηκα στὸν Πατέρα Γαβριὴλ νὰ μὲ βοηθήσει νὰ γιατρέψω τὸν λαιμό μου...

Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου για το πώς με βοήθησε ο Πατέρας Γαβριήλ!

Ήταν τον περασμένο χειμώνα, αρρώστησα από ένα σοβαρό κρυολόγημα στον λαιμό, τόσο πολύ που ακόμα και το να τον γυρίσω πονούσε για αρκετές μέρες...

Και προσευχήθηκα στον Πατέρα Γαβριήλ να με βοηθήσει να γιατρέψω τον λαιμό μου...

Κοιμόμουν το βράδυ και είδα ένα όνειρο:

Βρέθηκα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και μπροστά μου ήταν ο Πατέρας Γαβριήλ, φορώντας μια ρόμπα. Νομίζω ότι στεκόταν στον μαυροπίνακα με έναν δείκτη, διδάσκοντας κάτι σε μερικά μικρά παιδιά (ήταν μικρά), τα οποία φορούσαν επίσης μικρές ρόμπες (ήταν περίπου 10). Νόμιζα ότι ήταν αρχάριοι...

Και τότε ο Πατέρας Γαβριήλ τους είπε: "Αυτό ήταν, το μάθημα τελείωσε." Τα παιδιά άρχισαν να ετοιμάζονται να φύγουν, και ο Πατέρας Γαβριήλ είπε: "Ποιος θα με βοηθήσει;"

Πέθανε Ἀπρίλη μῆνα, 60 χρόνια μετά, χάρη στὸν θαυμαστὸ γέροντα Σεραφείμ.

Πέθανε Απρίλη μήνα, 60 χρόνια μετά, χάρη στον θαυμαστό γέροντα Σεραφείμ

Αικατερίνη Σατσκόβα

Ο γλυκός απριλιάτικος αέρας περιτύλιγε τρυφερά τα πάντα γύρω και μας ζάλιζε το κεφάλι, προαναγγέλλοντας το πανηγύρι της ζωής. Σμήνη μελωδικών πουλιών έπαιζαν πάνω στις μηλιές στα ευωδιαστά κλαδιά, ρίχνοντας κατά γης τα λευκά βελούδινα πέταλα των ανθισμένων λουλουδιών. Και ο ήλιος, ο ήλιος έκαιγε τόσο τρυφερά, που ήθελες να τυλιχτείς στις ακτίνες του και να ζεις, να ζεις, να ζεις! Όμως, εκείνος πέθαινε, ξαπλωμένος στα δυνατά και ροζιασμένα από τη σκληρή δουλειά χέρια της μητέρας του. Πέθαινε ήσυχα, όπως αρμόζει στους αγγέλους...

Ο μικρός ήταν μόλις τριών μηνών. Είχε γεννηθεί πολύ αδύναμος. Δεν ζούσε, απλώς επιβίωνε. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, η φέρουσα γυναίκα δούλευε σε φορτηγό πλοίο, σε μια βαριά εργασία ακατάλληλη για γυναίκα, πόσο μάλλον σε περίοδο εγκυμοσύνης. Η δουλειά της ήταν να μεταφέρει με κουβάδες κάρβουνο που έπρεπε να το αδειάζει στο λέβητα του πλοίου. Τα μεταπολεμικά χρόνια ήταν βαριά για όλους τους ανθρώπους, χωρίς εξαιρέσεις. Μέσα σε αυτή τη φορτηγίδα, στα μέσα του χειμώνα, γέννησε το πρώτο της παιδί. Ήταν σαφές ευθύς εξαρχής ότι το παιδί δεν θα ζούσε, αλλά η μητρική καρδιά πίστευε ότι η ζωή δεν θα εγκατέλειπε αυτό το εύθραυστο, ζεστό κορμάκι. Όμως, ήρθε η στιγμή που το παιδί σταμάτησε να τρώει, εξασθένησε πλήρως και μόλις που στέναζε με εκείνη τη απαλή μωρουδίστικη φωνούλα του. Ο τρόμος έσφιγγε σαν μέγγενη την καρδιά της νεαρής μητέρας. Καταλάβαινε ότι το τέλος πλησίαζε. Και τότε, μέσα στη θλίψη της, η γυναίκα βγαίνει έξω σε αυτή την όμορφη, γεμάτη ζωή ανοιξιάτικη μέρα κρατώντας αγκαλιά τον γιο της.

Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2019, ἡ δεκαοκτάχρονη κόρη μου, ἡ Λάρισα, χτυπήθηκε ἀπὸ αὐτοκίνητο.

Τον Απρίλιο του 2019, η δεκαοκτάχρονη κόρη μου, η Λάρισα, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο. Ήμουν στην εκκλησία όταν με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν τι είχε συμβεί. Όταν είμαι στην εκκλησία, συνήθως κλείνω το κινητό μου ή το βάζω σε αθόρυβη λειτουργία. Ίσως το μητρικό μου ένστικτο μού έλεγε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Σήκωσα το τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί συνέβη αυτό;» και έφυγα τρέχοντας από την εκκλησία.

Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, οι γιατροί έκαναν ήδη χειρουργείο και πάλευαν με νύχια και δόντια για να σώσουν την κόρη μου. Εκτός από τα σοβαρά κατάγματα, η Λάρισα είχε τραυματική εγκεφαλική βλάβη και κλειστό τραύμα στο στήθος. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν και πραγματοποίησαν την επέμβαση με επιτυχία, αλλά η κόρη μου έπεσε σε κώμα λόγω της τραυματικής εγκεφαλικής βλάβης και άλλων επιπλοκών. Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προσευχόμουν βαθιά στον Άγιο Γαβριήλ για τη σωτηρία της κόρης μου. Η κατάστασή της παρέμεινε σταθερή και σοβαρή, και οι γιατροί δεν έδωσαν κανένα καθησυχαστικό λόγο.

Σήκωσα το τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί!!!» Και έφυγα τρέχοντας από τον ναό.

Την εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, πήγα στην εκκλησία και έλαβα τη Θεία Κοινωνία. Αργότερα, ένας μοναχός με πλησίασε, μου έδωσε ένα μεγάλο πρόσφορο και είπε:

Τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα μὲ τὰ Ἁγία νήπια στὴν Ι.Μ Παύλου Ἁγίου Ὅρους.

Το θαύμα αυτό είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές και σύγχρονες διηγήσεις του Αγίου Όρους, που συνδέεται με τη Μονή Αγίου Παύλου. Είναι μια ιστορία που φέρνει δέος, καθώς αφορά τη ζωντανή παρουσία των Αγίων Νηπίων (των 14.000 νηπίων που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη).

​Το Περιστατικό στη Μονή Αγίου Παύλου.

​Στη Μονή αυτή φυλάσσεται ένα τμήμα από τα Λείψανα των Αγίων Νηπίων. Η ιστορία λέει πως πριν από μερικές δεκαετίες, ένας μοναχός που είχε τη διακονία του εκκλησιαστικού (υπεύθυνος για τον ναό), βίωσε κάτι μοναδικό.

Ὁ Στυλιανὸς Κεμεντζετζίδης -Θεολόγος- Συγγραφέας- μιλάει μὲ τὸν Κλεῖτο Ἰωαννίδη γιὰ τὸν Ἅγιο Δημήτριο Γκαγκαστάθη

Κ.Ι.: Οι Γέροντες είναι οι φωτεινοί εκείνοι στύλοι της Εκκλησίας, οι οποίοι καθοδηγούν όλους εμάς στον δρόμο της κατά Θεόν τελειώσεως. Οι Γέροντες φτάνουν σε ύψη πνευματικά τέτοια, που μπορούν να διεισδύσουν στις ανθρώπινες ψυχές και να διακρίνουν εκεί που υπάρχει η πλάνη, εκεί που υπάρχει η αμαρτία και οι αδυναμίες και να οδηγήσουν τον πιστό Χριστιανό σε ανώτερες καταστάσεις, πιο κοντά στο Θεό, στα κρείττονα, όπως θα έλεγαν οι Πατέρες. Οι Γέροντες είναι εκείνοι οι φιλόθεοι και οι θεόφρονες που αγάπησαν με πάθος το Χριστό και έζησαν μέσα στο Ευαγγέλιο και το Ευαγγέλιο είναι εκείνο που αναλύουν και βιώνουν.

Στο κεφάλαιο αυτό θα δούμε μια μεγάλη φωτεινή μορφή της σύγχρονης Ελληνικής Ορθοδοξίας, τον Γέροντα Δημήτριο Γκαγκαστάθη, τον οποίο εγνώριζε ο κύριος Στυλιανός Κεμεντζετζίδης απο κοντά, του αφιέρωσε τόμο ειδικό και μας δίδει τις εμπειρίες και μαρτυρίες απ' αυτόν τον μεγάλο Γέροντα.

Κ.Ι.: Κύριε Κεμεντζετζίδη, ας κάνουμε γνωστό τον πατέρα Γκαγκαστάθη, με λίγα βιογραφικά στοιχεία προτού μπούμε στα βαθύτερα και ενδότερα της αγιότητας του.

Σ.Κ.: Μάλιστα. Ευχαριστώ κ. Ιωαννίδη για την πρωτοβουλία που είχατε να αξιοποιηθεί και το σύγχρονο αυτό πνευματικό κεφάλαιο της Ορθοδοξίας και να γίνει ευρύτερα γνωστό στο χώρο των Ορθοδόξων Ελλήνων.

Στὶς παρειὲς τοῦ ‘'ἐγκεφαλικὰ νεκροῦ’' π. Πέτρου, κυλοῦσαν δάκρυα...!

Άνοιξη 2010… Ένας αδελφός της Μονής -ο μακαριστός πια π. Πέτρος- είχε υποστεί κατά τη διάρκεια της νύχτας βαρύ εγκεφαλικό, ώστε το πρωί τον βρήκαμε ‘χαμογελαστό’ σε κατάσταση κομματώδη. Διακομίστηκε σε μεγάλο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου διασωληνώθηκε.

Ύστερα από ενάμισυ μήνα στην εντατική του εν λόγω Νοσοκομείου, χωρίς καμμία αλλαγή στην κατάστασή του, η διεύθυνση έλαβε και επέβαλε την αυθαίρετη απόφασή της για άμεση αποσύνδεση του π. Πέτρου, τον οποίο θεωρούσε ‘εγκεφαλικά νεκρό’ ήδη προ πολλού, «για να μη δεσμεύεται από… νεκρό, μια πολύτιμη κλίνη της Εντατικής» όπως μας έλεγαν. Έτσι, η αποσύνδεση του π. Πέτρου είχε αποφασιστεί για το μοιραίο εκείνο πρωί…

Ειδοποιημένος από τον Ηγούμενο της Μονής μας, έφτασα στο Νοσοκομείο κατά τις 8:00΄, με την εντολή να προλάβω να κάνω την κουρά του π..Πέτρου σε Μεγαλόσχημο μοναχό, πριν τον αποσυνδέσουν.

Ἐμεῖς ἐδῶ ἔχουμε δικό μας γιατρό, τὴν ἁγία Ἀναστασία τὴ Ρωμαία μὲ τὰ λείψανα καὶ τὸ παρεκκλήσι της.

Διήγηση Γέροντα Ιωακείμ Γρηγοριάτη:

Πριν πάω στο στρατό, προσεβλήθην από υπεροξεία ισχιαλγία, περιοδική μεν, μα αφόρητη.Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, όταν μ’ έπιανε, κι έπεφτα κάτω, όπου κι αν βρισκόμουν.Κανένα ιατροφαρμακευτικό μέσον, ούτε θερμόλουτρα, ούτε ο στρατός μπόρεσαν να με θεραπεύσουν.

Μόνιμη, μαρτυρική η κατάσταση.

Κάποια μέρα έφεραν σιτάρι στην παραλία [στην Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου όπου ήταν Μοναχός], και κατά τη συνήθεια έπρεπε όλοι να το ξεφορτώσουμε.

Σαν άρχισε το ξεφόρτωμα, μ’ έπιασε ξαφνικά το μόνιμο βάσανό μου, κι έπεσα κατάχαμα, συστρεφόμουν σπασμωδικά, βογκούσα από τους πόνους.

Έτρεξαν δύο-τρεις πατέρες, κοντά σ’ αυτούς κι ένα σεβάσμιο ενάρετο γεροντάκι. Αρσένιος, Αρτέμιος, δεν θυμάμαι.

Με ρώτησαν τι έχω.

Όταν τους είπα το πάθημά μου, το μετέφεραν στους άλλους και άρχισαν τα σχόλια.

Πολλοί με λυπήθηκαν, άλλοι ταλαντεύονταν να με πιστέψουν, άλλοι απιστούσαν.

Μερικοί νόμιζαν ότι το κάνω για ν’ αποφύγω τον κόπο.

Κάποιοι μ’ εχαρακτήρισαν υπερβολικά ως «μάγκα πειραιώτη».

Πίστις καί θαύματα

Πίστις καί θαύματα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μεταξὺ τῶν χριστιανῶν συχνὰ γίνονται συζητήσεις γιὰ τὴν πίστη καὶ τὰ θαύματα. Ἔχουν καλὴ προαίρεση, χωρὶς ὡστόσο οἱ περισσότεροι νὰ διαθέτουν καὶ τὴν ἀναγκαία πνευματικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία προφυλάσσει ἀπὸ τὶς ὑπερβολὲς καὶ τὶς πλάνες. Γι’ αὐτὸ πολλὲς φορὲς δημιουργοῦνται ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις γιὰ πρόσωπα καὶ πράγματα.

Κυκλοφοροῦν φῆμες γιὰ ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ λαϊκούς, ποὺ ἔχουν ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικὰ εὐσέβειας. Χρειάζεται προσοχὴ ἀπέναντι στοὺς συνανθρώπους μας, γιατί δὲν τοὺς γνωρίζουμε εὔκολα κι ἂς τοὺς συναντοῦμε καθημερινά, καὶ φυσικὰ νὰ μὴ δεχόμαστε ὡς ὀρθὲς τὶς πρῶτες ἐντυπώσεις μας ἀπὸ τὶς δραστηριότητές τους. Χρειάζεται χρόνος, στενὴ ἐπικοινωνία καὶ ἀξιόπιστες μαρτυρίες ἄλλων, γιὰ νὰ τοὺς γνωρίσουμε. Καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι ἡ πνευματικότητα στοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους εἶναι δυσεύρετη, γιατί καὶ στοὺς καλοπροαίρετους ἀκόμα ὑπάρχει τὸ κοσμικὸ φρόνημα ποὺ ἐμποδίζει τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Ἐμπόδιο ἐπίσης εἶναι καὶ ἡ ὑποκρισία ποὺ ἐμφανίζει τὸν ἁμαρτωλὸ ὡς ἐνάρετο!

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας τηροῦσε μία στάση προσ­εκτικὴ σ’ ἐκείνους ποὺ πίστευαν στὴ διδασκαλία του, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχαν δεῖ κάποιο θαῦμα του ἢ εἶχαν ἀκούσει κάτι σχετικό. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης σημειώνει ὅτι κάποτε ὁ Χριστὸς βρισκόταν στὸ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα καὶ «πολλοὶ πίστεψαν σ’ αὐτόν, βλέποντας τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε. Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν τοὺς ἐμπιστευόταν, γιατί τοὺς ἤξερε ὅλους καλά. Καὶ δὲν χρειαζόταν νὰ τὸν ἐνημερώσει κανεὶς γιὰ ἕνα ἄνθρωπο, γιατί αὐτὸς ἤξερε καλά τί εἶχε καθένας μέσα του»[1].

Ἕνα μεγάλο θαῦμα ἔγινε στὶς κατασκηνώσεις τοῦ Ἁγίου Γερβασίου στὰ Κάτω Συχαινὰ Πατρῶν.

Άθικτο το προσκύνημα από τις φλόγες που κατέκαψαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Είχε γίνει και λιτάνευση της Τιμίας Κάρας του Αγίου Γερβασίου. Μέγα το όνομά Σου Κύριε. Συγχώρα μας τους αναξίους και ελέησον ημάς.