Ὁ γερω-Εὐμένιος ἦταν ὁ ἀγαπημένος τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.

Μια φορά μου λέει, τυχερέ, βρήκες και τον Ιάκωβο, βρήκες και τον Ευμένιο, εγώ έναν άνθρωπο βρε δεν έχω.

-Του λέω, Γέροντα είσαι παραπονιάρης.Όλο παράπονα κάνεις.

-Είμαι βρε, είμαι παραπονιάρης. Του άρεσε έτσι να μηδενίζεται. Καλά με κατάλαβες, καλά με κατάλαβες, αλλά ξέρεις βρε τι σημαίνει να περνά τόσος κόσμος και να μην έχω και ‘γω έναν, έναν, να εξομολογηθώ και ‘συ να ‘χεις δυό;

Πώς να μην έχω παράπονο;

-Και τι θέλετε του λέω, πως μπορώ να βοηθήσω;

-Να μου φέρεις τον Ευμένιο να εξομολογηθώ.

-Λέω και ‘γω, πως θα το πω τώρα του Ευμένιου; Θα δεχτεί ο Ευμένιος να εξομολογήσει τον Πορφύριο;

Ο Ευμένιος, βαθιά απλότητα χιλιόμετρα μακριά από την δική μου την πολυπλοκότητα.

-Μου λέει, πότε θέλει;

-Του λέω, καμιά Κυριακή που δεν πάει πολύς κόσμος μετά τη Λειτουργία να πάμε;

Μα τι ήταν η συνάντησή τους !!

-Αν έχετε διαβάσει που λέει στην Παλαιά Διαθήκη, κατέβηκε ο Μωησής από το Όρος Σινά και ήταν τόση η λάμψις από την επαφή του με τις ενέργειες του Θεού που ήταν τόσο το φως, που οι Εβραίοι για να μπορούν να συνομιλούν μαζί του έβαλαν μπροστά του ένα μαντήλι γιατί από την λάμψη δεν μπορούσαν να τον δουν.

Όταν βγήκε ο γερο-Ευμένιος από τον Άγιο Πορφύριο, από το κελί του μετά τη εξομολόγηση, έτσι ήταν το πρόσωπό του, τόσο φως είχε επάνω του.

Σκεφτείτε ότι αυτοί οι δύο γνωρίσθηκαν από την εποχή της Πολυκλινικής, που ήταν στην Πολυκλινική εφημέριος ο Άγιος Πορφύριος.

Ἡ ταπείνωση θὰ σοῦ ἀνοίξει τὶς πόρτες τοῦ Οὐρανοῦ...ενώ ἡ ὑπερηφάνεια θὰ τὶς κλείσει!

Ο ταπεινός ασχολείται με τον εαυτό του...

... ο υπερήφανος ασχολείται με τους άλλους...

Ο ταπεινός γνωρίζει τον εαυτό του...

... ο υπερήφανος δεν γνωρίζει τον εαυτό του...

Ο ταπεινός δέχεται με υπομονή ό,τι δεν μπορεί ν’ αλλάξει και περιμένει...

... ο υπερήφανος θέλει να γίνονται όλα όπως τα θέλει και όταν τα θέλει...

Ο ταπεινός αναπαύεται και αναπαύει...

... ο υπερήφανος αναστατώνεται και αναστατώνει...

Ο ταπεινός παίρνει όλα τα σφάλματα πάνω του...

... ο υπερήφανος τα μεταβιβάζει στους άλλους...

Ο ταπεινός δοξάζει και ευγνωμονεί το Θεό για όλα!

... ο υπερήφανος δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος και όλα τον ενοχλούν...

Ἐκύκλωσάν με σὰν κύνες πολλοί..." Ἅγιος Εὐμένιος Σαριδάκης

“Ήταν το έτος 1967 τέλη Σεπτεμβρίου, που βρέθηκα στον Αχεντριά στο χωριό της μάνας μου και έφυγα για να πάω στο χωριό μας στην Εθιά, που είναι περίπου μια ώρα απόσταση με τα πόδια.

Είχε νυχτώσει πολύ, αλλά τι ώρα ακριβώς ήταν δε θυμάμαι.

Ίσως εννέα ή δέκα. Ανέβηκα απ’ την μεριά που υπάρχουν πολλά πουρνάρια και λέγεται Φαρμακαρά και βγήκα στο λάκκο του Δρυ.

Εκεί που βάδιζα, βρέθηκα περικυκλωμένος από πάρα πολλούς διαβόλους.

Ήταν τόσοι πολλοί που δεν με άφηναν να βαδίσω.

Με μεγάλη δυσκολία προχωρούσα και όσο περνούσε η ώρα γινόταν και πιο πολλοί, ήταν χιλιάδες – εκατομμύρια.

Όταν είχα φτάσει στο τέλος του μικρού οροπέδιου, στη θέση που λέγεται Αξώνι, που φαίνεται η κορφή και το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης, ήταν τόσοι πολλοί, που δεν μπορούσα να βαδίσω.

Σπάνια φωτογραφία τοῦ Ἁγίου Εὐμένιου Σαριδάκη μαζὶ μὲ πνευματικά του παιδιά

Δεξιά είναι ο τότε φοιτητής Όμηρος και ο μετέπειτα Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.

Αριστερά είναι ο Δημήτρης σήμερα ο πατήρ Γεννάδιος.

Αυτόν "ηγγάρευσε" ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης να τον ετοιμάσει για την ταφή του.

Πολλαπλασιάζονταν τὰ νεκταρίνια στὴν ποδιὰ τ’ Ἁγίου σὰν τὰ κοφίνια τοῦ Χριστοῦ μὲ τὰ πέντε ψωμιά...

Κοφίνια πλέκουν αυτό που γιορτάζουμε σήμερα μ’ αυτό που γιορτάζαμε χθες και μ’ αυτό που θα πενθήσουμε σε μέρες.. Μία γυναίκα πήγε μία σακούλα νεκταρίνια στον Άγιο Ευμένιο Σαριδάκη κι αυτός τα έβαλε μέσα στην ποδιά του, μοιράζοντας από δυο νεκταρίνια στον καθέναν απ’ τους επισκέπτες, αλλ’ ο κόσμος δεν ήταν δυο τρεις άνθρωποι, αλλά καμιά εικοσαριά, κι έτσι κάπως παραξενεύτηκε η κυρία γιατί δεν έφερε τόσα πολλά, αλλά λιγότερα.

Πολλαπλασιάζονταν τα νεκταρίνια στην ποδιά τ’ Αγίου σαν τα κοφίνια του Χριστού με τα πέντε ψωμιά που έγιναν έπειτα χιλιάδες άρτοι για να ταΐσουν τον κοσμάκη. Κι έμειναν και δώδεκα κοφίνια, λέει η Γραφή, περίσσευμα, όπως έμειναν στα χέρια τ' Αγίου, λένε οι μαρτυρίες, να έχει ακόμη να δίνει νεκταρίνια.

Κρυπτοχριστιανοί,ακόμη καὶ Τοῦρκοι ἔσκυβαν τὸ κεφάλι τους καὶ τοὺς εὐλογοῦσε...

ΠΗΓΗ

https://proskynitis.blogspot.com/2024/05/blog-post_222.html

Ὁ Ἅγιος τῶν λεπρῶν: Ὁ πατὴρ Εὐμένιος Σαριδάκης

Ο Άγιος των λεπρών: Ο πατήρ Ευμένιος Σαριδάκης

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο

ΓΕΝΙΚΑ - ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Ο π. Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Η Εθιά, είναι ένα ορεινό χωριό σε υψόμετρο 740μ. Είναι άγονος τόπος, γι΄αυτό κι οι κάτοικοί του μετοίκησαν σ΄ένα χαμηλότερο μέρος, στό χωριό Ροτάσι. Στην Εθιά υπάρχουν δύο εκκλησίες: Η κεντρική είναι αφιερωμένη στην Παναγιά και φυλάσσει θαυματουργό εικόνα της.

Εκεί η Παναγία είχε εμφανισθεί σαν γυναίκα ντυμένη στα μαύρα κάποια μέρα, που ο πατήρ Ευμένιος, μικρό παιδί τότε, άναβε τα κανδήλια του ναού, και του είπε: “Έσύ μια μέρα θα γίνεις ιερέας”. Στόν αύλιο χώρο του ναού αυτού, έμελλε να είναι κι ο τάφος, όπου αναπαύεται το σκήνωμα του Οσίου Γέροντα. Ο πατήρ Ευμένιος ήταν γόνος πολυμελούς και πάμπτωχης οικογένειας. Γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1931. Οι γονείς του, Γεώργιος και Σοφία Σαρειδάκη, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και ενάρετοι. Είχαν οκτώ παιδιά, από τα οποία το τελευταίο ήταν ο πατήρ Ευμένιος, που στη βάπτισή του πήρε το όνομα Κωνσταντίνος. Ο μικρός Κωνσταντίνος ορφάνεψε από πατέρα σε ηλικία μόλις δύο ετών! Η χήρα μάνα του με τι δυνατότητες να θρέψει τόσα στόματα! Ξενοδούλευε για να τα φέρει βόλτα. Έπειτα, με τη γερμανική κατοχή, χειροτέρευσαν τα πράγματα. Σε τέτοιο περιβάλλον, με πολλές στερήσεις μεγάλωσε ο Κωνσταντίνος. Παπούτσια πρωτοφόρεσε στα δώδεκά του χρόνια. Παρ΄ όλες όμως τις στερήσεις, την πείνα και την ανέχεια, το ήθος και η πίστη του μικρού αυτού παιδιού δεν αλλοιώθηκαν. Μάλιστα, ο ιερέας του χωριού τους ήθελε να του δίνει μια μικρή βοήθεια, επειδή πήγαινε και βοηθούσε στόν ναό. Ο μικρός Κωνσταντίνος, όμως, του έλεγε: “Όχι, Παπα-Γιάννη, δεν παίρνουμε ποτέ χρήματα από την Εκκλησία1”. Όταν του έδιναν ψωμί για κάποια δουλειά που έκανε, ποτέ δεν το έτρωγε μόνος του, αλλά το πήγαινε στο σπίτι του και το έτρωγε με τ΄ αδέλφια του! Έγινε μοναχός σε ηλικία μόλις 17 χρονών, αγωνιζόμενος με αγάπη και προσευχή, ενώ δοκιμάστηκε από την ασθένεια της λέπρας και, ενώ ήταν ήδη ιερέας, δοκιμάστηκε ακόμη χειρότερα από δαιμονική επιρροή, με την οποία βασανίστηκε ψυχικά και σωματικά πριν ελευθερωθεί μετά από πολλές προσευχές, αγρυπνίες και εξορκισμούς σε μοναστήρια της Κρήτης.

ΛΕΠΡΑ: Η λέπρα τον έφερε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών. Εκεί θεραπεύτηκε αλλά αποφάσισε να παραμείνει στο Νοσοκομείο ως ιερέας, για να βοηθήσει ανακουφίζοντας τους συνανθρώπους του, λειτουργώντας παράλληλα στο νοσοκομειακό ναό των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Εκεί θα αρχίσει το υποδειγματικό ποιμαντικό του έργο. Η ανυπόκριτη αγάπη του και ο ασκητικός του αγώνας έφεραν σ' αυτόν τη χάρη του Θεού και ο ταπεινός λευίτης έφτασε σε τέτοιο ύψος αγιότητας, που διατηρούσε όσο μπορούσε κρυφό, ώστε αξιώθηκε να λάβει προορατικό χάρισμα, να ζήσει υψηλά πνευματικά βιώματα και να βοηθήσει πολλούς ανθρώπους, όχι μόνο με τις συμβουλές και την προσευχή του αλλά και με την αγιασμένη παρουσία του. Ο Γέροντας αγαπούσε όλο τον κόσμο, ενώ ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήταν το τρανταχτό γέλιο του, αλλά και τα δάκρυα! Συχνά, έβγαινε από το Ιερό, κατά τη λειτουργία, με τα γένια του βρεγμένα από δάκρυα, αφού προσευχόταν για όλους τους πονεμένους και δυστυχισμένους συνανθρώπους μας! Πολλά πνευματικά του τέκνα διηγούνται ότι ο π. Ευμένιος γελούσε με τους αγίους, με την Θεοτόκο, με τους αγγέλους, και μετέδιδε τη χαρά των αγίων και των αγγέλων, γι’ αυτό, όταν τον επισκέπτονταν, μπορεί να ήταν στενοχωρημένοι ή κουρασμένοι ψυχικά, αλλά φεύγαν… “πετώντας”.

Ἅγιος Εὐμένιος ὁ Νέος (Σαριδάκης)

ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ Ο ΝΕΟΣ (ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η ανάδειξη αγίων είναι το διαρκές θαύμα στη ζωή της Εκκλησίας μας, καθότι άλλωστε αυτό είναι το έργο της, να μεταποιεί αμαρτωλούς σε αγίους. Δεν υπάρχει εποχή, στην δισχιλιόχρονη ιστορική της πορεία, που να μην έχουν αναδειχτεί άγιοι. Ιδιαίτερο θαύμα είναι η ανάδειξη πληθώρας αγίων και στην εποχή μας, όπου έχει περισσέψει το κακό, γιγαντώθηκε η αμαρτία, και ο κόσμος βρίσκεται σε πρωτοφανή ηθική και πνευματική κατάπτωση. Αλλά, «ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις (Ρωμ.5,20), σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο. Στον ταραγμένο 20ο αιώνα έχει αναδειχτεί μία πλειάδα αγίων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο άγιος Ευμένιος ο Νέος (Σαριδάκης), μία πραγματικά οσιακή και αγιασμένη μορφή, ο οποίος έχει καταταχτεί πρόσφατα στους αγιολογικούς δέλτους της Εκκλησίας μας.

Ο αγιασμένος Γέροντας γεννήθηκε την πρωτοχρονιά του 1931 στο χωριό Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης. Καταγόταν από πολυμελή και φτωχή οικογένεια. Οι γονείς του ήταν απλοϊκοί και φτωχοί, αλλά πιστοί άνθρωποι. Ο πατέρας του ονομάζονταν Γεώργιος και η μητέρα του Σοφία και ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειας και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος.

Τα παιδικά του χρόνια υπήρξαν πολύ δύσκολα, βιώνοντας τη φτώχεια και την ορφάνια. Ο πατέρας του, όταν ήταν αυτός δύο ετών, ασθένησε και πέθανε, αφήνοντας χήρα σύζυγο και οκτώ παιδιά ορφανά και απροστάτευτα, να μεγαλώνουν μέσα σε απερίγραπτη φτώχεια. Η ηρωική και πιστή εκείνη γυναίκα, με εφόδιο την πίστη της στην πρόνοια του Θεού και τις προσευχές της στην Παναγία, και τον υπεράνθρωπο αγώνα της κατόρθωσε να ζήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά της, μεταδίδοντάς τους παράλληλα την ευσέβεια και εδραιώνοντάς τους βαθιά πίστη στο Θεό.

Ἡ Ἀνάσταση πού ἄργησε...

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ. Ο Γέροντας, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έ­παιρνε τις λειτουργίες. Είχε ετοιμάσει τα καντή­λια από νωρίς. Έτοιμα όλα, σβηστά. Άρχισε το "Ευλογητός", πήρε καιρό μέσα στά μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενειών του να λάμπουν.

Σοβαρός-σοβαρός. Ανοι­γόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργί­ες, ψέλναμε τον Κανόνα "Κύματι θαλάσσης". Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε χρόνο λει­τουργικό. Μαζευόταν ο κόσμος, πολύς κόσμος. Χριστιανοί, που τον αγαπούσαν, αλλά και άλλοι από την γειτονιά δρασκέλιζαν την μάντρα, σκύβον­τας από το μικρό πορτάκι, άρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί. Καθυστερούσε ο Γέροντας. Σβηστά τα φώτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δεν έβγαινε να πη το "Δεῦτε, λάβετε φῶς".

Έφευγα από το ψαλτήρι, να πάω στο Ιερό, μου έλεγε:

"Ξέρω, ξέρω". Αδημο­νία. Οι άλλες εκκλησίες σήμαναν ήδη Ανάσταση, βαρελότα πέφτανε κι αυτός δεν έβγαινε.

"Ξέρω, ξέ­ρω", μου λέει."Όποιος θέλει να φύγη. Δέν μπορεί. Ας τους βάλουμε στην εκκλησία, τά προβατάκια του Χριστού μας, Βαγγέλη. Μέσα στην κιβωτό είναι μιά φορά τόν χρόνο. Ας καθυστερήσουν. Ψάλλε εσύ, ψάλλε".

"Τά είπα, Γέροντα, πάλι καί πάλι".

Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Νικήτα Ἀχεντριά ὅπου πρωτομόνασε ὁ Ἅγιος Εὐμένιος

Το έτος 1947. σε ηλικία 17 ετών, ο Άγιος Ευμένιος. πηγαίνει στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικήτα Αχεντριά, ένα λαξευτό σπήλαιο-μοναστήρι , πού βρίσκεται στη νότια περιοχή της Κρήτης.

Το 1951 γίνεται μοναχός και λαμβάνει το όνομα Σωφρόνιος...

Ὁ Ὅσιος Εὐμένιος στρατιώτης σέ ἡλικία τῶν εἴκοσι τριῶν ἐτῶν

Ο Όσιος Ευμένιος στρατιώτης σε ηλικία των είκοσι τριών ετών. Παρουσιάσθηκε στο Μεγάλο Πεύκο, στις 24 Ιανουαρίου του 1954. Υπηρέτησε στο Μηχανικό και ήταν βοηθός μαγείρου. Κατόπιν, πήρε μετάθεση για την Θεσσαλονίκη. Κάθε μέρα, ο Διοικητής τού επέτρεπε να αποσύρεται για λίγο και να προσεύχεται, πέραν της γενικής προσευχής, επειδή γνώριζε ότι ήταν καλόγερος.

https://proskynitis.blogspot.com/2023/10/blog-post_265.html

Ἀθέατοι ἡσυχαστές....

Υπάρχουν διαμερίσματα - κελιά κι ησυχαστήρια - σε πολυκατοικίες, που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής...

Αθέατοι ησυχαστές, άνδρες και γυναίκες, που αναπαύουν τον Θεό, όντας «πτωχοί τω Πνεύματι» και υπήκοοι της Βασιλείας των Ουρανών...

Υπάρχουν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του αγίου Πνεύματος...

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/09/blog-post_237.html

Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τό μυαλό σου νά κρίνει...

«Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τὸ μυαλό σου νὰ κρίνει. Ἅμα θὲς νὰ σταματήσεις νὰ κρίνεις, ξεκινᾶς νὰ μὴν κρίνεις τὰ κακά. Ἅμα ἀρχίσεις ἔτσι, τὸ ἕνα σοῦ μυρίζει τὸ ἄλλο σοῦ βρωμᾶ, τὸ ἄλλο σὲ δυσκολεύει, μετὰ θὰ μὲ κατακρίνεις κι ἐμένα. Θὰ συνηθίσει ὁ νοῦς, παιδί μου. Γι᾿ αὐτό, συνεχῶς βλέπε τὴν ὡραία πλευρὰ τῶν πραγμάτων.»

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

https://proskynitis.blogspot.com/2023/08/blog-post_83.html

Ὅσιος Εὐμένιος Σαριδάκης † 23 Μαΐου

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης

† 23 Μαΐου

Τῇ κγ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν, Εὐμενίου τοῦ Κρητός, τοῦ ἐν ἐσχάτοις χρόνοις διαλάμψαντος ἐν Ἀθήναις.

Στίχοι.

Λεπρῶν καὶ νοσούντων λοιμικῶς ἀκέστωρ

πιστῶν, Εὐμένιε, ποδηγέτα, ὤφθης.

Συναξάριον.

Ὁ Ὅσιος καὶ Θεοφόρος Πατὴρ ἡμῶν Εὐμένιος πατρίδα ἔσχε τὴν Ἐθιὰ τῆς ἐπαρχίας Μονοφατσίου, τοῦ Ἡρακλείου Κρήτης. Ἔρωτι θείῳ τρωθεὶς παιδιόθεν ἠκολούθησε μοναστῶν ταῖς τρίβοις ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Νικήτα, τῇ πλησίον τῆς αὐτοῦ γενετείρας κειμένῃ. Κατὰ τὴν κουρὰν αὐτοῦ ἔλαβε τὴν κλῆσιν Σωφρόνιος καὶ κατὰ τὴν χειροτονίαν αὐτοῦ εἰς ἱερομόναχον ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμοθέου ἐν τῇ Μονῇ Καλυβιανῆς τὴν κλῆσιν Εὐμένιος. Προσβληθεὶς ὑπὸ τῶν βελῶν τοῦ μισοκάλου Βελίαρ ἦλθεν εἰς τὴν τοῦ Κουδουμᾶ περίδοξον Μάνδραν, εἰς ἣν καὶ ἠλευθερώθη τῆς τοῦ παγκάκου ἐπηρείας. Ἀσθενήσας ἐκ νόσου λοιμικῆς ἦλθεν εἰς τὸ Νοσοκομεῖον Λοιμωδῶν Νόσων τῶν Ἀθηνῶν, ὃ ἔδειξε κονίστραν τῶν ἀσκητικῶν αὐτοῦ παλαισμάτων καὶ παλάτιον συμπαθείας τῶν κατατρυχομένων καὶ ἀλγεινῶς νοσούντων.

Μέ τήν πίστη στόν Θεό ὅλα ξεπερνιοῦνται...

https://proskynitis.blogspot.com/2023/05/blog-post_494.html

Ὁ Ἅγιος Εὐμένιος Σαριδάκης συζητᾶ πνευματικά θέματα μέ προσκυνητές

 https://enromiosini.gr/arthrografia/23o-agios-eymenios-saridakis/

Νοιώθω τήν Παναγία νά μέ κάνει μιά ἀγκαλιά...

«Νοιώθω την Παναγία να με κάνει μια αγκαλιά. Πώς αγκαλιάζεις ένα άτομο; Έτσι... Δεν είδα τίποτα... Μόνο την αγκαλιά ένοιωσα...»

π. Ευμένιος Σαριδάκης

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2018/08/blog-post_1.html

Τά ''μυστικά'' τῆς προσευχῆς.Ἀπό τόν Ἅγιο Παχώμιο τῆς Χίου στόν Ἅγιο Εὐμένιο.

Ο π. Νικηφόρος ήταν πολύ διαφορετικός ασθενής. Δίχως παραξενιές, κακομοιριές και απαιτήσεις.

Πολλοί πήγαιναν να τον παρηγορήσουν και παρηγορούνταν οι ίδιοι. Οι συνασθενείς του λάβαιναν δύναμη και κουράγιο. Ο ίδιος λάβαινε δύναμη από την προσευχή.

Τα μυστικά της του τα είχε διδάξει ο Άγιος Άνθιμος, που κι εκείνος τα έμαθε από τον Γέροντα Παχώμιο της Χίου, που είχε μαθητή του και τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως.

Ο π. Νικηφόρος με τη σειρά του δίδαξε τη δύναμη της προσευχής στον π. Ευμένιο. Την ευχή του Ιησού δίδασκε και στους επισκέπτες του..

Ο πατήρ Εὐμένιος τόν φρόντισε μέ πολλή ἀγάπη καί τόν εἶχε ὡς πνευματικό του πατέρα. Ἕνα βράδυ, ἀφοῦ ἑτοίμασε τόν ὅσιο Νικηφόρο, πῆγε νά κοιμηθῆ. Εἶχε ὅμως μιά ἀνησυχία μήπως δέν ἔκλεισε τήν σόμπα. Ἐπιστρέφει στό κελλάκι, ἀνοίγει τήν πόρτα σιγά-σιγά γιά νά μήν τόν ξυπνήση. Τότε βλέπει μπροστά του τόν Ἅγιο νά αἰωρῆται ἕως ἕνα μέτρο ἀπό τό ἔδαφος μέ τά χέρια ὑψωμένα καί νά προσεύχεται. Τό πρόσωπό του δέ ἔλαμπε ὑπέρ τόν ἥλιον.

† Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Βλέπετε ο Παχώμιος γέννησε τον Νεκτάριο και τον Άνθιμο.

''Ἐγώ εἶμαι ἅγιος ἤ ἐσύ πού τά εἶδες αὐτά; ''

  

Πάει ο γέρων Ευμένιος και βλέπει τον Άγιο Πορφύριο να λειτουργάει και βλέπει αγγέλους! Και του λέει εν ψυχρώ: ''Είσαι άγιος''.Και απαντάει ο Άγιος Πορφύριος: ''Εγώ είμαι άγιος ή εσύ που τα είδες αυτά; ''

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/12/blog-post_356.html

Νά προσεύχεσθε, καί νά ἐπικαλεῖσθε μέ ὅλη σας τήν ψυχή τόν π. Εὐμένιο ...

"Να προσεύχεσθε, και να επικαλείσθε με όλη σας την ψυχή τον π. Ευμένιο γιατί έχει μεγάλη δύναμη ενώπιον της Αγίας Τριάδος".

Γέροντας Αναστάσιος Κουδουμιανός για τον Άγιο Ευμένιο Σαριδάκη

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/06/blog-post_269.html