ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ ΤΡΙΤΟΣ: Γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ (Δευτέρα τοῦ Θωμᾶ) Ἁγ. Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Για την ανάσταση του Χριστού. Και τι λογής είναι αυτή, ή πώς γίνεται μέσα μας η ανάσταση του Χριστού και μέσα σ’ αυτή η ανάσταση της ψυχής. Και ποιο είναι το μυστήριο αυτής της ανάστασης.

Ειπώθηκε μετά το Πάσχα, τη Δευτέρα της δεύτερης εβδομάδας του Πάσχα.

Αδελφοί και πατέρες, τώρα πια το Πάσχα, η χαρμόσυνη μέρα, η γεμάτη από χαρά και γλυκύτητα, η μέρα της ανάστασης του Χριστού, που έρχεται πάντοτε με το γύρισμα του χρόνου, ή, μάλλον, που γίνεται κάθε μέρα και αδιάκοπα μέσα σ’ αυτούς που γνωρίζουν το μυστήριό της γέμισε από χαρά και ανείπωτη αγαλλίαση τις καρδιές μας, παύοντας συγχρόνως τον κόπο της πάνσεπτης νηστείας, ή, μάλλον, να πω, φέροντάς τον σε τελειότητα και παρηγορώντας συγχρόνως τις ψυχές μας, γι’ αυτό και, αφού κάλεσε, όπως βλέπετε, όλους μαζί τους πιστούς σε ανάπαυση και σε ευχαριστία, πέρασε.

Ας ευχαριστήσουμε λοιπόν τον Κύριο, που μας διαπέρασε από το πέλαγος της νηστείας και μας οδήγησε με χαρά στο λιμάνι της ανάστασής του˙ ας τον ευχαριστήσουμε, και αυτοί, που με θερμή πρόθεση και με αγώνες της αρετής διάνυσαν καλά και πρόθυμα το δρόμο της νηστείας, και αυτοί, που από αμέλεια και αδυναμία της ψυχής υστέρησαν σ’ αυτά, επειδή ο ίδιος ο Κύριος είναι αυτός που δίνει με το παραπάνω και στους αγωνιστές τα στεφάνια και τις άξιες αμοιβές για τα έργα τους, και που μοιράζει και στους ασθενέστερους, ως ελεήμων και φιλάνθρωπος, τη συγχώρηση. Διότι βλέπει περισσότερο τις διαθέσεις των ψυχών μας και τις προαιρέσεις μας, από όσο τους κόπους του σώματος, με τους οποίους ασκούμε τους εαυτούς μας στην αρετή, είτε επιτείνοντας περισσότερο την άσκηση με την προθυμία της ψυχής, είτε κάνοντάς την, εξαιτίας της αδυναμίας του σώματός μας, σε βαθμό κατώτερο από τους αγωνιστές, και ανταποδίδει στον καθένα, ανάλογα με τις προθέσεις μας, τα βραβεία και τα χαρίσματα του Πνεύματος, αναδεικνύοντας κάποιον από τους αγωνιστές περίφημο και ένδοξο ή αφήνοντάς τον ακόμη να είναι αφανής και να χρειάζεται πιο επίπονη κάθαρση.

Γι' αὐτό εἶναι περιπόθητη στούς ἁγίους ή νηστεία...

Νήστευσε δὲ ὁ Σωτήρας μας αὐτὴν τὴν νηστεία, ὄχι διότι αὐτὸς εἶχε ἀνάγκη, διότι πῶς εἶχε ἀνάγκη αὐτὸς ὁ μόνος ἀναμάρτητος; ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς νήστευσε θέλοντας νὰ μᾶς δώση τὸ παράδειγμα τῆς νηστείας καὶ νὰ ἀναιρέση την παράβασι τοῦ Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος ἐξ αἰτίας τῆς ἀκρασίας καὶ τῆς γαστριμαργίας ἐξέπεσε.

Γι' αὐτὸ εἶναι περιπόθητη στοὺς ἁγίους ή νηστεία, θέλοντας να καταλύσουν ἐκείνη τὴν πρώτη κατάρα ἐξ αἰτίας τῆς ἀκρασίας.

Καὶ οἱ προφῆτες φάνηκαν μὲ τὴν νηστεία ἀγωνιζόμενοι καὶ μάλιστα ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Δανιὴλ καὶ ἄλλοι πολλοί.

Ἐπισκέψεις τῆς Χάριτος, ὑπερκόσμιες μυστικές ὁπτασίες

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΕΣ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ

(Άγιος Νικήτας Στηθάτος)

Μια μέρα, καθώς προσευχόταν με καθαρότητα και συνομιλούσε με το Θεό, είδε πως ο αέρας άρχισε να φωτίζει το νου του, και ενώ ήταν μέσα στο κελλί του νόμιζε ότι βρισκόταν έξω, σ’ ανοιχτό χώρο. Ήταν νύχτα, που μόλις είχε ξεκινήσει. Τότε άρχισε να φέγγει από ψηλά όπως το πρωινό ροδοχάραμα -ώ των φρικτών οπτασιών του ανδρός!-, και το οίκημα κι όλα τ’ άλλα εξαφανίστηκαν, και νόμιζε ότι δεν ήταν καθόλου σε οίκημα. Τον συνέπαιρνε ολότελα θεία έκσταση αντιλαμβανόμενος καλά με το νου του το φως εκείνο που του εμφανιζόταν.

Αυτό μεγάλωνε λίγο-λίγο κι έκανε τον αέρα να φαίνεται πιο λαμπερός κι αισθανόταν τον εαυτό του μ’ ολόκληρο το σώμα του να βρίσκεται έξω από τα γήινα. Αλλά επειδή εξακολουθούσε να λάμπει ακόμη περισσότερο εκείνο το φως και του φαινόταν σαν ήλιος που μεσουρανώντας έλαμπε από ψηλά, αισθανόταν σαν να στέκεται στο μέσο του φωτός που φαινόταν και ότι ολόκληρος ο εαυτός του μαζί με το σώμα του ήταν γεμάτος από χαρά και δάκρυα λόγω της γλυκύτητας που του προξενούσε η παρουσία του. Παράλληλα έβλεπε ότι το ίδιο φως κατά τρόπο θαυμαστο ήρθε σε επαφή με το σώμα του και σιγά-σιγά διαπερνούσε τα μέλη του.

Η έκπληξη αυτής της οπτασίας τον απομάκρυνε από την προηγούμενη θεωρία και τον έκανε να αισθάνεται μόνο αυτό το εξαίσιο πράγμα που συνέβαινε μέσα του. Έβλεπε, λοιπόν, ότι το φως εκείνο σιγά-σιγά εισχώρησε σ’ ολόκληρο το σώμα του, την καρδιά και τα έγκατά του και τον έκανε ολόκληρο σαν φωτιά και φως. Και όπως προηγουμένως το οίκημα, έτσι και τώρα τον έκανε να χάσει την αίσθηση του σχήματος, της θέσεως, του βάρους και της μορφής του σώματος και σταμάτησε να κλαίει. Τότε ακούει μια φωνή από το φως να του λέει:

Περί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ – Ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου

Περί της Αναστάσεως του Χριστού

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Και πως είναι ή πως γίνεται μέσα μας η ανάσταση του Χριστού και με αυτήν η ανάσταση της ψυχής. Επίσης ποιό είναι το μυστήριο αυτής της αναστάσεως. Λέχθηκε μετά το Πάσχα, τη Δευτέρα της δευτέρας εβδομάδος του Πάσχα.

1. Αδελφοί και πατέρες, ήδη το Πάσχα, η χαρμόσυνη ημέρα, που προκαλεί κάθε ευφροσύνη και ευτυχία, καθώς η ανάσταση του Χριστού έρχεται την ίδια εποχή του χρόνου πάντοτε, η καλύτερα γίνεται κάθε ημέρα και συνεχώς μέσα σ αυτούς που γνωρίζουν το μυστήριό της, αφού γέμισε τις καρδιές μας από κάθε χαρά και ανεκλάλητη αγαλλίαση (Λουκ. 1, 14), αφού έλυσε μαζί και τον κόπο από την πάνσεπτη νηστεία η, για να πω καλύτερα, αφού τελειοποίησε και συγχρόνως παρηγόρησε τις ψυχές μας, γι αὐτό και μας προσκάλεσε όλους μαζί τους πιστούς, όπως βλέπετε, σε ανάπαυση και ευχαριστία, πέρασε. Ας ευχαριστήσουμε λοιπόν τον Κύριο, που μας διαπέρασε από το πέλαγος (Σοφ. Σολ. 10, 18) της νηστείας και μας οδήγησε με ευθυμία στον λιμένα της αναστάσεώς Του. Ας τον ευχαριστήσουμε και όσοι περάσαμε το δρόμο της νηστείας με θερμή πρόθεση και αγώνες αρετής, και όσοι ασθένησαν στο μεταξύ από αδιαφορία και ασθένεια ψυχής, επειδή ο ίδιος είναι που δίνει με το παραπάνω τα στεφάνια και τους άξιους μισθούς των έργων τους σ’ εκείνους που αγωνίζονται, και πάλι αυτός είναι που απονέμει τη συγγνώμη στους ασθενέστερους ως ελεήμων και φιλάνθρωπος. Διότι βλέπει πολύ περισσότερο τις διαθέσεις των ψυχών μας και τις προαιρέσεις, παρά τους κόπους του σώματος, με τους οποίους γυμνάζομε τους εαυτούς μας στην αρετή, η επαυξάνοντας την άσκηση λόγω της προθυμίας της ψυχής η ελαττώνοντας αυτήν από τα σπουδαία εξ αιτίας του σώματος, και σύμφωνα με τις προθέσεις μας ανταποδίδει τα βραβεία και τα χαρίσματα του Πνεύματος στον καθένα, κάμνοντας κάποιον από τους αγωνιζόμενους περίφημο και ένδοξο η αφήνοντάς τον ταπεινό και έχοντα ακόμη ανάγκη από κοπιαστικότερη κάθαρση.

2. Αλλά ας δούμε, εάν νομίζετε, και ας εξετάσομε καλώς, ποιό είναι το μυστήριο της αναστάσεως του Χριστού του Θεού μας, το οποίο γίνεται μυστικώς πάντοτε σε εμάς που θέλομε, και πως μέσα μας ο Χριστός θάπτεται σαν σε μνήμα, και πως αφού ενωθεί με τις ψυχές, πάλι ανασταίνεται, συνανασταίνοντας μαζί του και εμάς. Αυτός είναι και ο σκοπός του λόγου.

Ὁ φόβος τῆς κολάσεως

Ο φόβος της κολάσεως

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Σε καθένα που αρχίζει να ζει κατά Θεόν, είναι ωφέλιμος ο φόβος της κολάσεως και ο πόνος που γεννιέται από αυτόν. Εκείνος που φαντάζεται ότι μπορεί να βάλει αρχή χωρίς αυτόν τον πόνο και το δεσμό, δε θεμελιώνει μόνο πάνω στην άμμο τις πράξεις του, αλλά και νομίζει ότι μπορεί να χτίσει σπίτι στον αέρα χωρίς θεμέλια, πράγμα τελείως αδύνατο. Γιατί ο πόνος αυτός σε λίγο γεννά κάθε χαρά, και ο δεσμός αυτός συντρίβει τα δεσμά όλων των αμαρτημάτων και των παθών, και ο δήμιος αυτός προξενεί όχι θάνατο, αλλά ζωή αιώνια.

Όποιος δε θελήσει να αποσκιρτήσει και να ξεφύγει τον πόνο που γεννά ο φόβος της αιώνιας κολάσεως, αλλά τον ακολουθήσει με την προαίρεσή του και σφίξει περισσότερο τα δεσμά του ανάλογα με την αντοχή του, θα έχει συντομότερο δρόμο και θα παρουσιαστεί εμπρός στον Βασιλέα των βασιλευόντων.

Μόλις γίνει αυτό και δει αμυδρά τη δόξα Του, παρευθύς θα λυθούν τα δεσμά, ο δήμιος φόβος θα φύγει μακριά του και ο πόνος της καρδιάς του θα γίνει χαρά· και θα γίνει πηγή, η οποία αισθητώς θα αναβλύζει δάκρυα αέναα σαν ποτάμι, και νοητώς γαλήνη, πραότητα και ανέκφραστη γλυκύτητα. Κι ακόμη θα του δώσει ανδρεία και προθυμία να τρέχει ελεύθερα και ανεμπόδιστα προς την απόλυτη υπακοή στις εντολές του Θεού.

Ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου [6 Τόμοι]

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

[6 Τόμοι]

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

(ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ)

Τόμος Α΄(ΕΠΕ 19)

Τόμος Β΄(ΕΠΕ 19Β)

Τόμος Γ΄(ΕΠΕ 19Γ)

Τόμος Δ΄(ΕΠΕ 19Δ)

Τόμος Ε΄(ΕΠΕ 19Ε)

Τόμος ΣΤ΄(ΕΠΕ 19ΣΤ)

https://wra9.blogspot.com/2023/03/6.html

Ἀκουμπάει ὁ Θεὸς στοὺς ἅγιους καὶ ἀναπαύεται, ὅμως στὸν Θεὸ οἱ ἅγιοι ζοῦν καὶ κινοῦνται βαδίζοντας στὸ Φῶς ὅπως ἐπάνω σ’ ἔδαφος.

Ἀκουμπάει ὁ Θεὸς στοὺς ἅγιους καὶ ἀναπαύεται, ὅμως στὸν Θεὸ οἱ ἅγιοι ζοῦν καὶ κινοῦνται βαδίζοντας στὸ Φῶς ὅπως ἐπάνω σ’ ἔδαφος.

Σάν δίκοπη μαχαίρα στήν καρδιά τοῦ σαρκικοῦ ἀνθρώπου

Όπως ἡ ἀκτίνα τοῦ ἥλιου, καθὼς μπαίνει ἀπὸ κάπου σὲ μία σκοτεινὴ οἰκία, χτυπᾶ καὶ σχίζει τὸ σκότος σὰν ἕνα βέλος, ἔτσι καὶ ὁ θεόπνευστος λόγος ἑνὸς πνευματικοῦ καὶ ὁσίου ἀνθρώπου γίνεται μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ σαρκικοῦ ἀνθρώπου σὰν μία δίκοπη μάχαιρα, προκαλώντας σ' αὐτὴ πόνο καὶ διεγείροντάς την σὲ ἀντιλογία καὶ σὲ μίσος ἀπὸ τὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἀπιστία.

Άγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

(Κατηχητικός Λόγος ΙΕ΄, παρ. 2 σελ. 181-182 Εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/01/blog-post_47.html

Περί τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου- Β' μέρος, Ἁγ. Συμεῶν Ν. Θεολόγου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

 Περί τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου- Β' μέρος, Ἁγ. Συμεῶν Ν. Θεολόγου, 25-12-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

Ἡ πνευματική σύλληψη καί γέννηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς ἁγίους καί γέννηση τους ἀπό Αὐτόν- Β' μέρος, Ἁγ. Συμεῶν Ν. Θεολόγου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Κήρυγμα. Ἡ πνευματική σύλληψη καί γέννηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς ἁγίους καί γέννηση τους ἀπό Αὐτόν- Β' μέρος, Ἁγ. Συμεῶν Ν. Θεολόγου, 25-12-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

Περί τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου- Α' μέρος, Ἁγ. Συμεῶν Ν. Θεολόγου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

 Περί τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου- Α' μέρος, Ἁγ. Συμεῶν Ν. Θεολόγου, 25-12-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

Γιατί ἡ ἀξία τῆς ἐλεημοσύνης δέν κρίνεται ἀνάλογα μέ τό μέγεθος αὐτῶν πού δίνουμε, ἀλλά μέ τή δύναμη καί τήν προθυμία αὐτῶν πού δίνουν.

Αν πρώτα δεν συμπαθήσουμε, δεν θα συμπαθηθούμε. Και αν συμπαθούμε μεν, δεν αξιωθούμε δε της θείας ευεργεσίας και δωρεάς, είναι μεγάλη ζημιά. Γι΄ αυτό πρέπει και να δίνουμε, ώστε να λάβουμε ανάλογα με αυτό που δώσαμε.

«Ὅταν γιορτάζεις τήν ὀνομαστική σου γιορτή, γιόρταζε μέ σκοπό νά πετύχεις ἔλεος ἀπό τόν Θεό μέ τήν πρεσβεία τοῦ Ἁγίου σου»

«Όταν γιορτάζεις την ονομαστική σου γιορτή, γιόρταζε με σκοπό να πετύχεις έλεος από τον Θεό με την πρεσβεία του Αγίου σου»

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2022/11/blog-post_17.html

Πῶς ἐπιλέγουμε τόν Πνευματικό μας ὁδηγό (Ἁγ. Συμεών Νέου Θεολόγου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλία Πῶς ἐπιλέγουμε τόν Πνευματικό μας ὁδηγό (ἁγίου Συμεῶν Νέου Θεολόγου), Ἀρχ. Σάββας ἁγιορείτης, ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 30-10-2017 (Σύναξη στό Πνευματικό Κέντρο ἁγίου Δημητρίου Ἐδέσσης)

ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ Λόγος Α΄ Ἁγίου Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου

Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου

ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ

Λόγος Α΄

Για την αγάπη, και το έργο των πνευματικών ανδρών.

Για την αγάπη˙ και ποιοί είναι οι δρόμοι και τα έργα των πνευματικών ανδρών˙ και μακαρισμός προς εκείνους που έχουν την αγάπη μέσα στην καρδιά τους.

Αδελφοί και πατέρες, θέλω να πω σ’ εσάς αυτά που συντελούν στην ωφέλεια της ψυχής και ντρέπομαι την αγάπη σας, μάρτυράς μου ο Χριστός, που είναι η αλήθεια,[1] επειδή γνωρίζω την αναξιότητά μου. Γι’ αυτό μάλιστα ήθελα πάντοτε να σιωπώ, όπως γνωρίζει ο Κύριος, και να μη σηκώνω διόλου τα μάτια μου και να κοιτάζω πρόσωπο ανθρώπου, διότι με ελέγχει η συνείδησή μου ότι ορίσθηκα εντελώς ανάξια να βαδίζω μπροστά από όλους εσάς, επειδή τάχα γνωρίζω τον δρόμο εγώ, που δεν γνωρίζω ούτε αυτά που είναι μπροστά στα πόδια μου, και που δεν άγγιξα ακόμη το δρόμο που οδηγεί στον Θεό.

Λοιπόν και με κατέχει γι’ αυτό μεγάλη και ασυνήθιστη λύπη, διότι, αν και προτιμήθηκα εγώ ο μηδαμινός να οδηγώ εσάς τους τιμιότατους, που θα έπρεπε καλύτερα να σας έχω ο ίδιος οδηγούς, επειδή είμαι τελευταίος από όλους στη μοναχική ζωή και σε χρόνο και σε ηλικία,[2] δεν διαθέτω το λόγο που συνοδεύεται από τα έργα και βεβαιώνεται από το βίο, για να σας παροτρύνω και να σας θυμίζω αυτά που αναφέρονται στις εντολές και στο θέλημα του Θεού, επειδή ακόμα και γι’ αυτά, που θέλω να πω, γνωρίζω ότι δεν έκανα ποτέ κανένα απ’ αυτά. Γνωρίζω μάλιστα με ακρίβεια ότι ο Κύριος και Θεός μας δεν μακαρίζει αυτόν που μόνο λέει, αλλά αυτόν που πριν να πει κάτι το κάνει˙ διότι λέει: «Είναι μακάριος αυτός που κάνει και διδάσκει˙ αυτός θα ονομασθεί μεγάλος στη βασιλεία των ουρανών».[3] Διότι έναν τέτοιο διδάσκαλο, όταν οι μαθητές τον ακούν, γίνονται πρόθυμοι να τον μιμηθούν˙ και δεν ωφελούνται από τα λόγια του τόσο, όσο παροτρύνονται από τις καλές πράξεις και αναγκάζονται να κάνουν τα ίδια, κάτι που εγώ δεν το βλέπω στον εαυτό μου˙ διότι η συνείδησή μου μαρτυρεί ότι δεν έχω κανένα καλό. Αλλά σας ικετεύω και σας παρακαλώ, αγαπητοί αδελφοί μου, να μην προσέχετε στην ακατάστατη ζωή μου, αλλά στα προστάγματα του Κυρίου και στις διδασκαλίες των αγίων πατέρων μας˙ διότι εκείνοι οι φωτεινοί αστέρες δεν έγραψαν τίποτε που πρώτα δεν το έκαναν πράξη, και που, κάνοντάς το πράξη, δεν το έκαναν στην εντέλεια.

Ἀκουμπάει ὁ Θεὸς στοὺς ἅγιους καὶ ἀναπαύεται, ὅμως στὸν Θεὸ οἱ ἅγιοι ζοῦν καὶ κινοῦνται βαδίζοντας στὸ Φῶς ὅπως ἐπάνω σ’ ἔδαφος.

Ἀκουμπάει ὁ Θεὸς στοὺς ἅγιους καὶ ἀναπαύεται, ὅμως στὸν Θεὸ οἱ ἅγιοι ζοῦν καὶ κινοῦνται βαδίζοντας στὸ Φῶς ὅπως ἐπάνω σ’ ἔδαφος.

***

Εἰ γάρ καί ἐπαναπαύεται Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις,

ἀλλ᾿ ἐν Θεῷ οἱ ἅγιοι ζῶσί τε καί κινοῦνται,

βαδίζοντες ἐν τῷ φωτί ὥσπερ ἐπί ἐδάφους.

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ύμνος ΚΖ΄

Μνήμη του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΣΥΜΕΩΝ τον Νέου Θεολόγου.

Περί της Αναστάσεως του Χριστού

ΚΖ’. Ὁποῖον δεῖ εἶναι τόν μοναχόν καί τίς ἡ ἐργασία καί τίς ἡ τούτου προκοπή καί ἀνάβασις.

Παλάτι ἐργάσου

Στίχοι ποὺ δείχνουν ἔρωτα πρὸς τὸν Θεό

Περί μετανοίας

Εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεόν

Ὤ ξένου πάντῃ θαύματος καί ἀφράστου!

https://wra9.blogspot.com/2020/10/blog-post_37.html

Μνήμη τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου πατρός ἡμῶν ΣΥΜΕΩΝ τοῦ Νέου Θεολόγου.

"μία ημέρα που με δάκρυα πήγε να προσκυνήσει μια. εικόνα της Παναγίας, κατανόησε ότι κατείχε ενσυνείδητα, εντός της καρδίας του, αυτή την ανυπόστατη Αγάπη που είναι ο Κύριος."

Ανάμεσα στα άστρα πού λάμπουν αναρίθμητα στο πνευματικό στερέωμα της Εκκλησίας, τρία μονάχα κρίθηκαν άξια του τίτλου του Θεολόγου ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο αγαπημένος μαθητής, ο οποίος επέπεσε επί του στήθους του Κυρίου και ήπιε από το ζων Ύδωρ της γνώσεως του Λόγου του Θεού- ο άγιος Γρηγόριος , ο όποιος αφού ατένισε με κεκαθαρμένο τον έσω οφθαλμό το μυστήριο της Αγίας Τριάδος, κήρυξε το μυστήριο θέτοντας στην υπηρεσία του ότι καλύτερο είχε να επιδείξει η ευγλωττία των Ελλήνων και τέλος ο όσιος Συμεών ο οποίος αφού βυθίσθηκε στο φως του Αγίου Πνεύματος, εστάλη από τον Θεό, ως άλλος προφήτης, σε μια βυζαντινή κοινωνία παραδομένη σ’ έναν συμβατικό και τυπολατρικό χριστιανισμό, για να δώσει μαρτυρία ότι κάθε χριστιανός έχει κληθεί να φωτισθεί και να καταστεί υιός Θεού εν Αγίω Πνεύματι.

Γεννημένος το 949 στην Γαλάτη της Παφλαγονίας (Μ. Ασία), γόνος πλούσιων ευγενών πού ασκούσαν επιρροή στους πολιτικούς κύκλους, ο όσιος Συμεών εστάλη σε ηλικία δώδεκα ετών στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του, με σκοπό να εισέλθει στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Εγκαταλείποντας αυτή την πολλά υποσχόμενη στα­διοδρομία και τις σπουδές του, για ένα διάστημα διήγε βίο επιπόλαιο, όμως ο Κύριος τον σπλαχνίσθηκε, δεν τον άφησε να πέσει στην δια­φθορά και τον απέσπασε από την ολισθηρή οδό διαμέσου πνευματικών αναγνωσμάτων. Ό νεαρός Συμεών αναζήτησε τότε έναν άγιο άνθρωπο ικανό να τον οδηγήσει στην οδό της Σωτηρίας, παρά τα αποθαρρυντικά λόγια του περιβάλλοντος του ότι δεν υπήρχε την εποχή εκείνη τέτοιος άγιος. Επιμένοντας, τον βρήκε στο πρόσωπο ενός μονάχου που ζούσε έγκλειστος στην Μονή του Στουδίου, του Συμεών του Ευλαβούς. Αυτός αρνήθηκε να τον δεχθεί ως δόκιμο και αρκέστηκε να του δώσει να δια­βάσει το βιβλίο του οσίου Μάρκου του Ασκητού [5 Μάρτ.].

Ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος:

«Κάθομαι στό κρεβάτι μου, ἀλλά ταυτόχρονα βρίσκομαι πέρα ἀπό τόν κόσμο.

Εἶμαι στή μέση τοῦ κελλιοῦ μου, καί Τόν βλέπω παρόντα, *Αὐτόν* πού βρίσκεται πέρα ἀπό τόν κόσμο.

Τόν βλέπω καί μιλάω μαζί Του. Τόν –

νά τολμήσω νά τό πῶ; - Τόν ἀγαπῶ καί *Αὐτός* ἐπίσης μέ ἀγαπᾶ.

Τρέφομαι μόνον ἀπό αὐτή τήν ἐνατένιση. Γίνομαι ἕνα μέ *Αὐτόν*, καί ὑπερβαίνω τά

οὐράνια.

Εἶναι ἀλήθεια, τό ξέρω, ὡστόσο ποῦ βρίσκεται τό σῶμα μου δέν ξέρω.

Ξέρω ὅτι *Αὐτός* πού παραμένει ἀμετακίνητος κατέρχεται.

Ξέρω ὅτι *Αὐτός* πού παραμένει ἀόρατος ἐμφανίζεται σέ μένα.

Ξέρω ὅτι *Αὐτός* πού εἶναι πέρα ἀπ’ ὅλα τά πλάσματα μέ παίρνει μέσα Του καί μέ κρύβει στήν ἀγκαλιά Του, καί μετά βρίσκομαι νά εἶμαι ἔξω ἀπ’ ὅλον τόν κόσμο.

Ὡστόσο κι ἐγώ, ἐγώ πού εἶμαι τόσο ἀσήμαντος μέσα σ’ αὐτόν τόν κόσμο,

ἀτενίζω πλήρως μέσα μου τόν Δημιουργό τοῦ κόσμου.

Ξέρω ὅτι δέν θά πεθάνω, ἀφοῦ βρίσκομαι μέσα στή ζωή: ὁλόκληρη ἡ ζωή ἀναβλύζει ἀπό μέσα μου.

Πῶς καὶ πῦρ ὑπάρχεις βλύζον, πῶς καὶ ὕδωρ ᾖς δροσίζον;

πηγή:εδω

Στίχοι ποὺ δείχνουν ἔρωτα πρὸς τὸν Θεό

( Λόγος πέμπτος τῶν στίχων )

Πῶς γίνεται πῦρ ν᾽ ἀναβλύζεις;

πῶς σύγχρονα νερὸ δροσιστικό;

πῶς καῖς μαζὺ καὶ γλυκαίνεις;

πῶς τὴ φθορὰ ἐξαφανίζεις;

πῶς Θεοὺς κάνεις τοὺς ἀνθρώπους;

πῶς φῶς τὸ σκοτάδι;

πῶς ἀπ᾽ τὸν ἅδη βγάζεις;

πῶς ἄφθαρτους τοὺς θνητοὺς κάνεις;

πῶς τὸ φῶς πᾶς σὲ σκότος;

πῶς τὴ νύχτα περιαρπάζεις;

πῶς τὴν καρδιὰ τὴν καταλάμπεις;

πῶς ὁλόκληρο μ᾽ ἀλλάζεις;

πῶς ἑνώνεσαι μὲ τοὺς ἀνθρώπους;

πῶς Θεοῦ υἱοὺς τοὺς κάνεις;

πῶς μὲ τὸν πόθο σου καῖς;

Στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ πιστεύουν μέν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἐλάχιστοι ὅμως τή βλέπουν κιόλας καθαρά

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Στην ανάσταση του Χριστού πιστεύουν μεν οι περισσότεροι άνθρωποι, ελάχιστοι όμως τη βλέπουν κιόλας καθαρά. Και όσοι βέβαια δεν τη δούν, δεν μπορούν και να προσκυνήσουν τον Χριστό Ιησού ως άγιο και Κύριο. Διότι λέει: «Οὐδείς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν, εἰ μή ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» και αλλού «Πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». Ούτε λέει η ιερότατη ευχή του κάθε μέρα αυτήν την περίοδο φέρουμε στο στόμα μας: Ανάστασιν Χριστού πιστεύσαντες· αλλά τι λέει; «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν, τόν μόνον ἀναμάρτητον».

Πώς λοιπόν το Πνεύμα το Άγιον μας προτρέπει να λέμε τώρα «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι» - σαν να την είδαμε, ενώ στην πραγματικότητα δεν την έχουμε δει – ενώ ο Χριστός μια και μόνη φορά αναστήθηκε πριν από χίλια χρόνια, και μάλιστα ούτε τότε τον είδε κανείς να ανίσταται; Μήπως η ιερά ευχή θέλει να λέμε ψέματα; Κάθε άλλο! Μας παρακινεί να λέμε την αλήθεια, ότι δηλαδή μέσα στον καθένα από εμάς τους πιστούς πραγματοποιείται η ανάσταση του Χριστού· κι αυτό όχι μια φορά, αλλά – θα έλεγα - κάθε ώρα ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός ανίσταται μέσα μας λαμπροφόρος, ακτινοβολώντας το εκτυφλωτικό φως της αφθαρσίας και της θεότητος.