Γέρ. Δοσίθεος: Στὸ Ἅγιο Ὅρος μόλις ὁ ἀφορισμένος τοὺς ἔδειξε τὰ ἑκατομμύρια, τεμενάδες τοῦ κάνανε.

«Έχει ανάγκη η Παναγία, το Περιβόλι της Παναγίας από τα λεφτά του διαβόλου;»

(από το 10.25)

–https://youtu.be/bZYcfyXG6zk?t=625 – Γέροντας Δοσίθεος-Επίσημο κανάλι

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ τοῦ Σέβ. Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου πρὸς τὸν γέροντα π. Δοσίθεο τῆς Ι.Μ. Ἁγίας Σκέπης Παραποτάμου.

Εν Κυθήροις τη 12η Ιουνίου 2025

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Τον Γέροντα και αγαπητόν εν Χριστώ αδελφό π. Δοσίθεο τον γνωρίζω εδώ και δεκαετίες, από το 1998. Για ένα διάστημα μάλιστα εγκαταβιώσαμε στο ίδιο Μοναστήρι, στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μουτσιάλης, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Αλιάκμονα, εκεί που κάποτε, τον 14ον αιώνα, ήκμασε η ξακουστή Σκήτη της Βέροιας και ανέδειξε πολλά Μοναστήρια και ασκητήρια. Με αξίωσε ο Θεός επίσης να συνεργασθώ μαζί του στον τομέα της Εξωτερικής Ιεραποστολής και να πραγματοποιήσουμε μαζί ιεραποστολική περιοδεία στην Λατινική Αμερική. Συμμετείχαμε ακόμη στις Συνάξεις Κληρικών και Μοναχών, που επραγματοποιούντο επί σειρά ετών στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Άνω Γατζέας Βόλου.

Λοιπόν, τον Γέροντα τον γνωρίζω πολύ καλά. Γνωρίζω το ήθος του, την ακεραιότητα του χαρακτήρος του, την αφοσίωσή του στους τύπους και τους κανόνες της μοναχικής ζωής, προ πάντων όμως το ομολογιακό του φρόνημα και τον αγνό ζήλο του για την διαφύλαξη της Ορθοδόξου πίστεως από κάθε παραχάραξη και τους αγώνες του για την καταπολέμηση των αιρέσεων και ιδίως του Οικουμενισμού. Όταν αργότερα εγκασταστάθηκε στην Ι.Μ. Αγίας Σκέπης Παραποτάμου, χαιρόμουν και εδόξαζα τον Θεόν, διότι το Μοναστήρι συν τω χρόνω κατέστη λιμάνι σωτηρίας ψυχών και προπύργιο Ορθοδοξίας. Γεγονός, βέβαια, για το οποίο θα έπρεπε να χαίρεται και να δοξάζει τον Θεόν πρωτίστως και κυρίως ο οικείος Επίσκοπος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρουκ. Μακάριος.

Ἕνας «κακὸς ἐπαγγελματίας», ὁ Μακάριος Σιδηροκάστρου ἐπικρίνει δημόσια τὸν π. Δοσίθεο.

Γράφει ο Μέτοικος

Ένας «κακός επαγγελματίας»*, ο Μακάριος Σιδηροκάστρου χωρίς «πνεύμα αγάπης, καλοσύνης και ταπείνωσης», οδηγημένος από «πνεῦμα ἀργίας, φιλαρχίας καὶ ἀργολογίας», έστειλε ανοικτή επιστολή σε έναν μοναχό τον π.Δοσίθεο και δημόσια τον επικρίνει, γιατί δεν αποδέχεται ασμένως τις κακοδοξίες του π.Βαρθολομαίου και «τα βάζει με όλους τους Επισκόπους συλλήβδην (sic)»!

Ο Σιδηροκάστρου Μακάριος που, Κύριος είδε για ποιο λόγο διαφεντεύει ως «μικρός αυτοκράτορας» την επισκοπή Σιδηροκάστρου, είναι λογικό ως «δημόσιος υπάλληλος»** να μην είναι σε θέση να αντιληφτεί τις κακοδοξίες του π.Βαρθολομαίου, γιαυτό και τον ονομάζει «πάντοτε πιστό στις παραδόσεις και την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας».

Που να βρει χρόνο ο Μακάριος ως «κακός επαγγελματίας», που «Αγωνίζεται νυχθημερόν και ένα πιάτο γλυκό φαγητό δεν τρώει, από τις στενοχώριες και τις αγωνίες» να διαβάσει τις δηλώσεις του Βαρθολομαίου Αρχοντώνη για του Αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τον Μέγα δηλονότι Φώτιο και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά που, κατά τον «ακοίμητο φρουρό του ιλαρού φωτός του Φαναρίου!!» βρίσκονται στα χέρια του δικαιοκρίτη Θεού για να τιμωρηθούν!!!! επειδή μας χώρισαν από τους αιρετικούς;

«Δὲν εἶναι κανένας πιὸ πιστὸς ἀπὸ τὸν Δεσπότη, δὲν εἶναι κανένας πιὸ νηστευτὴς ἀπὸ τὸν Δεσπότη».

σ.σ. Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε όσους απάντησαν στην επιστολή του Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου Μακαρίου προς τον π. Δοσίθεο. Διότι αν είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς με ήρεμο τρόπο σε δημοσιεύματα που προκαλούνε οργή, πολύ πιο δύσκολο είναι να απαντήσει με σοβαρό ύφος σε δημοσιεύματα που προκαλούνε ασταμάτητο γέλωτα!!!.

Αὐτοὺς τοὺς λόγους εἶπε πρὸ 4 ἐτῶν εἰς ἐποχὴν κορωνοϊοῦ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Μακάριος καὶ προσέθεσε:

«Δὲν εἶναι κανένας πιὸ δραστήριος ἀπὸ τὸν Δεσπότη. Ὅσο δραστήριοι καὶ ὅσο πιστοὶ καὶ ἂν εἶναι, προηγεῖται ὁ Δεσπότης καὶ ἀκολουθοῦν ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι…».

Ὁμολογοῦμεν ὅτι ἡ «Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Μοναχὸ π. Δοσίθεο τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίας Σκέπης Παραποτάμου», ἡ ὁποία ἀπεστάλη προσφάτως ἀπὸ τὸν Μητροπολίτην Σιδηροκάστρου, ἦτο εἰς πλεῖστα σημεῖα ἀκατανόητος. Ἀναφέρεται εἰς τὴν στάσιν τοῦ π. Δοσιθέου ἀπέναντι εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου Γεώργιον καὶ τὸν Μητροπολίτην πρώην Πάφου Τυχικόν. Σταχυολογοῦμεν ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ἀντιπροσωπευτικώτερα δείγματα τῆς ἐπιστολῆς ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον «romfea.gr» τῆς 25ης Μαΐου 2025:

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Σέβ. Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακάριο.

 ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΛΗ ΧΑΡΑ - Ο ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΣΤΟ ΑΚΡΙΤΟΧΩΡΙ ΣΕΡΡΩΝ, ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΔΟΜΙΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ & ΕΛΠΙΔΟΦΘΟΡΟ, ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΒΑΠΤΙΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΓΛΥΦΑΔΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΡΑΞΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΥΤΟΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΙ, ΚΑΝΕΙ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΔΟΣΙΘΕΟ!

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Περιστέρι 01/06/2025

Σεβασμιώτατε,

Ἀφορμή γιά τήν ἀνοικτή μας ἐπιστολή στάθηκε ἡ ἄδικη ὅσο καί ἀπίστευτα διαστροφική τῆς ἀληθείας ἐπιστολή σας πρός τόν σεβαστό γέροντα μοναχό π.Δοσίθεο τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίας Σκέπης Παραποτάμου.

Εὐλόγησε ὁ ἅγιος Τριαδικός Θεός νά ἔχετε τόν πατέρα Δοσίθεο, ἕναν ὁμολογητή μοναχό (σπάνιο φαινόμενο στίς μέρες μας) ἐντός τῶν ὁρίων τῆς Μητρόπολής σας, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει ἀπερίφραστα τήν ὀρθόδοξη πίστη καί τήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, διασώζοντας ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν πλάνη χιλιάδες ἀνθρώπων, ὁδηγώντας τους στό φῶς τῆς ἐν Χριστῶ ζωῆς, ξεδιψώντας καί ἀνακουφίζοντας τούς κοπιώντας ἀπό τίς δοκιμασίες χριστιανούς μέ λόγους χάριτος, ἐνισχύοντας τόν πνευματικό τους ἀγῶνα, παρηγορώντας τούς δοκιμαζομένους, προσεγγίζοντας τούς νέους, χωρίς νά διεκδικεῖ τό ἀλάθητο ἀλλά στοιχιζόμενος μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀφυπνίζοντάς τους γιά τούς κινδύνους τῶν αἱρέσεων καί τῶν ψευδοποιμένων στήν Ἐκκλησία καί ἔρχεστε ἐσεῖς ὡς ἐπίσκοπος νά τόν «νουθετήσετε» νά πάψει νά ἐπιτελεῖ αὐτό τό θεάρεστο ἔργο, προσπαθώντας ἐπί σειρά ἐτῶν νά τόν φιμώσετε. Μέ ἄλλα λόγια τόν διώκετε μέ τό γάντι.

Εἶναι γνωστό βεβαίως ὅτι «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. 3,12). Ἀλλά ἀπό ποιούς διώκονται οἱ εὐσεβεῖς; Ἀπό ἀνθρώπους πού ἠγάπησαν «μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα» (Ἰω.3,19) καί ἀπό ἐκείνους πού «ἠγάπησαν τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω.12,43).

Ὑπὲρ τῆς Ἀληθείας: Σχόλιο στὴν ἐπιστολὴ τοῦ Μητροπολίτoυ Σιδηροκάστρου πρὸς τὸν Γέροντα Δοσίθεο

Προκάλεσε αἴσθηση στὸν ἐκκλησιαστικὸ κόσμο ἡ ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου Μακαρίου πρὸς τὸν Γέροντα Δοσίθεο. Μιὰ ἐπιστολὴ πού, πίσω ἀπὸ τὸ φαινομενικό της ἦθος καὶ τὴν "ποιμαντικὴ εὐγένεια", φανερώνει κάτι πολὺ πιὸ ἀνησυχητικό: τὸν φόβο ἀπέναντι στὴν Ὀρθόδοξη φωνὴ τῆς Ἀληθείας!

Ὁ Γέρων Δοσίθεος δὲν μιλάει γιὰ προσωπικὰ συμφέροντα οὔτε ἐπιδιώκει διχασμό. Ἀντιθέτως, ὑψώνει φωνὴ διαμαρτυρίας ἀπέναντι σὲ ἕναν σιωπηλὸ ἐκκλησιαστικὸ κατήφορο, ὅπου ἡ παραδοσιακὴ Πίστη τῶν Πατέρων ὑποχωρεῖ, σὲ πολλὲς περιπτώσεις, μπροστὰ στὸν οἰκουμενιστικὸ σχετικισμὸ καὶ τὴν διπλωματία τῶν «θρησκευτικῶν ἀνοιγμάτων».

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ἡ σιωπὴ τῶν ἐπισκόπων

Ποῦ ἦταν ἡ φωνὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μακαρίου ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, ὅταν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος συμμετεῖχε σὲ συμπροσευχὲς μὲ παπικοὺς καὶ ἄλλους αἱρετικούς, παρέστη σὲ κοινὲς δηλώσεις πίστεως καὶ χαρακτήρισε τοὺς αἱρετικοὺς ὡς "ἐκκλησίες"; Ποῦ ἦταν ὅταν ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (2016) προσέδωσε ἐκκλησιαστικότητα στοὺς ἑτεροδόξους;

O Γέροντας Δοσίθεος στέλνει μήνυμα στήριξης στὸν Ἐπίσκοπο Τυχικό.

 

FACEBOOK

https://tasthyras.wordpress.com/2025/05/22/o-γέροντας-δοσίθεος-στέλνει-μήνυμα-στή/

Γέρων Δοσίθεος: Ἀκίνδυνος καὶ Ἐπικίνδυνος Χριστός

Μιὰ ὁμιλία γιὰ τὰ Χριστούγεννα τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Δοσιθέου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τατάρνης, ἐπίκαιρη ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἂν καὶ ἐκφωνήθηκε πρὶν 39 χρόνια.

Ἀκίνδυνος καὶ Ἐπικίνδυνος Χριστός

Ἑσπερινὴ ὁμιλία μακαριστοῦ Γέροντος Δοσιθέου, ἐκφωνηθεῖσα ἐν Καρπενησίῳ, ἐν ἔτει 1984ῳ.

Ὅσο πλησιάζουν οἱ ἑορτὲς τῶν Χριστουγέννων, τόσο ὁ λεγόμενος δυτικὸς κόσμος (καὶ ἐμεῖς τρέχοντας ἀπὸ πίσω λαχανιασμένοι νὰ προλάβουμε τὸ τελευταῖο βαγόνι γιὰ νὰ μὴ φανοῦμε καθυστερημένοι καὶ ὀπισθοδρομικοὶ ἀνατολῖτες), τόσο, λοιπόν, ὁ λεγόμενος δυτικὸς κόσμος θὰ προετοιμάζεται νὰ ἑορτάσει Χριστούγεννα ἄνευ Χριστοῦ. Μουσικές, δῶρα, διακοπές, δεξιώσεις, συναυλίες, ἐπισκέψεις, χιόνια, ἐξορμήσεις, τραπέζια, λιχουδιές, συγκινήσεις, παιχνίδια, παρέα, ξεκούρασις. Θὰ ἑορτάσουμε καὶ πάλι τὰ Χριστούγεννα. Παντοῦ διακοσμήσεις, δένδρα Χριστουγεννιάτικα, χαρὲς καὶ πανηγύρια. Παντοῦ φάτνες μὲ ἄχυρο, ζωάκια, ποιμένες, ἀγγέλους, γιρλάντες, φῶτα. Μιὰ νέα γυναῖκα καὶ ἕνας... ἄνδρας σὲ λατρευτικὴ στάσι, προφανῶς ἡ Παναγία καὶ ὁ Ἰωσήφ, καὶ στὸ μέσον ἕνα κουκλάκι ξανθό, στρουμπουλό, χαμογελαστό, μὲ ἀνοιχτὰ χεράκια καὶ γαλανὰ ματάκια, τὸ Θεῖον Βρέφος (ἂν καὶ ὁ Χριστὸς ὡς σημίτης κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύσι Του κάθε ἄλλο παρὰ ξανθὸς καὶ γαλανομάτης ἦταν). Ὅλα ὡραῖα, ὅλα χαρούμενα, ὅλα καλά, βολεμένα μέσα στὴν ἐμπορικὴ κίνησι τῶν μεγάλων δρόμων, μέσα στὸν φαῦλο κύκλο τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας.

Καὶ ὅταν οἱ γιορτὲς περάσουν, ὅταν τὰ φῶτα σβήσουν καὶ ὅταν οἱ φάτνες διαλυθοῦν, τότε τὸ στρουμπουλὸ κουκλάκι θὰ μπῇ σὲ κάποιο κουτὶ ὅπως-ὅπως γιὰ νὰ ξαναχρησιμοποιηθῇ τὸν ἑπόμενο χρόνο σὰν κράχτης τοῦ ἐμπορικοῦ καταστήματος ἢ σὰν ὄμορφο, γραφικὸ καὶ ἀπαραίτητο «ἀξεσουὰρ» τῶν ἑορταστικῶν ἡμερῶν στὸ σαλόνι μας, ἢ στὴν πλατεῖα τῆς γειτονιᾶς μας.

Καὶ τί μένει; Τίποτε ἢ σχεδὸν τίποτε. Μένει, ἴσως, μιὰ ὡραιοποιημένη μνήμη παιδικῶν χρόνων, ἀνακατεμένη μὲ πολὺ παραμύθι. Μένει ὁ ἀκίνδυνος Χριστός, τόσο ἀκίνδυνος ὅσο τὸ κουκλάκι τῆς Χριστουγεννιάτικης βιτρίνας. Τόσο ἀκίνδυνος ὅσο τὸ κουκλάκι στὴν φάτνη τῆς γωνίας τοῦ σαλονιοῦ. Μένει ἕνας Χριστὸς ὡς ὁ «γλυκὺς Ἰησοῦς» τῶν γλυκαναλάτων τοιχογραφιῶν τῆς Ἀναγεννήσεως, ἕνας Χριστὸς ποὺ κάποτε κήρυξε στὶς ἀκρογιαλιὲς τῆς Γαλιλαίας τὸ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους[1]», τὸ ὕψιστο σύνθημα τῆς κοινωνικῆς συμπεριφορᾶς. Μένει ὁ λογοκεκριμένος Χριστός, ὁ κομμένος στὰ μέτρα τῆς ἀτομοκεντρικῆς εὐημερίας, ὁ Χριστὸς ποὺ δὲν στοιχίζει καὶ δὲν κοστίζει τίποτα, ὁ Χριστὸς ποὺ τοῦ ἔχει ἀφαιρεθῆ κάθε στοιχεῖο ποὺ μπορεῖ νὰ ἀφυπνίσῃ τὸ «σύστημα». Μένει ὁ ἀκίνδυνος Χριστὸς ποὺ μποροῦμε κάθε χρόνο τέτοια ἐποχὴ νὰ Τὸν βγάζουμε ἀπ’ τὸ κουτὶ τὴς ντουλάπας, νὰ Τὸν ἐκθέτουμε κάτω ἀπ’ τὸ χριστουγεννιάτικο δένδρο, καὶ ὕστερα πάλι νὰ Τὸν ἀποθηκεύουμε στὸ σκοτεινὸ ἑρμάριο τοῦ σπιτιοῦ μας. Αὐτὸς ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τὸ «σημεῖον τὸ ἀντιλεγόμενον», τὸ «κείμενον εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν[2]», δὲν εἶναι ὁ λίθος στὸν ὁποῖον ὅποιος σκοντάψη «συνθλασθήσεται» (θὰ τσακισθῇ), «ἐφ’ ὃν δ’ ἂν πέσῃ λικμήσει αὐτόν[3]» (θὰ τὸν κάμῃ σκόνη). Δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς τοῦ Εὐαγγελίου, δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς τῆς Ἐκκλησίας Του. Εἶναι ἕνας, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ Χριστός.