Διά τήν Ἁγιοκατάταξιν τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου.

Νικόλαος Μάννης, ἐκπαιδευτικός

Κύριε Διευθυντά,

Ἔλαβα γνώση τῆς προσπάθειας ποὺ γίνεται ἀπὸ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, γιὰ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο [1]. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶναι μὲν ἐπαινετή, ἐπειδὴ φανερώνει τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ζῆλο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, ἀλλὰ τυγχάνει, κατὰ τὴν γνώμη μου, λίαν ἐσφαλμένη γιὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς λόγους:

Πρῶτον, διότι ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος ὡς ὑπόδικος στὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ ὄργανο (ἐφόσον ἀφενὸς μὲν ἐκκρεμεῖ ἡ ἐκδίκαση τῆς ἐναντίον του καταγνώσεως ἑτεροδιδασκαλιῶν, ποὺ ὑπέβαλε ὁ μακαριστὸς καθηγούμενος π. Χρυσόστομος Πῆχος, πνευματικὸς διάδοχος τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου [2], ἀφετέρου δὲ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς στὴν Οὐκρανία καὶ ἀναγνωρίζει τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς) δὲν ἀντιπροσωπεύει τὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (τὸν θεσμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου), καὶ ἔτσι τὸ κῦρος τῶν ἁγιοκατατάξεων καὶ τῶν λοιπῶν ἐκκλησιαστικῶν του πράξεων τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ [3].

Δὲν μᾶς ἔλειψες!

Γράφει ο Μέτοικος

Τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης επισκέπτεται ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος Αρχοντώνης, γεγονός που δεν αποτελεί για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ούτε ύψιστη τιμή, μα μήτε και μεγάλη ευλογία, διότι έχουν αποθέματά τους από την προ τετραμήνου επίσκεψή του στη συμπρωτεύουσα. Οπότε, δεν μας έλειψες!

Ο π.Βαρθολομαίος επισκέπτεται για πολλοστή φορά πόλη Αγίων, μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς που, κατά τον φιλολατίνο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, είναι ένας από τους αγίους και προπάτορες της Ορθοδόξου Εκκλησίας που «κληροδότησαν εις ημάς την διάσπαση [με τους αιρετικούς Λατίνους, ενώ] υπήρξε [ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς] ατυχές θύμα του αρχεκάκου όφεως [και] ήδη ευρίσκεται στα χέρια του δικαιοκρίτη Θεού!» υποστηρίζει ο αθεόφοβος π.Βαρθολομαίος!

Νωρίτερα, ο Κωνσταντινουπόλεως συνεντευξιαζόμενος στην εφ. «ΤΑ ΝΕΑ» απάντησε σε ερωτήσεις με μεγάλες ανακρίβειες αποκαλύπτοντας, παράλληλα, το πρόσωπο της «αγάπης» που έχει ένας φιλολατίνος κληρικός προς τους «αδελφούς» του Ορθοδόξους Ρώσους, κάνοντας πράξη το λόγο του Κυρίου «εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους» και «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς».

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὡς «ἀτυχὲς θῦμα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» (κατὰ τὴν ἰδίαν αὐτοῦ λογικήν ... !)

Ἐπιμελείᾳ τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

Ἡ «Κατάνυξη» παρέχει στούς Ὀρθοδόξους τίς φωτογραφίες τοῦ αὐθεντικοῦ κειμένου τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, βλασφημήσαντος (1998) κατά τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς «ἀτυχῶν θυμάτων τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» !

Εἰσαγωγή

1. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δῆθεν «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως»

2. Σταχυολογήματα ἀπό τήν ἐν λόγῳ ὁμιλία-προσφώνηση Βαρθολομαίου

 Καί οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες «ἡττήθηκαν ἀπό τόν διάβολο» ! …

 Ἀπαγορεύεται ἡ ἱεραποστολή Ὀρθοδόξων στούς αἱρετικούς …

 Ὅποιος ὀρθοδοξεῖ διώκεται

3. Ἀντιδράσεις στήν κορυφαία βλασφημία τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου Βαρθολομαίου

Ἡ Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1999)

Ὁ μακαριστός Καθηγούμενος Γέρων π. Χρυσόστομος Πῆχος (2017)

Σημειώσεις τέλους

Εἰσαγωγή

Ἡ μακρά σειρά τῶν αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, Κωνσταντινουπόλεως καί ἄλλων Θρόνων, παρουσιάζεται εὐδιάκριτη στόν ὁρίζοντα τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ζωγραφισμένη ἄλλωστε μέ χρώματα ἐξαιρέτως μελανά. Πολλοί ἀπό τούς αἱρετικούς αὐτούς Πατριάρχες, ὄντες πολλές φορές οἱ ἴδιοι καί αἱρεσιάρχες, δηλ. πρωτοστάτες (ἤ καί εἰσηγητές) τῆς κατ’ αὐτούς αἱρέσεως, συνδέθηκαν μέ πολύ συγκεκριμένες αἱρετικές θεολογικές θέσεις, δικές τους ἤ ἄλλων ὁμοφρόνων τους· οἱ θέσεις αὐτές συχνά συνοψίζονται σέ σύντομες αἱρετικές προτάσεις λίγων λέξεων («ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν» τῶν Ἀρειανῶν, «Χριστοτόκος, οὐ Θεοτόκος» τῶν Νεστοριανῶν, «μία φύσις τοῦ Λόγου σεσαρκωμένη» τῶν Μονοφυσιτῶν [1] κ.ἄ.). Εἶναι βεβαίως προφανές, ὅτι, ὅταν κάποιος θεσμικῶς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος καί Πατριάρχης ἀρχίσει νά κηρύσσει αἱρετικά φρονήματα, ἐξακολουθεῖ μέν νά διατηρεῖ τά προνόμια τοῦ θεσμοῦ, γίνεται ὅμως ἀντιληπτός καί καταγγέλλεται μόνον βάσει τῶν αἱρετικῶν κηρυγμάτων του. Δέν ἐνεργοποιεῖται κάποια «φωτεινή ἐπιγραφή» ὑπέρ κεφαλήν αὐτοῦ, ἡ ὁποία νά γράφει «εἶμαι αἱρετικός» (!!!). Θά πεῖτε: «αὐτονόητον». Δυστυχῶς, δέν εἶναι πλέον … Διότι ἔχει ἐκλείψει ἡ γνώση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας …

Ἡ μακρά διαδρομή, φθίνουσα τώρα, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου (Ἀρχοντώνη) ἔχει συνδεθεῖ ὄχι μόνον μέ τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί μέ δυσεξαρίθμητες ἄλλες αἱρέσεις (ὅπως τῆς ἐκκλησιολογικῆς Μοναρχίας του), ἀλλά καί ἐκκλησιαστικές παρά τούς ἱ. Κανόνας παρανομίες, λόγῳ τῆς πολυμέρειας, ἤ μᾶλλον πολυπραγμοσύνης, τοῦ ἀνδρός, λόγῳ τῆς «σιδηρᾶς» πολιτικῆς του, καί τῆς ὀλεθρίου ἐν γένει πορείας πού ἐπέλεξε νά ἀκολουθήσει παρεκκλίνων ἀπό τήν δογματική Πίστη καί Θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων. Οἱ πλεῖστες ἀποκλίνουσες θέσεις καί ἐνέργειες τοῦ κ. Βαρθολομαίου (καί ἄλλων [2]) ἀποτυπώνονται σέ μακροτάτη σειρά ἄρθρων μέ τίτλο «Πατριάρχου Βαρθολομαίου, Οἰκουμενιστικά λεχθέντα καί πραχθέντα» [3], τῆς Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν, τά ὁποῖα δημοσιεύονται στήν μαχητική μας «Κατάνυξη».

1. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δῆθεν «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως»

Ὅμως στόν νοῦν τῶν Ὀρθοδόξων, ὄχι τῶν κατ’ ὄνομα, ἀλλά τῶν ἀληθῶν, καμμία αἱρετική φράση δέν ἔχει συνδεθεῖ μέ τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο τόσο, καί ἐπί τόσο μακρόν χρόνο, ὅσο ἐκείνη ἡ βλάσφημη φράση του τοῦ 1998, ἡ ὁποία ἀφοροῦσε στούς Ἁγίους Θεολόγους Πατέρες πού διέσωσαν τήν Ὀρθοδοξία ἀπό τόν Παπισμό, καί ἡ ὁποία τούς χαρακτήριζε «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως», δηλαδή τοῦ σατανᾶ. Στήν ὅλη συνάφεια ἐκείνη, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀναφέρεται ἐν πρώτοις στήν εὐθύνη ὅλων τῶν Χριστιανῶν (καί τῶν Ὀρθοδόξων … [!] ) γιά τήν δῆθεν διάσπαση τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος καί γιά τόν σκανδαλισμό πού προκύπτει μεταξύ τῶν θύραθεν, τῶν μή Χριστιανῶν, ἀπό τήν διάσπαση αὐτή. Αὐτήν παραθέτουμε ἐδῶ σήμερα στό πρωτότυπο, σέ φωτογραφίες ἀπό τήν αὐθεντική ἔκδοση.

Ἕνα ἀκόμη μιαρό συλλείτουργο, ἀλλά μέ κάποια καινούργια δεδομένα…

Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἕνα ἀκόμη μιαρό συλλείτουργο πραγματοποιήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, ἀνήμερα τῶν Θεοφανείων, μέ πρωταγωνιστή τον πατριάρχη Βαρθολομαίο καί τόν ψευτομητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο Ντουμένκο, ὅπου πάλι στήν ὁμιλία πού ἔβγαλε ὁ πρῶτος αὐτοεγκωμιάστηκε γιά τήν παρέμβασή του στήν Οὐκρανία, προβαίνοντας ταυτόχρονα σέ νέα διαστροφή τῆς ἀλήθειας σχετικά μέ τό πόσο ἀνώμαλη καί στρεβλωμένη ἦταν ἐκκλησιαστικά ἐκεῖ ἡ κατάσταση ἐπί αἰῶνες καί πόσο ἱεροκανονικά θεμιτή καί σωτήρια ἡ δική του ἐπέμβαση. Στήν πραγματικότητα βέβαια μόνο τραγικά ἀνίδεοι μποροῦν νά πιστεύουν ὅτι ὑπῆρχε ὄντως ἐκκλησιαστική στρέβλωση ὡς τό 2018 στήν Οὐκρανία καί ὅτι ἐπίσης τό Φανάρι εἶχε δικαιοδοσία καί συνεπῶς δικαίωμα παρέμβασης ἐκεῖ καί δέν πραγματοποίησε εἰσπήδηση σέ χῶρο ξένης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας (καί ἐπί του προκειμένου τῆς ρωσικῆς). Δέν ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι ὅλα αὐτά τά γνώριζε καί τά ἀναγνώριζε τό Φανάρι ἕως τό 2018 (ὅσο καί ἄν κάποιοι κάνουν τώρα πώς δέν τά θυμοῦνται), καθώς καί τήν κανονική Οὐκρανική Ἐκκλησία ὑπό τόν Ὀνούφριο τήν θεωροῦσε ἀπολύτως νόμιμη καί κανονική, ἀλλά καί τήν καθηρημένη ἀπό τό 1992 ὁμάδα του Φιλαρέτου (από την οποία προέκυψε καί ο Επιφάνιος Ντουμένκο) τήν θεωροῦσε ἐπί 26 ὁλόκληρα χρόνια ὡς σχισματική καί παράνομη, ὥσπου ἐν μιᾷ νυκτί τήν ἀναγνώρισε ὡς Ἐκκλησία.

Ἄν διαβάσουμε ὅμως προσεκτικά τήν ἐν λόγῳ ὁμιλία, θά διαπιστώσουμε ὅτι τό ἐντυπωσιακό σέ αὐτήν δέν ἦταν τό παραπάνω. Τέτοιες στρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας καί προσπάθειες αὐτοδικαίωσης τίς ἔχουμε ξαναδεῖ πολλές φορές. Ἐκεῖνο ὅμως πού μόλις τώρα ἀκούσαμε ἀπό τά χείλη τοῦ πατριάρχη, γιά πρώτη φορά ἀφ’ ὃτου ξεκίνησε αὐτό τό τρισάθλιο ἐκκλησιαστικό Οὐκρανία Γκέιτ (ἐδῶ καί 8 περίπου χρόνια) ἦταν λόγια ἔντονης ἀνησυχίας, ἐπειδή εἶναι ξεκάθαρο ὅτι τό ἔργο στό Κίεβο δέν πάει ἔτσι ὅπως τό εἶχαν σχεδιάσει. Ἡ ὁμιλία τοῦ Βαρθολομαίου λοιπόν ἐμπεριεῖχε γιά πρώτη, ἐπαναλαμβάνω, φορά:

α) ξεκάθαρα ἴχνη ἀπολογητικοῦ ὓφους σέ μία ἀπόπειρα ἀπάντησης στίς βάσιμες κατηγορίες περί μή ἐπαναχειροτονίας τῶν ἕως τό 2018 καθηρημένων σχισματικῶν (ἀπόπειρα βεβαίως ἀπολύτως ἀτυχῆ, μέ τό ἀδιανόητο σόφισμα ὅτι «τὸ πρόβλημα τῆς ἀποκαταστάσεως καὶ ἀναπληρώσεως τῶν ἐλλειπόντων ἄνευ οὐδεμιᾶς λειτουργικῆς διατυπώσεως τῶν ἐκ σχισμάτων προερχομένων κληρικῶν ὑπάρχει διαχρονικῶς λελυμένον, ἀρκούσης μόνον τῆς ἐν τῇ ἱερᾷ συλλειτουργίᾳ ἐνεργούσης μυστηριακῶς Χάριτος δίκην «μυστικωτέρας εὐχῆς»), ἀλλά τό ἀπολογητικό ὕφος εἶναι ἕνα νέο δεδομένο.

β) ἔμμεση ἀλλά σαφῆ ἐκδήλωση δυσαρέσκειας πρός τό πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό οὐκρανικό καθεστώς γιά τό πογκρόμ πού ἔχει ἐξαπολυθεῖ καί συνεχῶς κλιμακώνεται («Καταδικάζομεν ἀπεριφράστως τὰς ἀκρότητας ὁποθενδήποτε καὶ ἐὰν προέρχωνται. Συνιστῶμεν εἰς τὰ κρατικὰ ὄργανα τὴν ἀποχήν των ἐκ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων»),

γ) παράλληλη ὑπόδειξη πρός τόν Ἐπιφάνιο νά ἐργαστεῖ μέχρι ἐξαντλήσεως γιά συνδιαλλαγή μέ τήν ἄλλη πλευρά, τήν ὁποία μάλιστα ἔμμεσα ἀναγνωρίζει ὡς νόμιμη («τὴν ἀναζήτησιν τρόπων πρὸς προσέγγισιν τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ συνεπισκόπων Σας διὰ διάλογον καὶ ἀναζήτησιν κοινῶν σημείων πρὸς ἐνότητα»),

δ) ὀνομαστική ἀναφορά στόν νόμιμο μητροπολίτη Ὀνούφριο, γιά τόν ὁποῖο ἐξέφρασε τήν εὐχή νά συμφιλιωθεῖ μέ τήν ὑβριδική ψευτοεκκλησία («Καλοῦμεν τὴν ἀπολειπομένην ἐν Οὐκρανίᾳ σεβασμίαν ἱεραρχίαν ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην κ. Ὀνούφριον, νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν στάσιν της»), ἀλλά καί

ε) αἴτηση συγγνώμης ἐάν παρερμηνεύθηκαν οἱ προθέσεις του καί θεωρήθηκε ὅτι ἡ στάση του ὑποκινήθηκε καί ἀπό πολιτικούς λόγους («Ζητῶμεν ἐν τέλει μετὰ θάρρους συγγνώμην, ἐὰν ἐκ τῆς ἐν ταπεινώσει σιωπῆς ἡμῶν ἐδώκαμεν τὴν ἐντύπωσιν εἴς τινας ὅτι ὑπῆρχεν ἐκ μέρους ἡμῶν ἑτέρα ἀνθρωπογενὴς καὶ οὐχὶ ἐκκλησιαστικὴ προοπτικὴ εἰς τὸ ὅλον πρόβλημα»).

Πραγματικά, εἶναι πολύ εὔγλωττα ὅλα αὐτά. Καί ὄχι ἀσφαλῶς ἐπειδή φανερώνουν…ἀγάπη, ἐνσυναίσθηση ἤ εἰλικρινῆ πρόθεση συνδιαλλαγῆς (ὅπως εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά σπεύσουν νά συμπεράνουν οἱ γνωστοί χειροκροτητές), γιατί πολύ ἁπλά ἐδῶ καί τόσα χρόνια δέν εἴδαμε τίποτε ἐξ αὐτῶν γιά τά ἐκεῖ συμβαίνοντα αἴσχη, πέραν μίας βαθιᾶς καί ἐνοχικῆς σιωπῆς. Τό ὅτι αὐτή ἡ σιωπή σπάζει αἴφνης γιά πρώτη φορά τώρα, ἄλλα πράγματα ἀποδεικνύει: τό πόσο πολύ τά πράγματα ἔχουν ξεφύγει πέρα ἀπό κάθε προϋπολογισμένο ὅριο, ἀλλά καί τό ἀδιέξοδο σέ μία ὑπόθεση πού ἀλλιῶς τήν σχεδίαζε ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ (ὡς ὄνειρο εὔκολης ἐκκλησιαστικῆς ἑνοποίησης ὅλης τῆς Οὐκρανίας ὑπό τήν ἐποπτεία του) καί ἐντελῶς ἀλλιῶς δείχνει νά καταλήγει (ὡς μόνιμη πληγή, ἀτελεύτητος ἐμφύλιος καί πεδίο κλιμακούμενης καθεστωτικῆς – καί δυσφημιστικῆς γιά τόν ἴδιο – κτηνωδίας). Καί ἐπειδή ὑπάρχουν καί οἱ πολεμικές ἐπιχειρήσεις, πού ἐπίσης δέν ἐξελίσσονται ὅπως περίμενε καί ἤλπιζε τό Φανάρι, ἡ κατάσταση δείχνει ἀνεξέλεγκτη πιά.

Τό πόσο πολύ ἔχουν ξεφύγει τά πράγματα (καί δέν μαζεύονται πλέον) τό μαρτυρᾶ ἄλλωστε σύν τοῖς ἄλλοις καί ἡ γνωστή πλέον – καί πρωτοφανής στά χρονικά (γιά τό εἶδος της καί γιά τό ὓφος της) – ἀνακοίνωση, πού ἔφτασε στό σημεῖο νά ἐκδώσει προχτές ἡ Ρωσική ὑπηρεσία πληροφοριῶν, ὅπου καταγγέλλεται ἕνας ἀνώτερος θρησκευτικός ἀξιωματοῦχος ὡς συνεργάτης κατασκόπων, κατονομάζεται ρητά ὡς «ἀντίχριστος μέ ράσο» καί «ἐνσαρκωμένος διάβολος» καί συνάμα παρατίθεται μία πληθώρα ἐνεργειῶν μέ τίς ὁποῖες προσπαθεῖ νά διαλύσει τήν Ρωσική Ὀρθοδοξία, συνεργαζόμενος ὄχι μόνο στήν Οὐκρανία ἀλλά καί στήν Βαλτική μέ ἐθνικιστές καί νεοναζί καί δημιουργώντας τεχνητά θρησκευτικές δομές-μαριονέτες.

Βαρύτατοι μέν οἱ χαρακτηρισμοί, εἰδικά ὅμως γιά τίς κατονομαζόμενες ἐνέργειες ὁφείλουμε νά ξεκαθαρίσουμε ὅτι οὔτε περιμέναμε οὔτε καί χρειαζόμασταν τήν ὃποια ρωσική ἀνακοίνωση γιά νά τίς μάθουμε. Δυστυχῶς, ὁ ὀλέθριος ρόλος τῆς φαναριώτικης ἡγεσίας εἶναι γνωστός καί πολλαπλῶς τεκμηριωμένος. Καί βέβαια ὄχι μόνο γιά τήν Ρωσική, ἀλλά γενικότερα γιά τήν συνολική Ὀρθοδοξία. Φτάνει ὅμως μιά στιγμή πού μετά ἀπό τόσους ἀνέμους πού ἔχεις σπείρει, φαίνεται ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα καί γιά τίς θύελλες. Καί ὅταν οἱ θύελλες βγαίνουν ἐκτός ἐλέγχου, ἀρχίζει ὁ προβληματισμός, μετά ἀκολουθεῖ ἡ ἀγωνία καί στή συνέχεια ὁ πανικός.

Τώρα ὅμως εἶναι ἴσως πιά πολύ ἀργά γιά δάκρυα. Ἀκόμη καί γιά κροκοδείλια…

https://tasthyras.wordpress.com/2026/01/14/ἕνα-ἀκόμη-μιαρό-συλλείτουργο-ἀλλά-μ/#more-127968

Ρωσσικὴ Ὑπηρεσία Κατασκοπείας: «Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἑτοιμάζει νέο σχίσμα».

Σφοδρές κατηγορίες εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών εξαπέλυσε η Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικής Κατασκοπείας (SVR), σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση που μετέδωσε το πρακτορείο TASS.

Σύμφωνα με το Γραφείο Τύπου της SVR, οι ειδικές υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου φέρονται να υποστηρίζουν σθεναρά τις κινήσεις του Φαναρίου, με στόχο τον περιορισμό της επιρροής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας διεθνώς.

Η ρωσική πλευρά από την πλευρά της υποστηρίζει ότι οι βρετανικές υπηρεσίες «τροφοδοτούν ρωσοφοβικά συναισθήματα» σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, χρησιμοποιώντας το εκκλησιαστικό ζήτημα ως εργαλείο πίεσης.

Ἔτος «Πατριάρχου Βαρθολομαίου» στὴν Αὐστραλία!

Γράφει ο Μέτοικος

«Ο κόλακας κι ο κόρακας έχουν το ίδιο χρώμα,

ο ένας το ‘χει στην ψυχή κι ο άλλος εις το σώμα».

Θα το ζήσουμε και αυτό!

Ο «ελέω Θεού» και, όχι Βαρθολομαίου που λεν οι κακές γλώσσες, Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος, κήρυξε τον παριππεύοντα ενιαυτό «Έτος Πατριάρχου Βαρθολομαίου»!!

Ευγνώμων ή κόλακας ο επίσκοπος Αυστραλίας;

Ο «ἀπροϋποθέτως ἀφωσιωμένος εἰς τήν Μεγάλην Ἐκκλησίαν» επίσκοπος Μακάριος, είναι αναμφισβήτητα ευγνώμων, γιατί παραμένει, ελέω Βαρθολομαίου, στη θέση του.

Όμως, άνθρωπε, γιατί «έτος Βαρθολομαίου» το 2026;

Τι το σπουδαίο πρόσφερε στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο Βαρθολομαίος Αρχοντώνης που να αξίζει μιας ετήσιας παρλάτας κενόδοξων λόγων σε ανούσιες εκδηλώσεις «αγάπης»;

Ὀ πατριάρχης Βουλγαρίας ἀνθίσταται τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου;

Ἐκ τοῦ Συλλειτούργου Πατρ. Κων/πόλεως καὶ Πατρ. Βουλγαρίας εἰς τὸ Φανάριον.

Ὁ Πατρ. Βουλγαρίας ἀπήτησε τὴν ἀπουσίαν τῶν Οὐκρανο-Ναζί

Ο ΠΑΤΡ. ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΑΝΘΙΣΤΑΤΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ;

Μακαριστὸς Νεόφυτος: «Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἐπιτυγχάνεται διὰ πολιτικῶν ἰσορροπιῶν, ἀλλὰ διὰ πιστῆς τηρήσεως τῶν Κανόνων καὶ ἀποφυγῆς κοινωνίας μετὰ σχισματικῶν».

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

Τὸ Πατριαρχικὸ Συλλείτουργο, τὸ ὁποῖο ἐτελέσθη στὶς 26 Δεκεμβρίου 2025 στὸν Πάνσεπτο Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸ Φανάρι, προεξάρχοντος τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ συλλειτουργοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Βουλγαρίας Δανιήλ, δὲν ἦτο ἁπλῶς μία ἑορταστικὴ ἀκολουθία στὸ πλαίσιο τοῦ Δωδεκαημέρου, ἀλλὰ ταυτοχρόνως καὶ πολιτικὴ δήλωση ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Πατριάρχου Βουλγαρίας. Ἡ περίοδος κατὰ τὴν ὁποία λαμβάνει χώρα τὸ γεγονὸς τοῦτο εἶναι λίαν κρίσιμη διὰ τὴν Ὀρθοδοξία σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, λόγῳ τοῦ συν­εχιζομένου σχίσματος μεταξὺ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἐξ αἰτίας τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος. Ἡ τετραήμερος εἰρηνικὴ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου Δανιήλ στὸ Φανάρι (25-28 Δεκεμβρίου 2025) καὶ τὸ κοινὸ ἱερουργικὸ τοῦτο ἔργο, φαίνεται νὰ ἀπετέλεσε μία ἰσχυρὴ δήλωση ἑνότητος, διαλόγου καὶ ἰσορροπίας εἰς ἕνα ὀρθόδοξο κόσμο, ὁ ὁποῖος δοκιμάζεται ἀπὸ γεωπολιτικὲς ἐντάσεις, ἐθνικιστικὲς πιέσεις καὶ θεολογικὲς διαφωνίες. Ἦτο ὅμως;

Ἦταν γνήσιο καί ἀλώβητο τό Σύμβολο τῆς Πίστεως πού ἀπαγγέλθηκε στή Νίκαια

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ,

Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & ἈντικυθήρωνἩ ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου Πίστεως ἄνευ τοῦ Filioque.

Πολύς λόγος ἔγινε τίς τελευταῖες ἡμέρες γιά τήν ἀναγνώριση καί τήν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, χωρίς τό Filioque, ἀπό τόν Πάπα Λέοντα 14ο. Τά ΜΜΕ, στρατευμένα ἤ καί ἀπό ἄγνοια, προβάλλουν τήν πράξη αὐτή θετικά ὑπέρ τοῦ Πάπα, παρουσιάζοντάς την ὡς δεῖγμα καλῆς διάθεσης πρός τήν ἑνότητα. Ὀφείλουμε νά εἴμαστε ἐπιφυλακτικοί ἀπέναντι σέ αὐτήν τήν δήλωση τοῦ Πάπα Λέοντος, γνωρίζοντας ἀπό τήν ἱστορία τῶν σχέσεων Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν τήν στρατηγική πού ἀκολουθοῦν οἱ δεύτεροι πρός ἐπίτευξη τοῦ γενικοῦ σκοποῦ τους, χρησιμοποιώντας κάθε εἴδους ἀπατηλά καί ἀθέμιτα μέσα, δόλο καί ἀπάτη. Καί σέ ἕναν βαθμό ὁ σκοπός τους ἐπιτεύχθηκε, ἀφοῦ διευκολύνθηκε ἡ ἐμφάνισή τους ὡς πλησιέστεροι στήν Πίστη μας, δημιουργώντας εὐμενεῖς ἐντυπώσεις καί ἐξαπατώντας τούς ἁπλούστερους.

Ἡ ἀναγνώριση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως στήν ἀρχική του μορφή δέν ἀποτελεῖ κανένα θετικό βῆμα πρός ἕνωση καί ὑποχώρηση τῶν Παπικῶν στά δόγματα καί στίς καινοτομίες τους. Αὐτό γίνεται κατανοητό ἀΣΥπό τό γεγονός ὅτι τό Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀναγνωρίζεται καί διαβάζεται ἀπό τούς Παπικούς χωρίς τήν προσθήκη τοῦ Filioque, ὅταν ὑπάρχουν μπροστά Ὀρθόδοξοι ἤ βρίσκονται σέ χῶρο ὀρθόδοξο. Αὐτό μαρτυρεῖ καί ἡ πράξη τῶν Παπικῶν κατά τήν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου στή λατρεία τους ἐδῶ στήν Ἑλλάδα. Μάλλον θά λέγαμε ὅτι πρόκειται γιά πράξη προσηλυτιστική, ὅπως ἡ Οὐνία. Ἄλλωστε, ἡ ἀναγνώριση καί ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου χωρίς τό Filioque δέν σημαίνει σέ καμία περίπτωση καταδίκη τοῦ Filioque ἀπό πλευρᾶς τῶν Φραγκολατίνων, μιά καί συνεχίζει νά ὑφίσταται στήν ἐπίσημη δογματική διδασκαλία τους καί νά προστίθεται στό Σύμβολο.Ἀπαγγελία παραλλαγμένου Συμβόλου Πίστεως.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ στὸν Οἰκουμενικὸ Αἰρεσιάρχη Βαρθολομαῖο.

1η Ιανουαρίου 2026

Η κατά σάρκα Περιτομή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Μνήμη του Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας του Μεγάλου

Βασιλική Οικονόμου, Αλεξανδρούπολη

Αφιερώνεται στον Άγιό μου, τον Ουρανοφάντορα Βασίλειο τον Μέγα, και σε όλους τους υπό του ασεβούς Πατριάρχη Βαρθολομαίου εξυβρισθέντες Αγίους και Θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ανοικτή Επιστολή

Προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο

Κοινοποίηση:

Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ι. Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως

❈

«πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.» Β’ Τιμόθ. γ’ 13.

.«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ-Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός» Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).

.

«Ἀφ’ οὐ δὲ ἀπέρασαν δύω χρόνοι, ἔγινε βασιλεὺς Λέων ὁ Ἴσαυρος, ὁ καὶ Κόνων ὀνομαζόμενος, ἐν ἔτει ψίς’ [716], ὁ ὁποῖος μὲ τὸ νὰ ἦτον εἰκονομάχος, διὰ τοῦτο ἐδίωξε βιαίως ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον μὲ ραβδία καὶ σπαθία, τὸν ἁγιώτατον καὶ μέγαν Πατριάρχην Ἅγιον Γερμανόν, ἐπειδὴ καὶ δὲν ἐπείθετο νὰ συμφωνήση εἰς τὰ ἀσεβῆ του δόγματα, καὶ νὰ ἀθετήση τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων. Οὐ μόνον δὲ τοῦτο ἐποίησεν ὁ ἀλιτήριος, ἀλλὰ ἐσπούδασεν ὁ θηριώνυμος νὰ κρημνίση ἀκόμη καὶ νὰ κατακαύση τὴν ἁγίαν εἰκόνα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ ὁποία ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὴν πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ὀνομαζομένην Χαλκῆν. Ὅθεν εἰς καιρὸν ὁποὺ ὁ σπαθάριος τοῦ βασιλέως ἔβαλε τὴν σκάλαν, καὶ ἀνέβη διὰ νὰ κρημνίση εἰς τὴν γῆν τὴν ἁγίαν εἰκόνα, εὐθὺς ἡ μακαρία αὕτη (σ.σ. Μοναχή) Θεοδοσία ὁμοῦ μὲ ἄλλας εὐσεβεῖς γυναίκας, ἐπίασαν τὴν σκάλαν, καὶ ἔρριψαν αὐτὴν κατὰ γῆς ὁμοῦ μὲ τὸν σπαθάριον, ὁ ὁποῖος πεσὼν εἰς τὴν γῆν, ἐτελεύτησεν. Ἔπειτα πηγαίνουσαι εἰς τὸ Πατριαρχεῖον, ἐλιθοβόλουν τὸν δυσσεβὴ καὶ εἰκονομάχον (σ.σ. Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως) Ἀναστάσιον.» Από το Συναξάρι της Αγίας Οσιομάρτυρος Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης (Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου).

Ἡ ἀπογοήτευση τοῦ π. Βαρθολομαίου.

Γράφει ο Μέτοικος

Ο π.Βαρθολομαίος, προχθές στο Φανάρι, πανηγύρισε με την τέλεση Δοξολογίας τη συμπλήρωση 60 χρόνων από την 7η Δεκεμβρίου του 1965 που, στην Βασιλεύουσα Πόλη, έγινε η άρση των αναθεμάτων του 1054 από τον αιρετικό Πάπα Παύλο Στ΄ και τον κακόδοξο π.Αθηναγόρα.

Όμως, αθυμία κυρίευσε τη σύναξη των Φαναριωτών, είτε γιατί ο π.Βαρθολομαίος έδειξε ότι είναι βαθύτατα απογοητευμένος από την «αδιαφορίαν [των Ορθοδόξων Εκκλησιών] περί της αναγκαιότητος του έργου του» για «ένωση» με τους αιρετικούς φραγκολατίνους, είτε γιατί οι παριστάμενοι ρασοφόροι στον Πατριαρχικό Ναό εμνήσθησαν το λόγο του Αποστόλου Πέτρου «ἔφθασεν ὁ καιρὸς τοῦ νὰ ἀρχίσῃ ἡ κρίσις ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ… καὶ ἄν ὁ δίκαιος μόλις σώζηται, ὁ ἀσεβής καὶ ἁμαρτωλὸς ποῦ θέλει φανῆ;».

Με την υπεροψία της εξουσίας που τον διακρίνει, ο «νεο-Κυναίγειρος και νεο-Κυρηναίος του Οικουμενικού Θρόνου» διαπίστωσε «Εις περίοδον προϊούσης πολώσεως εις ολόκληρον τον κόσμον, συμπεριλαμβανομένης και της χριστιανικής οικουμένης», πόλωση των Ορθοδόξων Εκκλησιών για την οποία φέρει ακεραία την ευθύνη, ότι «Δυστυχώς, σήμερον παρατηρούμεν αύξουσαν αδιαφορίαν περί της αναγκαιότητος του έργου ημών(!!!)», δηλονότι, έργου που ο απώτερος στόχος του είναι η υποταγή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην αίρεση των Λατίνων δια της διαλεγομένης Ποιμαντικής, και της αγαπολογίας.

Ἡ Οὐκρανία ὡς πειραματικὸ πεδίο γιὰ μιὰ νέα Οὐνία: ἀπειλὲς καὶ τρόποι λύσης.

σ.σ. Μόνο ένας πνευματικά νεκρός, προδότης του Χριστού θα αδιαφορούσε για αυτά που δρομολογεί ο Βαρθολομαίος και ο πάπας με τους ουνιτίζοντες σχισματικούς της Ουκρανίας.

Εισήγηση του μητροπολίτη Ζαπορόζιε και Μελιτουπόλεως Λουκά στο συνέδριο με θέμα «Η επίδραση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην πορεία της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία», που οργανώθηκε από το Κέντρο Ρωσικών Σπουδών της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου.

Τα γεγονότα, που συνδέονται με την αντικανονική ανάμειξη του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου και της περί αυτόν Ιεράς Συνόδου στην ουκρανική εκκλησιαστική κρίση και η δημιουργία της «Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας» («ΟΕΟ») δικαιολογημένως εξετάζονται από πολλούς ορθοδόξους ιεράρχες και αναλυτές ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου με σκοπό την ενοποίηση του χριστιανικού κόσμου υπό την αιγίδα του Βατικανού και με εμπλοκή του Φαναρίου. Οι προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που αποβλέπουν στην προώθηση της ιδέας του «πρώτου άνευ ίσων», καθώς και ο δυναμικός οικουμενιστικός διάλογος με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, οδήγησαν σε σοβαρές αλλοιώσεις στην οικουμενική Ορθοδοξία. Το σχέδιο της «ΟΕΟ» εμφανίζεται σε αυτό το πλαίσιο ως πειραματικό πεδίο για τη δοκιμή μεθόδων και πρακτικών καταστροφής της καθιερωμένης τάξεως στις σχέσεις μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και τη διαστρέβλωση στον οικουμενιστικό διάλογο. Η παρούσα εισήγηση είναι αφιερωμένη στην ανάλυση αυτών των διαδικασιών, την αποτίμηση των επιπτώσεων, καθώς και στην εξέταση τρόπων υπεράσπισης της ιεροκανονικής τάξεως στην τρέχουσα εκκλησιαστική κατάσταση.

Τί εἶδε ὁ Πάπας στὴ Νίκαια;

Γράφει ο Μέτοικος

«ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καὶ μετὰ ἀσεβῶν οὐ μὴ καθίσω»

Έχασε ο π. Βαρθολομαίος. Τα Παλαίφατα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αντιοχείας δεν «τσίμπησαν» το Φαναριώτικο δόλωμα της Πενταρχίας.

Οι προκαθήμενοι Αντιοχείας Ιωάννης και Ιεροσολύμων Θεόφιλος δεν παρέστησαν στο πανήγυρη της Νίκαιας και, δεν συμμετείχαν στη θρονική γιορτή του Αγίου Ανδρέα στο Φανάρι τη μεγαλοπρέπεια της οποίας ζήλεψαν οι ουνίτες, αφού, οι ιεροψάλτες έψαλαν μελωδικότατα το πολυχρόνιο του αιρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ πριν από το πολυχρόνιο του π.Βαρθολομαίου τον οποίο ο ρωμαίος ποντίφικας αν και «αγαπημένος αδελφός του» ποτέ δεν αποκάλεσε Οικουμενικό.

Πάντως, οι Φαναριώτες επαίρονται και πανηγυρίζουν, γιατί ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θυμίζοντας την εποχή της λατινοκρατίας και, ως βεβαίωση της παπικής πρωτοκαθεδρίας, ανέγνωσαν στην Ιταλική! γλώσσα το «Πάτερ ημών» στην τάχα μου «καρδιά της ρωμιοσύνης».

Η 1700η επέτειος της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας μπορεί να ενίσχυσε την εκκλησιαστική ενότητα του Κωνσταντινουπόλεως με τον Πάπα Ρώμης Λέοντα ΙΔ΄ και «αγαπημένο αδελφό» του π.Βαρθολομαίου, όμως, διεύρυνε το χάσμα που χωρίζει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς από τους ψευδοπροφήτες του Φαναρίου «οἵτινες ἔρχονται πρὸς [ἡμᾶς] ἐν ἐνδύμασιν προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες».

Μπῆκαν στὴν Πόλη οἱ ὀχτροί.

Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί,

Αδέλφια πήραν οι οχτροί,

Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί,

μοιράσαν δώρα οι οχτροί,

κι εμείς γελούσαμε|

σαν τα παιδιά την πέμπτη μέρα.

Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί,

Κρατούσαν δίκιο οι οχτροί….

Ελευθερία Βρεττάκη

Το τραγούδι είναι δυστυχώς περισσότερο επίκαιρο από ποτέ…

Το θλιβερό θέαμα του Πατριάρχη να εναγκαλίζεται τον εχθρό της Ορθοδοξίας έχει μείνει ανεξίτηλο στην μνήμη μας. Στην Πόλη που διεξήχθη το τραγικό συλλείτουργο στις 12 Δεκεμβρίου του 1452 και ακούστηκε μέσα στην Αγία Σοφία η μνημόνευση του Πάπα, επαναλήφθηκε η μιαρή προσπάθεια της ενώσεως του Φωτός με το σκοτάδι, της Αλήθειας με το ψέμα, της αμολύντου Ορθοδόξου Πίστεως με το συνονθύλευμα των πάσης φύσεως αιρέσεων με αρχηγό τον παπισμό, με γνώμονα την γεωπολιτική, τα κελεύσματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων και οποιαδήποτε άλλη αιτιολογία εκτός από την πραγματική ανάγκη για την ένωση ἐν τῇ Ἀληθείᾳ. Μία ένωση που φυσικά προϋποθέτει την έμπρακτη μετάνοια και την αποκήρυξη όλων των κακοδοξιών που έχει γεμίσει ο ρωμαιοκαθολικός κόσμος στον διάβα των αιώνων.

Ἐπιστολὴ στὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο.

Ἀνδρέας Μπουλάκης

Στρατιωτικός ἐ. ἀ

Θεσσαλονίκη, 15 Δεκεμβρίου 2025

Πατριάρχα Κωνσταντινουπόλεως κύριε Βαρθολομαῖε, σήμερα στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν δύο κατηγορίες Χριστιανῶν.

Στήν πρώτη κατηγορία, πού ἀποτελεῖ καί τήν ἰσχυρή πλειοψηφία, ἀνήκουν ὅσοι ἐκδηλώνουν πρός τό πρόσωπό σας συμπάθεια καί σᾶς «ραίνουν μέ λουλούδια» ὅταν ἔρχεστε ἐδῶ. Δηλαδή ὅσοι προωθοῦν τήν ἰδέα τοῦ συγκρητιστικοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί τό ἀδιάφορο περί τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀκατήχητο εἰς τά τῆς πίστεώς του, ἀπληροφόρητο καί περιφρονημένο ποίμνιο.

Στήν δεύτερη κατηγορία (τό λεῖμμα πού ἀπέμεινε στήν Ἐλλάδα) ἀνήκουν ὅλοι αὐτοί πού στή συνείδησή τους, ὁμοιάζετε μέ τόν Λατινόφρονα Πατριάρχη Ἰωάννη ΙΑ΄ Βέκκο, εἴτε μέ τόν ἐπίσης Λατινόφρονα Πατριάρχη Ἰωάννη ΙΔ΄ Καλέκα.

Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ Ὀρθόδοξου Ὑπερπολυτέκνου πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο μὲ θέμα «ἐκδήλωση μνήμης τῆς 1ης Οἰκουμενιικὴς Συνόδου στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας».

Τσακιρίδης Μιχαήλ

 

Θεσσαλονίκη 11/12/2025

Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κύριε Βαρθολομαίε

Ως ορθόδοξος χριστιανός πατέρας 10 παιδιών με τη χάρη του θεού και έχοντας την καλή ανησυχία όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος και βλέποντας αυτή τη φιέστα που έγινε στη Νίκαια με την παρουσία σας, την παρουσία του αιρεσιάρχη της Ρώμης Πάπα Λέοντος, διαφόρων προτεσταντικών παραφυάδων, θα σας παραθέσω κάποιες σκέψεις και ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν.

Η πρώτη οικουμενική σύνοδος όρισε κοινό πασχάλιο για τα μέλη της τους ορθοδόξους χριστιανούς και όχι για τους αιρετικούς που υπήρχαν τότε (μανιχαίους, γνωστικούς, μαρκιωνίτες, μοντανιστές, δονατιστές).

Στις δύο πρώτες οικουμενικές συνόδους είχε συνταχθεί το σύμβολο της πίστεως. Στην τρίτη οικουμενική σύνοδο καταδικάζεται όποιος προσθέσει ή αφαιρέσει οτιδήποτε από το σύμβολο της πίστεως.

Ο Πάπας έχει ακυρώσει στην πράξη τις δύο πρώτες οικουμενικές συνόδους αλλοιώνοντας στο σύμβολο της πίστης με την προσθήκη του φιλιόκβε. Σύμφωνα με την τρίτη οικουμενική σύνοδο είναι εκτός εκκλησίας. Συμφωνα με τον ένατο Αποστολικό κανόνα όποιος συμπροσεύχεται με αιρετικούς αν είναι κληρικός καθαιρείται και αν είναι λαϊκός αφορίζεται.

1)Για χάρη της ενότητας μήπως γίνεται η καθαρή πίστη της ορθοδοξίας να ενωθεί με τις ακαθαρσίες των αιρετικών; 2)Το φως μπορεί να ενωθεί με το σκοτάδι; 3)Έκανε λάθος ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς που είπε για τους παπικούς ότι «δεν θα τους δεχθούμε ποτέ σε κοινωνία εφόσον διατηρούν το φιλιόκβε» ; 4)Μήπως στα μάτια του Χριστού είστε ήδη καθηρημένος και εσείς και όσοι συμπροσεύχονται με αιρετικούς; 5)Μήπως είναι αφορισμένοι και όσοι λαϊκοί συμμετείχαν σε αυτές τις συμπροσευχές;

Ἐπικίνδυνος ὁ Πατριάρχης.

Τοῦ πρωτοπρεσβύτερου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου- Δημοσιογράφου, Συγγραφέως – Ἐκδότου, ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν

Θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας π. Βαρθολομαῖος, κατ’ οὐσίαν, προσεχώρησεν εἰς τὸν παναιρετικὸν Παπισμόν. Μὲ ὅσα ἀντορθόδοξα ἐξακολουθεῖ νὰ πράττη καὶ κυρίως μὲ ὅσα ἀποτροπιαστικὰ συνέβησαν, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, εἰς τὴν Νίκαιαν καὶ εἰς τὴν λεγομένην θρονικὴν ἑορτὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ Πατριάρχης προβάλλει τὸν Πάπαν ὡς ἀνώτερόν του. Συνεχῶς εἶχε τὸν Πάπαν εἰς τὰ δεξιά του καὶ εἰς τὰς προσφωνήσεις του ἔβλεπε τὸν Πάπαν ὡς κανονικὸν Ἐπίσκοπον τῆς Ρώμης. Εἰς δὲ τὴν Πατριαρχικήν λειτουργίαν ὁ Πάπας ἐμνημονεύθη ὡς «ἁγιώτατος Ἐπίσκοπος Ρώμης».

Ἐπίσης, κατὰ τὸ παρελθόν, ὅταν ὁ τότε Πάπας μετέβη εἰς Λέσβον, διὰ νὰ φανῆ ὡς παγκόσμιος φιλάνθρωπος μὲ τὰς φιλοφρονήσεις του πρὸς τοὺς ξένους πρόσφυγας καὶ μετανάστας, ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν π. Ἱερώνυμος εἶχον συνοδεύσει τιμητικῶς τὸν Πάπαν ὡς κομπάρσοι του μὲ διεθνῆ προβολήν.

«Φιέσται» Αἰσχύνης Πάπα καὶ Παπίσκου!

 Ἀντικανονική συμπροσευχή καί ὁμιλία εἰς τήν ὁλομέλειαν τῆς παπικῆς Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως, εἰς Λούρδην Γαλλίας (4/11/2025).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΝΤΟΣ ΟΛΙΓΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΣΕ ΝΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΦΑΝΑΡΙ

Τρίζουν τά ἱερά λείψανα τῶν Θεοφόρων Πατέρων διά τάς ἐν Νικαίᾳ φαιδρότητας!

«Μή μεθ’ ἑτεροδόξων συνεορτάζειν». Αὐτό δεν ἀποτελεῖ ἔκφρασιν μισαλλοδοξίας, ἀλλά καρπόν τοῦ πνεύματος τῆς Ἀληθείας και ὑγιῆ ἐνέργειαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας!

τοῦ κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ἐκ πρώτης ὄψεως ἴσως θεωρηθεῖ παράδοξος καί προκλητικός ὁ τίτλος τοῦ παρόντος ἄρθρου. Εἶναι ὅμως; Ἄς ἀφήσωμε τόν λόγο καί τά ἐν συνεχεία παρατιθέμενα στοιχεῖα νά καταδείξουν τί ἐν προκειμένῳ ἰσχύει.

Κατ’ ἀρχάς δέν θά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὡς ἐπιπολαιότητα ἤ προκατάληψη τό ὅτι «κρίνονται» προγραμματισμοί καί ὄχι γεγονότα. Τοῦτο δέ, διότι οἱ διοργανωτές ἔχουν παραδώσει πρό πολλοῦ διαπιστευτήρια τῶν φρονημάτων, προθέσεων καί ἐπιδιώξεών των καί θά ἦταν ἀφελές νά ἀναμένωμε τήν ἐμφάνιση τοῦ λέοντος, ὅταν τά ἴχνη του εἶναι πασιφανή.

Τά ἤδη ἀνακοινωθέντα καί ὁ σχετικός προγραμματισμός τοῦ Φαναρίου δέν ἐπιτρέπουν καμμία ἀμφιβολία περί τοῦ πλαισίου καί τοῦ περιεχομένου τῶν σχετικῶν ἑορτασμῶν καί σκοπουμένων. Ἄλλωστε ἡ ἐμπειρία ἐκ τῆς διοργανώσεως καί συγκλήσεως τῆς λεγομένης «Ἁγίας & Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), πρωτοστατοῦντος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, δικαιώνει τήν ἐκτίμηση ὅτι μόνον ἀφελεῖς ἀποδεικνυόμεθα ὅταν προσδοκοῦμε νά προέλθουν ἀγαθά ἀποτελέσματα ἀπό σχεδιασμούς, προγράμματα καί ἐπιδιώξεις τά ὁποῖα καταστρώνονται ἐπί συγκεκριμένης ἀντορθοδόξου βάσεως καί ἐντός συγκεκριμένου οἰκουμενιστικοῦ πλαισίου.

Ἐκ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί προσωπικῶς ἐκ τοῦ ἐπικεφαλῆς του, τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ἔχει καταστεῖ σαφές, μέσῳ σειρᾶς δηλώσεων, συνεντεύξεων καί ἀνακοινώσεων των, ὅτι οἱ ἐπικείμενοι ἑορτασμοί ἐν Νικαία καί ἐν Φαναρίῳ ἐπικεντρώνονται εἰς τήν παρουσία καί συμμετοχή εἰς αὐτούς δύο προσωπικοτήτων καί εἰς ὅ,τι αὐτοί ἐκπροσωποῦν: τοῦ Πάπα Ρώμης καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Αὐτῶν, ἡ ἐπί το αὐτό παρουσία, ὁ συνεορτασμός καί οἱ προφανῶς συμφωνηθεῖσες κοινές δηλώσεις περί τῆς μεταξύ των προσεγγίσεως ἤ «ἑνώσεως», καθώς καί περί τῆς ἀναμενομένης ἀναγγελίας κοινοῦ ἑορτασμοῦ (δηλαδή κοινοῦ προσδιορισμοῦ) τοῦ Πάσχα μεταξύ ὀρθοδόξων καί «Ρωμαιοκαθολικῶν», συνιστοῦν τό οὐσιαστικό περιεχόμενο τοῦ ἑορτασμοῦ.

Τό «Ἒκκλητον» ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου: Ἐγγύηση Δικαιοσύνης ἢ Ἐπιβράβευση Ἀδικίας;

Ἡ «ὑπόθεση Τυχικοῦ» καταδεικνύει ὅτι τὸ ἔκκλητο αὐτοακυρώνεται ὅταν ἐργαλειοποιεῖται ἀντὶ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη.

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, Πρεσβύτερος

Τὸ «ἔκκλητον» ἢ ἔκκλητος προσφυγὴ εἶναι τὸ δικαίωμα προσφυγῆς (ἐφέσεως) σὲ ἀνώτερο ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο (βλ. Ν. 590/1977 ἄρθρ. 160). Ἔχει ὅμως ἐπικρατήσει ὡς «ἔκκλητο» νὰ ὀνομάζεται τὸ κανονικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου νὰ ἐκδικάζει ὑποθέσεις κληρικῶν ποὺ ὑπάγονται στὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ αἰσθάνονται ὅτι ἔχουν ἀδικηθεῖ ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν δικαστηρίων.

Προσεγγίζοντας ἱστορικὰ τὸ θεσμὸ τοῦ ἐκκλήτου τὸν πρωτοσυναντοῦμε στὸν 3ο καὶ 5ο Κανόνα τῆς ἐν Σαρδικῇ (Σόφια, 343) Συνόδου, ὅπου ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ προστατεύσει τὸν Μ. Ἀθανάσιο καὶ τοὺς ὁμόφρονές του ἐπισκόπους ποὺ εἶχαν καθαιρεθεῖ ἀπὸ πολλὲς Συνόδους (ναί! πολυμελεῖς σύνοδοι ἐπισκόπων ἔχουν καθαιρέσει ἀκόμα καὶ Μεγάλους Ἁγίους!) παρέπεμψε τὴν ὑπόθεσή του πρὸς κρίση στὸν πάπα τῆς Ῥώμης Ἰούλιο (ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν Ὀρθόδοξος). Ἡ Σύνοδος ἐπέτρεψε στὸν πάπα νὰ συγκροτεῖ αὐτὸς τὸ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο (ἐπέλεγε τὰ μέλη) ποὺ θὰ ἐκδίκαζε τὴν ὑπόθεση. Οὐσιαστικὰ μὲ τὸν Κανόνα αὐτὸ ὁ πάπας ἀπέκτησε ἀπλὸ δικονομικὸ δικαίωμα καὶ ὄχι τὸ δικαίωμα νὰ δικάζει αὐτὸς ὁ ἲδιος τὶς ἐκκλήτους προσφυγές.

Ὅμως ἡ διάταξη αὐτὴ εἶχε περιορισμένη χρονικὰ ἰσχύ, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἄρνηση ἐφαρμογῆς της στὴ Λατινικὴ Ἐκκλησία τῆς Β. Ἀφρικῆς, ἡ ὁποία σὲ ἐπανειλημμένες Συνόδους στὴν Καρθαγένη (419) ἀρνήθηκε στὸν πάπα τὸ δικαίωμα κρίσεως τῶν ἀποφάσεών της καὶ ἀπαγόρευσε στους κληρικοὺς της νὰ προσφεύγουν «ἐν τοῖς περατικοῖς μέρεσι»¹ (στὴ Ῥώμη).

Ἀργότερα ἡ Δ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος μὲ τοὺς 9ο καὶ 17ο Κανόνες ἔδωσε τὸ δικαίωμα κρίσεως τοῦ ἐκκλήτου στὸν Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Οἱ ἐρμηνευταὶ διαφωνοῦν ὡς πρὸς τὴν ἔκταση ἐφαρμογῆς τῶν ἀνωτέρω ἱερῶν Κανόνων: ἐφαρμόζονται σὲ ὅλους τοὺς κληρικοὺς τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας συνολικὰ ἢ μόνο στοὺς κληρικοὺς ποὺ ὑπάγονται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως;

Αἱ κύριαι θέσεις τῆς θεωρίας τοῦ πρωτείου τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ κριτική τους

Αἱ κύριαι θέσεις τῆς θεωρίας τοῦ πρωτείου τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ κριτική τους*

Γράφει ὁ Ἡγούμενος π. Διονύσιος (Σλένωφ), Προϊστάμενος τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Ἀνδρέου, Διευθυντὴς τῆς Συνοδικῆς Βιβλιοθήκης

1ον

Στὴν παροῦσα ἀνακοίνωση θὰ ἀναλυθοῦν οἱ κύριες θέσεις ἢ τὰ ἀξιώματα τῆς θεωρίας τοῦ πρωτείου τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τὸ ὁποῖο ἔχει ἐντατικοποιηθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια μὲ σκοπὸ νὰ δικαιολογήσει τὶς ἀντικανονικὲς καὶ ἐξω-εδαφικὲς ἐνέργειες τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στὴν Οὐκρανία καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς (Ἐσθονία, Λετονία, Λιθουανία) καὶ περιπτώσεις (ἔκδοση ἐπικαλυπτικῶν ἀποφάσεων σὲ ὑποθέσεις κληρικῶν ἄλλων δικαιοδοσιῶν). Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ θεωρία τοῦ πρωτείου ἔχει ἀρχίσει νὰ ὑποστηρίζει τὴν πρακτική τοῦ πρωτείου – εἰς βάρος τῆς ἑνότητας τῆς παγκόσμιας Ὀρθοδοξίας.

Οἱ θέσεις ἢ τὰ ἀξιώματα τῆς θεωρίας τοῦ πρωτείου μποροῦν νὰ ἐντοπιστοῦν ξεκάθαρα σὲ δηλώσεις, ἄρθρα καὶ βιβλία ἀντιπροσώπων τοῦ ἀνωτάτου κλήρου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, καθηγητῶν θεολογικῶν σχολῶν πανεπιστημίων στὴν Ἑλλάδα, μεμονωμένων ἐπιστημόνων, θεολόγων καὶ δημοσιογράφων ἀπὸ τὸν χῶρο τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὀρθόδοξου κόσμου.

Κατὰ τὴ διάρκεια μελέτης τοῦ πεδίου τῆς σύγκρουσης καὶ τῶν αἰτιῶν της, ἐντοπίστηκαν ὀκτὼ βασικὲς θέσεις:

1. Τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως διαθέτει οἰκουμενικὸ χαρακτήρα.

2. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἀπέκτησε τὰ δικαστικὸ-διοικητικὰ δικαιώματα τῶν Παπῶν τῆς Ρώμης.

«Σὰν λύκοι πέσαν πάνω του καὶ τὸν ξέσκισαν, τὸν ταπείνωσαν, τὸν ἀρρώστησαν.» π. Θεόδωρος Ζήσης.

 

–https://youtu.be/v2V-tSLaUlY – Ιερά Αποτείχιση

https://tasthyras.wordpress.com/2025/11/10/σαν-λύκοι-πέσαν-πάνω-του-και-τον-ξέσκι