Τά παιδιά μέ τούς συνεχεῖς ἐπαίνους δέν οἰκοδομοῦνται.

Τα παιδιά με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται. Γίνονται εγωιστές και κενόδοξοι.

Θα θέλουν σ’ όλη τους τη ζωή να τους επαινούν όλοι διαρκώς, έστω κι αν τους λένε και ψέματα. Δυστυχώς, σήμερα μάθανε όλοι να λένε και ψέματα και τα δέχονται οι κενόδοξοι, είναι η τροφή τους. «Πες το, κι ας είναι ψέμα, κι ας είναι ειρωνεία», λένε. Ο Θεός αυτό δεν το θέλει. ο Θεός θέλει την αλήθεια. Δυστυχώς, αυτό δεν το καταλαβαίνουν όλοι και κάνουν το εντελώς αντίθετο.

Τα παιδιά όταν τα επαινείς συνεχώς, χωρίς διάκριση, τα πειράζει ο αντίθετος. Τους ξεσηκώνει το μύλο του εγωισμού και, συνηθισμένα από μικρά στους επαίνους από γονείς και δασκάλους, προχωρούν ίσως στα γράμματα, αλλά τι το όφελος; Στη ζωή θα βγουν εγωιστές και όχι χριστιανοί. Οι εγωιστές δεν μπορούν να είναι ποτέ χριστιανοί. Οι εγωιστές θέλουν διαρκώς όλοι να τους επαινούν, όλοι να τους αγαπάνε, όλοι να λένε καλά γι’ αυτούς, πράγμα που ο Θεός μας, η Εκκλησία μας, ο Χριστός μας δεν το θέλει.

Η θρησκεία μας δεν θέλει από μικρά να μαθαίνουν αγωγή. Αντίθετα, θέλει τα παιδιά από μικρά να μαθαίνουν στην αλήθεια. Η αλήθεια του Χριστού τονίζει ότι, άμα επαινείς έναν άνθρωπο, τον κάνεις εγωιστή. Ο εγωιστής είναι ο μπερδεμένος, ο οδηγούμενος υπό του διαβόλου και του κακού πνεύματος. Έτσι, μεγαλώνοντας μέσα στον εγωισμό, η πρώτη του δουλειά είναι ν’ αρνείται τον Θεό και να είναι εγωιστής απροσάρμοστος μέσα στην κοινωνία.

Πρέπει να πεις την αλήθεια, να τη μάθει ο άνθρωπος. Αλλιώς τον υποστηρίζεις στην αμορφωσιά του. Όταν πεις στον άλλο την αλήθεια, αυτός κατατοπίζεται, προσέχει, ακούει και τους άλλους, εγκρατεύεται. Έτσι και στο παιδί θα πεις την αλήθεια, θα το μαλώσεις, για να κατατοπισθεί ότι αυτό που κάνει δεν είναι καλό. Τι λέγει ο σοφός Σολομών; «Ος φείδεται της βακτηρίας, μισεί τον υιόν αυτού, ο δε αγαπών, επιμελώς παιδεύει». Όχι, όμως, να το δέρνεις με τη μαγκούρα. Τότε φεύγομε απ’ τα όρια και γίνεται το αντίθετο.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 3-4-2022

https://youtu.be/P67a3DazzUA

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 3-4-2022

Ἠ ταπείνωση οὔτε πουλιέται, οὔτε ἀγοράζεται, οὔτε δωρίζεται

Ερώτηση: Κ. Παναγόπουλε, μπορείτε να μας πείτε κάτι περί ταπεινοφροσύνης;

Πού θα τη βρούμε;

Θα μας την δώσει ο Θεός;

Διότι είναι μια αρετή, που την χρειάζονται όλοι οι άνθρωποι...

Απάντηση: Δεν ξέρω εάν έχετε διαβάσει ποτέ σας, την επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς Γαλάτας. Εκεί λέγει ο Απόστολος Παύλος για τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Διότι πολλοί νομίζουν, ότι για να αποκτήσουν ταπεινοφροσύνη, πρέπει να έχουν Άγιο Πνεύμα.

Λέγει εκεί ο Παύλος:

«Ο δε καρπός του Πνεύματος έστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλ. 5,22-23).

Ταπεινοφροσύνη δεν λέγει. Ώστε δεν είναι καρπός Αγίου Πνεύματος η ταπεινοφροσύνη; Όχι! Την ταπεινοφροσύνη θα την βάλω εγώ και εσύ.

Τί είπε ο Χριστός σαν απαύγασμα από την παραβολή του Φαρισαίου και του Τελώνου; Είπε το εξής:

- Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται (Λουκ. 18,14).

Άρα είναι στα χέρια μας η ταπείνωση και ο εγωισμός. Είμαστε εμείς οι υπαίτιοι.

Δεν μπορείς να πεις στον Χριστό:

- Δωσ’ μου ταπείνωση.

Όχι!

- Ταπεινώσου, θα σου πει ο Χριστός.

Εσύ θα πιάσεις και εγώ τον εαυτό μου και θα τον στραπατσάρεις και θα τον πετάξεις στην άκρη, όπως πετάς ένα πατσαβούρι με στάχτη στην άκρη. Έτσι να θεωρείς τον εαυτόν σου. Είναι μια εργασία που θα κάνει ο καθένας επάνω στον εαυτόν του.

Ἅγιος Πορφύριος: «Ὅταν ὁ Χριστιανὸς παραδώσει τὸν ἑαυτόν του στὸν Κύριο ἔχουμε ὡς ἐπακόλουθο ὑγείαν»

Ἀγαπίου Μοναχοῦ (1999). Ἡ Θεϊκὴ φλόγα ποὺ ἄναψε στὴν καρδιά μου ὁ Γέρων Πορφύριος. Ἀθῆναι: Ἡσυχαστήριον «Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος».

Γιὰ τὰ φάρμακα

Γέροντα, παίρνω συχνὰ φάρμακα, καὶ ἐλέγχομαι, ποὺ ἐσεῖς οὔτε καφὲ πίνετε.

-Σοῦ ἔχω πεῖ κι ἄλλη φορᾶ. Ὅταν ὁ Χριστιανὸς παραδώσει τὸν ἑαυτόν του μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο, ἐκεῖνος εἰρηνεύει τὸν ἐσωτερικὸ ὀργανισμό, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν κανονικὴ λειτουργία τῶν ὀργάνων καὶ τῶν ἀδένων καὶ πάλι ἔχουμε ὡς ἐπακόλουθο ὑγείαν, ἀπαλλαγμένην ἀπὸ ἐνοχλήματα.

Ἀρκεῖ λίγος χρόνος βαθειᾶς συντριβῆς γιά νά βρεῖ ἡ ψυχή τό δρόμο τῆς σωτηρίας.

Ο αββάς Αλώνιος είπε ότι, αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί από το πρωί ως το βράδι να φτάσει σε θεία μέτρα.

Κάποιας νέας, που λεγόταν Ταϊσία, πέθαναν οι γονείς και έμεινε ορφανή. Αυτή τότε μετέτρεψε το σπίτι της σε ξενώνα των πατέρων της Σκήτης και για πολύ καιρό τους δεχόταν και τους φιλοξενούσε. Όταν όμως ξόδεψε όσα είχε, άρχισε να στερείται. Την πλησίασαν τότε άνθρωποι διεστραμμένοι και την έβγαλαν από τον καλό δρόμο. Και ζούσε πλέον αμαρτωλά,. Έτσι που κατάντησε και στην πορνεία.

Όταν το έμαθαν οι πατέρες, λυπήθηκαν πάρα πολύ και κάλεσαν τον αββά Ιωάννη τον Κολοβό και του είπαν: «Ακούσαμε για την τάδε αδελφή ότι ζει στην αμαρτία. Αυτή, όταν μπορούσε, είχε δείξει αγάπη σ’ εμάς• ας τη βοηθήσουμε και εμείς τώρα, όπως μπορούμε. Κάνε λοιπόν τον κόπο να πας σε αυτήν και με τη σοφία που σου έδωσε ο Θεός, φρόντισε για τη διόρθωσή της».

Πήγε λοιπόν ο γέροντας σε αυτήν, και είπε στη γριά που φύλαγε στην πόρτα: «Πες στην κυρία σου ότι ήρθα». Εκείνη τον έδιωξε λέγοντας: «Εσείς παλιά της τα φάγατε όλα και τώρα είναι φτωχή». Ο γέροντας επέμενε: «Πες της, και θα δει πολύ καλό από εμένα». Ανέβηκε λοιπόν η γριά και ανέφερε στη νέα για τον γέροντα. Ακούγοντας την εκείνη είπε: «Αυτοί οι μοναχοί όλο γυρίζουν κατά την Ερυθρά Θάλασσα και βρίσκουν μαργαριτάρια». Στολίστηκε λοιπόν, κάθισε στο κρεβάτι και είπε στη θυρωρό: «Φέρε τον εδώ».

Ἄχ, μέ τά κουταβάκια θά τά βάλουμε τώρα!

Ο διάβολος λόγω του υπερβολικού εγωισμού του, δεν αντέχει την γνήσια καταφρόνηση. Θέλει ο άνθρωπος να τον υπολογίζει! 

Ήταν κάποιος γέροντας, στον οποίο εμφανίστηκε ο διάβολος με την μορφή άγριου λιονταριού. Ο γέροντας παρέμεινε ψύχραιμος, κατάλαβε αμέσως, ότι επρόκειτο για τον διάβολο και απευθυνόμενος με έναν απαξιωτικό και καταφρονητικό ύφος, λέει στο λιοντάρι: 

- Αχ, με τα κουταβάκια θα τα βάλουμε τώρα! 

Και πριν ακόμα ο διάβολος του επιτεθεί, με τη φράση αυτή του γέροντα, έγινε άφαντος!

"Κάνει ὑπακοή, ἐπειδὴ οἱ συμβουλὲς τοῦ πνευματικοῦ του ἱκανοποιοῦν τὸν ἐγωισμό του".

Εδω πρόκειται περί λανθασμένης υπακοής και λανθασμένης σχέσης με πνευματικό Πατέρα και του στησαι ίδιον θέλημα και των δύο και όχι το θέλημα του Θεού 

Πνευματικοὶ ποὺ διαπνέονται ἀπὸ παπικὸ πνεῦμα 

Συζητοῦσα μαζί του, ἕνα σχετικὸ θέμα: Ἐπρόκειτο γιὰ κάποιον "αὐστηρὸ" πνευματικό, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ ἱκανοποίηση τὴν ἐπιθυμία πνευματικοῦ του παιδιοῦ, νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν π. Πορφύριο, γιὰ νὰ τοῦ μιλήσει γιὰ σοβαρὸ προσωπικό του πρόβλημα.

Τὸ περιστατικό μου εἶχε προξενήσει ἀλγεινὴ ἐντύπωση καὶ τοῦ τὴν ἐξέφρασα.

Ὃ Γέροντας κούνησε λυπημένος τὸ κεφάλι του καὶ ψιθύρισε: "Τί νὰ πῆς; Εἶναι βλέπεις καὶ πνευματικός". Πάντα ὃ Γέροντας ἦταν πολὺ προσεκτικὸς καὶ ἐπιεικὴς στὶς κρίσεις του γιὰ ἄλλους, ἰδίως ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ ἱερεῖς, ποὺ ἔκαναν λάθη. 

Ἀντὶ χαρακτηρισμοῦ, προτίμησε νὰ μοῦ μιλήσει παραβολικά: 

"Ξέρεις, ὅταν ὃ παπικὸς μισιονάριος πάρη ἐντολὴ γιὰ κάποια ἀποστολή, ἀνεβαίνει στὸ ἀεροπλάνο στὴ Ρώμη καὶ ὅταν φθάσει στὸ ἀεροδρόμιο Ἀφρικανικοῦ κράτους, ἐκεῖ ἀνοίγει ἕνα κλειστὸ φάκελο καὶ διαβάζει, ποιὸ θὰ εἶναι τὸ ἔργο του, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ τὸ ἐκτελέσει, ἔστω κι' ἂν δὲν συμφωνεί. Μὲ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους δὲν γίνεται ἔτσι".

“Θέλει δέν θέλει ὁ Θεός, ἐγώ θά πάω”. ..

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Ο άνθρωπος είναι μυστήριο ! Καί αν σέ έβαλαν νά κρίνεις νά σκεφθείς: “είναι αυτή η κρίση θεική ή είναι γεμάτη εμπάθεια ;”

… Νά μήν έχετε εμπιστοσύνη στόν εαυτό σας ούτε στήν κρίση σας. Υπάρχει μέσα πολύς εγωισμός , όταν κανείς κρίνει. 

Εμένα μέ βάζουν νά κρίνω ένα θέμα καί ενώ δέν θέλω …όταν πάω νά κάνω προσευχή , δέν νιώθω, ας υποθέσουμε, εκείνη τήν γλυκύτητα πού νιώθω άλλες φορές. Όχι ότι μέ πειράζει η συνείδησή μου γιά κάτι, αλλά γιατί έκρινα σάν άνθρωπος.

Όταν κανείς κάνει πνευματική δουλειά στον εαυτό του, όταν αγωνίζεται τότε φωτίζεται από τόν Θεό. …Γι’αυτό και βλέπει μακριά. Ένας πού έχει μυωπία , από κοντά βλέπει τά πράματα καλά, αλλά μακριά δέν βλέπει. 

Καί ένας που δέν έχει μυωπία, έ, το πολύ-πολύ θά δεί λίγο μακρύτερα, αλλά καί αυτό δέν λέει τίποτε. Τά σωματικά μάτια είναι δύο· τά πνευματικά είναι πολλά.

… Αν δεν εξαγνισθεί ο άνθρωπος, αν δέν έρθει ο θείος φωτισμός, όσο σωστή καί αν είναι η άλλη γνώση-αυτό βλέπω-είναι ένας ορθολογισμός καί τίποτε παραπάνω. Καί αν λείψει ο θείος φωτισμός , καί αυτά πού θά πούν καί θά γράψουν, δέν θά βοηθήσουν. 

Βλέπετε τό ψαλτήρι πού είναι γραμμένο μέ θείο φωτισμό, τί βαθιά νοήματα έχει! Μάζεψε αν θέλεις όλους τούς Θεολόγους, όλους τούς φιλολόγους, καί θά δείς ότι έναν ψαλμό μέ τέτοιο βάθος δέν μπορούν νά φτιάξουν! Ενώ ο Δαβίδ ήταν αγράμματος, αλλά βλέπεις καθαρά πώς τόν οδηγούσε τό Πνεύμα του Θεού.

Ἀπό κεῖ καί πέρα ὅλα τελειώνουν...

Το «ήμαρτον» του Ασώτου.

Αυτό κάνει ο ουράνιος Πατέρας, όταν ο άνθρωπος ο αμαρτωλός επιστρέψει κοντά Του. Τον καθαρίζει, τον πλένει, του δίνει την πρώτη στολή του βαπτίσματος, του δίνει την υιοθεσία και τον αξιώνει της Βασιλείας Του. Όλα δωρεάν.

Όταν επέστρεψε ο άσωτος, δεν του ζήτησε λογαριασμό ούτε τον επέπληξε ούτε του ζήτησε ευθύνες. Αρκεί που επέστρεψε· αυτό Του έφθανε του Πατέρα.

Έτσι και εδώ κάθε αμαρτωλός που θα επιστρέψει, κανένας λόγος από τον Ουράνιο Πατέρα. Μόνο να ειπεί ήμαρτον, να αφήσει τα αμαρτήματά του με ταπείνωση, να καταλάβει τα λάθη του και από κει και πέρα τα πάντα είναι λυμένα. 

Και όμως ο αμαρτωλός άνθρωπος δεν το κάνει αυτό. Δεν επιστρέφει, δεν ταπεινώνεται. Κρατά τον εγωισμό του. Τι σπουδαίο είναι να φθάσει μέχρι το εξομολογητήριο! Δύο βήματα είναι. Από κει και πέρα όλα τελειώνουν. 

Ὁ ἐγωισμός καί ἡ ὑπερηφάνεια

--- Σε τί διαφέρει, Γέροντα, ο εγωιστής από τον υπερήφανο; 

– Ο εγωιστής έχει θέλημα, πείσμα, ενώ ο υπερήφανος μπορεί να μην έχη ούτε θέλημα ούτε πείσμα. 

--- Τί να κάνω, Γέροντα, όταν πληγώνεται ο εγωισμός μου; 

– Όταν πληγώνεται ο εγωισμός σου, μην τον περιθάλπης· άφησέ τον να πεθάνη. 

Αν πεθάνη ο εγωισμός σου, θα αναστηθή η ψυχή σου.

--- Και πώς πεθαίνει, Γέροντα, ο εγωισμός;

– Πρέπει να θάψουμε το εγώ μας, να σαπίση και να γίνη κοπριά, για να

αναπτυχθή η ταπείνωση και η αγάπη.

--- Γέροντα, άλλο πάθος είναι η υπερηφάνεια και άλλο ο εγωισμός; 

Τό «πῶς τό ἔκανα πάλι» καί τό «πῶς κατήντησα» ἔχει ἐγωισμό· δέν ἔχει μετάνοια.

– Γέροντα, πώς θα βοηθηθή κανείς να μην ξανακάνη το ίδιο σφάλμα; 

– ῍ Αν πονέση πραγματικά για το σφάλμα του, 

δεν θα το ξανακάνη. Πρέπει να υπάρχη εσωτερική συντριβή με ειλικρινή μετάνοια, για να διορθωθή. 

Γι᾿ αυτό λέει ο Αββάς Μάρκος ο Ασκητής: «Αν ο άνθρωπος δεν στενοχωρηθή κατ᾿ αναλογίαν του σφάλματός του, εύκολα περιπίπτει εις το αυτό σφάλμα»

Δηλαδή, αν είναι μικρό το σφάλμα, χρειάζεται μικρότερη μετάνοια, αν είναι μεγαλύτερο, μεγαλύτερη μετάνοια. Όταν κανείς δεν πιάνη το μέγεθος της πτώσεώς του και δεν λυπάται «κατ᾿ αναλογίαν του σφάλματος», τότε εύκολα πέφτει στο ίδιο ή και σε μεγαλύτερο σφάλμα.

– Γέροντα, μπορεί κάποιος να έχη συναίσθηση της αμαρτωλότητός του και να μην έχη μετάνοια; 

– Ναί, αν δεν έχη ταπείνωση. Όταν στην μετάνοια ανακατεύεται ο εγωισμός, συνέχεια ο άνθρωπος σκέφτεται: «πώς το έκανα αυτό, πώς το είδαν οι άλλοι, τί ιδέα θα σχηματίσουν;», και βασανίζεται. Το «πώς το έκανα πάλι» και το «πώς κατήντησα» έχει εγωισμό· δεν έχει μετάνοια. 

Πρέπει να καταλάβη ότι έσφαλε και να ζητήση ταπεινά το έλεος του Θεού. 

Ἡ μεγάλη ἀσθένεια πού λέγεται ἐγωισμός

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΙΦΡΑΙΜ ΠΡΩΗΝ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, ΑΡΙΖΟΝΑΣ.

Η Μεγάλη Ασθενεία Που Λέγεται Εγωισμός.

Ο Εγωισμός είναι ένα παράλογο πάθος που μαστίζει κυριολεκτικά όλο το ανθρώπινο γένος όλοι οι άνθρωποι πάσχουμε από αυτή τη μεγάλη ασθένεια. Τον εγωιστή άνθρωπο ο εγωισμός τον ρεζιλεύει και τον θεατρίζει.

Αυτόν τον εγωισμό καλούμεθα από το Θεό να αγωνιστούμε α τον καταπολεμήσουμε, για να απαλλαγούμε απ' αυτόν.

Ο παλαιός άνθρωπος είναι η εμπαθής κατάσταση της ψυχής και στην κυριολεξία είναι εγωισμός.

Όλα τα πάθη, όλα τα αμαρτήματα, όλες οι πτώσεις, έχουν την αρχή τους, την αφετηρία τους στον εγωισμό. Μεγάλο κακό. Δεν αφήνει τον άνθρωπο ήσυχο τον τυραννά νύχτα -μέρα. Όλοι γενικά οι άνθρωποι πάσχουν από αυτό το κακό, και περισσότερο από όλους εγώ ο αμαρτωλός.

Στον πρώτο καιρό που ήμουνα κοντά στον άγιο Γέροντά μου, όταν πρωτοπήγα κοντά του εκεί σ' εκείνον τον απαράκλητο τόπο της ερήμου, εκεί κοντά σ' αυτόν τον άνθρωπο, γνώρισα και είδα στην πράξη τον εγωισμό μου.

Όταν ήμουν στον κόσμο, οι άνθρωποι της Εκκλησίας με νόμιζαν ότι ήμουν ένα αγιασμένο παιδί. Εγώ αντιδρούσα σ' αυτούς τους χαρακτηρισμούς, πλην όμως σιγά-σιγά οι έπαινοι μου κάνανε κακό. Και το κακό, αυτό το είδα στη πράξη, όταν έβαλα την κατά Θεόν αρχή να θεραπευθώ ψυχικά από όλα μου τα πάθη.

Όταν πρωτοπήγα στο Γέροντα Ιωσήφ, από την πρώτη μέρα αμέσως άρχισε την επίβλεψή του, άρχισε τη θεραπεία του. Και με μεταχειριζόταν αυστηρά με ήλεγχε συνέχεια, με μάλωνε, και με κούραζε αρκετά, διότι ήμουν αδύνατος ψυχικά.

Είναι αλήθεια ότι, όταν μου έκανε τους ελέγχους, δηλαδή όταν έβαζε το φάρμακο πάνω στην πληγή μου, εγώ πονούσα. Ο εγωισμός μου κλωτσούσε μέσα μου και μου έλεγε γιατί μόνο σε μένα ο Γέροντας εξασκεί αυτή την αυστηρή παιδεία, γιατί να με μαλώνει, γιατί και γιατί ...;; Εγώ με την ευχή του Γέροντά μου αντιδρούσα, αντέλεγα, άνοιγα μαζί του πόλεμο. Και πολλές φορές, μετά από έναν κραταιό αγώνα, πήγαινα μέσα στο κελάκι μου και έπαιρνα τον Εσταυρωμένο και έκλαιγα επάνω του και του έλεγα:

Περί Τιμίου Σταυροῦ, ὑπερηφανείας καί ἐγωισμοῦ, 28-9-2008, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

Περί Τιμίου Σταυροῦ, ὑπερηφανείας καί ἐγωισμοῦ, 28-9-2008, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

7. Ἡ καταπολέμηση τοῦ ἐγωισμοῦ, 10-6-2009, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

7. Ἡ καταπολέμηση τοῦ ἐγωισμοῦ, 10-6-2009, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr https://www.facebook.com/Ὀρθόδοξες-Ὁμ...

Ἡ ὀρθόδοξη θεραπευτική τοῦ ἐγώ, 8-10-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη συνομιλία μέ τόν κ. Ἀνδρέα Μπλάνο (Ρωμαίικος λόγος)

Ἡ ὀρθόδοξη θεραπευτική τοῦ ἐγώ, 8-10-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη συνομιλία μέ τόν κ. Ἀνδρέα Μπλάνο (Ρωμαίικος λόγος) http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

109. Ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο καί ἐγωιστή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

109. Ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο καί ἐγωιστή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 15-4-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ἡ Ὑπερηφάνεια (μον. Ἀγαπίου Λάνδου)

ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

 Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο
«ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ» του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

  

Α΄- «ΕΚΚΛΙΝΟΝ ΑΠΟ ΚΑΚΟΥ»

 

Η υπερηφάνεια

  Η υπερηφάνεια είναι ρίζα και πηγή κάθε αμαρτίας. Ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος την ονομάζει βασίλισσα όλων των αμαρτιών. Αυτή, αφού νικήσει τον άνθρωπο και αιχμαλωτίσει την καρδιά του, τον παραδίνει στην εξουσία των δαιμόνων για να τον θανατώσουν ψυχικά. Ο ιερός Ισίδωρος, πάλι, την αποκαλεί αφανίστρια όλων των αρετών, γιατί όλες τις πολεμάει και τις εξαλείφει. Επειδή όμως το κυριότερο χαρακτηριστικό της είναι η καταφρόνηση της υποταγής, γι΄ αυτό γενικά λέγεται εχθρός και αντίπαλος της ταπεινώσεως.

Οι βαθμοί της υπερηφάνειας είναι πέντε. Ο πρώτος βαθμός είναι όταν έχεις κάποια χαρίσματα και δεν τα αποδίδεις στον δωρεοδότη Θεό, αλλά στον εαυτό σου. Ο δεύτερος βαθμός, όταν παραδέχεσαι ότι τα έχεις από το Θεό, όχι όμως σαν έλεος, αλλά γιατί σου πρέπουν και σου αξίζουν.
Ο τρίτος βαθμός, όταν νομίζεις ότι έχεις χαρίσματα που στην πραγματικότητα δεν έχεις.
Ο τέταρτος βαθμός, όταν καταφρονείς τους άλλους και έχεις την απαίτηση να σε τιμούν σαν ανώτερό τους, και ο πέμπτος βαθμός, όταν περιφρονείς τους ιερούς νόμους της Εκκλησίας και των Πατέρων και δεν υποτάσσεσαι σ΄ αυτούς. Στον τελευταίο τούτο βαθμό ο υπερήφανος αμαρτάνει βαρύτερα, γιατί ασεβεί άμεσα στον Κύριο, σ΄ Εκείνον που πρέπει κάθε τιμή και δόξα.

Κλαδιά και θυγατέρες της υπερηφάνειας είναι η αλαζονεία, η κενοδοξία, η καύχηση, η περιέργεια,
η ιδιορρυθμία, η αυθάδεια, η απόγνωση, η ανειλικρινής εξομολόγηση, οι προφάσεις, η αποστασία,
η ελευθεριότητα και τελευταία, η συνήθεια της αμαρτίας, δηλαδή η συνεχής καταφρόνηση  των εντολών
του Θεού. Αυτές οι δώδεκα θυγατέρες της υπερηφάνειας τρέφουν και αυξάνουν πολύ τη μητέρα τους, γι΄ αυτό πρέπει να τις μισήσεις και να τις αποφεύγεις.

Η ταπείνωση είναι το σημείο των εκλεκτών του Θεού, εκείνων που θ΄ απολαύσουν την ουράνια βασιλεία, ενώ η υπερηφάνεια είναι το γνώρισμα των κολασμένων, εκείνων που θα ταπεινωθούν στον άδη. Γιατί «όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί» (Λουκ. 14:11).

Όσο πιο πολύ υπερηφανεύεσαι, όσο πιο πολύ κυνηγάς τη δόξα και τον έπαινο και την τιμή, τόσο
πιο τιποτένιος είσαι ενώπιον του Κυρίου, ο οποίος «αντιτάσσεται στους υπερήφανους, ενώ στους ταπεινούς δίνει τη χάρη του» (Παροιμ. 3:34).

Περί ἐγωϊσμοῦ καί ὑπερηφάνειας. Ἁγίου Παϊσίου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Περί ἐγωϊσμοῦ καί ὑπερηφάνειας. Ἁγίου Παϊσίου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης. Ὁμιλία στίς 05-10-2008 στήν Θεσσαλονίκη. Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης. http://HristosPanagia3.blogspot.gr , http://www.hristospanagia.gr/ , http://agiapsychanalysi.blogspot.gr , Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube: http://hristospanagia3.blogspot.gr/2017/12/youtube.html

Ἐγωισμός-Ἡ ζωή τοῦ κόσμου

Ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του και φροντίζει για το συμφέρον του

Όσο για τις άλλες πλευρές της κοσμικής ζωής που ανέφερες, θα έλεγα πως είναι αναπόφευκτες. Πώς να το κάνουμε; Αυτή είναι η ζωή του μεταπτωτικού ανθρώπου, που χαρακτηρίζεται πρωταρχικά από την υπερηφάνεια, τον εγωισμό. Ο κύριος στόχος και η βασική επιδίωξη του ανθρώπου είναι η ικανοποίηση του εγωισμού του, ενώ όλοι οι άλλοι και όλα τ’ άλλα αποτελούν όργανα και μέσα για την επίτευξη αυτού του στόχου. Έτσι ο καθένας προσπαθεί, έμμεσα ή άμεσα, να επιβάλει τις επιθυμίες του στους άλλους. Είναι αυτό που πολύ σωστά αποκάλεσες “τυραννία”. Δεν έχει σημασία το πόσο έντεχνα καμουφλάρουμε τις επιθυμίες μας, γεγονός είναι ότι πίσω τους στέκει πάντα ο εγωισμός, που πασχίζει να μας μπλέξει στα θελήματά του ή να μας χρησιμοποιήσει ως όργανά του.
Ο στόχος του είναι τούτος: Να μας εξαπατήσει, να μας παραπλανήσει. Και χρησιμοποιεί ένα απατηλό τέχνασμα: τη συγκάλυψη των σφαλμάτων, δηλαδή το κουκούλωμα τους, όπως θα λέγαμε, και όχι την επανόρθωσή τους. Γι’ αυτό ακριβώς, επειδή δεν διορθώνουμε αλλά κρύβουμε τον κακό εαυτό μας, δεν σταματάει ποτέ η ιδιοτελής χρησιμοποίηση του ανθρώπου από το συνάνθρωπό του. Και γι’ αυτό παρατηρείται αυτή η γενική ψυχρότητα, επειδή ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του, φροντίζει για το συμφέρον του και δεν μπορεί να χαρίζει ζεστασιά, τη ζεστασιά της αληθινής, της ανυπόκριτης, της ανυστερόβουλης αγάπης.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι θα συναντήσεις αρκετούς ευγενικούς ανθρώπους, ανθρώπους που καλοπιάνουν και κολακεύουν τους άλλους, αγγίζοντας τις καρδιές τους βαθιά και άμεσα. Πρόκειται για το τελευταίο υπόλειμμα ενός αισθήματος με το οποίο προικίστηκε ο άνθρωπος, του αισθήματος της συγγένειας και της ομοιότητας με τους συνανθρώπους του. Κι αυτό ακόμα, όμως, συχνά μπαίνει – αλίμονο! – στην υπηρεσία του εγωισμού, που το χρησιμοποιεί ως το πιο πρόσφορο και αποτελεσματικό μέσο πραγματοποιήσεως των επιδιώξεων του. Ξέρω έναν τέτοιον άνθρωπο. Καλύτερα να είναι κανείς απροκάλυπτα εγωιστής, παρά γλοιώδης κόλακας σαν κι αυτόν.

Ὁ Ἰούδας (π. Μαξίμου, Ι. Μ. Παραμυθίας Ρόδου).

1. Είναι απορίας άξιο, πώς ο Ιούδας πρόδωσε το Δάσκαλό του, ενώ Τον έβλεπε να κάνει τόσα μεγάλα θαύματα;

Ο Ιούδας αρχικά πρέπει να ήταν καλός. Όπως και οι άλλοι μαθητές του Χριστού, εγκατέλειψε κι αυτός για τον Μεσσία και συγγενείς και δουλειά. Σίγουρα θα υπέμεινε ταλαιπωρίες κατά τις πεζοπορίες των τριών χρόνων της δημόσιας δράσης του Χριστού. Ο Χριστός έστελνε κατά τις περιοδείες Του σε χωριά και πόλεις μαθητές Του για να προετοιμάσουν τους ανθρώπους. Οι μαθητές τότε, μαζί και ο Ιούδας, κήρυτταν για τον Μεσσία που ήλθε, κι επιβεβαίωναν τα λόγια τους με θαύματα (Ματθ. 10,1-8). Ο Ιούδας τιμήθηκε ιδιαίτερα από το Χριστό με το να κρατάει το κοινό ταμείο. Απ’ αυτό ψώνιζε και έδινε χρήματα για φιλανθρωπία σε πτωχούς (Ιωάν. 13,29).  Όταν ο Χριστός ξεκίνησε από τη Γαλιλαία προς την Ιουδαία για να θυσιασθεί, Τον ακολούθησε και ο Ιούδας ακούγοντας τα λόγια του συμμαθητή του Θωμά: «Ας πάμε κι εμείς να πεθάνουμε μαζί Του» (Ιωάν. 11,16).

     Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει πως ο Ιούδας είχε ήδη το πάθος της φιλαργυρίας (12,6). Φαίνεται πως υπέπεσε στο πάθος αυτό και οδηγήθηκε στην απιστία προς το Χριστό. Η φιλαργυρία άνοιξε την ψυχή του στο σατανά, έδωσε δικαιώματα στον πονηρό.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς (22,3) γράφει ότι, πριν συνεννοηθεί ο Ιούδας με τους αρχιερείς για την παράδοση, ο σατανάς εισήλθε μέσα του. Αυτό το επιβεβαιώνει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης (13,2) λέγοντας ότι ο σατανάς έβαλε στην καρδιά του Ιούδα την προδοσία. Ο ίδιος Ευαγγελιστής αναφέρει στο τέλος του Μυστικού Δείπνου ότι εισήλθε πάλι ο σατανάς στον Ιούδα (13,27). Ας το δούμε: Στη Βηθανία άλειψε τα πόδια του Χριστού μία γυναίκα με πολύτιμο μύρο. Ο Ιούδας με κάποιους μαθητές διαμαρτυρήθηκαν αγανακτισμένοι (Ματθ. 26,8 και Ιωάν. 12,4-6). Η διαμαρτυρία είναι δείγμα αμφισβήτησης του αλάθητου του Χριστού: πώς επέτρεψε αυτή την απώλεια; Όταν ο Χριστός επενέβη και ζήτησε να μην πικραίνουν τη γυναίκα για την εκδήλωση της αγάπης της, επειδή ετοίμασε το σώμα Του για τον ενταφιασμό, οι άλλοι σιώπησαν ταπεινά, ο Ιούδας όμως, ενοχλημένος και επηρεασμένος από το σατανά, πήγε για την προδοσία. Ο εγωισμός τον τύφλωσε. Σίγουρα ο Ιούδας δεν πίστευε στη θεότητα του Χριστού. Ένας Θεός αξίζει κάθε τιμής και θυσίας και δεν προδίδεται. Ήθελε να κάνει το δάσκαλο στο Χριστό. Μάλιστα έκρυψε τη φιλαργυρία του στο δήθεν ενδιαφέρον του για τους φτωχούς. Οι αμαρτωλοί συνήθως προσπαθούν να καλύπτουν τις αμαρτίες τους και να τις δικαιολογούν.