Ὅραμα περί τῆς ψυχῆς ἑνός μέθυσου - Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Ο Σούνταρ Σίνγκ γράφει περί ενός δικού του οράματος: «Μία φορά είδα στον κόσμο των πνευμάτων ένα πνεύμα το οποίο υπέφερε από τύψεις συνειδήσεως κι έτρεχε εδώ κι εκεί σαν τρελό.

Ένας άγγελος είπε: Αυτός ο άνθρωπος μπορούσε στον κόσμο να μετανιώσει καί να απευθυνθεί στο Θεό, αλλά όποτε άρχιζε να έχει τύψεις συνειδήσεως λόγω των αμαρτιών του έπνιγε τη φωνή της συνείδησής του στο ποτό. Ξόδεψε όλη του την περιουσία, κατέστρεψε την οικογένειά του καί τελικά αυτοκτόνησε. 

Τώρα σα λυσσασμένος σκύλος τρέχει εδώ κι εκεί βασανισμένος απ’ τη συνείδησή του.

Γιά τό θαῦμα στή μονή Ραβάνιτσα στό Σρέμ.

Γιά το θαύμα στη μονή Ραβάνιτσα στό Σρέμ

Πριν τρία χρόνια λάβαμε μέ την υπογραφή του αδελφού Πέτρου Κόζλιτς μια επιστολή, την οποία παραθέτουμε λέξη προς λέξη χωρίς αλλαγές:

«Ο Γιόβαν Πόποβιτς, αγρότης απ’ τά Σασίνατσα κοντά στη Σρέμσκα Μιτροβίτσα, κουφάθηκε τό 1914 στο πεδίο της μάχης, έτσι που από τ’ αριστερό αυτί δεν άκουγε τίποτα καί απ’ τό δεξί αυτί άκουγε μόνο όταν τόν πλησίαζες καί του μιλούσες δυνατά πάνω στ’ αυτί του, ενώ από μικρή απόσταση δεν μπορούσε ν’ ακούσει ούτε κανονιές.

Τό 1914 καί τό 1915 οι γιατροί προσπάθησαν μέ κάθε τρόπο να τόν βοηθήσουν, αλλά ανεπιτυχώς. Τελικά πήρε απαλλαγή απ’ τό στρατό ως μόνιμα ανάπηρος. Κατά την επιστροφή του στο σπίτι, ο ίδιος ζήτησε βοήθεια απ’ τους γιατρούς καί τους επισκεπτόταν γιά να θεραπευτεί. Όμως κι αυτό δε βοήθησε παρόλο που τους υποσχέθηκε ότι θα κάνει οτιδήποτε του ζητήσουν αρκεί να τόν θεραπεύσουν.

Ὁ πατήρ Ἰεσσαῖος καί τό φαινόμενο τῆς ἐσωτερικῆς φωνῆς

Τό φαινόμενο της εσωτερικής φωνής

Ο π. Ιεσσαίος απ’ τή σκήτη του π. Ηλία είναι όντως πνευματικός. Μας μίλησε γιά τό τί του συνέβη: «Ταξίδευα, λέει, στα στενά δρομάκια του Αγίου Όρους καί ξαφνικά βρίσκομαι μπροστά σ’ ένα θάμνο που μου εμπόδιζε τό δρόμο. Κοντοστάθηκα σκεπτόμενος να συνεχίσω ή να γυρίσω. Ακούω μέσα μου μια φωνή: Πήγαινε! Αλλά αμέσως μετά ακούω τή φωνή: Γύρισε! Αρκετά ταλαιπωρήθηκα έτσι.
 Τελικά αποφασίζω να πάω μπροστά. Όμως μέ τό που πάτησα τό πόδι μου σ’ εκείνο τό θάμνο γλίστρησα σε μια απότομη κατηφόρα κάποιου λατομείου, που δε φαινόταν καθόλου απ’ τό θάμνο. Λιποθύμησα. Αργότερα συνήλθα, καί είδα που βρισκόμουν. Είχα πέσει σ’ ένα γερμένο κορμό κάποιου κλαδεμένου δέντρου, δύο μέτρα πάνω απ’ τό έδαφος. Αλλά είναι παράξενο καί τό πώς έπεσα: μέ τό ’να χέρι καί τό ’να πόδι κρεμόμουν κάτω απ’ τόν κορμό. Είχα σφίξει τό δέντρο γαντζωμένος καί μέ τό χέρι καί μέ τό πόδι. 

Ὁ περίπλοκος ἱστός τῆς ζωῆς. Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

  Ο περίπλοκος ιστός της ζωής

Από κάποιον κύριο στα Λουτρά Βρνιάτσκα, ακούσαμε αυτή την παράξενη καί φοβερή ιστορία: τό συμπέρασμα αυτής της ιστορίας είναι ότι η δικαιοσύνη έρπει, αλλά στο τέλος φθάνει! Κάποια κυρία ξεκίνησε γιά τά Λουτρά Βρνιάτσκα. Ετοίμασε τρεις βαλίτσες πράγματα καί έφθασε στο σταθμό του Βρντσί.

Λέει σε κάποιον φτωχό αχθοφόρο, να βγάλει τά πράγματα καί να τά πάει μέχρι τά Λουτρά με την άμαξα. Όμως η κυρία δεν είχε προσέξει τά πράγματά της. Πράγματι είχε ετοιμάσει τρεις βαλίτσες στο σπίτι της, αλλά όταν ξεκίνησε μόνο δύο βαλίτσες είχαν βγει άπ’ τό σπίτι καί φορτώθηκαν στο τρένο. Εκείνη όμως είχε μείνει μέ την πεποίθηση ότι καί οι τρεις βαλίτσες ταξίδευαν μαζί της. Έτσι λοιπόν ο αχθοφόρος της έφερε στα Λουτρά Βρνιάτσκα δύο βαλίτσες, όσες καί είχε βρει. Όταν η κυρία είδε δυο βαλίτσες καί όχι τρεις, άρχισε να φωνάζει στον αχθοφόρο ότι έκρυψε την τρίτη βαλίτσα της. Έκπληκτος ο αχθοφόρος άρχισε ν’ αμύνεται, λέγοντας ότι κατά την αποβίβασή της στην κουκέτα της βρήκε δυο βαλίτσες καί όχι τρεις, καί ότι δεν μπορούσε να της φέρει τρεις αφού υπήρχαν μόνο δυο. Φυσικά ή κυρία δεν τόν πίστεψε καί έξαλλη καλεί την αστυνομία να τη βοηθήσει.

Ἡ ἱστορία μιᾶς ἐπιστροφῆς στήν πίστη.

  Μάς διηγείται ο αδελφός Μπ. Το. Απ’ τα Βρνιάτς: «Έξι χρόνια έπινα αυτό τό νερό στα ιαματικά λουτρά. Ο γιατρός μου είπε, ότι έχω φυματίωση. Στο τέλος της έκτης χρονιάς μου είπε πάλι, ότι δύσκολα θα μπορέσω να ζήσω περισσότερο από τρεις μήνες. Εκείνη την εποχή δεν πήγαινα καν στήν εκκλησία κι ούτε ήξερα γιά τό Θεό καί τό Ευαγγέλιο. Τότε ξέσπασε ο πόλεμος καί μέ απομόνωσαν. Στο στρατόπεδο όπου ήμουν φυλακισμένος υπήρχε ένας άνθρωπος ο οποίος διάβαζε την Καινή Διαθήκη.

Ἡ ἱστορία γιά τήν τιμωρία καί τή θεραπεία στήν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στό Βελιγράδι

Σήμερα μάς ήρθε ο φωτογράφος Έριτς να παρακαλέσει γιά τόν αδελφό του Μάρκο, να τόν δεχθούν στο σχολείο Μοναχών. Αν καί, λέει, ο Μάρκος μου ήταν πάντα ευλαβής, αμάρτησε φέτος τη Μεγάλη Παρασκευή γιατί πήγε να δουλέψει γιά να διορθώσει κάποιο δρόμο. Αμέσως μετά απ’ αυτό αγκυλώθηκε τ’ αριστερό του χέρι, οπότε δεν μπορούσε να τό κινήσει. Αυτό διήρκησε τρεις μήνες. Είχε πάει στο γιατρό κι ο γιατρός τού είπε ότι δεν υπάρχει κανένα φάρμακο, ούτε τρόπος στήν επιστήμη γιά να μπορέσει να τόν βοηθήσει θεραπεύοντας τό χέρι του. 

Ο Μάρκος ήταν θλιμμένος. Άρχισε ασταμάτητα να προσεύχεται στο Θεό. Στ’ όνειρό του εμφανίστηκε κάποιος άνθρωπος καί του είπε γιά ποιό λόγο του συνέβη, όπως καί ότι στους ανθρώπους δεν μπορεί να βρει φάρμακο γι’ αυτό.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. Ἡ ἱστορία γιά τή βοήθεια ἀπό τόν Ἅγιον Βασίλειον τοῦ Ὄστρογκ

Όταν ήμασταν στην Ερζεγοβίνη με τό Σέρβο Πατριάρχη το έτος 1933 μας είπαν γιά τό Ρίστο Π. απ’ τά Πιέσακα καί γιά τό τί του συνέβη. Ο Ρίστο ήταν ελαιοχρωματιστής στο Στότσε. Δεν πίστευε σε τίποτα. Τά παιδιά του πέθαιναν τό ένα πίσω από τ’ άλλο. Τελικά του αρρώστησε καί ο τελευταίος γιός που είχε. Ένα βράδυ όταν ήρθε σπίτι, είδε τόν γιό του ετοιμοθάνατο. Τόν κυρίευσε φόβος καί θλίψη.

 Καί του ήρθε να προσευχηθεί. Πήγε μόνος καί μ’ αναστεναγμούς καί δάκρυα προσευχήθηκε στον Άγιο Βασίλειο του Όστρογκ, επειδή σ’ αυτή την περιοχή περισσότερο προσεύχονται σ’ αυτόν τον Άγιο. «Ω, Άγιε Βασίλειε», είπε ο Ρίστο, «βοήθησε τό γιό μου- σώσε τον κι εγώ θα σ’ επισκεφτώ στο μοναστήρι σου».

Ἡ ἱστορία τῆς θεραπείας μιᾶς Τουρκάλας μέ μεγάλη πίστη

Μάς έλεγαν στο γυναικείο μοναστήρι στο Μίρκοβατς εκεί πίσω απ’ τά Σκόπια αυτό τό ασυνήθιστο συμβάν. Σ’ αυτό τό μοναστήρι υπάρχει ένα αγίασμα. Τούτο τό νερό ήταν γνωστό γιά τή θεραπευτική του ιδιότητα τόσο μεταξύ των χριστιανών όσο καί μεταξύ των μουσουλμάνων. Μία μέρα, έπεφτε δυνατή βροχή, καί τό νερό, κόκκινο άπ’ τή λάσπη, έρεε σάν ποτάμι δίπλα στο μοναστήρι. Κάποιου Τούρκου αρρώστησε η γυναίκα. Την πόνεσαν πολύ τα στήθη, κι εκείνη διπλωνόταν άπ’ τους πόνους. Πήρε ο Τούρκος την Τουρκάλα στο άλογο καί λίγο πριν βραδιάσει την έφερε στο μοναστήρι του Μίρκοβατς.Όταν μπήκε στην αυλή τον συνάντησε ο υπηρέτης του μοναστηρίου καί τον ρώτησε τί θέλει. Ο Τούρκος ρώτησε γιά τίς καλόγριες, όμως ο υπηρέτης απότομα απάντησε, ότι είναι αργά κι ότι δεν μπορεί να δει τίς καλόγριες αυτή την ώρα.

Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στήν ἐκκλησία τοῦ Μπαβανίστε στήν Σερβία

Μέ την πίστη θεραπεύτηκε

Την ημέρα του Αγ. Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου το 1932 στην εκκλησία στο Μπαβανίστε (του Βανάτου) υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση γιά προσευχή πολλών αδελφοτήτων μας απ’ τη γύρω περιοχή. Πολλές αδελφότητες ήρθαν μέ εκκλησιαστικά λάβαρα καί λιτανείες στην εκκλησία, η οποία θεωρείται σα μοναστήρι καί όπου πολλοί άρρωστοι θεραπεύονται. Καί η δική μας αδελφότητα από τό Ντόλοβο του Βανάτου ετοιμαζόταν να πάει σ’ αυτό τό μοναστήρι.

 Όλα τ’ αδέλφια από τό Ντόλοβο μαζεύτηκαν στη δική τους εκκλησία, όπου ο ιερέας διάβασε παρακλήσεις καί ξεκίνησαν.

Περί θανάτου τίς ἡμέρες τῶν ἀγαπημένων ἁγίων

Περί θανάτου τίς ημέρες των αγαπημένων άγίων

Ο Άγιος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μέγας Κωνσταντίνος, κόπιαζε πολύ γιά την αληθή διδαχή της Αγίας Τριάδας. Κοιμήθηκε ανήμερα της Αγίας Τριάδας τό 337 μ.Χ. Με παρόμοιο τρόπο ο Άγιος Κλήμης της Αχρίδας αγαπούσε πολύ τόν Άγιο μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα. Στήν μνήμη του έχτισε ναό στήν Αχρίδα. Κοιμήθηκε λοιπόν ο Άγιος Κλήμης ανήμερα του Αγίου Παντελεήμονα στις 27 Ιουλίου (σύμφωνα με τό ορθόδοξο ημερολόγιο).

Γιά τήν ἐπίδραση τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ.

Στο βίο του ιερού Ιερώνυμου διαβάζουμε γιά τό περιστατικό που έφερε αυτό τό μεγάλο άνδρα στήν πίστη του Χριστού. Ο Ιερώνυμος ήταν παγανιστής καί δεν σκόπευε ν’ αλλάξει πίστη. Σκεφτόταν να γίνει δικηγόρος. Μ’ αυτή την επιδίωξη ξεκίνησε τό ταξίδι του απ’ την Ακβιλαία γιά τή Γαλλία καί την πόλη Τρέβ. Πριν αναχωρήσει απ’ την Ακβιλαία τόν παρακάλεσε ο φίλος του Ρουφίνους (που είχε ήδη βαπτιστεί) να του φέρει απ’ τη Γαλλία δυο βιβλία του φημισμένου θεολόγου Ιλαρίωνα του Πουατιέ: την Ερμηνεία των ψαλμών καί το Βιβλίο περί Συνόδων.

Φωνές στό ναό

Φωνές στο ναό

Λέγεται γιά τόν Άγιο Σπυρίδωνα, πώς όταν κάποτε τελούσε τή Θεία Λειτουργία ακούστηκε αγγελική ψαλμωδία στο ναό. Οι άνθρωποι που άκουσαν απ’ έξω αυτή την ψαλμωδία, τόν ρώτησαν ποιος έψαλλε τόσο ωραία στήν εκκλησία. Τους απάντησε πώς δεν έχει χορωδία, εκτός αν οι άγγελοι ψάλλουν.

Μέ τό δρεπάνι τήν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Τριάδας

Μας το αφηγήθηκε ο αδελφός Μίτα Όρσιτς από τό Ντάλιε. Το 1931 συνέβη στήν περιοχή μας το εξής γεγονός: Ένας άνθρωπος που δεν είχε φόβο Θεού ούτε ντρεπόταν τους ανθρώπους, πήρε τό δρεπάνι καί βγήκε στο λιβάδι να κόψει τά χόρτα ανήμερα της Αγίας Τριάδας. Έκοβε χόρτα μόνος στο λιβάδι. Κανείς δε βρισκόταν στη δουλειά σ’ απόσταση που βλέπει το μάτι. Κόβοντας χόρτα ο άνθρωπος αυτός, ξαφνικά άκουσε μια φωνή παιδιού. Κοίταξε από ’δώ κοίταξε άπ’ εκεί, αλλά δεν είδε κανέναν.

Ἄκουσε τήν φωνή ἀγγέλου

Άκουσε τή φωνή αγγέλου

Τό Ρωσικό περιοδικό «Ορθοδοξία» στη Νέα Υόρκη αναφέρει τό παρακάτω θαυμαστό γεγονός που συνέβη τό 1935:

Ο επίσκοπος Αλάσκας Άντωνίνος ταξίδευε στη θάλασσα μ’ ένα καράβι. Τό καράβι συντρίφτηκε σ’ ένα νησί στη Βερίγγειο θάλασσα. Μαζί μέ τέσσερις ανθρώπους ο δεσπότης κατάφερε να φθάσει ως την ακτή, αλλά γρήγορα αυτοί οι τέσσερις πέθαναν. Ο επίσκοπος έμεινε σ’ αυτό τό νησί 13 ημέρες, σ’ ένα βράχο σκεπασμένος μέ χιόνι. Προσευχόταν ασταμάτητα στο Θεό κι ένα πρωί άκουσε τη φωνή του αγγέλου: «Ακόμα τρεις ημέρες καί θα σωθείς».

Κάποιος φώναξε. «Σάββα!Σάββα!»

Κάποιος φώναξε

Ο κύριος Σάββας Π. μάς αφηγήθηκε το παρακάτω συμβάν: Θυμάμαι απ’ τά παιδικά μου χρόνια ένα ασυνήθιστο συμβάν. ’Ήμουν μαθητής καί επέστρεφα άπ’ τό σχολείο στο σπίτι. Είχε φοβερή ζέστη καί ξάπλωσα στη σκιά ενός δέντρου. Ξάπλωσα καί κοιμήθηκα. Ξαφνικά ακούω κάποιον να μέ φωνάζει μέ τ’ όνομά μου: «Σάββα! Σάββα!» Ξύπνησα καί απάντησα: «Τί είναι, ποιος φωνάζει»;

Θαυμαστό γεγονός γιά μία ἱστορία ἄνωθεν φωνῆς

Ιστορία γιά την άνωθεν φωνή

Αυτό που θα αφηγηθούμε συνέβη πριν από σαράντα χρόνια περίπου.

Στη γυναικεία μονή Σαμόρντιν στήν Όπτινα, έρημο της Ρωσίας, η ηγουμένη κοιμήθηκε. Τότε οι μοναχές επέλεξαν γιά ηγουμένη μια άλλη αδελφή. 

Πηγαίνει μια μοναχή στον πατέρα Ιωσήφ, φημισμένο ερημίτη γέροντα της Όπτινα καί του λέει ανάμεσα στ’ άλλα πώς επέλεξαν νέα ηγουμένη μια διαπρεπή ως προς την πολυμάθειά της καί την ενεργητικότητά της. Ο γέροντας λέει στη μοναχή ότι δεν έπρεπε να επιλέξουν, αλλά ν’ αφήσουν στο Θεό να δείξει Αυτός ποιά θα γίνει ηγουμένη.

Γιά τήν τιμωρία τῆς ἐργασίας κατά τίς γιορτές.

 Μάς έλεγε ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ, ένα περιστατικό, τό οποίο ο ίδιος ως καλόγερος στη Στουντένιτσα έζησε ως αυτόπτης μάρτυρας. Ο αρχιμανδρίτης Θεοδόσιος αγαπούσε πολύ την οικονομία καί την οικονομική πρόοδο της μονής. Μια χρονιά κάλεσε εθελοντές άπ’ τους γύρω κατοίκους, να σπείρουν σιτάρι ανήμερα του Αγίου Νικολάου. Καί πράγματι έσπειραν τό σιτάρι. Αλλά ούτε ένα μικρό σποράκι δε φύτρωσε.

Γιά τήν ἀναποδιά στή δουλειά σέ ἡμέρα ἑορτῆς

Γιά την αναποδιά στη δουλειά σε ημέρα γιορτής

Κάποια ράπτρια Μίλεβα Ντ. από τό Βελιγράδι εργαζόταν στο ράψιμο στρατιωτικών πουκαμίσων. Κάποτε είχε πολλά να ράψει καί δούλεψε ανήμερα της Αγίας Τριάδας. Έραβε γρήγορα κι έραψε πολλά. Όταν την επομένη της γιορτής έπρεπε να παραδώσει τά ραμμένα πουκάμισα, τότε είδε ότι όλα ήταν ραμμένα ανάποδα. Φοβήθηκε κι έκανε τό σταυρό της.

Γιά τίς ἄκαρπες πατάτες

Γιά τις άκαρπες πατάτες

Μάς αφηγήθηκε ο πατήρ Αντώνιος, ο οποίος έζησε μερικά χρόνια στήν Αμερική, γιά κάποιον Μάρκο Πάζιτς. Αυτός ο Μάρκος, λέει, μέ τίποτα δεν ήθελε να εργάζεται την Κυριακή. Αλλά επειδή καί τίς Κυριακές πρέπει να καίνε κάρβουνα στις αμερικανικές βιομηχανίες, γι’ αυτή τή δουλειά πληρώνονται ειδικοί εργάτες, παραμένοντας τίς Κυριακές στα εργοστάσια δουλεύοντας. Όποτε πρότειναν στο Μάρκο να κάνει αυτή τή δουλειά, αρνιόταν. Όταν τόν ρώτησαν γιατί κάνει έτσι, αυτός τους μίλησε γιά ένα ασυνήθιστο γεγονός απ’ τή ζωή του στήν Ερζεγοβίνη, εκεί γύρο απ’ τό Στότς, απ’ όπου κατάγεται. Του έδωσε ο πατέρας του πενήντα κορώνες γιά να βρει εργάτη να φυτέψει πατάτες. Πήρε ο Μάρκος τά χρήματα καί σκέφτηκε, γιατί να τά δώσω σε κάποιον άλλον, αφού μπορώ αυτή τή δουλειά να την κάνω εγώ καί να μου μείνουν εμένα τά χρήματα; 

Ἐπισκοπικός ἀναθεματισμός

Επισκοπικός αναθεματισμός

 
Όταν η Αυστρία κατέκτησε την Ερζεγοβίνη, επίσκοπος του Μόσταρ ήταν ο Ιγνάτιος, ελληνικής καταγωγής. Ο λαός τόν θεωρούσε άγιο άνθρωπο. Η Αυστριακή κυβέρνηση σκέφτηκε όμως να συνταξιοδοτήσει αυτόν τόν Ιγνάτιο καί στη θέση του να βάλει τόν τότε αρχιμανδρίτη τόν Λεόντιο Ραντούλοβιτς. Ο Ιγνάτιος άκουσε, ότι πρόκειται γι’ αυτόν καί ότι στο πράγμα είχε αναμειχτεί προσωπικά ο Λεόντιος. 
Όταν έφτασε η αντιπροσωπεία, στην οποία ήταν κι ο Λεόντιος, γιά ν’ ανακοινώσει στον Ιγνάτιο τη συνταξιοδότησή του, ο Ιγνάτιος δέχτηκε αυτή την είδηση σοκαρισμένος αλλά σιωπώντας.