*Περί Ἀγγέλων*

❈ Οἱ Ἄγγελοι, ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι "πνεύματα, εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα" (Ἑβρ. 1,6) τά ὁποῖα ὑπηρετοῦν - διακονοῦν ταχύτατα ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους μεταφέροντας τίς βουλές τοῦ Θεοῦ καί βοηθώντας μας νά ἐκπληρώνουμε τίς βουλές τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἄγγελοι, οἱ φύλακες τῆς ζωῆς μας, στέκονται μὲ χαρὰ δίπλα σὲ ἐκείνους ποὺ καθαρίζουν τὶς ψυχές τους μὲ νηστεία.- Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2025/11/blog-post_670.html

Ἅγιοι Ἅγγελοι

 Ἀπό τό βιβλίο: “‘Αββᾶ Κασσιανοῦ, Συνομιλίες μέ τούς Πατέρες τῆς ἐρήμου”, τ. Α΄, ἐκδ. ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα.

῾Η προέλευση τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων.

Πρίν δημιουργήσει ὁ Θεός τόν ὁρατό κόσμο, ἔπλασε τίς οὐράνιες πνευματικές Δυνάμεις, τούς ῾Αγίους ᾿Αγγέλους. ῾Η γνώση καί ἡ αἴσθηση ὅτι αὐτοί ἔχουν παραχθεῖ ἀπό τό μηδέν, δηλαδή ἀπό τήν πλήρη ἀνυπαρξία καί ἔχουν κληθεῖ νά συμμετέχουν σέ τέτοια δόξα καί μακαριότητα —κι αὐτό ὄχι ἀπό κάποια ἀνάγκη τοῦ Δημιουργοῦ, ἀλλά ἀπό τή Θεϊκή Του ἀγάπη καί μόνο— δημιουργοῦσε στούς ᾿Αγγέλους τήν εὐχαριστιακή καί δοξολογική τάση, ὥστε νά Τοῦ ἀνταποδίδουν «εἰς τό διηνεκές» ἐκφράσεις εὐγνωμοσύνης καί νά ἀναπέμπουν σ᾿ Αὐτόν ἀτέρμονη δοξολογία.

Κανείς ἀπό τούς πιστούς δέν ἀμφιβάλλει γι᾿ αὐτό. Δέν πρέπει ἀσφαλῶς νά νομίζουμε ὅτι ὁ Θεός ἄρχισε τό δημιουργικό ἔργο Του μέ τή σύσταση αὐτοῦ τοῦ ὁρατοῦ κόσμου. ῞Οτι δηλαδή ἡ Θεία Πρόνοια, πού κυβερνᾶ... τά πάντα, παρέμεινε ἀδρανής κατά τή διάρκεια τῶν ἀναρίθμητων αἰώνων πού προηγήθηκαν τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, καί ὅτι ὁ Θεός ἦταν κλεισμένος στήν πληρότητα τῆς Θεϊκῆς Του ὕπαρξης. Δέν εἶναι σωστό νά πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεός τότε δέν μποροῦσε νά «ἐκχύσει» τό ἀγαθό, ἐπειδή δῆθεν ἡ ἀγαθότητά Του δέν εἶχε ἀποδέκτες τῶν δωρεῶν Του. Μιά τέτοια πίστη θά σήμαινε ὅτι τρέφουμε χαμηλά καί ἀνάρμοστα βιώματα γι᾿ αὐτή τήν ἄπειρη, αἰώνια καί ἀκατάληπτη Θεία Μεγαλειότητα.

῾Ο ῎Ιδιος ὁ Κύριος μᾶς λέει γι᾿ αὐτές τίς οὐράνιες ἀγγελικές δυνάμεις· «Τότε ὅλα τ᾿ ἄστρα τῆς αὐγῆς μαζί τραγουδοῦσαν· καί σκόρπιζαν κραυγές χαρᾶς ὅλα τά οὐράνια ὄντα» (᾿Ιώβ 38, 7). ῎Αν οἱ οὐράνιες Δυνάμεις ἦταν παροῦσες κατά τήν γέννηση τῶν ἄστρων, ἄν, βλέποντας ὅλα τά δημιουργήματα νά προβάλλουν ἀπό τό μηδέν, ξέσπασαν σέ κραυγές θαυμασμοῦ καί αἴνων, αὐτό εἶναι μιά περίτρανη ἀπόδειξη ὅτι αὐτές δημιουργήθηκαν πρίν ἀπό τήν ἐποχή πού λέγεται ὅτι ἔγινε ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ. Πρίν δηλαδή ἀπό τήν ἀρχή τῶν αἰώνων, γιά τήν ὁποία μιλάει ὁ προφήτης Μωυσῆς καί ἡ ὁποία, σύμφωνα μέ τήν «κατά γράμμα» ἑρμηνεία τοῦ χωρίου, δηλώνει τήν ἡλικία τοῦ κόσμου. Αὐτό τό λέμε βέβαια, μέ τήν προϋπόθεση πάντα, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ ᾿Αρχή τοῦ παντός, «διά τοῦ ῾Οποίου» ὁ Πατήρ δημιούργησε τά πάντα, σύμφωνα μέ αὐτό πού λέει ὁ Εὐαγγελιστής ᾿Ιωάννης· «Τά πάντα δι᾿ Αὐτοῦ δημιουργήθηκαν κι ἀπ᾿ ὅσα ἔγιναν τίποτα χωρίς Αὐτόν δέν ἔγινε» (᾿Ιωάν. 1, 3). Δέν ὑπάρχει, νομίζω, καμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε τά πάντα, ὅλες τίς οὐράνιες Δυνάμεις καί ᾿Εξουσίες, πρίν ἀπό τήν ἀρχή τῶν αἰώνων, γιά τούς ὁποίους μιλάει τό βιβλίο τῆς Γένεσης. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος ἀπαριθμεῖ τίς οὐράνιες Δυνάμεις κατά σειρά καί λέει· «Γιατί τά πάντα δι᾿ Αὐτοῦ ἦρθαν στήν ὕπαρξη, ὅσα στόν οὐρανό κι ὅσα στή γῆ, τά ὁρατά καί τά ἀόρατα, Θρόνοι καί Κυριότητες, ᾿Αρχές καί ᾿Εξουσίες. ῞Ο,τι ὑπάρχει εἶναι πλασμένο δι᾿ Αὐτοῦ καί δι᾿ Αὐτοῦ θά τελειοποιηθεῖ» (Κολ. 1,16).

Γιά τήν πτώση τοῦ διαβόλου καί τῶν ἀγγέλων του.

Τό πρῶτο δημιούργημα τῆς θείας ἀγάπης εἶναι οἱ ἐπουράνιες δυνάμεις

Ἀπό τό βιβλίο «Ἡ ὀρθόδοξη Πίστη, Λατρεία καί Ζωή» (Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως).

ΙΕΡΟΝ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΑΝΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα ξεχείλισμα τῆς τριαδικῆς ἀγάπης ... γιά νά γίνουν περισσότερα τά ὑπό τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ εὐεργετούμενα.

Τό πρῶτο δημιούργημα τῆς θείας ἀγάπης εἶναι οἱ ἐπουράνιες δυνάμεις. Ὁ τρόπος τῆς δημιουργίας τους εἶναι θεοπρεπής καί ἀκατάληπτος.

Ὁ παντοδύναμος καί πανάγαθος Θεός «δημιούργησε τούς Ἀγγέλους, τούς Ἀρχαγγέλους καί τίς ἄλλες ἀσώματες οὐσίες μόνον ἀπό ἀγαθότητα»(1). Δηλαδή, νά εὐφραίνονται πάντοτε ἀπό τήν ἀδιάκοπη θεωρία τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ.

Ἔργο τῶν ἁγίων Ἀγγέλων εἶναι νά ὑμνοῦν τόν Θεό καί νἀ ὑπηρετοῦν τό θεῖο θέλημά Του. Γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους εἶναι οἱ ἀκοίμητοι φύλακες καί βοηθοί σέ ὅλο τόν πνευματικό ἀγῶνα τῆς ἐπιγείου ζωῆς. Οἱ ἀγγελικές δυνάμεις χωρίζονται... σέ ἐννέα τάγματα. Ἀνάλογα μέ τήν θέση τους γύρω ἀπό τόν θρόνο τοῦ Θεοῦ εἶναι καί ὁ φωτισμός καί ἡ γνώση πού δέχονται ἀπό Αὐτόν(2).

Γιὰ τὴν πτώση τῶν ἀγγέλων

 Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Τί εἶναι τὰ πονηρὰ πνεύματα;

Πονηρὰ πνεύματα εἶναι οἱ ἐκπεσόντες ἄγγελοι. Ὁ Θεός τους δημιούργησε μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀγγέλους. Τοὺς δημιούργησε καὶ αὐτοὺς ἀμώμητους, ἀγαθούς, ἁγίους. Καὶ τοὺς ἔδωσε ἄφθονα φυσικὰ καὶ πνευματικὰ χαρίσματα. Ὅμως οἱ ἄγγελοι αὐτοὶ ἔπεσαν σὲ ἔπαρση. Καὶ σκοτίσθηκαν! Θεώρησαν τὶς ἱκανότητες, ποὺ τοὺς εἶχε δώσει ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, ἰδιότητες δικές τους! Προτερήματα προσωπικὰ, δικά τους! Ἔτσι ξεχώρισαν τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ τὰ ἄλλα πλάσματα τοῦ Θεοῦ. Φαντάσθηκαν, ὅτι δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὸ Θεό, ὅτι εἶναι αὐθύπαρκτοι.

Ξέχασαν, ὅτι ἦσαν δημιουργήματα! Καὶ μὲ τὸ ἄθλιο αὐτὸ σκεπτικὸ, ποδοπάτησαν τὶς ἱερὲς ὑποχρεώσεις τους ἔναντι τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ.

Ἀγγελικὴ ἐπιβράβευσις

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἀγγελικὴ ἐπιβράβευσις

«Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος, καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι προσῆλθον καὶ διηκόνουν αὐτῷ» (Ματθ. Δ΄, 11). (Δηλ.: Τότε ἀφῆκεν αὐτὸν ἀνενόχλητον ὁ διάβολος.Καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι ἦλθον πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν ὑπηρέτουν, παρέχοντες εἰς αὐτὸν τὰς διακονίας καὶ ἐκδουλεύσεις των).

Τό πλῆθος τῶν Ἀγγέλων εἶναι ἀναρίθμητο, κατά τόν προφήτη Δανιήλ (7, 10). Δέν διακρίνονται σέ φῦλα, ὡστόσο καί αὐτοί πολλαπλασιάσθηκαν, ἄγνωστο σέ μᾶς, πῶς. Διακρίνονται σέ ἐννέα τάγματα καί, πάντως, κατά τήν Ἁγία Γραφή, εἶναι «λειτουργικά πνεύματα, εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διά τούς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν» (Ἑβρ. α΄ 14). Δηλαδή εἶναι πνεύματα, τά ὁποῖα ἐκτελοῦν καί καθήκοντα, ὑπηρετώντας τούς ἀνθρώπους καί προστατεύοντας τούς θεοσεβεῖς, προκειμένου αὐτοί νά κληρονομήσουν τήν αἰώνια ζωή.

Μεγάλη εἶναι ἡ βοήθεια τῶν ἀγγέλων πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, πολλὰ θαύματα ἔχουμε δεῖ.Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ» (Νοέμβριος 2023) ἀντιγράφουμε ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα βοηθείας τῶν Ἀγγέλων:

«Ἦταν μακριά ἀκόμα τά Χριστούγεννα, μά ὄχι τόσο μακριά, ὥστε νά μή κάνουν τήν καρδιά τοῦ Ἄγγελου να σφίγγεται στή σκέψη τοῦ ἐρχομοῦ τους. Χρωστοῦσε ἀκόμα τρία μαθήματα, γιά νά πάρει τό πτυχίο του, κι ἔνιωθε πολύ δύσκολα πού ὑποχρέωνε τοὺς πτωχούς γονεῖς του νά τοῦ πληρώνουν ἀκόμα τό ἐνοίκιο. Προσπάθησε νὰ βρῆ μιά δουλειά νά τούς ξαλαφρώση, μά ὅπου καί νά πήγαινε οἱ πόρτες ἦταν κλειστές. Ἤθελε τά Χριστούγεννα, πού θά συναντοῦσε τούς δικούς του, νά τούς ἔλεγε πώς δέν χρειάζεται ἄλλο νά πληρώνουν γι’ αὐτόν, ὅτι βρῆκε δουλειά καί ὅπου νά ’ναι θά πάρη καί τό πτυχίο του. Εἶχε κλείσει τὰ εἰκοσιτρία ὁ Ἄγγελος καί καταλάβαινε ὅτι ζοριζότανε πολύ ἡ οἰκογένειά του κι αὐτό τόν πονοῦσε πολύ.

Περί τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, Ἁγ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ- Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, Ἁγ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ- Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, 8-11-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ ἐπίσκεψη τῶν Ἀρχαγγέλων στὴ Γερόντισσα Γαλακτία...

Οί 4 καβαλάρηδες, Άγιος Μηνάς, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος κ Άγιος Νικήτας ήταν σχεδόν η μόνιμη συντροφιά της, κ οι Άγγελοι τῆς συστήθηκαν μέ τά ὀνόματά τους τά οποία δεν λησμόνησε ἀλλά ἐνέταξε στήν καρδιακή της μνήμη : Μιχαήλ, Γαβριήλ, Οὐριήλ, Ραφαήλ, Φαναήλ, Θαναήλ!

Ὁ Οὐριήλ τῆς εἶπε ὅτι φυλάει τήν ἄβυσσο, σήκωσαν ψηλά τίς ρομφαῖες και τῆς ἔκαναν «ρεκάπιτο» ὅπως εἶπε, γιά νά περάσει, τήν ὁδήγησαν σε ένα πάγχρυσο παλάτι και της είπαν εἶναι ὁ τόπος τῆς κατοικίας σου!

Στη μέση ξεχείλιζε ένα ὁλόχρυσο δοχεῖο που ανέβλυζε κρυστάλλινο νερό κ όταν ρώτησε τί εἶναι αὐτό;

Της απάντησαν εἶναι τό δοχεῖο τῆς καρδιᾶς σου, και ξεχειλίζει ἡ ἁγνότητά σου, ἡ σιωπή σου, ἡ ταπεινοφροσύνη σου και οἱ ἐλεημονιές σου!

Ἄρχιμ. Εἰρηναῖος Βαϊόπουλος: Ἅγιοι Ἄγγελοι, οἱ ἀσώματοι φίλοι μας

Ομιλία του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού Λαρίσης, Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊοπούλου κατά την ημέρα της Συνάξεως προς τιμήν πασών των Επουρανίων , Ασωμάτων Δυνάμεων (8/11/24).

(youtube.com)

Τό ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων- Θαυμαστά περιστατικά, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τό ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων- Θαυμαστά περιστατικά, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 8-11-2024

 

Διάλογος τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου μετά τοῦ Ἀγγέλου

Οὗτος ὁ Μακάριος καὶ Πανθαύμαστος Ἀββᾶς καὶ Πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ὁ μέγας, εἰς καιρὸν ὁποῦ εὑρίσκετο εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀσκήτευεν, ἐφάνη πρὸς αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου εἰς σχῆμα Καλογήρου, καὶ ὡς τὸν εἶδεν ὁ Ὅσιος, ἔκαμε πρὸς αὐτὸν μετάνοιαν.Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς αὐτόν: Εὐλόγησον Πάτερ Ἅγιε.

Ὁ δὲ Ἅγιος νομίζοντας ὅτι εἶνε καλόγηρος ἀπὸ τοὺς ἐκεῖσε ἐρημίτας, λέγει πρὸς αὐτόν• ὁ Θεὸς συγχωρήσοι σε τέκνον μου καὶ πλησιάσας πρὸς τὸν Ἄγγελον εἶπεν εἰς αὐτόν• ἂς περιπατήσωμεν μαζὺ ὁλίγον δρόμον καὶ περιπατῶντες εἶπεν ὁ Ὅσιος• θαυμάζω, ἀδελφὲ εἰς τὴν θεωρίαν σου καὶ εἰς τὴν νεότητα καὶ εἰς τὴν εὐμορφίαν ὁποῦ ἔχεις καὶ ἐκπλήττομαι, διότι τοσοῦτον κάλλος δὲν εἶδον εἰς ἄλλον ἄνθρωπον καὶ διὰ τοῦτο στοχάζομαι πῶς δὲν εἶσαι ἄνθρωπος.

Λοιπὸν ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς νὰ μοῦ εἰπῇς τὴν ἀλήθειαν• ὁ δὲ Ἄγγελος ποιήσας μετάνοιαν, λέγει πρὸς τὸν Ἅγιον.

Πάτερ Ἅγιε, μὲ βλέπεις, ἐγὼ ἄνθρωπος δὲν εἶμαι, ἀλλά, Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἤλθα νὰ σὲ διδάξω μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνα ὁποῦ δὲν ἠξεύρεις, καὶ τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖς νὰ μάθῃς• λοιπὸν ἐρῶτα με ὅτι θέλεις νὰ σοῦ εἰπῶ.

Τότε ἔπεσεν ὁ Ἅγιος καὶ ἔκανε μετάνοιαν τοῦ Ἀγγέλου λέγοντας• «Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὁ Θεός μου, ὅτι μοῦ ἔπεμψας ὁδηγὸν διὰ νὰ μοῦ φανέρωση κεκρυμμένα μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦσα νὰ μάθω.»

Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἅγιον, ἐρῶτα με λοιπόν.

Ὁ δὲ Ἅγιος ἀποκριθείς, εἶπεν• εἰς τὸν αἰώνιον ἐκεῖνον κόσμον, γνωρίζονται οἱ ἀποθαμμένοι ἄνθρωποι ἕνας τὸν ἄλλον;

Ὁ δὲ Ἄγγελος ἀποκριθείς, εἶπε, πρὸς τὸν Ὅσιον• βλέπεις εἰς τοῦτον τὸν κόσμον ὁποῦ ἀφ΄ ἑσπέρας κοιμοῦνται οἱ ἄνθρωποι, καὶ τὸ πρωὶ ὅταν ξημερώσῃ ἀπαντῶνται ἕνας τὸν ἄλλον καὶ χαιρετοῦνται καὶ συνομιλοῦν ὡς φίλοι, ἀναφέροντες τὰ ὅσα εἶχον προμελετήσει, τοιουτοτρόπως γίνεται καὶ εἰς ἐκεῖνον τὸν Κόσμον, καὶ ἕνας τὸν ἄλλον γνωρίζεται καὶ συνομιλεῖ, καὶ καθὼς ἕνας ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει ἄλλον ἐδῶ καὶ ἐρωτῶντας μανθάνει ποῖος εἶναι, οὕτω γίνεται καὶ ἐκεῖ• πλὴν οἱ δίκαιοι μόνον γνωρίζονται, οἱ ἁμαρτωλοὶ ὅμως διόλου.

Ἄν ἔχετε ξωκκλήσι νά τό λειτουργήσετε στή γιορτή του...

Όταν πήγαμε στη Σάμο, μου είχε κάνει πολύ εντύπωση αυτό, ήρθε ένας κύριος και μας έφερε ένα καφάσι σταφύλια.

Λέω “πως σας λένε, να σας μνημονεύουμε”.

Λέει “Θεολόγο”.

“Α, λέω, θα είστε επηρεασμένοι από την Πάτμο που είναι κοντά”.

“Όχι, λέει, ακούστε την ιστορία μου:

Ο πατέρας μου δούλευε στο χωράφι, η μητέρα μου ήταν έγκυος σ’ εμένα 6 μηνών. Ο πατέρας μου εκεί που δούλευε άκουσε απ’ το διπλανό χωράφι που είχε ο γείτονας ξωκκλήσι ψαλμωδίες.

Ε, λέει, θα γιορτάζει φαίνεται ή θα κάνει καμιά Λειτουργία ο γείτονας, ας πάω ν’ ανάψω κι εγώ ένα κεράκι.

Πήγε λοιπόν μέσα στο εκκλησάκι άκουγε τις ψαλμωδίες αλλά δεν ήταν κανένας μέσα. Ούτε παπάς, ούτε άνθρωπος, κανένας. Φοβήθηκε ο άνθρωπος. Φεύγει και πήγε στο σπίτι του.

Λέει η γυναίκα του «τί έπαθες σήμερα;».

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος καὶ οἱ θαυμαστὲς ἐμπειρίες τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας μὲ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους!

Ὁ μακαριστὸς ἡγούμενος τοῦ "Oσίου Δαβίδ, Ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης (†1991), ζοῦσε θαυμαστὲς ἐμπειρίες σ’ ὅλες τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, μὰ ἰδιαίτερα τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας.

Ὅταν λειτουργοῦσε, ἔλαμπε ἀπὸ καθαρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια. Συχνά, στὴν Μεγάλη Εἴσοδο ἢ στὴν ἁγία Πρόθεση, τὸν ἔβλεπαν νὰ μὴν πατάει στὸ ἔδαφος, ἀλλὰ νὰ στέκεται καὶ νὰ βαδίζει στὸν ἀέρα.

Πολλὲς φορὲς ἀντίκριζε πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους νὰ κρατοῦν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου.

«Οἱ ἄνθρωποι», ἔλεγε, «εἶναι τυφλοὶ καὶ δὲν βλέπουν τί γίνεται μέσα στὸν Ναό, στὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας».

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς ποὺ δέν θύμιζε σέ καμμία περίπτωση Ἐπίσκοπο τῶν ἡμερῶν μας καθώς τό πνευματικό διαμέτρημά του ἦταν στά ἴχνη τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν καί τό ἐκκλησιολογικό φρόνημά του ἀνέπαυε τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, ὡς Λειτουργός στό ἱερό Θυσιαστήριο εἶχε παροιμιώδη εὐλάβεια. Δέν θά ξεχάσω ποτέ τήν μαρτυρία τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου Αἰτωλίας Κοσμᾶ, ὅταν ὡς ἱερομόναχος συλλειτούργησε μέ τόν Ὅσιο Ἰάκωβο τόν ἐν Εὐβοίᾳ: "Καθώς βρισκόμουν κάποτε ἐν ὥρᾳ Θείας Λειτουργίας μέ τόν Ἅγιο Ἰάκωβο, ἀκούγονταν τά φτερά τῶν Ἀγγέλων πού συμμετεῖχαν στό φρικτό Μυστήριο! Γιά τόν Ἅγιο Ἰάκωβο βέβαια, τέτοια βιώματα ἦταν καθημερινό φαινόμενο"...

«Κάποτε λειτουργοῦσα, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος, ἀλλὰ δυσκολευόμουν νὰ ξεκινήσω γιὰ τὴν Μεγάλη Εἴσοδο, ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ ποὺ ἔβλεπαν τὰ μάτια μου. Ὁ ψάλτης ἔλεγε καὶ ξανάλεγε «Ὡς τὸν βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι».

Ξαφνικά, νιώθω νὰ μὲ σπρώχνει κάποιος ἀπὸ τὸν ὦμο καὶ νὰ μὲ ὁδηγεῖ στὴν ἁγία Πρόθεση. Νόμιζα πὼς ἦταν ὁ ψάλτης. Ἀπόρησα, πὼς τόλμησε ὁ εὐλογημένος νὰ κάνει τέτοια ἀσέβεια – νὰ μπεῖ ἀπὸ τὴν ὡραία Πύλη καὶ νὰ μὲ σπρώξει.

Ἐμπειρίες ἀγγελικῆς παρουσίας ἐν ὥρᾳ Θείας Λειτουργίας!

Μία Κυριακὴ ὁ Ἅγιος Σπυρίδων λειτουργοῦσε μόνος του. Ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα ἔψαλλε. Μετὰ τὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα ἀμέτρητες ἀγγελικὲς φωνὲς ἄρχισαν νὰ ψάλλουν. Οἱ πάντες βουβάθηκαν. Καὶ ἀπὸ τὴν ἔκπληξη, καὶ ἀπὸ τὸν θαυμασμό, καὶ ἀπὸ τὸ δέος, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο. Καὶ ὅταν ὁ Ἅγιος Σπυρίδων εἶπε πρὸς τὸν λαὸν «Εἰρήνη πάσι», ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, Σεραφεὶμ καὶ Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Ἐξουσίες, Δυνάμεις, ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις, μὲ μία φωνὴ ἀπάντησαν: «Καὶ τῷ Πνεύματί Σου». Ἔτσι οἱ πιστοὶ ἐκκλησιαζόμενοι χριστιανοί, ἐκείνη τὴν ἀξέχαστη Κυριακή, ἔζησαν τὴν οὐράνια λατρεία τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας νὰ ἑνώνεται μὲ τὴν ἐπὶ γῆς Στρατευομένη Ἐκκλησία. Τὴν μία Ἐκκλησία, μὲ τὸν Ἕναν ποιμένα, τὸν Χριστόν.

Εἶναι αὐτὸ ποὺ ζοῦσε ὁ παπα-Τύχων ὁ Ἁγιορείτης ἀσκητής, στὸν Χερουβικὸ ὕμνο. Ἄγγελοι τὸν ἅρπαζαν στὸν Οὐρανό, γιὰ μισή ὥρα περίπου. Καὶ ᾿κεῖ πάνω ζοῦσε, βίωνε, τὴν οὐράνια Λατρεία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὅταν συνήρχετο... μονολογοῦσε θαμπωμένος, ἀπὸ τὰ Μεγαλεία τοῦ Θεοῦ, Πῶ πῶωω, παράδεισος. Πῶπῶωω, Χερουβείμ, Σεραφείμ, Χαρὰ Θεοῦ. Δόξα Θεοῦ, πλοῦτος Θεοῦ, ἄγγελος μὲ ἀνεβάζει, ἄγγελος μὲ κατεβάζει. Τί πλοῦτος, τί μεγαλεῖον Θεοῦ. Ὁ παπα-Τύχων εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς νεοτέρους ὁσίους λειτουργούς, καὶ ἀσκητᾶς Ἁγιορείτας τῶν ἡμερῶν μας, καὶ ἐκοιμήθη ὀσιακῶς μόλις τὸ 1968.

Ἀλλὰ μήπως τὸ ἴδιο δὲν συνέβαινε καὶ μὲ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ὅταν ἐλούζετο στὸν Χερουβικὸ ὕμνο καὶ στὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων ἀπὸ ἀνέσπερο, ὁλόλαμπρο, ὁλόλευκο, ἄκτιστο φῶς, μέσα σὲ ἀγγελικὲς ψαλμωδίες;

Καὶ ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης ζοῦσε, ὅταν ζοῦσε στὸ μοναστηράκι ἔξω ἀπὸ τὴν Δράμα, ζοῦσε λειτουργικὰ μὲ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους. Τὰ Λειτουργικὰ Πνεύματα πολλὲς φορὲς ἐθεάθησαν νὰ θυμιάζουν τὴν Μεγάλη Εἴσοδο εὐλαβῶν ἱερέων. Καὶ ἄλλα πάλι νὰ συνωστίζονται στὸ Ἅγιον Βῆμα διὰ τὰ τελούμενα. Πολλὲς οἱ παρόμοιες ἀγγελικὲς καὶ Χερουβικὲς συλλειτουργίες ἀπὸ ἱερεῖς ἀσκητᾶς τοῦ Ἁγίου Ὅρους.

Ὁ ΦΩΣΤΗΡΑΣ τῆς οἰκουμένης, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (4ος αἰ.), μὲ τὸ διορατικό του χάρισμα εἶδε πολλὲς φορὲς τοὺς ἅγιους Ἀγγέλους νὰ ἐπιτηροῦν καὶ νὰ φυλᾶνε ἀκατάπαυστα τὴν ἐκκλησία, καὶ μάλιστα τὴν ὥρα τῆς ἀναίμακτης Θυυσίας.

Οἱ Ἄγγελοι στὴν Θεία Λειτουργία

Ἀπό τὸν Εὐεργετινὸ, τόμος Δ’, σελ. 518-519

Κάποιος ἀδελφός διηγήθηκε στοὺς ὑπολοίπους μετὰ τὴν ἀπόλυση τῆς Θείας Λειτουργίας τὰ ἑξῆς: «Μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Ἀποστόλου κι ἐνῶ ὁ διάκονος ἀνέβηκε στὸν ἄμβωνα γιὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου, εἶδα νὰ ἀνοίγει ἡ στέγη τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ φαίνεται ὁ οὐρανός. Συγχρόνως, εἶδα τὸν διάκονο νὰ κυκλώνεται ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη μὲ πῦρ. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἔγινε ἡ προσκομιδὴ καὶ ἡ προσφορὰ τῶν Τιμίων Δώρων, εἶδα νὰ ἀνοίγουν οἱ οὐρανοὶ καὶ νὰ κατέρχεται πάνω στὰ Τίμια Δῶρα πῦρ. Κατόπιν πλῆθος ἀγγέλων ἄρχισαν νὰ κατεβαίνουν, ἔχοντας στὴν μέση ἕνα παιδί. Τὸ πρόσωπό τους ἦταν φωτεινὸ ὅπως ἡ ἀστραπή. Κατόπιν οἱ ἄγγελοι κάθισαν γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα κυκλικῶς, ἐνῶ τὸ παιδὶ κάθισε πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Μόλις πλησίασαν οἱ ἱερεῖς γιὰ νὰ διαμοιράσουν τὸν ἄρτο τῆς προθέσεως, εἶδα τοὺς δύο ἀγγέλους ποὺ εἶχαν καὶ τὰ πιὸ θαυμαστὰ πρόσωπα, νὰ πλησιάζουν τὸ παιδὶ καὶ κρατώντας το ἀπὸ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια, νὰ τὸ σφαγιάζουν μὲ ἕνα μαχαίρι, χύνοντας τὸ αἷμα Του στὸ Ἅγιο Ποτήριο.

Οἱ Ἄγγελοι πάντα βοηθοί μας

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Οἱ Ἄγγελοι πάντα βοηθοί μας

«Οὕτω, λέγω ὑμῖν, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. ιε΄, 10). (Δηλ.: Ὅπως λοιπὸν ἡ γυνὴ χαίρει διὰ τὴν ἀνεύρεσιν τῆς δραχμῆς, ἔτσι σᾶς βεβαιῶ, γίνεται χαρὰ εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐπὶ παρουσίᾳ τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι καὶ συμμετέχουν εἰς τὴν χαρὰν αὐτήν, δι’ ἕνα ἁμαρτωλὸν ποὺ μετανοεῖ).

Πόση χαρὰ αἰσθάνονται οἱ Ἄγγελοι στὸν οὐρανὸ ἰδιαίτερα ὅταν εἴμαστε σὲ μετάνοια. Εἶναι πρόθυμοι στὸ νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν.

Στὸ βιβλίο «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα Ἀγγέλων» ἀναφέρεται:

Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκει ὅτι κάθε χριστιανός ἔχει τόν προσωπικό του φύλακα Ἄγγελο. Ἡ ἀφετηρία τῆς παραδόσεως αὐτῆς ἀνάγεται στή γνωστή διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιά τόν Τωβίτ καί τό γιό του Τωβία (Τωβίτ 5:4), καί στή μαρτυρία τοῦ προφήτη Ζαχαρία: «καὶ εἶπε πρός με ὁ ἄγγελος ὁ λαλῶν ἐν ἐμοὶ» (1:9). Ἐπίσης στή μαρτυρία τοῦ Κυρίου, στήν Καινή Διαθήκη: «Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός μου» (Ματθ. 18:10).

Τούς 4 καβαλάρηδες Ἅγιους Μηνᾶ, Γεώργιο, Δημήτριο καί Νικήτα που ἦταν σχεδόν ἡ μόνιμη συντροφιά της...Γερόντισσα Γαλακτία

Οί 4 καβαλάρηδες, Άγιος Μηνάς, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος και Άγιος Νικήτας ήταν σχεδόν η μόνιμη συντροφιά της, και οι Άγγελοι τῆς συστήθηκαν μέ τά ὀνόματά τους τά οποία δεν λησμόνησε ἀλλά ἐνέταξε στήν καρδιακή της μνήμη: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Οὐριήλ, Ραφαήλ, Φαναήλ, Θαναήλ!

Ὁ Οὐριήλ τῆς εἶπε ὅτι φυλάει τήν ἄβυσσο, σήκωσαν ψηλά τίς ρομφαῖες καί τῆς ἔκαναν «ρεκάπιτο» ὅπως εἶπε, γιά νά περάσει, τήν ὁδήγησαν σε ένα πάγχρυσο παλάτι και της είπαν εἶναι ὁ τόπος τῆς κατοικίας σου!

Στη μέση ξεχείλιζε ένα ὁλόχρυσο δοχεῖο που ανέβλυζε κρυστάλλινο νερό και όταν ρώτησε τί εἶναι αὐτό;

Της απάντησαν εἶναι τό δοχεῖο τῆς καρδιᾶς σου, καί ξεχειλίζει ἡ ἁγνότητά σου, ἡ σιωπή σου, ἡ ταπεινοφροσύνη σου καί οἱ ἐλεημονιές σου!

Τί εἶναι ἕνας ἄγγελος μπροστά στόν παπά;

Τί είναι ένας άγγελος μπροστά στον παπά; Τίποτα! Ο άγγελος διακονεί, ενώ ο παπάς Λειτουργεί.

Ακούστε τί έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για τους παπάδες:

''Εάν έχεις μια θέση και έχεις απέναντι σου έναν παπά και έναν βασιλιά, να δώσεις τη θέση σου στον παπά. Εάν πάλι έχεις μια θέση και έχεις απέναντι σου έναν παπά και έναν άγγελο, να δώσεις τη θέση σου, στον παπά''.

Την αξία του κλήρου θα την μάθουμε, όταν θα πεθάνουμε.

Ό ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης γιά τήν σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τίς Ἀσώματες Δυνάμεις

«Όταν προσεύχεσαι στις Ασώματες Δυνάμεις, μη τις φαντάζεσαι σαν τρομερά και ανελέητα όντα.Όχι, είναι εντελώς το αντίθετο!

Οί Άγιοι Άγγελοι είναι τα πιο καλόβολα, τα πιο ταπεινά,τα πιο αγαπητικά, τα πιο προσηνή και φιλικά όντα, πάντοτε έτοιμα να μάς ακούσουν και βρίσκονται πολύ κοντά σε όποιον τα επικαλείται στην προσευχή του με πίστη και αγάπη.Και το δικό τους όνομα, όπως Του Θεού, είναι αγάπη.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο: Ἐπιστροφή ἀπό τήν ἄλλη ζωή

Όταν ήμουν εννέα χρόνων παιδί – διηγείται ο π. Σ. – στις 29-5-1962 έπαιζα με άλλα παιδιά και ξαφνικά ένα με χτύπησε πολύ δυνατά.

Έχασα την συνείδησή μου. Μετά είδα ότι η ψυχή μου βγήκε από το σώμα και ξεκίνησε να πάη προς μία κατεύθυνση που εκεί ήταν πολύ σκοτάδι. Αιφνιδίως παρουσιάστηκε ένας Άγγελος φωτεινός, με κράτησε στην αγκαλιά του και έτσι όπως τον κρατούσα και εγώ, ξεκίνησε να πετά προς τα πάνω με μεγάλη ταχύτητα.

Στην πορεία μας έβλεπα τα τελώνια το ένα πάνω από το άλλο, και τους δαίμονες να κάθωνται εκεί, αλλά εμείς περνούσαμε από μακρυά και με μεγάλη ταχύτητα.

Μας σταμάτησαν στο τελευταίο τελώνιο, γιατί είχα κλέψει το στυλό ενός συμμαθητού μου. Αλλά ο Άγγελος είπε: «Τον πηγαίνω στον Κύριο» και συνεχίσαμε. Φθάσαμε σ’ ένα μέρος όπου από πάνω ξεχυνόταν πολύ δυνατό φως και μπορούσα να βλέπω μόνο προς τα κάτω. Ο Άγγελος στάθηκε λίγο πιο πάνω και είπε: «Κύριε, αυτός είναι ακόμα πολύ μικρός». Τότε άκουσα μια γλυκειά και ωραιότατη φωνή να απαντά στον Άγγελο: «Αυτός θα με διακονήσει».