Κυριακή τοῦ Παραλύτου

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος

Μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ὑπομένει ὅλα τὰ λυπηρὰ αὐτῆς τῆς ζωῆς μὲ καρτερία κι ἐλπίδα στό Θεό. Γι αὐτὸν ἡ κάθε μέρα θὰ εἶναι μῆνας στόν οὐρανό, ἐνῶ στόν ἄπιστο θὰ μοιάζει μὲ χρόνο ὁλόκληρο. Γιατὶ ὁ ἄπιστος χαίρεται μόνο ὅταν δέν ὑποφέρει· κι ὅταν ὑποφέρει, τὸ κάνει χωρὶς ὑπομονὴ κι ἐλπίδα στό Θεὸ καὶ δυσανασχετεῖ…

Ὁ συνειδητὸς ἄνθρωπος εἶναι λογικὸ ν’ ἀναζητήσει τίς αἰτίες πού τὸν βασανίζουν μέσα του, ἐνῶ ὁ ἀνόητος κατηγορεῖ πάντα τοὺς ἄλλους. Ὁ συνειδητὸς ἄνθρωπος θυμᾶται ὅλες τίς ἁμαρτίες πού ἔκανε ἀπὸ παιδί. Τὶς θυμᾶται μὲ φόβο Θεοῦ καὶ περιμένει νά πληρώσει γι’ αὐτές…

Μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἐπωφελεῖται ἀπ’ ὅλα τὰ βάσανα του, γνωρίζοντας πώς ὅλ’ αὐτὰ τὰ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς μὲ τὴν ἀγάπη Του γιά τὸν ἄνθρωπο, γιά τή δική του ὠφέλεια. Μὲ τὸ ἔλεός του ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νά ἐπισκεφτοῦν... τὸν ἄνθρωπο βάσανα γιά τὶς ἁμαρτίες του. Μὲ τὸ ἔλεός Του τὸ κάνει αὐτό, ὄχι μὲ τή δικαιοσύνη Του. Ἂν ἐνεργοῦσε μὲ τή δικαιοσύνη Του, τότε κάθε ἁμαρτία ἀναπόφευκτα θὰ ‘φερνε θάνατο, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος:

«Ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκυεῖ θάνατον» (Ἰάκ. Α΄ 15). Κι ὁ Θεὸς ἀντὶ γιά θάνατο χαρίζει θεραπεία μέσ’ ἀπὸ τὰ βάσανα. Τὰ βάσανα εἶναι ὁ τρόπος πού χρησιμοποιεῖ ὁ Θεὸς γιά νά θεραπεύσει τή λέπρα τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.

Μόνο ὁ ἀνόητος ἄνθρωπος σκέφτεται πώς τὰ βάσανα εἶναι κακό. Ὁ συνειδητὸς ἄνθρωπος γνωρίζει πώς τὰ βάσανα δέν εἶναι κάτι κακὸ ἀλλὰ ἡ φανέρωση τοῦ κακοῦ, ἡ θεραπεία του. Πραγματικὸ κακὸ γιά τὸν ἄνθρωπο εἶναι μόνο ἡ ἁμαρτία. Ἐκτὸς ἁμαρτίας δέν ὑπάρχει τίποτα κακό. Ὅλα τ’ ἄλλα πού οἱ ἄνθρωποι ἀποκαλοῦν κακὰ δέν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρὰ τὸ πικρὸ φάρμακο πού θεραπεύει τὸ κακό. Ὄσο πιὸ ἄρρωστος πνευματικὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τόσο πικρότερο εἶναι τὸ φάρμακο πού τοῦ δίνει ὁ γιατρός.

Μερικὲς φορὲς ὁ ἄρρωστος νομίζει πώς τὸ φάρμακο εἶναι χειρότερο καὶ πιὸ πικρὸ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἀρρώστια. Τὸ ἴδιο γίνεται καὶ μὲ τὸν ἁμαρτωλό. Τὰ βάσανα εἶναι βαρυτέρα καὶ πιὸ πικρὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία πού ἔκανε. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἀπάτη, μία πολὺ μεγάλη αὐταπάτη. Δέν ὑπάρχει στόν κόσμο βάσανο τόσο σκληρὸ καὶ τόσο ὀλέθριο ὅσο ἡ ἁμαρτία. Ὅλα τὰ βάσανα πού ὑποφέρουν ἄνθρωποι καὶ λαοὶ δέν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρὰ ἡ πλούσια θεραπεία πού παρέχει σὲ ἀνθρώπους καὶ ἔθνη τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιά νά τοὺς σώσει ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο. Κάθε ἁμαρτία, ἑπομένως, ὅσο μικρὴ κι ἂν εἶναι, ἀναπόφευκτα τὴν ἀκολουθεῖ θάνατος, ἂν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δέν ἐπιτρέψει τὴν ἐπίσκεψη τῆς ἀρρώστιας, γιά νά συνεφέρει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τή μέθη τῆς ἁμαρτίας. Γιατὶ ἡ θεραπεία πού ἀκολουθεῖ τὸν πειρασμό, προέρχεται ἀπὸ τὴν εὐεργετικὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου καὶ Ζωοποιοῦ Πνεύματος.

Ἴσως ἰσχυριστεῖς: «Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὰ βάσανα ἐπειδὴ φοβᾶται τὸ θάνατο. Μποροῦν τὰ βάσανα ν’ ἀπομακρύνουν τὸ θάνατο;» Τὶ εἶναι αὐτὸ πού ὁδηγεῖ τὸ σῶμα στό θάνατο; Ἡ ἀρρώστια ἢ τὸ φάρμακο; Σίγουρα ἡ ἀρρώστια, ὄχι τὸ φάρμακο. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο λοιπὸν δέν εἶναι τὰ βάσανα πού ὁδηγοῦν τὴν ψυχὴ στό θάνατο ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία, ποὺ φέρνει τὴν ἀρρώστια στόν ἄνθρωπο καὶ τὸ θάνατο στήν ψυχή. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ὁ σπόρος τοῦ θανάτου, ἕνας φριχτὸς σπόρος, ποὺ ἂν δέν ξερριζωθεῖ ἔγκαιρα μὲ τὰ βάσανα καὶ δέν καεῖ μὲ τὸ πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θ’ ἀναπτυχθεῖ καὶ θὰ καλύψει ὁλόκληρη τὴν ψυχὴ καὶ θὰ τὴν κάνει δοχεῖο θανάτου, ὄχι ζωῆς.

Εἰς τὸ ὄνομα τῆς ἀγάπης ὅλα ἐπιτρέπονται;

Εἰς τὸ ὄνομα τῆς ἀγάπης ὅλα ἐπιτρέπονται;

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ κληρικοὶ ἀναφέρονται στὴν ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας πρὸς ὅλους γενικὰ τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ ἴδιο ὑποστηρίζουν καὶ οἱ κοσμικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν διατηροῦν καμιὰ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ θέλουν νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν τὸ καθῆκον τῆς ἀγάπης, ὅταν ἀκούγονται ἔλεγχοι γιὰ τοὺς ἀμετανόητους ἀνθρώπους, ποὺ τυχαίνει νὰ εἶναι γνωστοὶ στὴν εὐρύτερη κοινωνία ἤ κατέχουν ἀξιώματα. Δυστυχῶς, δὲν ἔχουν τὴ στοιχειώδη γνώση ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἀγαποῦν τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τὴν ἁμαρτία τὴν ἐλέγχουν καὶ τὴν καταπολεμοῦν.

Τὸ θράσος νὰ ἐμφανίζονται στοὺς ἱεροὺς ναοὺς οἱ ἄνθρωποι, ποὺ γίνονται ἀρνητικὰ ὑποδείγματα στοὺς ἄλλους καὶ νὰ θέλουν νὰ τοὺς προσέχουν οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους, δὲν πρέπει νὰ γίνεται ἀποδεκτό. Χρειάζεται περιφρόνηση. Ἀναφέρουμε ἕνα πρόσφατο παράδειγμα. Ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλόφιλων, ποὺ νομοθετήθηκε ἀπὸ τὴν κυβέρνηση καὶ ψηφίστηκε ἀπὸ τὰ περισσότερα κόμματα τῆς Βουλῆς, περιφρονώντας τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτός;

Συνεχίζει νὰ προκαλεῖ ἡ Σιλιάνοφσκα: Εὐχαρίστησε τὸν Πάπα «ἐκ μέρους ὅλων τῶν Μακεδόνων»!

Γιατί επιμένει η κυβέρνηση να τηρεί ευλαβικά το κουρελόχαρτο της Συμφωνίας των Πρεσπών;

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στην εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, οι Σκοπιανοί επιμένουν στις προκλήσεις, μετά και τις πρόσφατες εκλογές στο κρατίδιο των βορείων γειτόνων, αναδεικνύοντας πρώτη δύναμη το VMRO, που καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είχε δείξει τις προθέσεις του, έχοντας κεντρικό του σύνθημα το «Μακεδονία»!

Οι προκλήσεις τους δεν έχουν τέλος με τη νέα πρόεδρο Γκορντάνα Σιλιανόφσκα να επισκέπτεται το Βατικανό και να έχει συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο τον οποίο μάλιστα ευχαρίστησε τον Πάπα Φραγκίσκο «εκ μέρους όλων των Μακεδόνων»!

28 Μαΐου. «Ἀπόδοσις τῆς ἀκολουθίας τοῦ παραλύτου». Εὐτυχοῦς ἐπισκόπου Μελιτινῆς· Ἑλικωνίδος μάρτυρος (†244). Ἀνδρέου τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ. Ἁγιογραφικό ανάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τρίτης δ΄ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ι΄ 21-33).

Πραξ. 10,21       καταβὰς δὲ Πέτρος πρὸς τοὺς ἄνδρας εἶπεν· ἰδοὺ ἐγώ εἰμι ὃν ζητεῖτε· τίς ἡ αἰτία δι᾿ ἣν πάρεστε;

Πραξ. 10,21              Κατέβηκε πράγματι ο Πετρος προς τους ανθρώπους αυτούς και είπε· “ιδού, εγώ είμαι αυτός που ζητείτε, ποιός είναι ο λόγος δια τον οποίον ήρθατε εδώ;”

Πραξ. 10,22       οἱ δὲ εἶπον· Κορνήλιος ἑκατοντάρχης, ἀνὴρ δίκαιος καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν, μαρτυρούμενός τε ὑπὸ ὅλου τοῦ ἔθνους τῶν Ἰουδαίων, ἐχρηματίσθη ὑπὸ ἀγγέλου ἁγίου μεταπέμψασθαί σε εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ ἀκοῦσαι ῥήματα παρὰ σοῦ.

Πραξ. 10,22             Εκείνοι δε του είπαν· “ο Κορνήλιος, ο εκατόνταρχος, άνθωπος δίκαιος και φοβούμενος τον Θεόν, που μαρτυρείται ως ευσεβής από όλον το έθνος των Ιουδαίων, επήρε εντολήν από άγιον άγγελον, να σε καλέση στο σπίτι του και να ακούση από σένα λόγια Θεού”.

Ἡ ἐκκοσμίκευση τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἐκκοσμίκευση τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, 26-5-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Βαϊόπουλος, Οἱ Ἅγιοι Κολλυβάδες Πατέρες κυματοθραῦστες στὸν σάπιο δυτικὸ διαφωτισμό

  

Ομιλία του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού Λαρίσης, Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊοπούλου στην Ιερά Αγρυπνία προς τιμήν των Αγίων Κολλυβάδων Πατέρων. (18/5/24)

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: "Πνευματικὴ τόλμη καὶ ἀνδρεῖο φρόνημα"

 

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη 

[Κυριακή, 19 Μαΐου 2024] 

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2024/05/blog-post_55.html

Διδάγματα από τον Όσιο Ιωάννη Ρώσο , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος ἔχει ἀντικαταστήσει τὸν Θεὸ μὲ τὸν πολιτισμό , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τό Βατικανό θά πρωτοστατήσει στήν ἀλλοίωση τοῦ Εὐαγγελίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τὸ πνεῦμα τῶν παλαιῶν Ἁγιορειτῶν. Ἀπὸ τὴν Ἀσκητικὴ καὶ Ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη Παράδοση

Εἶ­πε Γέρων: «Πα­λαιά στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος εἶ­χε πολ­λή ἡ­συ­χί­α. Τώρα ἄλ­λα­ξαν τά πράγ­μα­τα. Φέραμε πολ­λές ἀ­νέ­σεις, γεν­νή­τρι­ες, μη­χα­νές κ.ἄ., καί χά­θη­κε ἡ ἡ­συ­χί­α. Τά νέ­α κα­λο­γέ­ρια δέν ἀν­τέ­χουν. Οἱ Γε­ρον­τά­δες γιά νά τά οἰ­κο­νο­μή­σουν κά­νουν κά­ποι­ες συγ­κα­τα­βά­σεις. Δέν το­ύς κα­τα­κρί­νω, τί νά κά­νου­με, ἀλ­λά σι­γά σι­γά ἄλ­λα­ξε ἡ κα­τά­στα­ση. Δέν θά το­ύς δι­ορ­θώ­σω ἐ­γώ, οὔ­τε νά το­ύς κρί­νω ἐ­πι­τρέ­πε­ται».

*

Εἶ­πε Γέρων: «Ἀ­νη­συ­χοῦ­με γιά τήν μο­να­στι­κή πα­ρά­δο­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους, ἡ ὁ­ποί­α χά­νε­ται σή­με­ρα, δι­ό­τι ἐ­ξέ­λι­πε ἡ πνευ­μα­τι­κή αἴ­σθη­ση τῶν Γε­ρόν­των, ἡ ὁ­ποί­α πρέ­πει νά ρυθ­μί­ζη τά πάν­τα μέ­σα στήν ζω­ή μας. Μπο­ρεῖ νά ἔ­χου­με καί σή­με­ρα Γέ­ρον­τες, ἀλ­λά δέν τούς ρω­τᾶ­με καί κά­νου­με ὅ,τι θέ­λου­με».

*

Εἶ­πε Γέρων: «Οἱ πα­λαι­οί εἶ­χαν ἄλ­λο πνεῦ­μα, κα­λο­γε­ρι­κό πνεῦ­μα, ἄλ­λο ἦ­θος. Εἶ­χαν με­γά­λη ἁ­πλό­τη­τα καί πί­στη στόν Θε­ό. Εἶ­χαν ἐμ­πι­στο­σύ­νη στόν Θε­ό. Σέ­βον­ταν τούς θε­σμούς καί τόν ἑ­αυ­τό τους. Γι᾿ αὐ­τό ἦ­ταν ἄ­ξιοι σε­βα­σμοῦ. Πάν­τα ξε­κι­νοῦ­σαν ἀπ᾿ τό Κελ­λί τους γιά τίς Κα­ρυ­ές μέ τό ρά­σο. Ἦ­ταν ὁ σε­βα­σμός πού εἶ­χαν τά γε­ρον­τά­κια. Πρέ­πει νά τά τη­ροῦ­με, ἀλ­λά νά μήν ἔ­χου­με τόν λο­γι­σμό ὅ­τι ἐ­μεῖς εἴ­μα­στε οἱ σω­στοί οὔ­τε νά τό κά­νου­με ἐ­πι­δει­κτι­κά ἤ ἐ­λεγ­κτι­κά».

Με αὐτό που ὁ ἄνθρωπος κουβαλᾶ στήν ψυχή του κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου, μέ τοῦτο ἀπέρχεται στήν κρίση τοῦ Θεοῦ

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Θὰ ἤθελες νὰ μάθης ἂν ἡ ἐξομολόγηση εἶναι τόσο ἀπαραίτητη; Παλαιότερα πήγαινες πιὸ συχνὰ στὴν ἐξομολόγηση μὰ σταμάτησες ἐπειδὴ κάποιος σὲ εἰρωνεύτηκε γι’ αὐτό. Δὲν ἔπρεπε νὰ διακόψεις. Ποιὸν δὲν εἰρωνεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι; Ξέρεις τί εἶπε ὁ διορατικότερος ὅλων: ''οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε'' (Λουκ. 6, 25).

Μοῦ γράφεις ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τέχνη σου ἔχεις καὶ ἕνα ἀμπέλι, πού σοῦ δίνει καλὴ παραγωγή, ἐπειδὴ τὸ καλλιεργεῖς πολύ. Ἂν κάποιος ἐγκατέλειπε τὸ ἀμπέλι του καὶ εἰρωνευόταν ἐσένα ποὺ φροντίζεις μὲ ἐπιμέλεια τὸ δικό σου, μήπως θὰ σήκωνες τὰ χέρια σου ἀπὸ τ’ ἀμπέλι καὶ θὰ σταματοῦσες νὰ τὸ καλλιεργεῖς; Σίγουρα, δὲν θὰ τὸ ἔκανες αὐτό.

Πῶς μπορεῖς λοιπὸν νὰ ταλαντεύεσαι ἀναφορικὰ μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς σου ἡ ὁποία εἶναι σημαντικότερη ἀπ’ ὅλα τ’ ἀμπέλια τοῦ κόσμου; Ἐπειδὴ ὅταν πεθάνεις, τὴν ψυχή σου θὰ τὴν πάρεις ἐνῶ τὸ ἀμπέλι θὰ τὸ ἀφήσεις. Ἀπ’ ὅλες τὶς καλλιέργειες, ἡ σημαντικότερη εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Καὶ ἀπ’ ὅλους τοὺς κόπους ποὺ ὁ ἄνθρωπος καταβάλλει πάνω στὴ γῆ, ὁ κόπος γιὰ τὴν ψυχὴ εἶναι ὁ πιὸ συνετός. Γιὰ τοῦτο, γύρνα στὴν προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω ἀπὸ τὴν ψυχή σου καὶ ξεκίνα πάλι νὰ ἐξομολογῆσαι….

Woke τό νέο πολλαπλό σόκ

Woke τό νέο πολλαπλό σόκ

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ἀκοῦμε νά γίνεται λόγος σήμερα ἀ­πό τούς πάσης φύσε­ως διαπρύσιους κήρυκες τῆς ξέφρε­νης πολιτικῆς ὀρθό­τητας καί τοῦ «δικαι­ωματικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ» γιά τό «wo­ke», τή woke κουλτούρα, τή woke ἀ­τζέντα. Ὁ «γου­οκι­σμός» εἶναι μιά ἐπαναστατική διαδικασία, πού διαπερνᾶ ὅ­λες τίς δυτικές κοινωνίες, μέ στόχο νά ὁδηγήσει στήν «ἐ­ξαφάνιση» τῶν παραδοσιακῶν δυτι­κῶν κοινωνιῶν καί ταυτόχρονα στή βιολογική «ἐξαφάνιση» τῶν φύλων μέσα ἀπό τήν ἄρνηση τῆς σεξουαλικῆς ταυτότητας.

Σύμφωνα μέ τήν περίφημη «κουλ­τού­ρα τῆς ἀφύπνισης» (woke culture), σχεδόν ὅσα ξέραμε ἀποδομοῦνται. Ἀ­ξί­ες, μέ τίς ὁποῖες μεγαλώσαμε, ἐκπαραθυρώνονται ἀπό τήν πραγματικότητά μας. Τό ἔθνος, ἡ φυλή, τό φύλο ἀμφι­σβη­τοῦνται πλέον ἀπόλυτα καί ὑφίστα­νται ἐξονυχιστικούς ἐλέγχους καταλή­γο­ντας στήν «ἀκύρωση» (cancel culture).

Ὅλα αὐτά ὁδηγοῦν σέ υἱοθέτηση ἀπόψεων καί προτύπων πρωτόγνωρων· μᾶς κάνουν νά αἰ­σθανόμαστε ξένοι μέσα στίς ἴδιες μας τίς κοινωνίες καί δημιουργοῦν δραματικές κοινωνικές μεταβολές. Ἀπόψεις πατροπαράδοτες, πού φορεῖς τους ἦταν ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ κόσμου, μετατρέπονται τώρα σέ αἱρετικές, φοβικές καί ὑπερβολικά ἀντιδραστικές.

Ὅπως οἱ περισσότεροι νεωτερισμοί τοῦ 21ου αἰώνα, ἔτσι καί τό «woke» γεννήθηκε στίς Η.Π.Α. Στή συνέχεια ἡ Δυτική Εὐρώπη ἔχει γίνει θύμα τοῦ ὁρμη­τικοῦ δικαιωματισμοῦ καί τῶν καινούργιων πολιτιστικῶν προτύπων. Μαζική ὑστερία ἔχει καταλάβει τίς κοινωνίες αὐ­τές, ἡ ὁποία φέρει τή σφραγίδα τοῦ woke κινήματος, μιᾶς κυριολεκτι­κῆς σταυροφορίας πού τίς σαρώνει. Χάνεται ὁ ἰδεολογικός προσανατολισμός καί τό πο­λι­τιστικό χάος ἀρχίζει νά κυριαρχεῖ. Σέ τελική ἀνάλυση, πρόκειται γιά ἕνα ἑνιαῖο κίνημα καταστροφῆς τόσο τῶν δυτικῶν λαῶν, ὅσο καί τῆς ἴδιας τῆς ἀν­θρώπινης ταυτότητας.

Κυριακή τοῦ Παραλύτου:«Οἱ παιδαγωγίες τοῦ Θεοῦ», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ[:Iω. 5,1-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-5-2000]

(Β414)

Μια νέα καταπληκτική σελίδα μας εξιστορεί, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, από τα θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Είχε ανεβεί και αυτή την φορά ο Κύριος εις τα Ιεροσόλυμα. Και επεσκέφθη την κολυμβήθρα, δηλαδή τη δεξαμενή της Βηθεσδά, ή «προβατική κολυμβήθρα», όπως λέγεται επί το ελληνικότερον. Εκεί ήταν ένας τόπος πόνου και δυστυχίας. Γύρω από τη δεξαμενή που περιεστοιχίζετο από πέντε στοές, ευρίσκετο ένα πλήθος ασθενών ανθρώπων, που περίμεναν την θεραπεία τους. Βλέπετε, η αγάπη του Θεού είχε δώσει μία μικρή παρηγορία στον πονεμένο αυτόν λαόν, την εξής: Γράφει, σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι».

Βέβαια, η κολυμβήθρα αυτή ήταν μία εικόνα του Μεσσίου· που θα εγίνετο η πηγή πάσης ιάσεως και θεραπείας. Σ’ αυτόν λοιπόν τον τόπο έφθασε κάποτε ο Ιησούς. Και προσήγγισε κάποιον ασθενή, που εγνώριζε ο Κύριος ότι ήταν πολύ καιρό εκεί κατακείμενος. Και του λέγει: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». «Θέλεις να γίνεις καλά;». Τι όμως σημαίνει ο τονισμός ότι η ασθένεια αυτού του ανθρώπου ήταν γνωστή εις τον Ιησούν;