ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ;(Ἀπολογητικὴ μελέτη - βιβλική, πατερικὴ καὶ ἱστορικὴ ἀπάντηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 14η Σεπτεμβρίου 2026

ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ;

(Απολογητική μελέτη - βιβλική, πατερική και ιστορική απάντηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας)

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με κάθε λαμπρότητα την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Κατά την σημαντική αυτή εορτή οι ορθόδοξοι πιστοί τιμούμε και προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, για να αντλήσουμε δύναμη και αγιασμό από αυτόν.

Αλλά αυτή η λατρευτική μας πρακτική αποτελεί αφορμή και ευκαιρία για τους λογίς χριστιανομάχους και αιρετικούς να μας καταλογίσουν την μομφή ότι δήθεν η απόδοση τιμής, σεβασμού και προσκύνησης του Τιμίου Σταυρού είναι ειδωλολατρία, ότι δήθεν προσκυνάμε ένα είδωλο. Ιδιαίτερα οι αιρετικοί Προτεστάντες, μαζί με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά κατηγορούν την Ορθοδοξία μας ότι έχει εγκαταλείψει τον γνήσιο Χριστιανισμό και έχει υιοθετήσει πολλές πρακτικές της ειδωλολατρίας.

Βεβαίως αυτές οι κατηγορίες είναι βιβλικά, πατερικά, ιστορικά και θεολογικά αστήρικτες και συχνά υποβολιμαίες. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να αφιερώσουμε την παρούσα ανακοίνωσή μας στην αντίκρουση αυτών των κατηγοριών, Να αποδείξουμε ότι η προσκύνηση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, όχι μόνον δεν είναι πράξη ειδωλολατρίας, αλλά αντίθετα μια πρακτική απόλυτα σύμφωνη με την βιβλική διδασκαλία, την πατερική παράδοση και την θεολογία της Εκκλησίας μας.

Η κατηγορία αυτή βασίζεται σε μια παρερμηνεία τόσο της Αγίας Γραφής όσο και της ορθόδοξης θεολογίας. Η Εκκλησία ουδέποτε δίδαξε ότι ο Σταυρός είναι θεός ή ότι η ύλη λατρεύεται. Αντίθετα, από την αποστολική εποχή μέχρι σήμερα διδάσκει ότι η λατρεία ανήκει αποκλειστικά στον Τριαδικό Θεό, ενώ ο Τίμιος Σταυρός τιμάται ως το ιερό όργανο της σωτηρίας του κόσμου.

Το μεγαλύτερο σφάλμα όσων απορρίπτουν την τιμή προς τον Σταυρό είναι ότι συγχέουν δύο διαφορετικές έννοιες: Λατρεία είναι η απόλυτη προσκύνηση που αποδίδεται μόνο στον Θεό. Τιμητική προσκύνηση αποδίδεται σε πρόσωπα και αντικείμενα που συνδέονται με τη θεία οικονομία και τη σωτηρία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε λάτρευσε την ύλη. Λατρεύει μόνο τον Τριαδικό Θεό. Ο Τίμιος Σταυρός τιμάται επειδή αποτελεί το όργανο της σωτηρίας του κόσμου και το κατ’ εξοχήν σημείο της νίκης του Χριστού επί του θανάτου. 

1. Η Αγία Γραφή διακρίνει τη λατρεία από την τιμητική προσκύνηση 

Η βασική πλάνη της προτεσταντικής επιχειρηματολογίας είναι ότι ταυτίζει κάθε μορφή προσκύνησης με τη λατρεία. Ωστόσο, στην Αγία Γραφή η λέξη «προσκυνώ» χρησιμοποιείται με διαφορετικές σημασίες.

Ο Αβραάμ προσκύνησε τους κατοίκους της Χεβρών (Γεν.23,7). Ο Ιακώβ προσκύνησε τον αδελφό του Ησαύ επτά φορές (Γεν.33,3). Ο Δαβίδ προσκύνησε τον βασιλιά Σαούλ (Α΄ Βασ.[Α΄ Σαμ.] 24,8). Ο Ναθάν προσκύνησε τον Δαβίδ (Γ΄ Βασ. [Α΄ Βασ.] 1,23). Κανείς δεν υποστηρίζει ότι όλοι αυτοί λάτρευσαν ανθρώπους ως θεούς.

Τὸ Παπικὸ δόγμα περὶ τῆς «Ἀσπίλου Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου» ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας (Ἀπολογητικὴ καὶ θεολογικὴ προσέγγιση)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7η Σεπτεμβρίου 2026

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

(Απολογητική και θεολογική προσέγγιση)

Στις 8 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει με ιδιαίτερη λαμπρότητα την θεομητορική εορτή του Γεννεσίου της Θεοτόκου, η οποία αποτελεί και την απαρχή όλων των εορτών του ενιαυτού.

Σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η θαυματουργική σύλληψη, λόγω προχωρημένης ηλικίας των γονέων της της Θεοτόκου και η Γέννησή Της, αποτελούν και την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, την φθορά και το θάνατο. Η Θεοτόκος αποτελεί, από ανθρωπίνης πλευράς, το κύριο πρόσωπο, συμβάλλοντας καθοριστικά στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας, για την υλοποίηση του θείου σχεδίου, να δεχτεί να γίνει η κατά σάρκα μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού, γενόμενη έτσι η νοητή γέφυρα, η οποία ένωσε το κτιστό με το άκτιστο, την γη με τον ουρανό, τον άνθρωπο με το Θεό.

Οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες, υπό την φώτιση του Παναγίου Πνεύματος, καθόρισαν με δογματική ακρίβεια την θέση της Θεοτόκου στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας και αξιολόγησαν επακριβώς της υπέρτατη συμβολή Της για την Ενανθρώπιση του Θεού.

Και τούτο διότι εμφανίστηκαν κατά καιρούς διάφοροι αιρετικοί, οι οποίοι, προσπαθώντας να αλλοιώσουν την βιβλική και αγιοπατερική διδασκαλία της Εκκλησίας περί του Θείου Προσώπου του Χριστού, επεξέτειναν τις κακοδοξίες τους και προς το Πρόσωπο της Θεοτόκου. Γι’ αυτό το λόγο οι θείοι Πατέρες αποφάνθηκαν με συνοδικό τρόπο και όρισαν επακριβώς την περί της Θεοτόκου πίστη της Εκκλησίας.

Παρά ταύτα διάφοροι αιρετικοί συνέχισαν να προσβάλλουν το ιερό Πρόσωπο της Θεομήτορος, όπως οι αρνητές της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787), αρχικά οι αιρετικοί Φράγκοι και στη συνέχεια, τον 16ο αιώνα, οι Προτεστάντες, οι οποίοι, όχι μόνον δεν δέχονται να αποδώσουν τιμή σ’ Αυτήν, αλλά την έχουν υποβιβάσει με μια συνηθισμένη γυναίκα, αρνούμενοι την αειπαρθενία Της, ενώ οι πάτρωνες της Μεταρρύθμισης (Λούθηρος, κλπ) Την σέβονταν απολύτως.

Κρυσταλλοθεραπεία: Μῦθος, ἀποκρυφισμὸς καὶ πνευματικὴ πλάνη (Μιὰ ἀκόμα ἔκφραση τῆς νεοεποχίτικης πνευματικότητας)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 31η Αυγούστου 2026

ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΜΥΘΟΣ, ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ

(Μια ακόμα έκφραση της νεοεποχίτικης πνευματικότητας)

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη διάδοση εναλλακτικών πρακτικών που υπόσχονται θεραπεία, ψυχική ισορροπία και πνευματική ανάπτυξη μέσω της χρήσης κρυστάλλων και πολύτιμων λίθων. Η λεγόμενη «Κρυσταλλοθεραπεία» παρουσιάζεται ως μέθοδος που αξιοποιεί υποτιθέμενες ενεργειακές ιδιότητες των κρυστάλλων για την αποκατάσταση της υγείας και της εσωτερικής αρμονίας του ανθρώπου. Ωστόσο, όπως θα αποδείξουμε στη συνέχεια, η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει αυτή την πρακτική όχι απλώς ως επιστημονικά ατεκμηρίωτη, αλλά και ως πνευματικά επικίνδυνη, διότι στηρίζεται σε αντιλήψεις ξένες προς τη χριστιανική αποκάλυψη.

Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα ασχοληθούμε και με αυτή την πλάνη, στα πλαίσια του Γραφείου μας, να παρουσιάσουμε το σύγχρονο σκηνικό των αιρέσεων και των παραθρησκευτικών φαινομένων, για την ενημέρωση του πληρώματος της Ιεράς Μητροπόλεως μας, καθώς και τους αποδέκτες των ανακοινώσεών μας.

Τι διδάσκει η Κρυσταλλοθεραπεία

Η Κρυσταλλοθεραπεία βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι κρύσταλλοι διαθέτουν ιδιαίτερες «ενέργειες» ή «δονήσεις» που επηρεάζουν το σώμα, τον νου και την ψυχή. Όπως διατείνονται οι υποστηρικτές της, κάθε κρύσταλλος έχει διαφορετικές ιδιότητες: άλλος θεραπεύει ασθένειες, άλλος απομακρύνει την αρνητική ενέργεια, άλλος προσελκύει αγάπη, επιτυχία ή πνευματική αφύπνιση.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του χώρου, τα οφέλη της Κρυσταλλοθεραπείας είναι: «Σωματική Χαλάρωση. Εξάλειψη του άγχους. Βελτίωση της υγείας. Σωματική ευεξία. Αναζωογόνηση. Πνευματική αφύπνιση. Kαθαρισμός του σώματος από αρνητικές ενέργειες. Απομάκρυνση ενεργειακών μπλοκαρισμάτων»[1].

Σχέση σώματος καὶ ψυχῆς στὶς "ὁλιστικὲς" θεραπεῖες.

Σχέση σώματος και ψυχής στις “ολιστικές” θεραπείες.

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου

Συχνά, διάφοροι “θεραπευτές” και οι σχετικές διαφημίσεις των διαφόρων σχολών-κέντρων των “εναλλακτικών” θεραπειών χρησιμοποιούν όρους που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να κατανοήσουν.

Ένας απ αυτούς είναι η “ολιστική θεραπεία”.

Η λέξη “ολιστική” είναι ένας όρος που κυρίως χρησιμοποιείται στις “εναλλακτικές” μεθόδους θεραπείας και σημαίνει ότι ο θεραπευτής βλέπει τον άνθρωπο σαν ένα ενιαίο σύνολο. Δεν κοιτάζει μόνο το άρρωστο όργανο ή το σύμπτωμα αλλά αντιμετωπίζει μαζί το σώμα, τον νου (σκέψεις, συναίσθημα) και το πνεύμα.

Οι ολιστικές θεραπείες ,κατά τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Καρπασίας κ.κ. Χριστοφόρο, στηρίζονται σε ιδέες και δόγματα που προέρχο­νται από την Αίγυπτο, τη Μεσοπο­ταμία και την αρχαία Βαβυλώνα, την Άπω Ανατολή και γενικά τον Απο­κρυφισμό. Τα πιστεύω, οι θεωρίες και οι τεχνικές που έχουν τα συστήμα­τα των ολιστικών «θεραπειών της Νέ­ας Εποχής» αναπτύχθηκαν και συ­στηματοποιήθηκαν στις χώρες αυτές από τους Ασσυρίους, Βαβυλωνίους και Σουμερίους. Στην ουσία, λοι­πόν, δεν είναι νέες, αλλά μάλλον πα­λαιές αποκρυφιστικές μέθοδοι.

Ο όρος «Αποκρυφισμός» αναφέρεται στη μαγεία, αλχημεία, αστρολογία, θεοσοφία και νεκρομαντεία, που απο­τελούσαν τις μεθόδους των λαών της αρχαίας εποχής με τις οποίες πίστευ­αν ότι είχαν τη δύναμη να ενεργοποιούν και να εξουσιάζουν δυνά­μεις της φύσης, οι οποίες εκτός των άλλων μπορούσαν και να θεραπεύ­σουν.

"Ἀρωματοθεραπεία". Μιὰ ἀκόμα νεοποχήτικη "θεραπεία" ποὺ εἶναι ἀσύμβατη καὶ μὲ τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ μὲ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη

“Αρωματοθεραπεία”. Μια ακόμα νεοποχήτικη “θεραπεία” που είναι ασύμβατη και με την χριστιανική πίστη και με την ιατρική επιστήμη

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε περιοδικά ποικίλης ύλης ή μόδας και υγείας, διαφημίσεις στην τηλεόραση και φαρμακεία να κατακλύζονται από τα λεγόμενα προϊόντα “αρωματοθεραπείας”.

Υπόσχονται “ευεξία”, ψυχοσωματική “ισορροπία” , “θεραπεία” , αναζωογόνηση, από κάποιες παθήσεις.

Εκτός απο τα αρώματα της αρωματοθεραπείας , που κατά βάσιν είναι αιθέρια έλαια, συγγενή προϊόντα αποτελούν και τα “ανθοϊάματα Bach” τα οποία αν και έχουν διαφορετική προέλευση και τρόπο δράσης υποτίθεται ότι συνδυάζουν τη “δύναμη της φύσης για την εναρμόνιση σώματος, νου και πνεύματος”.

​Η Ιστορία πίσω από τα Ανθοϊάματα

Τα ανθοϊάματα γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1930 στην Αγγλία, από το όραμα του Dr. Edward Bach (Έντουαρντ Μπαχ), ενός διακεκριμένου γιατρού, βακτηριολόγου και ομοιοπαθητικού. Ο Μπαχ, παρατηρώντας τους ασθενείς του, συνειδητοποίησε ότι η σωματική ασθένεια είναι συχνά το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης συναισθηματικής ή ψυχικής δυσαρμονίας.

Νεοσαμανισμός: Μιὰ σύγχρονη πνευματικὴ πλάνη. (Θεολογικὴ προσέγγιση σύγχρονων μορφῶν «πνευματικότητας» ὑπό το φῶς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 20η Ιουλίου 2026

ΝΕΟΣΑΜΑΝΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ

(Θεολογική προσέγγιση σύγχρονων μορφών «πνευματικότητας» υπό το φως της Ορθοδόξου Πίστεως)

Συνεχίζουμε τις αναφορές μας σε σύγχρονες πλάνες. Μία από αυτές είναι και ο «Νεοσαμανισμός». Μια ακόμα σύγχρονη πνευματική διαστροφή της γνήσιας αγιοπνευματικής Πνευματικότητας, η οποία εντάσσεται στο γενικότερο αποκρυφιστικό χώρο των δοξασιών της «Νέας Εποχής του Υδροχόου» (New Age).

1. Εισαγωγή: η πνευματική κατάσταση της εποχής

Ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακή πρόοδο των επιστημών και της τεχνολογίας, καθώς και από την επικράτηση του ορθολογικού τρόπου σκέψης σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου. Παρά ταύτα, παρατηρείται παράλληλα μια έντονη πνευματική αναζήτηση, η οποία συχνά δεν εκφράζεται εντός του πλαισίου της εκκλησιαστικής εμπειρίας, αλλά στρέφεται προς εναλλακτικές και συγκρητιστικές μορφές θρησκευτικότητας.

Η αναζήτηση νοήματος, θεραπείας και υπαρξιακής πληρότητας οδηγεί αρκετούς σύγχρονους ανθρώπους σε κινήματα και πρακτικές που αντλούν στοιχεία από προχριστιανικές ή μη χριστιανικές παραδόσεις, τα οποία εντάσσονται συχνά στον ευρύτερο χώρο του λεγόμενου «Νεοπαγανισμού» και της «Νέας Εποχής».

2. Ο σαμανισμός ως ιστορικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και ο σαμανισμός, ο οποίος, σύμφωνα με την ανθρωπολογική επιστήμη, αποτελεί ένα σύνθετο σύστημα θρησκευτικών αντιλήψεων και πρακτικών που συνδέεται με τεχνικές έκστασης, θεραπείας και επικοινωνίας με τον αόρατο κόσμο.

Με αυτό το σύγχρονο πνευματιστικό φαινόμενο θα ασχοληθούμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας, καθότι και αυτή η πλάνη έχει τη δική της θέση στην σύγχρονη τραγική πραγματικότητα.

«Πῶς γίνεται νὰ εἶσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος καὶ νὰ πιστεύεις στὸν Θεό;;;»

«Πώς γίνεται να είσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος και να πιστεύεις στον Θεό;;;»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών». ~Αλβέρτος Αϊνστάιν~

Διάβασα σε μια σελίδα που υποτίθεται ότι είναι επιστημονική και απευθύνεται δίνοντας τροφή για σκέψη σε «σκεπτόμενους ανθρώπους» το παραπάνω ερώτημα, συνοδευόμενο από ένα κείμενο που θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν αποτύπωνε μια τόσο θεμελιώδη σύγχυση.

Η λογική του είναι περίπου αυτή,

«Αν σπούδασες Φυσική, Χημεία ή Βιολογία και εξακολουθείς να πιστεύεις στον Θεό, τότε δεν έμαθες πραγματικά. Αν συνεχίζεις να πιστεύεις σε “μεταφυσικές μπούρδες”, μάλλον δεν θα έπρεπε να σου δίνουν πτυχίο!»

Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό μάθημα ιστορίας της Επιστήμης.Γιατί η πραγματική επιστήμη δεν συνεπάγεται αθεΐα αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Μάλιστα, μερικοί από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ιστορίας πίστευαν όχι απλώς γενικά σε «κάτι ανώτερο», αλλά στον Θεό και στη δημιουργία του κόσμου από τον Θεό.

«Ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι μιὰ παθητική, δειλὴ καὶ "πασιφιστικὴ" θρησκεία, ἂς διαβάσουν πρῶτα τὴν ἱστορία τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου.»

«Όσοι επιμένουν ότι ο Χριστιανισμός είναι μια παθητική, δειλή και "πασιφιστική" θρησκεία, ας διαβάσουν πρώτα την ιστορία του Αγίου Αρτεμίου.»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος, ο ένδοξος Πατρίκιος και Δούκας της Αιγύπτου, αποτελεί μία από τις λαμπρότερες μορφές της Εκκλησίας μας. Ένας άνθρωπος που από τα ύπατα αξιώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέβηκε στο υψηλότερο αξίωμα που μπορεί να λάβει ο άνθρωπος το στεφάνι του Μάρτυρος του Χριστού.

Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 20 Οκτωβρίου κατ΄ έτος και έχει οριστεί ως προστάτης Άγιος της Ελληνικής Αστυνομίας,καθώς και πολιούχος της Μυκόνου.

Δεν ήταν ένας ασκητής της ερήμου ούτε ένας άνθρωπος που έζησε μακριά από τον κόσμο. Ήταν στρατηγός. Διοικητής. Άνθρωπος της ευθύνης, της πειθαρχίας και της δράσης. Η παράδοση τον συνδέει στενά με την Πάτρα, όπου επέβλεψε την κατασκευή υδραγωγείου, ενώ στρατοπεδευμένος στην περιοχή της σημερινής Μονής Γηροκομείου φρόντιζε τους φτωχούς, τους αδύναμους και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Γιατί ο αληθινός άρχοντας δεν εξουσιάζει αλλά διακονεί.

Βλέπουν οἱ νέοι μας τὴν Ὀρθοδοξία σάν... οὖφο; Ἀπαντήσεις στοὺς ἰσχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμοῦ.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του – ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα – αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα – σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:

«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Ἡ γλωσσικὴ ἱκανότητα καὶ ὁ πύργος τῆς Βαβέλ

Η γλωσσική ικανότητα και ο πύργος της Βαβέλ

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Σύμφωνα με τους οπαδούς της εξέλιξης, όπως το ανθρώπινο σώμα προήλθε σταδιακά από τα ζώα, έτσι και η γλωσσική του ικανότητα, ήταν κάτι που προήλθε εξελικτικά από χειρονομίες, μορφασμούς κι άναρθρους φθόγγους.

Αντίθετα με αυτό το μοντέλο, η Αγία Γραφή μάς διδάσκει ότι σκέψη και γλώσσα ήταν κάτι που δόθηκε ως χάρισμα στον άνθρωπο στην αρχή της δημιουργίας του από το Θεό. Γνωρίζουμε επίσης ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή, υπήρχε μια εποχή, όπου οι άνθρωποι ήταν συγκεντρωμένοι σε ένα σημείο και μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Όμως κατά τη διάρκεια ανοικοδόμησης του πύργου της Βαβέλ, επήλθε σύγχυση των γλωσσών, δηλαδή δημιουργήθηκαν πολλές γλώσσες και οι άνθρωποι διασπάστηκαν σε διάφορα έθνη.

Η σύγχρονη επιστήμη της Γλωσσολογίας μάς λέει ότι η επιστημονική έρευνα της γλώσσας στις πρώτες της αρχές είναι αδύνατη, δεδομένου ότι ή γένεση της γλώσσας είναι πολύ παλιά. Ωστόσο, θα προσθέταμε εμείς, μια σειρά από λογικά επιχειρήματα είναι δυνατόν να στηρίξουν περισσότερο τη βιβλική εκδοχή της γλωσσογονίας παρά την εξελικτική.

Οι ειδικοί συμφωνούν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι γενετικά προγραμματισμένος για την ανάπτυξη της γλώσσας. Μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχουν αντίστοιχα γλωσσικά κέντρα τα οποία τον βοηθάνε να αποκτήσει τη γλωσσική ικανότητα. Τέτοια γλωσσικά κέντρα δεν υπάρχουν στον εγκέφαλο των ζώων. Γι’ αυτό και οι χιμπατζήδες, παρά τις επανειλημμένες και πολύχρονες προσπάθειες των εξελικτικών, είναι αδύνατο να μάθουν ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις μορφές της ανθρώπινης γλώσσας.

Ὁ Ζ΄ Κανών τῆς Β΄ Οἰκ. Συνόδου καὶ ἡ προχειρότης ἐπικλήσεώς του ἐκ τῶν συγχρόνων ἑνωτικῶν

Ὁ Ζ΄ Κανών τῆς Β΄ Οἰκ. Συνόδου καὶ ἡ προχειρότης ἐπικλήσεώς του ἐκ τῶν συγχρόνων ἑνωτικῶν

Ὑπὸ τοῦ Βασιλείου Ἰ. Τουλουμτσῆ, ὑπ. δρ Θεολογικῆς Σχολῆς Ε.Κ.Π.Α.

Ὁ κατ’ ἐξοχὴν κανόνας ποὺ ἐπικαλοῦνται κατὰ κύριο λόγο οἱ νέοι κανονολόγοι ὡς πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς οἰκονομίας, εἶναι ὁ Ζ΄ (7ος) τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς (καὶ ὁ 95ος τῆς Πενθέκτης ποὺ οὐσιαστικὰ τὸν ἐπαναλαμβάνει).

Στὴ σύγχρονη πρακτικὴ παρατηρεῖται ὅτι ὁ κανόνας αὐτὸς χρησιμοποιεῖται ἀφειδῶς καὶ ἀπροϋπόθετα γιὰ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς ὡς εἶδος “κολυμβήθρας τοῦ Σιλωάμ”, ποὺ ἄκομψα οἰκονομεῖ τοὺς πάντες, δίχως νὰ λαμβάνεται ὑπόψιν οὔτε τὸ γράμμα ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ κανόνα. Ἔχει ἐπικρατήσει ἡ λανθασμένη ἄποψη ὅτι ὁ κανόνας αὐτὸς εἶναι ὁ “κανόνας τῆς οἰκονομίας” καὶ μὲ αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ παραπέμπεται ἀλόγιστα ὡς κανονικὸ στήριγμα ἀθεμελίωτων προτροπῶν, ἰδίως δὲ σὲ περιβάλλοντα οἰκουμενικῶν συγκλήσεων. Ἔτσι, ἀναφέρεται ἀδόκιμα, αὐθαίρετα καὶ ἀλόγιστα γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ ἐπιθυμεῖται νὰ ἀσκηθεῖ (ἀπροϋπόθετη) οἰκονομία, καὶ μάλιστα ἀκόμη καὶ γιὰ περιπτώσεις μὲ τὶς ὁποῖες ὁ κανόνας δὲν ἔχει ἀπολύτως καμία σχέση, ὅπως εἶναι ἐπὶ παραδείγματι τὸ ζήτημα τῆς ἀποδοχῆς ἱερωσύνης ἐξ αἱρέσεως, δεδομένου ὅτι ὁ κανόνας ἀναφέρεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον στὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος [1], ἔχοντας οὐδεμία σχέση μὲ αὐτὸ τῆς ἱερωσύνης. Δεῖγμα καὶ αὐτὸ τοῦ ἀντιεπιστημονικοῦ καὶ ἀντιεκκλησιαστικοῦ τρόπου χρήσης τῶν κανόνων.

Τρομοκράτης καὶ ρατσιστὴς ὁ Ἰησοῦς Χριστός;

Τρομοκράτης και ρατσιστής ο Ιησούς Χριστός;

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου

Η “χριστιανοφοβία” αν μη και “Χριστοφοβία” του δήθεν προοδευτικού δυτικού κόσμου καλά κρατεί.

Διαπιστώνουμε τελευταία ότι άνθρωποι , συνήθως από θέσεις ευθύνης, που προωθούν τις νέες ατζέντες και φλυαρούν ακατάσχετα υπερασπιζόμενοι τις νέες ιδεολογίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα-λάστιχο είναι ακριβώς αυτοί που αν και (στα χαρτιά τουλάχιστον) χριστιανοί, όμως χρησιμοποιούν μία μάλλον “χριστιανοφοβική” ρητορική μίσους που όμως περνάει στα ψιλά, αν περνάει καθόλου, των ειδήσεων.

Μπορεί στη χώρα μας να μην εκδηλώνονται ακόμα τέτοια φαινόμενα με ένταση όμως δεν θα περάσει καιρός και θα τα δούμε κι εδώ.

Πράξεις όπως το νομοσχέδιο που κατατίθεται στον Καναδά και ουσιαστικά ποινικοποιεί την Αγία Γραφή γιά τα θεόπνευστα χωρία της που αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στις μη αποδεκτές ως φυσιολογικές ,για Χριστιανούς, ιδεολογίες φύλου και σεξουαλικότητας όσο δε και σε “δικαιώματα” όπως η έκτρωση.

Ας δούμε, γιά την ώρα , τι συμβαίνει σε μιά προηγμένη χώρα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και ένα σύνολο χωρών χριστιανικών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στο έγκυρο σάϊτ christianpost.com, διαβάζουμε σχετικά με έναν Χριστιανό ιερέα ο οποίος απολύθηκε επειδή έκανε κήρυγμα με θέμα την «πολιτική ταυτότητας» σε σχολείο της Εκκλησίας της Αγγλίας πριν από τρία χρόνια, και ο οποίος έχει κινηθεί νομικά εναντίον του πρώην εργοδότη του. Η υπόθεσή του θα εκδικαστεί (εν τω μεταξύ το σάϊτ ενημερώνει πως μετά από 7 χρόνια δικαιώθηκε ο ιερέας) ενώπιον δικαστηρίου εργατικών διαφορών στις επόμενες εβδομάδες.

Εκπροσωπούμενος από το Χριστιανικό Νομικό Κέντρο , ο Αιδεσιμότατος Δρ. Μπέρναρντ Ράνταλ οδηγεί το Trent College στο δικαστήριο για διακρίσεις, παρενόχληση, θυματοποίηση και άδικη απόλυση, αφού το σχολείο τον κατήγγειλε – εν αγνοία του – στην κυβερνητική αντιτρομοκρατική αρχή για το κήρυγμα του 2018.

Ο Ράνταλ, 49 ετών, από το Ντέρμπισαϊρ, χειροτονήθηκε από την Εκκλησία της Αγγλίας το 2006. Εργαζόταν στο σχολείο για τέσσερα χρόνια μέχρι που απολύθηκε το 2019.

Είπε στο Δικαστήριο Απασχόλησης των Ανατολικών Μίντλαντς ότι το σχολείο δεν είχε δείξει «καμία απολύτως εκτίμηση για την ανησυχία που είχε για όσους ήταν αναστατωμένοι ή μπερδεμένοι από την εφαρμογή του προγράμματος «Εκπαιδεύστε και Γιορτάστε» – ενός φιλανθρωπικού οργανισμού που παρέχει εκπαίδευση «για την ενσωμάτωση του φύλου, της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού στον ιστό» των οργανώσεών του.

Τὸ ἐπικίνδυνο μονοπάτι τῆς "εὐεξίας" ποὺ ὑπόσχονται οἱ ἐναλλακτικοὶ "θεραπευτές".

Το επικίνδυνο μονοπάτι της “ευεξίας” που υπόσχονται οι εναλλακτικοί “θεραπευτές”.

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου

​Η έννοια της “ευεξίας” έχει γίνει της μόδας τελευταία. Αποτελεί κεντρικό σημείο αναφοράς για τους εναλλακτικούς θεραπευτές της Νέας Εποχής.

​Για τον χώρο των εναλλακτικών και ολιστικών θεραπειών, η ευεξία δεν είναι απλώς η απουσία ασθένειας, αλλά μια κατάσταση απόλυτης ισορροπίας ανάμεσα στο σώμα, τον νου και το πνεύμα.

​Η βάση: Στηρίζεται συχνά στην ιδέα της «ζωτικής ενέργειας» (όπως το τσι ή η πράνα) που ρέει στο σύμπαν και στον άνθρωπο.

Ο στόχος: Η ευεξία επιτυγχάνεται όταν αυτή η ενέργεια ρέει ανεμπόδιστα. Οι εναλλακτικές πρακτικές (π.χ. βελονισμός, γιόγκα, ενεργειακές θεραπείες) στοχεύουν στην αυτοθεραπεία, την εσωτερική αρμονία και την εναρμόνιση του ατόμου με το περιβάλλον του. Η ευθύνη της ευεξίας ανήκει κυρίως στο ίδιο το άτομο και στις δικές του εσωτερικές δυνάμεις.

Η Θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η Ορθόδοξη Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο ως ενιαία ψυχοσωματική οντότητα, όμως τοποθετεί την ευεξία σε ένα εντελώς διαφορετικό, χριστοκεντρικό πλαίσιο.

​Η πνευματική υγεία: Για την Ορθοδοξία, η πραγματική υγεία και “ευεξία” της ψυχής και του σώματος δεν πηγάζει από απρόσωπες συμπαντικές ενέργειες, αλλά είναι δώρο του Αγίου Πνεύματος.

Η θεραπεία: Επιτυγχάνεται μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας (Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, Ευχέλαιο) και την προσωπική πνευματική άσκηση (προσευχή, νηστεία, κλπ).

Η επιφύλαξη: Η Εκκλησία στέκεται κριτικά απέναντι σε πολλές εναλλακτικές θεραπείες. Ο λόγος είναι ότι συχνά αυτές οι πρακτικές είναι συνδεδεμένες με ανατολικές θρησκείες ή πανθεϊστικές φιλοσοφίες (κάποιες διαβάσαμε παραπάνω όπως τα τσάκρας, η πράνα, η ζωτική ενέργεια, κλπ) οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με το ορθόδοξο δόγμα.

Λάθη στὴν μετάφραση τῆς Βιβλικῆς Ἑταιρείας (Γ΄ Μέρος)

ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Γ΄ ΜΕΡΟΣ Δείτε και το (Α΄ ΜΕΡΟΣ) & (Β΄ΜΕΡΟΣ)

Χρήστος Σαλταούρας

Συνεχίζουμε την παράθεση μεταφραστικών λαθών από την έκδοση της Αγίας Γραφής στην Δημοτική της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας. Υπενθυμίζουμε ότι για την Παλαιά Διαθήκη η Βιβλική Εταιρεία ακολουθεί το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο. Συνεπώς η αρίθμηση των εδαφίων και κεφαλαίων στην παρούσα μελέτη ακολουθεί το Μασοριτικό κείμενο.

Παραθέσεις από την μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας. Οι υπογραμμίσεις δικές μας:

Ησαΐας 34 :16 «Αναζητήστε στο βιβλίο του Κυρίου και διαβάστε· ούτ’ ένα από τα ζώα αυτά δε θα παραλειφθεί! Γιατί ο Κύριος με το στόμα του έδωσε προσταγή, διέταξε και το Πνεύμα του τα συνάθροισε».

Δεινή γενική κακοποίηση του εδαφίου. Πρόκειται για παράφραση και όχι μετάφραση ! Θα αρκεστούμε μόνο να αναφέρουμε ότι μεταφράζεται με τρίτο πρόσωπο –«στόμα του» η Εβραϊκή λέξη πρώτου προσώπου פִי֙ που σημαίνει «στόμα ΜΟΥ» !!! Επίσης πριν την λαθεμένη μετάφραση αυτής της λέξης προστίθεται η ανύπαρκτη στο εν λόγω σημείο λέξη «Κύριος» !!! Φυσικά όλα αυτά γίνονται για να αποκρυβεί όπως έχουμε πει και στις προηγούμενες μελέτες μας η διάκριση προσώπων στον Θεό.

Το ομιλών θείο πρόσωπο λέγει «στόμα μου» και για άλλο θείο πρόσωπο λέγει «το Πνεύμα του».

Ησαΐας 45:1 «Ο Κύριος λέει στο βασιλιά Κύρο, σ’ αυτόν που έχρισε και υποστήριξε για να υποτάξει μπρος του τα έθνη και ν’ αφοπλίσει τους βασιλιάδες, ν’ ανοίξει μπρος του τα θυρόφυλλα των πόλεων, ώστε οι πύλες να μη μένουν πια κλειστές».

Το Εβραϊκό κείμενο λέγει : «Οὕτω λέγει Κύριος πρὸς τὸν κεχρισμένον αὑτοῦ, τὸν Κῦρον, τοῦ ὁποίου τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκράτησα, διὰ νὰ ὑποτάξω τὰ ἔθνη ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ θέλω λύσει τὴν ὀσφὺν τῶν βασιλέων, διὰ νὰ ἀνοίξω τὰ δίθυρα ἔμπροθεν αὐτοῦ· καὶ αἱ πῦλαι δὲν θέλουσι κλεισθῆ».

Το ίδιο μοτίβο παραποίησης του εδαφίου για τον ίδιο λόγο. Μεταφράζεται το πρώτο πρόσωπο σε τρίτο πρόσωπό για να μην φανεί η διάκριση προσώπων στον Θεό.

Η λέξη הֶחֱזַ֣קְתִּי σημαίνει «υποστήριξα» όχι «υποστήριξε».

Ιεζεκιήλ 9:4 και του είπε: «Πήγαινε, διάσχισε την Ιερουσαλήμ και βάλε σημάδι στα μέτωπα των ανθρώπων εκείνων που στενάζουν και θλίβονται για τις βδελυρές πράξεις που γίνονται μέσα στην πόλη» .

Μεταφράζεται ως «σημάδι» η λέξη תָּ֜ו (Ταβ) του Εβραϊκού κειμένου. Η λέξη תָּ֜ו δεν σημαίνει γενικά ΣΗΜΕΙΟΝ στα Εβραϊκά. Η λέξη תָּ֜ו είναι η ονομασία του 22ου και τελευταίου γράμματος της Εβραϊκής αλφαβήτου, του Ταβ – ת - Η λέξη ΣΗΜΕΙΟΝ (γενικώς) στα Εβραϊκά είναι אות όπως για παράδειγμα στο εδάφιο Γένεση 4:15 : «και έθετο Κύριος ο Θεός σημείον (אות) τω Κάϊν του μη ανελείν αυτόν πάντα τον ευρίσκοντα αυτόν». Σύμφωνα λοιπόν με το Εβραϊκό κείμενο του εδαφίου Ιεζεκιήλ 9:4, ο Θεός δίνει εντολή για την τοποθέτηση του γράμματος Ταβ - ת- ως Σημείον σωτηρίας στα μέτωπα των ευσεβών ανθρώπων. Το γράμμα Ταβ γράφεται έτσι ת στην κλασική Εβραϊκή γραφή. Την εποχή όμως του Προφήτου Ιεζεκιήλ το γράμμα Ταβ και όλο γενικά το αλφάβητο γράφονταν στην παλαιο- Εβραϊκή γραφή ! Στην Παλαιο-Εβραϊκή γραφή το Ταβ είχε σχήμα Σταυρού + !!! Ο τρόπος μετάφρασης της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας, αποκρύβει την προτύπωση του Σταυρού του Χριστού στο εν λόγω εδάφιο και χαροποιεί τους αντιχρίστους Ραββίνους !

Γιόγκα Γέλιου καὶ Ὀρθοδοξία. Ὀρθόδοξη θεώρηση

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου

Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε στο προσκήνιο μιά νέα “θεραπεία” , η Γιόγκα Γέλιου. Όσοι την εξασκούν και την μεταφέρουν στους πελάτες τους ισχυρίζονται πως στον κόσμο των ημερών μας που πνίγεται από το άγχος, την αγωνία επιβίωσης, τις ατελείωτες υποχρεώσεις, τους πολύ έντονους καθημερινούς ρυθμούς, το νεοφανές αυτό είδος γιόγκα αποτελεί μιά πολύ καλή μέθοδο “εκτόνωσης” και ενίσχυσης της ψυχοσωματικής ισορροπίας.

Είναι όμως έτσι; Είναι επιστημονική μέθοδος θεραπείας; Είναι συμβατή με την Ορθόδοξη πίστη έτσι όπως την προσφέρουν στους ανθρώπους αναμεμειγμένη με ινδουϊστικές θεωρίες και πρακτικές (διαλογισμός, pranayama, ασκήσεις γιόγκα);

Ας δούμε ποιές μπορεί να είναι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Η Γιόγκα Γέλιου (Laughter Yoga) ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90 από τον Ινδό γιατρό Dr. Madan Kataria. Θεωρείται από τους υποστηρικτές της ως το αντίδοτο του σύγχρονου άγχους.

​Στην εποχή του multitasking, της ψηφιακής κόπωσης και του καθημερινού στρες, αναζητούμε συνεχώς τρόπους για να βρούμε την εσωτερική μας ισορροπία. Οι εναλλακτικοί “θεραπευτές” της γιόγκας γέλιου λένε πως το πιο ισχυρό «φάρμακο» το κουβαλάμε ήδη μέσα μας. Ονομάζεται Γιόγκα Γέλιου και δεν απαιτεί ευλυγισία, ειδικό εξοπλισμό ή… αίσθηση του χιούμορ! 

​Τι ακριβώς είναι;

Σύμφωνα πάντα με τους εκπαιδευμένους “θεραπευτές”… 

​Η Γιόγκα Γέλιου είναι μια πρωτοποριακή μέθοδος που συνδυάζει ασκήσεις παρατεταμένου, εκούσιου γέλιου με βαθιές αναπνοές της γιόγκα (Pranayama).

​Το μυστικό της επιτυχίας της βασίζεται σε ένα επιστημονικό δεδομένο:

​Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να ξεχωρίσει το προσποιητό από το πραγματικό γέλιο.

Λάθη στὴν μετάφραση τῆς Βιβλικῆς Ἑταιρείας (Β΄Μέρος)

ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Β΄ ΜΕΡΟΣ Δείτε και το (Α΄ ΜΕΡΟΣ)

Χρήστος Σαλταούρας

Συνεχίζουμε την παράθεση μεταφραστικών λαθών από την έκδοση της Αγίας Γραφής στην Δημοτική της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας. Υπενθυμίζουμε ότι για την Παλαιά Διαθήκη η Βιβλική Εταιρεία ακολουθεί το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο. Συνεπώς η αρίθμηση των εδαφίων και κεφαλαίων στην παρούσα μελέτη ακολουθεί το Μασοριτικό κείμενο.

Παραθέσεις από την μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας. Οι υπογραμμίσεις δικές μας:

Γένεση 10:21 « Ο Σημ, ο μεγαλύτερος αδερφός του Ιάφεθ, είναι ο γενάρχης όλων των Εβραίων».

Σύμφωνα με την μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας ο Σήμ ο γιος του Νώε είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Ιάφεθ. Αυτό όμως όπως θα δούμε δεν είναι αληθές. Παρερμηνεύεται η Εβραϊκή πρόταση.

« Καὶ ἦν Νῶε ἐτῶν πεντακοσίων καὶ ἐγέννησε τρεῖς υἱούς, τὸν Σήμ, τὸν Χάμ, καὶ τὸν ᾿Ιάφεθ» Γένεση 5:32.

Δύση: Ἡ ἀρχὴ τῆς τελικῆς πτώσης

Δύση: Η αρχή της τελικής πτώσης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο γνωστός Γάλλος λόγιος Εμμανουέλ Τοντ, συγγραφέας και του βιβλίου «Η ήττα της Δύσης» που κυκλοφορεί και στα ελληνικά (Έκδοση «Πεδίο») σε συνέντευξή που είχε δώσει στην γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό» (13-14/1/2024, σελ. 18) μίλησε για την επερχόμενη τελική πτώση της Δύσης. Ως αιτία αυτής της εξέλιξης θεωρεί την κατάρρευση του προτεσταντισμού γενικώς και ειδικότερα, στις χώρες οι οποίες λόγω του κοσμικού πνεύματος και της «ηθικής» του αναπτύχθηκαν βιομηχανικά και οικονομικά, κάτι που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ στο βιβλίο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού». Υπενθυμίζεται ότι μεταξύ αυτών των χωρών είναι η Αγγλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, και αυτές της Σκανδιναβίας.

Ο προτεσταντισμός, στους τύπους, λέγεται χριστιανικός. Στην ουσία του είναι ένα σύνολο διαφόρων κοσμικών «συλλόγων», του τύπου ροταριανών, σοροπτιμιστριών κ.α., και είναι πλήρως αφομοιωμένος στη μετανεωτερικότητα και στην εγωιστική αντίληψη του κόσμου. Σημειώνεται ότι στο αναφερθέν βιβλίο του ο αγνωστικιστής Βέμπερ προέβλεψε ότι οι επιστήμονες στη Δύση θα εξελιχθούν σε «επαγγελματίες δίχως συνείδηση, σε ηδονιστές χωρίς καρδιά και αυτά τα μηδενικά θα νομίζουν ότι είναι η πεμπτουσία της επιστήμης…».

Λάθη στὴν μετάφραση τῆς Βιβλικῆς Ἑταιρείας (Α΄Μέρος)

ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Χρήστος Σαλταούρας

Στην παρούσα μελέτη θα παραθέσουμε ορισμένα λάθη που περιέχονται στην μετάφραση στην Δημοτική της Αγίας Γραφής που έχει εκδόσει η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία. Ως προς την Παλαιά Διαθήκη η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία, που προτεσταντίζει, βασίζεται στο Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο για τον λόγο αυτό και οι παραθέσεις ακολουθούν την αρίθμηση κεφαλαίων και εδαφίων του Μασοριτικού. Τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία κυκλοφορεί δύο μορφές μετάφρασης της Αγίας Γραφής, την έκδοση με τα 66 βιβλία που δέχονται οι Προτεστάντες και την έκδοση με τα 76 βιβλία που δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και στην έκδοση όμως με τα 76 βιβλία, η μετάφραση των 39 βιβλίων από τα 49 της Παλαιάς Διαθήκης, ακολουθεί το Εβραϊκό Μασοριτικό κείμενο.

Παραθέσεις από την μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας, οι υπογραμμίσεις δικές μας:

Ψαλμός 22:17 «Σκύλοι με κύκλωσαν, κακοποιών φατρία μ’ έβαλε στη μέση· ξεσκίσανε τα χέρια και τα πόδια μου».

«Κρυφὸ Σχολειό - Ἀπὸ τοὺς βάρβαρους Ὀθωμανοὺς μέχρι τοὺς ἀνίερους σύγχρονους ψευδοϊστορικούς, τὸ φῶς τῆς γνώσης ἐπιβιώνει»

«Κρυφό Σχολειό - Από τους βάρβαρους Οθωμανούς μέχρι τους ανίερους σύγχρονους ψευδοϊστορικούς, το φως της γνώσης επιβιώνει»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Να ισχυρίζεται κανείς κατηγορηματικά ότι το Κρυφό Σχολειό «δεν υπήρξε ποτέ» δεν είναι απλώς λάθος,είναι εντελώς ανιστόρητο,είναι μια ολομέτωπη επίθεση στην ιστορία μας και στις ρίζες μας. Είναι μια αναίσχυντη προσπάθεια να σβηστεί η μνήμη ενός λαού που κράτησε ζωντανή τη φλόγα της γνώσης, της γλώσσας και της πίστης του .

Οι λόγοι αυτής της στάσης είναι πολλοί και διάφοροι. Πρώτον, υπάρχει ο αντι-ρομαντικός ορθολογισμός των νεότερων ιστορικών ρευμάτων, που θεωρεί ύποπτο οτιδήποτε εμπεριέχει συγκίνηση, πίστη ή εθνικό πάθος. Δεύτερον, λειτουργεί ένας ιδεολογικός μηδενισμός, που επιχειρεί να αποδομήσει τις συλλογικές μνήμες στο όνομα μιας ψυχρής «αντικειμενικότητας», παραβλέποντας πως η ιστορία δεν είναι μόνο γεγονότα, αλλά και βίωμα. Τρίτον, υπάρχει μια πολιτισμική μόδα απομυθοποίησης όσο πιο ριζοσπαστικά αμφισβητεί κανείς τα σύμβολα του παρελθόντος, τόσο πιο «προοδευτικός» μοιάζει. Έτσι, η ιστορική αλήθεια υποχωρεί μπροστά στην πρόθεση εντυπωσιασμού.

Ωστόσο οι ιστορικές πηγές και οι μαρτυρίες είναι αδιαψευστες,από τον 15ο αιώνα ήδη οι πηγές μιλούν για περιορισμούς στην ελληνική παιδεία. Ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, το 1460 σημειώνει: «πού τα παιδευτήρια της σοφίας;

Δὲν προσκύνησαν μιὰ ζακέτα. Τίμησαν τὸν Ἅγιο.

Δεν προσκύνησαν μια ζακέτα. Τίμησαν τον Άγιο.

Γεώργιος Αποστολάκης

Η Εφημερίδα των Συντακτών, σχολιάζοντας την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου από πιστούς στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, χαρακτήρισε το γεγονός «καθαρή ειδωλολατρία». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που φανερώνει ότι ο συντάκτης του άρθρου είτε αγνοεί πλήρως την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση είτε επιλέγει να την ερμηνεύσει αποκλειστικά με τα κριτήρια ενός ορθολογισμού που αδυνατεί να κατανοήσει το βίωμα της Εκκλησίας.

Για την Ορθοδοξία, η τιμή των ιερών λειψάνων δεν είναι ούτε δεισιδαιμονία ούτε λατρεία της ύλης. Είναι συνέπεια της πίστεως ότι ο άνθρωπος σώζεται ολόκληρος – ψυχή και σώμα – και ότι το σώμα του αγίου έγινε «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19). Η Χάρη του Θεού δεν αγιάζει μόνο την ψυχή, αλλά διαπερνά και το σώμα, το οποίο γίνεται φορέας της θείας ενεργείας ακόμη και μετά την κοίμησή του. Γι' αυτό η Εκκλησία τιμά τα λείψανα των αγίων ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ενώ η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος κατοχύρωσε δογματικά την τιμητική προσκύνησή τους.

Η εκκλησιαστική παράδοση μάλιστα διακρίνει τα λείψανα σε δύο κατηγορίες.

Πρώτου βαθμού είναι τα ίδια τα τίμια λείψανα του σώματος: τα οστά, οι τρίχες, το αίμα, ακόμη και ολόκληρο το άφθαρτο σκήνωμα του αγίου.

Δευτέρου βαθμού είναι τα αντικείμενα που βρίσκονταν σε άμεση και διαρκή επαφή με το αγιασμένο σώμα του: τα ενδύματα, η ζώνη, τα υποδήματα, τα εργαλεία της ασκήσεώς του, τα προσωπικά του αντικείμενα.