Γιῶργος Σαραντάρης, ὁ λησμονημένος ποιητὴς καὶ πολεμιστὴς τοῦ 1940

Γιῶργος Σαραντάρης, ὁ λησμονημένος ποιητής καί πολεμιστής τοῦ 1940

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου , Φιλόλογος - Θεολόγος

«Δέν ἔχω γνωρίσει, θά ᾽θελα νά τό διακηρύξω, μορφή πνευματικοῦ ἀνθρώπου ἁγνότερη ἀπό τή δική του. Ἄπραγος, ἀδέξιος, ἀνίκανος γιά ὁτιδήποτε πρακτικό, ζοῦσε μέ τό τίποτε, καί δέν τοῦ χρειαζότανε τίποτε ἄλλο ἔξω ἀπό τήν Ποίηση… Ἔτσι ὅμως εἶχε φτάσει ὥς τό σημεῖο νά μπορεῖ νά ὑψώνει τά μεγάλα του ἀσθενικά μάτια ὥς τίς πλατωνικές Οὐσίες». Ὀδυσσέας Ἐλύτης

Ὁ θαυμασμός τοῦ νομπελίστα ποιητῆ μας εἶναι γιά τόν Γιῶργο Σαρα­ντάρη, τόν μεγάλο ποιητή καί στοχαστή τῆς γενιᾶς τοῦ 1930. Πολέμησε ἡρωικά στήν πρώτη γραμμή τοῦ πολέμου τό 1940, ἀλ­λά δέν ἔπεσε νεκρός ἐκεῖ, ὅ­πως ὁ συ­νταγματάρχης Δαβάκης, ὁ ὑ­πολοχαγός Διάκος καί ἑκατοντάδες ὑπαξιωματικοί καί στρατιῶτες. Τό ἰσχνό καί ἀσθενικό σῶμα του -ζύγιζε μόνο λί­γες δεκάδες ὀ­κάδες- ὑπέφερε ἀγόγγυστα τίς κακουχί­ες, ἀρρώστησε ἀπό αὐ­τές καί πέθανε σέ νοσοκομεῖο τῆς Ἀθήνας σέ ἡλικία 33 ἐ­τῶν.

Ἀλυτρωτικὸ τσ(ι)άμικο

Ἀλυτρωτικό τσ(ι)άμικο

Εὐδοξία Αὐγουστίνου , Φιλόλογος - Θεολόγος

Χωρίς κανένα ἴχνος σεβασμοῦ τῆς ἱστορίας, οἱ «Τσ(ι)άμηδες» ἐπιχειροῦν μιά πρωτοφανῆ διαστροφή καί παρα­χά­ραξη τῆς ἀλήθειας. Σέ ἔντυπά τους, ὁ­μιλίες στελεχῶν, σέ ἐκθέσεις τους χα­ρα­κτηρί­ζουν αὐθαίρετα καί ἀνιστόρητα ὡς ὁμοε­θνεῖς τους ἥρωες τοῦ Σουλίου, ὅπως τόν Κίτσο Τζαβέλλα, τόν Μᾶρκο Μπότσαρη, καί τούς κατατάσσουν στίς «σπουδαῖες μορφές προγόνων τους». Οἰκειοποιοῦ­νται ἀκόμη καί τή μητέρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τήν Ὀλυ­μπι­άδα, καθώς καί τόν βασιλιά τῆς Ἠ­πεί­ρου Πύρρο, πού ἀνῆκε στήν καθαρά ἑλληνική φυλή τῶν Μολοσσῶν.

Ἐπίσης, τά σχολικά βιβλία τῆς Ἀλ­βανίας γράφουν ὅτι οἱ Ἕλληνες διέ­πρα­ξαν γενοκτονία, σκοτώνοντας τούς ἀλ­βανούς Τσάμηδες τῆς Τσαμουριᾶς. Ἐ­πι­πλέον, ἔχουν ἀφιερώσει μνημειακό συ­γκρό­τημα στήν ἀποκαλούμενη «γενο­κτο­νία τῶν Τσάμηδων ἀπό τούς Ἕλ­ληνες τό 1944» κι ἐκεῖ πραγμα­τοποι­­οῦ­νται σχετι­κές ἐκδηλώσεις. Αὐτά καί πολ­λά ἀκόμη μηχανεύονται, μόνο καί μόνο γιά νά ὑλο­ποιήσουν τό ὅραμά τους, τή «Μεγάλη Ἀλ­βανία», καί νά ἱκα­νοποιήσουν τόν ἀλυ­τρω­τισμό τους.

Πῶς ὅμως ἔχει τό θέμα τῶν Τσά­μη­δων;

Ἐκεῖ πού γονάτισε ὁ Ἄξονας

Ἐκεῖ πού γονάτισε ὁ Ἄξονας

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

«Μνήμη τοῦ λαοῦ μου σέ λένε Πίνδο καί σέ λένε Ἄθω.

……………….

Τά θεμέλιά μου στά βουνά

καί τά βουνά σηκώνουν

οἱ λαοί στόν ὦμο τους

καί πάνω τους ἡ μνήμη καίει

ἄκαυτη βάτος!»

(Ὀδ. Ἐλύτη, «Ἄξιόν ἐστι»)

Σκαρφαλώνοντας στά ἀετοράχια τῆς Πίνδου, πού «θαρρεῖς τ’ ἀστέρια φιλοῦνε», συναντᾶ κανείς γαντζωμένο στά 1.728 μέτρα σέ μία ἐκπληκτική τοποθεσία μέ ἀπεριόριστη θέα στό ὄρος Λύγκος, μεταξύ τῶν κοινοτήτων Φιλιππαῖοι καί Σαμαρίνα Γρεβενῶν, τό ἐντυπωσιακό Μνημεῖο τῆς Ἀννίτσας. Τό ὕψωμα αὐτό κατά τίς ἐπιχειρήσεις τοῦ ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου τό 1940 χρησιμοποιήθηκε ὡς βάση ἐξορμήσεως τῶν ἐπιτιθέμενων ἑλληνικῶν τμημάτων. Στό ἀναθηματικό σύμπλεγμα δεσπόζει ὁ πανύψηλος μαρμάρινος λευκός σταυρός, πού βρίσκεται στήν κορυφή, γιά νά θυμίζει τό πέρασμα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ ἀπό τήν περιοχή αὐτή, τή διδαχή του, καθώς καί τήν προφητεία του: «Τό κακόν θά ἔλθῃ μέχρι τόν Σταυρόν καί δέν θά μπορέσῃ νά πάῃ κάτω. Μή φοβηθῆτε. Μή φύγετε ἀπό τά σπίτια σας». Ἡ ἐν λόγῳ προφητεία ἐκπληρώθηκε τό φθινόπωρο τοῦ 1940.

Πῶς ὅμως ἐκτυλίχθηκαν τά γεγονότα;

Τεχνασμάτων δικαιωματισμός

Τεχνασμάτων δικαιωματισμός

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Εἰκονομαχία διεξάγεται σέ κάθε ἐπο­χή μέ διαφοροποιημένο κυριολεκτικά καί μεταφορικά τρόπο. Ἔτσι, φέτος, ἀπό τήν ἀρχή τοῦ Τριωδίου, ὁπότε καί κα­λού­μαστε νά πλησιάσουμε περισσότερο τόν Θεό, στήν Ἐθνική Πινακοθήκη τῆς Ἀθήνας φιλοξενεῖται ἔκθεση μέχρι τόν Σε­πτέμ­βριο(;) μέ τίτλο «Ἡ σαγήνη τοῦ ἀλ­λόκοτου». Σέ αὐτήν ἐκτίθενται «ἔργα τέχνης» διαστροφικά γιά τό πρόσωπο τοῦ θεανθρώπου Κυρίου, τῆς ὑπεραγίας Θε­οτόκου καί τῶν ἁγίων μας.

Γνωρίζουμε ὅτι στήν ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη καί λατρεία οἱ εἰκόνες θεωροῦνται μέσα ἀναγωγῆς στά εἰ­κονιζό­με­να πρόσωπα.

Δυστυχῶς, τά ἐκτιθέμενα ἔργα στήν Ἐθνική Πινακοθήκη μέ τήν προσωνυμία «Ἁγιογραφία 1», «Ἁγιογραφία 2» ὄχι μό­νο δέν ἐκπληροῦν αὐτό τόν σκοπό, ἀλ­λά εἶναι καί βλάσφημα. Ἐπιπλέον, ἡ βλα­­σ­φημία αὐτή, ἡ εἰκονομαχία τῶν ἡ­με­ρῶν μας, συνιστᾶ ὄχι ἁπλῶς ἐξύβριση τῶν θείων προσώπων καί αἰσχρή ἀλλοίωση τῆς ἱ­στορικῆς ἀλήθειας, ἀλλά προσβάλλει βάναυσα καί ἄμεσα τήν πίστη καί τή ζωή ἑκατομμυρίων ἑλλήνων ὀρ­θοδόξων χριστιανῶν. Μέ αὐτή τή δικαιωματιστική «τέ­χνη» θίγεται τόσο ἡ Ὀρ­θοδοξία ὅσο καί ἡ Ἑλλάδα. Προφα­νῶς δέν ὑπηρετεῖται ἡ τέχνη, ἀλλά τό... τέχνασμα μέ συγκεκριμένη στόχευση.

Στό ἔργο τοῦ εἰ­δωλολάτρη Λουκιανοῦ «Θεῶν ἐκκλησία» (9-11) πρίν 1.800 χρόνια κατακρίνεται ἡ ἐμφάνιση ἀλ­λο­­πρόσαλλων θεῶν μέ μορφή ζώων. Τί νά ποῦμε γιά τήν αὐθαιρεσία καί τό θράσος πού παρατηρεῖται σήμερα, σέ μιά χώρα ὅπου τό μεγαλύτερο ποσοστό τῶν πολι­τῶν δηλώνουν χριστιανοί ὀρθόδοξοι;

Μεγαλοβδομαδιάτικο Ἀντίφωνο

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ὁ λειτουργικός χωροχρόνος τῆς Ἐκ­κλησίας μας ἀναδίδει τίς ἅγιες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας τήν πιό εὐ­ω­διαστή του δόξα, καθώς κοσμεῖται ἀπό ἄρρητο ἐκφραστικό ὕψος ὕμνων. Στούς ὀρθόδοξους ναούς, μέσα στό κλί­μα τῆς κατάνυξης πού δημιουργοῦν οἱ ὕμνοι καί τά ἀναγνώσματα, αἰσθάνεται κανείς νά μεταρσιώνεται καί νά μεταφέρεται νοερά στόν τόπο ὅπου ὁ Χριστός ἔπα­θε, σταυ­ρώ­θηκε, θυσιάσθη­κε ὡς ἐ­θελόθυτο θύμα ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου σωτη­ρίας, καί ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς νικητής καί τροπαιοῦχος.

Ποιητικό ὕφος, πνευματική εὐαισθησία, μυσταγωγική εὐσέβεια, θρηνῶδες βίωμα, κατάνυξη συναντῶνται σέ ὅλους τούς ὕμνους. Μέ τήν ἐκφραστική τους δύναμη, τόν λυρισμό, τή δραματικότητα, τόν ποιητικό λόγο καί τήν ἐξαίσια μουσική τους συνεπαίρνουν τόν πιστό στίς Ἀκολουθίες καί τόν βοηθοῦν στή βίωση τοῦ θείου δράματος, μέ ἀποκορύφωμα τόν σταυρό καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ὑμνογράφοι ὅπως οἱ ἅγιοι Κο­σμᾶς ὁ Μελωδός, Ἰωάννης Δαμα­σκηνός, Ἀνδρέας Κρήτης, Ρωμανός ὁ Με­λω­δός, Θεόδωρος Στουδίτης, Ἰωσήφ ὑ­μνογράφος, Κασσιανή κ.ἄ. συνέθεσαν τούς περισσότερους ἀπό τούς ὕμνους τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. Ἀναντίρρητα, οἱ δη­­μιουργοί κατεῖχαν ἀπόλυτα τή θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, τήν ποιητική τέ­χνη, τήν ἑλληνική γλώσσα καί συγ­χρό­νως ὑπῆρξαν ἄριστοι μουσικοί.

Μετανθρωπισμός: ὁ νέος πύργος τῆς Βαβέλ;

Μετανθρωπισμός: ὁ νέος πύργος τῆς Βαβέλ;

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Τίς τελευταῖες δεκαετίες μία νέα φιλοσοφική ἀντίληψη, αὐτή τοῦ Μετανθρω­­πισμοῦ, ἔχει ὑπεισέλθει στό προσκή­νιο. Πρόκειται γιά «ἕνα μετανεωτερικό φιλοσοφικό σύστημα, πού ἑστιάζει στόν ἄνθρωπο καί ἔχει στόχο τή μετάβαση ἀπό τόν Ἄνθρωπο τοῦ Ἀνθρωπισμοῦ στόν Μετάνθρωπο τοῦ Μεταν­­θρω­πι­σμοῦ». Ἡ γνώση σχετικά μέ τόν Μεταν­θρω­πισμό εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική, κα­θώς τό ἀντικείμενο αὐτοῦ τοῦ ταχέως ἀ­ναδυόμενου ρεύματος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ 21ου αἰώνα καί ἐπιδίωξή του ἡ διαμόρφωση τῆς ἀνθρωπότητας σέ μιά με­ταανθρωπότητα.

Τό κίνημα αὐτό μέ τή σύγχρονη μορ­φή ξεκίνησε τό 1988 ἀπό τόν Max More καί συνεχίζεται ἡ ἀνάπτυξή του μέχρι καί σήμερα. Σταθμό στήν ἱστορία του ἀποτελεῖ ἡ ἵδρυση τῆς Παγκόσμιας Ἕνωσης Ὑπερανθρωπιστῶν (ΠΕΥ) τό 1998. Στήν ἱδρυτική διακήρυξή της ἀναφέρεται καί τό δικαίωμα τῆς εὐημερίας ὅλων τῶν αἰ­σθανόμενων ὄντων ἀκόμα καί τῶν τεχνη­τῶν μορφῶν ὕπαρξης. Ὡς Ὑπερανθρωπισμός συνήθως νοεῖται τό μεταβατι­κό στάδιο τοῦ ἀνθρώπου, μέχρι νά φθάσει στό τελικό, τό ὁποῖο εἶναι ὁ Μετανθρωπισμός.

Πρόταγμα τοῦ κινήματος ἀποτελεῖ ἡ κατάκτηση τῆς ἀθανασίας καί ὁ ἀποικισμός τοῦ διαστήματος. Ἡ δυνατότητα ἀνθρώπινης ἀθανασίας μπορεῖ νά ἐξασφαλισθεῖ μέσῳ τῆς διεπαφῆς τοῦ ἀν­θρώπινου ἐγκεφάλου μέ ἠλεκτρονικό ὑ­πολογιστή καί μέ τή δημιουργία ἑνός τουλάχιστον ψηφιακοῦ ἀντιγράφου τοῦ ἀνθρώπινου ἑαυτοῦ. Ἔτσι γίνεται λόγος γιά τό σταδιακό πέρασμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τή βιολογική ἀνθρωπότητά του στήν ἀμιγῶς τεχνική. Οἱ ὑπερασπιστές αὐτοῦ τοῦ κινήματος θεωροῦν πώς νομοτέλεια τῆς ἐξέλιξης τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά καταστεῖ μηχανή.

Μὲ πλοηγὸ τὴ χριστουγεννιάτικη ὑμνογραφία

Μέ πλοηγό τή χριστουγεννιάτικη ὑμνογραφία

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ἡ μεγάλη καί «πρώτη ἑορτή» τῶν Χριστουγέννων, τήν ὁποία μᾶς ἀξιώνει ὁ Κύριος καί φέτος νά ἑορτάσουμε, συγκινεῖ ἰδιαίτερα ἐμᾶς τούς Ἕλληνες μέ τή λαμπρότατη καί θεσπέσια ὑμνολογία της, τόν ἄφθαστο λυρισμό καί τήν ἀνυπέρ­βλη­τη ὡραιότητα, πού δημιουργεῖ κατάνυξη μέσα στίς καρδιές μας. Ἐμπνευσμέ­νοι ἀπό τό ἅγιο Πνεῦμα οἱ ἱεροί ποιητές ὕ­μνησαν τό ὑπερφυέστατο μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου μας καί κληροδότησαν στήν Ἐκκλησία μας ἀνεπανάληπτα διαιώνια ποιήματα λατρείας καί στόν παγκόσμιο πολιτισμό κορυφαῖα δείγ­ματα ὕψιστης ποιητικῆς τέχνης.

Πρῶτα-πρῶτα ὁ μέγας Ρωμανός ὁ Μελωδός, ὁ Πίνδαρος τῆς ἐκκλησιαστι­κῆς ποίησης, μέ τό προοίμιο τοῦ Κοντακίου του «Ἡ Παρθένος σήμερον» πε­ρι­- γράφει μέ πανηγυρικό καί ἐνθουσιαστικό ὕφος τήν ὑποδοχή τοῦ θείου Βρέφους ἀπό ὅλη τήν κτιστή δημιουργία. Ἡ Παναγία μέ τούς ἀγγέλους, τούς ἁπλοϊκούς ποι­μένες, τούς ἐξ ἀνατολῶν μάγους, τόν μυστηριώδη ἀστέρα, τή γῆ καί τό σπήλαιο ὑποδέχονται τό «Νέον Παιδίον», τόν «πρὸ αἰώνων Θεόν».

Σοκαριστική ἔκρηξη νεανικῆς βίας

Σοκαριστική ἔκρηξη νεανικῆς βίας

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

Ἀκόμη καλά-καλά δέν ξεκίνησε ἡ σχολική χρονιά καί ἐνεοί παρακολου­θοῦ­με τή χωρίς προηγούμενο ἐκτόξευση τῆς νεανικῆς βίας πού συμβαίνει στήν πατρί­δα μας. Τά δημοσιογραφικά μέσα δέν προλαβαίνουν νά ἐνημερώνουν γιά συ­μπλο­κές συμμοριῶν, λιντσαρίσματα, μα­χαιρώ­­μα­τα, βιασμούς, παρε­νοχλήσεις, κλοπές, ἐκβιασμούς, ἀλλά καί ἐπίδειξη τῆς βίας στά μέ­σα κοινωνικῆς δικτύωσης μέ ψυχρές κατα­γραφές ἐγκληματικῶν πράξεων μέ τό κινητό.

Παραθέτουμε μερικά δεί(ή)γματα: Στή Γλυφάδα 14χρονη ξυλοκοπήθηκε μπροστά σέ 22 ἄτομα. Σέ σχολεῖο στήν Ἑρ­μι­όνη Ἀργολίδας ἕνας 12χρονος δέχθηκε ἀναίτια ἐπίθεση ἀπό δύο 17χρονους πού ἐπιτέθηκαν φραστικά στόν ἀνήλικο καί στή συνέχεια ὁ ἕνας 17χρονος ἔβγαλε μιά φαλ­τσέτα καί ξύρισε τό μουστάκι τοῦ 12χρονου, ἐνῶ ἔκλεψε ἀπό τήν τσέπη του 2 εὐ­ρώ. Στή Μεταμόρφωση 16χρονος ἔκλεισε ραντεβού, γιά νά παλέψει μέ συνομήλικό του, μέ ἀποτέλεσμα νά τραυματιστεῖ ἀπό χτυπήματα καί νά μεταφερθεῖ στό νοσοκομεῖο «Μητέρα» γιά τίς πρῶ­τες βοήθειες. Στήν Πολίχνη Θεσσαλονίκης ἕνας 16χρο­νος δέχθηκε ἐπίθεση μέ μεταλλικό σωλήνα ἀπό 6 ἀνηλίκους πού τόν χτύπησαν ἀνελέητα στό κεφάλι καί στό σῶμα. Καί ποῦ φθάσαμε; 5χρονος βιάσθηκε ἀπό 5χρονους!

Μία νέα παγίδα - Halloween

Μία νέα παγίδα - Hallo­we­en

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

Τά τελευταῖα χρόνια, τέλη Ὀκτωβρί­ου, παρατηρεῖται κυρίως στά δημοτικά σχολεῖα τῆς χώρας προσπάθεια ἐξοικεί­ωσης τῶν παιδιῶν μέ μία νέα «γιορ­τή», πού ἐναρμονίζεται μέ τό πνεῦ­μα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Πρόκειται γιά τό Halloween (Χάλλοουϊν), ὅπως προβάλλεται μέ­σα ἀπό τό μάθημα τῶν Ξένων Γλωσσῶν, εἰδικά στίς πρῶτες τάξεις τοῦ Δη­μο­τι­κοῦ.

Ἑορτάζεται στίς 31 Ὀκτωβρίου καί ἔχει χαρακτήρα νεκρώσιμο καί μνήμης τῶν κεκοιμημένων. Οἱ ἐκδηλώσεις τῆς γιορτῆς ἕλκουν τήν καταγω­γή τους ἀπό τόν ἀρχαῖο κελτικό παγανισμό (Sam­hain), σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο κατά τή συγκεκριμένη ἡμέρα «χαλαρώνουν» τά στεγανά ὅρια μεταξύ τῶν δύο κόσμων -τῶν ζωντανῶν καί τῶν νεκρῶν- καί τά «πνεύματα» γίνονται πιό «δραστήρια».

Ἡ «γιορτή» εἶναι ἕνα πλήρως ἐμπορευματοποιημένο νεανικό ἔθιμο, κατά τό ὁποῖο δεσπόζουν οἱ μορφές τῆς μάγισσας, τῆς σκαλισμένης κολοκύθας, τῶν φαντασμάτων καί ξωτικῶν, μέσα ἀ­πό μεταμφιέσεις, παιχνίδια, τραγούδια καί συναφεῖς δραστηριότητες. Παράλ­ληλα, ἀρκετά κοσμικά κέντρα ὑπόσχο­νται «ξεχωριστές» βραδιές καί πάρτι, μέ κορύφωση τήν 31η Ὀκτωβρίου. Ἀξιο­­ση­μεί­ωτος πράγματι συγχρονισμός· τό Χάλ­­­λοουϊν εἰσάγεται δυναμικά.

Περιβαλλοντική ἀγωγή ἀπό τόν πατρο-Κοσμᾶ

Περιβαλλοντική ἀγωγή ἀπό τόν πατρο-Κοσμᾶ

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Τόν τελευταῖο καιρό γινόμαστε μάρτυρες τῆς ζοφερῆς περιβαλλοντικῆς καταστροφῆς πού εἶναι ἀπόρροια -κατά τά λεγόμενα- τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς. Ἡ ἀποψίλωση τῶν δασῶν, ἡ ἀλόγιστη κατανάλωση τῶν φυσικῶν πόρων ἐνέχονται γιά τήν κατάσταση αὐτή. Ἀλλά καί τελικός ἀποδέκτης ὅλης αὐτῆς τῆς καταστροφῆς δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν ἄν­θρωπο. Βιώσαμε ἕνα ἀκόμη θέρος πύρινης μανίας. Πόσοι συνάνθρωποί μας σέ μιά στιγμή δέν ἔχασαν τήν περιουσία τους, πόσοι δέν ἔπαθαν ἀνεπανόρθωτες ζημιές; Καί πόσοι τά τε­λευ­­ταῖα χρόνια δέν ἔχασαν τή ζωή τους ἐξαιτίας τῆς πύρινης λαίλαπας! Κοντά στά ἄλλα νά προσθέσουμε καί τήν πρωτοφα­νῆ λειψυδρία, πού ἀπειλεῖ τήν πρωτογενῆ παραγωγή καί προμηνύει ἔλλει­ψη βασι­κῶν εἰδῶν διατροφῆς.

Γιά τήν ἀντιμετώπιση αὐτῆς τῆς κατάστασης διατυπώνονται διάφορες ἀπόψεις. Ὡστόσο καί σ’ αὐτό πρωτοποριακοί ὑπῆρξαν οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τονίζοντας τή θεϊκή ἐ­ντολή πρός τούς κατοίκους τοῦ Παραδείσου «ἐργάζεσθε καὶ φυλάσσειν αὐ­τόν», μᾶς δίδαξαν τόν σεβασμό πρός τήν κτίση. Ἀνάμεσά τους ὁ ἐθνοϊερομάρτυρας καί μεγάλος διδάχος τοῦ Γένους μας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός πού τιμοῦμε στίς 24 Αὐγούστου. Ἄν καί ἔζησε στά χρόνια τῆς Ὀθωμα­νο­κρατίας, ὁ πύρινος λόγος του καί οἱ γε­μά­­­­τες σοφία διδαχές του ἔχουν κατα­πλη­κτική ἐπικαι­ρότητα καί διαχρονικό χαρακτήρα.

Βατερλώ τοῦ ὀλυμπιακοῦ πνεύματος

Βατερλώ τοῦ ὀλυμπιακοῦ πνεύματος

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ὁλοκληρώθηκαν οἱ τριακοστοί τρίτοι Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες ἀπό τήν ἀναβίωσή τους τό 1896, οἱ ὁποῖοι διεξήχθησαν στή λεγόμενη «πόλη τοῦ Φωτός», τό Παρίσι. Τί κρίμα! Τόσο νωρίς ἦρθαν τά σημάδια τῆς παρακμῆς καί τοῦ ἐκφυλισμοῦ τους;

Ποῦ νά πρωτοσταθεῖ κανείς; Στήν τελετή ἔναρξης; Ἄς ἀφήσουμε ὅμως νά μιλήσουν οἱ ἴδιοι οἱ Γάλλοι γι᾽ αὐτήν, ὅπως ὁ ἀκαδημαϊκός Alain Fimkielkraut: «Στήν τελετή ἔναρξης τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ἡ γαλλική σοφία ἔλαμψε διά τῆς ἀ­πουσίας της... Ἦταν ἡ χειρότερη, πιό ἄ­­σεμνη καί πιό κονφορμιστική παράσταση ἀκόμη καί ἀπό τήν Eurovision» (ἐφημερί­δα «Le Figaro», 29/7/2024). Ἀνέφερε, μάλιστα, ὡς παράδειγμα τῆς διαστρέ­βλωσης τῆς ἱστορίας τῆς Γαλλίας τό ὅτι οἱ δι­οργανωτές ὡς μεῖζον καί πιό ἔνδοξο γεγονός πρόβαλαν τόν ἀποκεφαλισμό τῆς βασίλισσας Ἀντου­ανέττας, τῆς ὁποίας τό κομμένο κεφάλι ἐ­πιδεικνυόταν ἀρκετή ὥρα.

Ἐπιπλέον, στό Παρίσι ἐπικράτησε ἡ ἰδεολογία τῶν ΛΟΑΤΚΙ, καί ὅ,τι πιό κακόγουστο καί ἐχθρικό πρός καθετί τό παραδοσιακό, ἠθικό καί σύμφωνο μέ τό πνεῦ­μα καί τούς κανόνες τοῦ ὀλυμπισμοῦ. Ἡ Γαλλία ἐπέλεξε νά παρουσιάσει μιά μισαλλόδοξη λοατκικοποίηση τῶν Ὀλυμπι­ακῶν Ἀγώνων.

Κανένας δέν ξεχνᾶ

Κανένας δέν ξεχνᾶ

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

Ὁ χρόνος πάγωσε ἐκεῖνο τό τραγικό πρωινό τῆς 20ῆς Ἰουλίου, πρίν 50 χρόνια, ὅταν τό «χρυσοπράσινο φύλλο» τῆς Μεσογείου, ἡ Κύπρος μας, ἄρχισε νά αἱ­μορραγεῖ κάτω ἀπό τή βίαιη μπότα τοῦ τούρκου κατακτητῆ, πού εἰσέβαλε μέ μέ­νος στό νησί, σκορπώντας τόν ὄλεθρο, τόν θάνατο, τήν ἀπόγνωση καί τήν κα­ταστρο­φή. 36.000 καί πλέον στρατιῶτες, 80 μαχητικά ἀεροσκάφη, δεκάδες ἅρματα μάχης, 20 ναυτικά μέσα συ­νο­δευ­όμενα ἀπό 5 ἀντιτορπιλικά ἐφορμοῦν ἀπό τίς τουρκικές βάσεις.

Οἱ Τοῦρκοι μέ τόν «Ἀττίλα 1 καί 2», κατέλαβαν τό 37% τοῦ κυπριακοῦ ἐδάφους, ἐπιφέροντας οἰκονομική κατάρρευση στό βόρειο τμῆμα, τό ὁποῖο πρίν τό 1974 ἦταν τό πλουσιότερο τοῦ νησιοῦ καί τό πιό ἀνεπτυγμένο. Τό 70% τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πόρων τῆς Κύπρου χάθηκε, ἐνῶ τό 30% τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ ἔμειναν ἄνεργοι. Στίς τουρκοπατημένες περιοχές βρίσκονταν τά τουριστικά ξενοδοχεῖα τῆς Ἀμμοχώστου καί τῆς Κερύ­νειας, τό μεγαλύτερο λιμάνι τῆς Κύπρου, ἡ Ἀμμόχωστος, ὁ περισσότερος ὀρυκτός πλοῦτος, ἡ μισή κτη­νοτροφική παραγωγή, ἡ μισή καλλιεργήσιμη γῆ.

Περίπου 200.000 Ἑλληνοκύπριοι, σχεδόν τό 40% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ, κατέφυγαν ὡς πρόσφυγες στό νό­τιο ἐλεύθερο τμῆμα τοῦ νησιοῦ. Μερικές χιλιάδες παρέμειναν γιά μῆνες ἐγ­κλω­βισμένοι, κυρίως στή στενόμακρη ἁ­για­σμένη χερσόνησο τῆς Καρπασίας -σή­­­­με­ρα ἀρι­θμοῦ­­νται σέ λίγες ἑκατοντάδες-, στήν Κερύνεια καί ἀλλοῦ.

Ἡ κατάντια τῆς Εὐρώπης

Ἡ κατάντια τῆς Εὐρώπης

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ὁ διαγωνισμός τραγουδιοῦ τῆς Eurovision 2024, ἡ 68η διοργάνωση, πραγματοποιήθηκε στό Μάλμε τῆς Σουηδίας‚ μέ τή συμμετοχή 37 χωρῶν.

Μετά ἀπό ὅσα διεξήχθησαν ἐκεῖ, μπο­ρεῖ κανείς νά ἰσχυρισθεῖὅτι τό ὑποπροϊόν πού παράγει ἡ Eurovision κάθε ἄλλο παρά μουσική εἶναι. Ὁ διαγωνισμός ἔχει πεθάνει ἐδῶ καί πάρα πολλά χρόνια. Αὐτό πού παρουσιάστηκε ἦταν ἡ ἀπόλυ­τη κακογουστιά στίχων, πού οὐδεμία σχέ­ση ἔχουν μέ τή μουσική. Ἡμίγυμνα κλό­ουν ἤ τέρατα χοροπηδοῦσαν κραυγάζο­ντας ἄναρθρες κραυγές! Ἄντρες, διάφορα αὐτοπροσδιοριζόμενα ὡς ἄφυλα, κατ’ ἐπιλογήν παχύσαρκοι, γυμνοί, διάφοροι ἀποκαλούμενοι σατανιστές, ἀτάλαντοι μέ μοναδικό προσόν τόν σεξουαλικό τους προσανατολισμό, ἐπι­χεί­ρησαν νά ἐπιβάλουν τή woke κουλ­τούρα, θυσιάζοντας τήν ἀξιοπρέπειά τους, τά ἤθη καί τά ἔθιμα τῆς γηραι­ᾶς ἠ­πείρου καί δημιουργώντας στρεβλά πρότυπα στή νεολαία, πού τούς ἀκολουθεῖ στά social media.

Πολλές συμμετοχές (ἡ πολωνική, ἡ σλοβενική, ἡ νορβηγική κ.ἄ.) εἶχαν ἀποκρυφιστικά, μαγικά, ἀκόμα καί σατανιστικά στοιχεῖα, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἰρλανδική. Ἡ τελευταία ξεχώρισε μέ τίς σα­τανιστικές ἀναφορές στήν ὅλη παρουσίαση, ἐνῶ τό περιεχόμενο τοῦ τραγουδιοῦ ἀφοροῦσε στά «δικαιώματα» τῆς λεγομένης ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Ἐπιπλέ­ον, ὅλη ἡ ἀντίχριστη καί ἑωσφορική ΛΟΑΤΚΙ παράσταση ἔγινε πατώντας ἐ­πάνω στόν Σταυρό. Τό τραγούδι τό ἑρ­μήνευσε non binary («μή δυαδικό») ἄτομο καί θεωρήθηκε ὠδή στήν queer (=περί­εργη) κοινότητα, καθώς προσπαθεῖ νά στείλει τό μήνυμα τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπό τά δε­σμά καί τούς φόβους.

Ἀλλά καί γιά τή δική μας συμμετοχή εἶναι πολλά τά ἐρωτηματικά, παρότι, ὅταν ἡ ἐκπρόσωπός μας ἀνέβηκε στή σκηνή, ἡ τηλεθέαση ἔφτασε τό 71% καί παρακολούθησαν τό τραγούδι της 3.400.000 τηλεθεατές. Νά ὑπενθυμίσου­με ὅτι μόνο γιά τή συμμετοχή μας ἡ ΕΡΤ -δηλαδή ὁ ἑλληνικός λαός- πλήρω­σε 176.647,20 εὐρώ. Στό ποσό δέν συμπεριλαμβάνονται τά ἔξοδα τῆς ἑλληνι­κῆς ἀποστολῆς στό Μάλμε τῆς Σουη­δί­ας.

Woke τό νέο πολλαπλό σόκ

Woke τό νέο πολλαπλό σόκ

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ἀκοῦμε νά γίνεται λόγος σήμερα ἀ­πό τούς πάσης φύσε­ως διαπρύσιους κήρυκες τῆς ξέφρε­νης πολιτικῆς ὀρθό­τητας καί τοῦ «δικαι­ωματικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ» γιά τό «wo­ke», τή woke κουλτούρα, τή woke ἀ­τζέντα. Ὁ «γου­οκι­σμός» εἶναι μιά ἐπαναστατική διαδικασία, πού διαπερνᾶ ὅ­λες τίς δυτικές κοινωνίες, μέ στόχο νά ὁδηγήσει στήν «ἐ­ξαφάνιση» τῶν παραδοσιακῶν δυτι­κῶν κοινωνιῶν καί ταυτόχρονα στή βιολογική «ἐξαφάνιση» τῶν φύλων μέσα ἀπό τήν ἄρνηση τῆς σεξουαλικῆς ταυτότητας.

Σύμφωνα μέ τήν περίφημη «κουλ­τού­ρα τῆς ἀφύπνισης» (woke culture), σχεδόν ὅσα ξέραμε ἀποδομοῦνται. Ἀ­ξί­ες, μέ τίς ὁποῖες μεγαλώσαμε, ἐκπαραθυρώνονται ἀπό τήν πραγματικότητά μας. Τό ἔθνος, ἡ φυλή, τό φύλο ἀμφι­σβη­τοῦνται πλέον ἀπόλυτα καί ὑφίστα­νται ἐξονυχιστικούς ἐλέγχους καταλή­γο­ντας στήν «ἀκύρωση» (cancel culture).

Ὅλα αὐτά ὁδηγοῦν σέ υἱοθέτηση ἀπόψεων καί προτύπων πρωτόγνωρων· μᾶς κάνουν νά αἰ­σθανόμαστε ξένοι μέσα στίς ἴδιες μας τίς κοινωνίες καί δημιουργοῦν δραματικές κοινωνικές μεταβολές. Ἀπόψεις πατροπαράδοτες, πού φορεῖς τους ἦταν ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ κόσμου, μετατρέπονται τώρα σέ αἱρετικές, φοβικές καί ὑπερβολικά ἀντιδραστικές.

Ὅπως οἱ περισσότεροι νεωτερισμοί τοῦ 21ου αἰώνα, ἔτσι καί τό «woke» γεννήθηκε στίς Η.Π.Α. Στή συνέχεια ἡ Δυτική Εὐρώπη ἔχει γίνει θύμα τοῦ ὁρμη­τικοῦ δικαιωματισμοῦ καί τῶν καινούργιων πολιτιστικῶν προτύπων. Μαζική ὑστερία ἔχει καταλάβει τίς κοινωνίες αὐ­τές, ἡ ὁποία φέρει τή σφραγίδα τοῦ woke κινήματος, μιᾶς κυριολεκτι­κῆς σταυροφορίας πού τίς σαρώνει. Χάνεται ὁ ἰδεολογικός προσανατολισμός καί τό πο­λι­τιστικό χάος ἀρχίζει νά κυριαρχεῖ. Σέ τελική ἀνάλυση, πρόκειται γιά ἕνα ἑνιαῖο κίνημα καταστροφῆς τόσο τῶν δυτικῶν λαῶν, ὅσο καί τῆς ἴδιας τῆς ἀν­θρώπινης ταυτότητας.

Χαῖρε, ἡδύπνοον κρίνον

Χαῖρε, ἡδύπνοον κρίνον

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

Μέσα στήν καταχνιά τῆς ἐποχῆς μας καί ἐνῶ τό πάθος τῆς σαρκολατρίας με­τέρχεται μύριους τρόπους γιά τήν ἱκανοποίησή του ἐπιστρατεύοντας ἀκόμη καί τή νομική κατοχύρωσή του μέ τόν ἐσχάτως ἐπαίσχυντο ψηφισθέντα νόμο, ἡ Ἐκ­κλησία μᾶς καλεῖ νά τιμήσουμε τήν κα­τανυκτική αὐτή περίοδο τήν πάναγνη Θεοτόκο καί Μητέρα τοῦ Κυρίου μας.

Αἰῶνες τώρα, ἀδιαλείπτως καί ἀμεταθέτως, κατά τίς ἐαρινές νύχτες τῆς ἁ­γίας καί μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀντι­- λαλοῦν οἱ ναοί μας ἀπό ὅλα ἐκεῖνα τά ἀγγελομίμητα «Χαῖρε» πρός τήν «Ἀνύμφευτη Νύμφη», ὅταν νηπτικῷ φρονήμα­- ­τι τελεῖται ἡ λαοφιλής Ἀκολουθία τῶν «Χαιρετισμῶν». «Ὀρθοστάδην» ἔψαλε γιά πρώτη φορά τήν ἐν λόγῳ Ἀκολουθία τό εὐγενές καί εὐσεβές Γένος τῶν Ρω­μαί­ων τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων. Ἦ­ταν τό ἔ­τος 626 μ.Χ., τότε πού ἡ «Ὑπέρμαχος Στρατηγός», ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μέ τόν κραταιό βραχίονά της ἔσωσε τή Βασιλεύουσα, ἀποκρούοντας τίς ἀδηφάγες ἐπιθέσεις τῶν Ἀβάρων. Στήν πορεία τῶν αἰώνων ἔγινε ὁ Ἀκάθιστος ὁ ἐμβληματικός ὕμνος τοῦ Βυζαντίου, ἕ­να εἶδος ἄ­τυπου ἐθνικοῦ ὕμνου κι ἀργότερα ὁ πιό ἀγαπητός ὅλων τῶν ὀρθο­δόξων. Ἐμπεριέχει βαθιά θεολογική σημασία, ἀφοῦ συνδέει τήν ὑπερφυσική γέννηση τοῦ Κυ­­­ρίου μας μέ τή σωτηριώδη ἀνάστασή του. Ταυτοχρόνως ἡ ὑπαρξιακή σημασία του εἶναι ἀ­σύλλη­πτη· ἀναρίθμητες γενεές ἀνά τούς αἰ­ῶνες τόν ἔψαλαν, κα­θώς μέ τά τρο­πάριά του ὑμνοῦμε τήν Παναγία ὡς Μητέρα διαχρονικά ὅλων μας. Καί Ἐ­κεί­νη μέ τήν ἀμέτρητη ἀγάπη της δέεται πάντοτε στόν Χριστό νά μᾶς βοηθήσει σέ κάθε δυσκολία, πειρασμό καί δοκι­μα­σία. Μᾶς θυμίζει, δηλαδή, ὅτι δέν εἴμαστε ποτέ μόνοι μας· ἡ Παναγία εἶναι πάντοτε μαζί μας.

Αἰδώς, Ἀργεῖοι

Αἰδώς, Ἀργεῖοι

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ἡ βεβήλωση τῆς μνήμης προσώ­πων πού ἀποτελοῦν σύμβολα διαχρο­νικά ἀ­πο­δεικνύει τή γενικότερη σήψη τῆς κοι­νω­νίας μας καί τήν ἀποπτωτική κα­τά­σταση τῆς ἄκρως παρακμιακῆς ἐ­ποχῆς μας. Ὁ λό­γος γιά τό ἀπαράδεκτο μονό­πρακτο θεα­τρικό ἔργο σχετικά μέ τήν ἐ­ρωτική ζωή τῆς Δέσποινας Ἀχλα­διώτου, τό ὁποῖο πα­ρου­σιάσθηκε στό Μέγαρο Μου­σικῆς Ἀ­θη­νῶν κατά τόν ἑ­ορτασμό τῆς Ἡμέρας τῶν Ἐνόπλων Δυ­νάμεων, διασύ­ροντας τήν «Κυρά τῆς Ρῶ».

Ζοῦμε ὄντως σέ μιά ἐποχή ἀντιηρω­ική, ὅπου τά θεμέλια τοῦ Ἔθνους μας κατακρημνίζονται, οἱ ἀξίες ἀποδομοῦ­νται, τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς Φυλῆς μας ἀποϊερο­ποι­οῦνται, ἡ κοινωνία μας παραπαίει. Ἔ­τσι, κοντά στ’ ἄλλα, τά ᾽βα­λαν καί μέ τήν «Κυρά τῆς Ρῶ», τήν Ἑλ­ληνίδα πού ἔχει ἀναδειχθεῖ σύμβολο καί φυσιογνωμία ἐμ­βληματική στήν ἐσχατιά τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἕνα νησί στό στόμα κυριολεκτικά τοῦ λύ­κου, σέ ἀπόσταση ἀ­ναπνοῆς ἀπό τόν Τοῦρκο, τρία ναυτικά μίλια δυτικά τοῦ Καστελόριζου καί τρία ἀπό τά μικρασιατικά παράλια.

Ἡ Δέσποινα Ἀχλαδιώτου πάνω ἀπό πενήντα χρόνια, ἀπό τό 1927 -κοπελίτσα τότε- καί ὥς τόν θάνατό της, κάθε πρωί ἔκανε τήν ἔπαρση τῆς ἑλ­ληνικῆς σημαί­ας στή Ρώ καί τήν ὑπέστελ­λε μέ τή δύση τοῦ ἡλίου, συμβάλ­λο­ντας μέ τόν τρόπο αὐτό στήν ἀ­νά­δειξη τῶν ἑλ­ληνικῶν κυ­ριαρχι­κῶν δικαι­ωμάτων στήν ἐν λόγῳ νησίδα. Εἶχε ἐγκατασταθεῖ σέ αὐτό τό ἄγο­νο νησί μέ τόν ἄνδρα της Κώστα καί τήν τυφλή μητέρα της ἀπό τό 1924. Μετά τόν θάνατο τοῦ ἄνδρα της καί τῆς μητέρας της, ἡ κυ­ρα-Δέσποινα ἤ ἡ «Κόρη τῆς Ρῶ», ὅπως τήν ἔλεγαν ἐκεῖ, κατόρθωσε μόνη της νά κρατήσει ἑλληνικό τό νησάκι της, καλλιεργώντας τή γῆ του καί βόσκοντας τά λιγοστά ζῶα της.

Εἰρήνη-εἰρήνη. Καὶ ποῦ ἐστιν εἰρήνη; (Ἰε 6,14)

Εἰρήνη-εἰρήνη. Καὶ ποῦ ἐστιν εἰρήνη; (Ἰε 6,14)

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος-Θεολόγος

Ποῦ θά βρεθεῖ Ἰε­ρε­μίας νά θρηνήσει ἐ­πά­ξια τίς συμφορές τῆς γῆς, ὅ­που ἀ­κού­στηκε ὁ ἀγγελι­κός ὕ­μνος «Δόξα ἐν ὑψί­στοις Θε­­ῷ... καὶ ἐπὶ γῆς εἰρή­νη...»; Καί δέν εἶναι μό­νον ἡ σημερινή ἐμπό­λεμη κα­τά­στα­ση. Καί τότε, πρίν 2023 χρόνια, πρίν καλά-καλά σταματήσει ὁ ἀντί­λα­λος ἀπό τόν ἀγγελι­κό ὕμνο στά βουνά τῆς Βηθλεέμ, «φωνὴ ἐν Ραμᾶ ἠ­κού­σθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀ­δυρ­μὸς πολὺς» (Μθ 2,18) ἀπό τή σφαγή τῶν νηπίων μετά τή διαταγή τοῦ Ἡρώ­δη.

Πράγματι, τί σαρκασμός καί τί εἰ­ρω­νεία! Ποῦ εἶναι αὐτή ἡ πολυθρύ­λη­τη, ἡ χιλιοτραγουδημένη εἰρήνη;

Παραμένει παναν­θρώπινος πόθος ἀ­πό τήν ἀρχαιότητα μέχρι καί σήμερα. Εἶναι γνωστό ὅτι οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας πίστευαν πώς ἡ Εἰρήνη ἦταν θυγα­τέρα τοῦ Δία καί τῆς Θέμιδας καί ἀ­δελ­φή τῆς Εὐνομίας καί τῆς Δικαιο­­σύνης. Τή θεωροῦ­σαν φορέα ὅλων τῶν ἀγα­θῶν, τροφό καί μητέρα τῆς ἀνθρωπό­τη­τας, ἀναγκαία προϋπό­θεση τῆς εὐ­τυ­­χισμένης ζωῆς. Πο­λύ συ­χνά, μετά τό πέ­ρας τῶν ἐχθρο­πραξιῶν ἵ­δρυαν βω­μούς πρός τιμήν της. Τῆς ἀ­πέδιδαν τά ἐ­πί­θετα «Γλυκεῖα», «Βα­­θύπλουτος», «Πλουτοδότειρα» κ.ἄ. Ἐν­δεικτικά πα­ρα­θέτω ἀπόσπασμα ἀπό τόν κορυφαῖο τραγικό ποιητή Εὐρι­πί­δη, στό ὁποῖο ὁ ποιητής προσωπο­ποι­εῖ τήν εἰ­ρήνη καί μέ πολύ λυρισμό ἀπευθυ­νό­με­νος σ’ αὐ­τήν τῆς λέγει:

Νόσος τῆς πόλεως

Νόσος τῆς πόλεως

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

Ἡ αἰδώς καί ἡ δίκη ἀποτελοῦν στοι­­χειώδεις προϋποθέσεις τῆς πολιτικῆς τέχνης, τῆς ἱκανότητας δηλαδή μέ τήν ὁποία ἐφοδιάστηκε ὁ ἄνθρωπος, γιά νά ὀργανώνει πολιτεῖες καί νά μπορεῖ ὅσο γίνεται νά συμβιώνει ἁρμονικά μέ τούς ἄλλους. Νά θυμίσουμε ὅτι, σύμφωνα μέ τόν Πλάτωνα, «ἡ πόλη γεν­νήθηκε, γιά νά μπορέσουν νά ζήσουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλ­λά συνεχίζει νά ὑπάρχει γιά νά ζοῦν κα­λά». Παραθέτουμε σύντομα -λόγῳ τῆς ἐπικαιρότητας- τόν πρωταγόρειο μύθο, πού δια­σώζει ὁ ὁμώνυμος πλατωνικός διάλογος:

Ὅταν οἱ θεοί ὁλοκλήρωσαν τά ἐκ­μαγεῖα τῶν δημιουργημάτων τους καί ἦρθε ἡ ὥρα νά τά παρουσιάσουν, ἀνέθεσαν στόν Προμηθέα καί τόν Ἐπιμηθέα νά ἐπιλέξουν καί νά μοιράσουν στό κάθε εἶδος τίς κατάλληλες ἰδιότητες καί τά ἀπαραίτητα ὅπλα ἄμυνας. Πρῶ­τος ὁ Ἐ­πιμηθέας ἀνέλαβε αὐτό τό ἔργο. Ἔ­τσι, τό κάθε πλάσμα ἀπέκτησε τό δικό του ἰδιαίτερο στοιχεῖο, πού θά τοῦ ἐξασφάλιζε τήν ἐπιβίωσή του, ὅπως τήν ταχύτητα, τόν ὄγκο, τή δύναμη, τήν εὐελιξία, τά φτερά, τό πυκνό τρίχωμά του, τό σκληρό δέρμα κ.ο.κ.

Ξεχάστηκε ὅμως ὁ Ἐπιμηθέας καί διέθε­σε ὅλες τίς εὐεργετικές ἰδιότητες καί ὅλα τά ὅπλα στά ζῶα, χωρίς νά κρατήσει κάτι γιά τόν ἄνθρωπο. Τότε, ἀνέλαβε ὁ Προμηθέας νά κλέψει ἀπό τόν Ἥφαιστο τή φωτιά, τήν ὁ­ποία, ἐν εἴδει ἔντεχνης σοφίας, δώρισε στόν ἄνθρωπο καί τόν κατέστησε ἔτσι παντοδύναμο δημιούργημα μεταξύ τῶν ὑπολοίπων ἐμβίων ὄντων.

Ὡστόσο, ὁ Δίας διαπίστωσε ὅτι κα­μιά προμηθεϊκή εὐεργεσία, καμιά ἔντεχνη σοφία δέν θά μποροῦσε νά ἐξα­σφαλίσει τήν ἁρμονική συμβίωση τῶν ἀνθρώπων χωρίς δύο στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἐκεῖνος μέ τή θεϊκή του σοφία θά κληροδοτοῦσε στό ἀνθρώπινο γέ­νος. Κι αὐτά ἦταν ἡ Αἰδώς καί ἡ Δίκη. Δηλα­δή, ὁ αὐτοσεβασμός καί ἡ δικαιοσύνη.

Μήνυμα S.O.S. ἀπό τόν βυθό

Μήνυμα S.O.S. ἀπό τόν βυθό

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Ὑπάρχουν στιγμές πού βρίσκεται κα­νείς μετέωρος ἀπέναντι σέ ἀνθρώπινα ναυάγια καί τραγωδίες. Καί διερωτᾶται ἄν αὐτά θά μποροῦσαν νά ἀ­ποφευχθοῦν ἤ τά προκάλεσε ἡ ἀν­θρώ­πινη ἀβελτηρία καί ἡ «ὕβρις»... Ὅ­ποια, ὅμως, κι ἄν εἶναι ἡ αἰτία τους, τό ἀποτέλεσμα δέν ἀλλάζει, ἀφοῦ ὁ βυθός τῆς θάλασσας ἔκρυψε γιά πάντα χωρίς διακρίσεις τά ἀνθρώπινα κουφάρια.

Ἦταν 14 Ἀπριλίου 1912, εἴκοσι λε­πτά πρίν τά μεσάνυχτα, ὅταν τά γέλια, οἱ χαρούμενες φωνές, οἱ χοροί καί τά τραγούδια πάγωσαν γιά πάντα στό βρετανικό ὑπερωκεάνιο «Τιτανικός», τό μεγαλύτερο τότε πλοῖο τοῦ κόσμου. Βυ­θί­στηκε παρασύροντας στόν ὑγρό του τά­φο 1.503 ἀν­θρώπους.

Ἔκτοτε ὁ «Τιτανικός» ἔγινε «μνη­μεῖο» ἀλλά καί διαρκής ὑπόμνηση κατά τῆς ἀνθρώπινης ἀλαζονείας. Οἱ διαφημίσεις γιά τή χλιδή, τίς ἀνέσεις, τά ἄλλα μηχανικά τεχνολογικά προτερήματα, τό «ἀ­βύθιστο» τοῦ πλοίου γέμισαν μετά τό ἀτύχημα λαϊκή ὀργή καί τίς δύο πλευρές τοῦ Ἀτλαντικοῦ. Ἡ ὕβρις ἦταν φανερή. Πρόκειται γιά τήν πιό κλασική περίπτω­ση, πού μοιάζει μέ ἀρχαία ἑλληνική τραγωδία. Παραλληλίστηκε ἀπό θεωρη­τικούς καί στοχαστές μέ τήν ἁλματώδη πρόοδο τῆς τεχνολογίας καί τῆς ἐπιστή­μης, πού θεωροῦνται ἀκατανίκητες, ἤδη ὅμως ἔχουν προσκρούσει στά δικά τους παγόβουνα τῶν ποικίλων ἀδιεξόδων καί τῆς πολύμορφης κρίσης.

Ὁ «Τιτανικός» ἀποτελεῖ τό σύμβολο τῆς ἀνθρώπινης φιλοδοξίας καί ὑπερηφάνειας καί τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖο μπορεῖ νά καταστραφεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τά στοιχεῖα τῆς φύσης. Εἶναι ἕνας ἀληθινός μύθος γιά τό πῶς ἕνα ὑποτιθέμενα ἀβύθιστο πλοῖο ἀπαστράπτουσας καί πολυτελοῦς νέας τεχνολογίας -κατα­σκευ­ασμένο ἀπό 50.000 τόνους χάλυβα- μπόρεσε νά διαρραγεῖ ἀπό ἕνα κομμάτι παγωμένου νεροῦ. Ὅ­ταν σκεφτόμαστε τόν «Τιτανικό», θυμόμαστε τίς αἰώνιες τραγικές ἀλήθειες: Ὅτι ἡ ὕβρις προκαλεῖ τή νέμεση (=θεία δίκη)· ὅτι ὁ ἄνθρωπος προγραμματίζει, ὁ Θεός ὅ­μως ἀποφασίζει· ὅτι τά μονοπάτια τῆς κενοδοξίας ὁ­δηγοῦν μόνο στόν τάφο καί ὅτι κανένα χρηματικό ποσό δέν μπορεῖ νά σέ βοηθήσει νά ἐξαπατήσεις τόν θάνατο.

Δεκαπενταυγουστιάτικα ποιητικά ψελλίσματα

Δεκαπενταυγουστιάτικα ποιητικά ψελλίσματα

Εὐδοξία Αὐγουστίνου. Φιλόλογος - Θεολόγος

Αὔγουστος ὁ μήνας τῆς Παναγιᾶς! Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ λένε τήν κοίμησή της! Καί γιά τίς ποιητικές γραφίδες ἀποτελεῖ πηγή ἔμπνευσης, καθώς ξυπνᾶ τόσα ὄμορφα βιώματα. Πλούσιος καί εὔχυμος ὁ ποιητικός λόγος ξεχύνεται γιά τή Μητέρα τοῦ Χριστοῦ καί δική μας μητέρα, τή μεσίτρια καί σκέπη μας. Ἄμεσα καί οἰκεῖα τῆς ἀπευθύνεται, ἀποθέτοντας ἐπάνω της καημούς καί ἀναστεναγμούς, βάσανα καί πίκρες, χαρές κι ἐπιτυχίες. Γίνεται, ἔτσι, μύρο καί δάκρυ, ἐξομολογητικός λυγμός καί ἐκ βαθέων παράκληση, αἶνος καί ὗμνος.

Οἱ νεοέλληνες ποιητές, σάρκα ἀπό τή σάρκα τοῦ λαοῦ μας, πού κοιμᾶται καί ξυπνᾶ μέ τ’ ὄνομα τῆς Παναγιᾶς στά χείλη του, ἐκφράζουν στά ἀφιερωμένα στή χάρη της ποιήματα μιά τρυφερότητα καί μιά υἱική ἀναζήτηση θαλπωρῆς. Πετυχημένα σημειώνει ὁ Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος ὅτι ὁ ποιητής «ἐξαντλεῖ τόν οἶστρο τῆς λυρικῆς φαντασίας στήν ἐπίκληση τῆς Παρθένου. Ὁ λόγος γίνεται στά χείλη μουσική, ἡ προσευχή του πλουτίζεται ἀπό θαυμάσια φραστικά εὑρήματα, ἡ κατάνυξή του γίνεται ἡδυπάθεια, ἡ συντριβή του γεμίζει ἀπό τρυφερότητα· εἶναι ἕνα παραστρατημένο, παραπονεμένο παιδί, πού ἀναζητεῖ τό θάλπος τῆς μητρικῆς ἀγκαλιᾶς».

Ἡ Παναγία πλημμυρίζει τήν ὕπαρξη τοῦ ποιητῆ ἀπό ἀπερίγραπτη γοητεία. Ἡ ἐπιείκειά της τόν ἐνισχύει, ἡ καθαρότητά της τόν ἀνακουφίζει, ἡ συμπόνια της τόν ζεσταίνει κι ὅλα μέσα του ἀνθίζουν καί εὐωδιάζουν. Ἀναμφισβήτητα, ἡ ποιητική ἔξαρση τοῦ ὀρθόδοξου Ἕλληνα ὕφανε ἀπαράμιλλους ὕμνους στήν Παναγία, «πού μπροστά τους τά ἐγκώμια τῆς Ἀθηνᾶς μοιάζουν φτωχά ξεθωριασμένα στολίδια», παρατηρεῖ ὁ ἀκαδημαϊκός Σπύρος Μελᾶς. Ἔτσι, τά σύγχρονα ποιήματα ἀποτελοῦν αὐθόρμητη ἔκφραση προσευχῆς, ἔκρηξη καρδιᾶς καί ὄχι ἁπλή ἐγκεφαλική δημιουργία.

Εἰσοδεύοντας στὸν πανίερο καὶ εὐκατάνυκτο χῶρο τοῦ πάνσεπτου Δεκαπενταυγούστου ἐπιθυμῶ νά παρουσιάσω μία εὔοσμη ποιητική ἀνθοδέσμη.