Ἡ Κυρία τοῦ σπιτιοῦ μας, ἡ Παναγία

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ Κυρία τοῦ σπιτιοῦ μας, ἡ Παναγία

Διαβάζουμε στὴν Παράκληση τῆς Παναγίας μας:

«Πρεσβεία θερμὴ καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον, καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος».Στὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο οἱ Πατέρες ἐδογμάτισαν:

«…ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμολογεῖν Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα κατὰ τὴν Θεότητα καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου τῆς Θεοτόκου κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα…». Ἕνας εἶναι ὁ Κύριός μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Θεὸς καὶ Ἄνθρωπος. Θεός, ἀφοῦ γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Ἄνθρωπος ἀφοῦ γεννήθηκε ἀπὸ τὴν Παναγία μας. Θεάνθρωπος!

Γέροντα Ἰάκωβε ὅπως ὅταν ζοῦσες ἔτρεχες μέ τήν Ἁγία Κάρα καί πρόσφερες τήν εὐλογία σου στούς πιστούς, ἔτσι ἔλα καί σέ μένα

Ὁ ἀστυνομικὸς Ἀνδρέας Βοσκοῦ, πνευματικὸ παιδὶ τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, εἶχε βγάλει ἕνα σπυρὶ στὸ μέτωπο, τὸ ὁποῖο μάζευε πύον. Μὲ γιατρούς, φάρμακα δὲν ἐπέρχονταν ἴαση.

Διαβάζοντας τὸ βιβλίο του π. Ἰακώβου τὸν παρακάλεσε, δὲν τὸν εἶχε γνωρίσει, ἐν ζωῇ, καὶ τοῦ εἶπε:

«Γέροντα Ἰάκωβε ὅπως ὅταν ζοῦσες ἔτρεχες μὲ τὴν Ἁγία Κάρα καὶ πρόσφερες τὴν εὐλογία σου στοὺς πιστούς, ἔτσι ἔλα καὶ σὲ μένα μὲ τὴν Ἁγία Κάρα κι εὐλόγησέ με».

Ἕνα βράδυ ποὺ ἦταν ξαπλωμένος, πρὶν κοιμηθεῖ, βλέπει ὁλοζώντανο τὸν Γέροντα Ἰάκωβο μὲ ἕναν σταυρὸ στὸ χέρι.

Τὴν ὥρα ποὺ πάει νὰ τὸν σταυρώσει, δαίμονας ἐμφανίζεται καὶ λέει «ἄστον αὐτὸν μὴν τὸν σταυρώνεις εἶναι δικός μας.»

«Δὲν εἶναι δικός σας» λέει ὁ π. Ἰάκωβος.

«Εἶναι δικός μας γιατί ἔκανε αὐτές ... αὐτές... καὶ αὐτὲς τὶς ἁμαρτίες»

«Μπορεῖ νὰ τὶς ἔκανε αὐτὲς τὶς ἁμαρτίες» ἀπήντησε ὁ πατὴρ Ἰάκωβος «ἀλλὰ τὶς ἐξομολογήθηκε καὶ διεγράφησαν».

«Ναί, αὐτὲς τὶς ἐξομολογήθηκε» ἀπάντησε ὁ διάβολος, «ἀλλὰ ἔχει καὶ κάτι πιὸ μικρὲς ποὺ δὲν τὶς ἐξομολογήθηκε».

Διδασκαλίες καὶ ἀποφθέγματα τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τῆς Εὐβοίας

Ἁγίου Ἰακώβου Εὐβοίας

«Νὰ μὴ γνωστοποιῇ ὁ πιστὸς στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἐξομολόγησή του ἢ τὴν ζωή του ἢ τὴν πνευματική του ἐργασία. Ὅλα νὰ γίνονται ἐν κρυπτῷ καὶ κατόπιν συμβουλῆς τοῦ πνευματικοῦ μόνον».

«Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ μεὶς νὰ νηστεύουμε, παιδιά μου. Δὲν μὲ ἔβλαψε ἡ νηστεία μέχρι σήμερα, ποὺ εἶμαι ἑβδομῆντα χρονῶν.

Ἡ μητέρα μου μὲ ἔμαθε νηστεία παιδιόθεν. Δὲν κάνω τὸν ὑποκριτὴ ὅτι, παιδιά μου, νηστεύω, ἀλλὰ αὐτὸ μὲ ἐδίδαξαν οἱ γονεῖς μου καὶ μέχρι σήμερα αὐτὰ τηρῶ, τέκνα μου. Δὲν μὲ ἔβλαψε ποτὲ ἡ νηστεία καὶ ἂς ἔχω ἀσθένειες ἐπάνω μου... Μὴν ἀκοῦτε, ποὺ λένε δὲν εἶναι ἡ νηστεία τίποτε κι ὅτι τὰ λένε οἱ καλόγεροι. Δὲν τὰ λένε οἱ καλόγεροι, παιδιά μου, μὲ συγχωρεῖτε, τὰ λέει ὁ Θεός.

Ἡ πρώτη ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἦταν νηστεία, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς μας ἐνήστευσε. ...Καὶ τὰ δαιμόνια καὶ οἱ ἀρρώστιες καὶ ὅλα τὰ πάθη μὲ τὴν νηστεία καὶ τὴν προσευχὴ ἀποβάλλονται».

«Καμμιὰ προσευχὴ παιδιά μου δὲν πάει χαμένη. Κι ἐμένα αὐτὴ ἡ προσευχὴ μὲ κράτησε τόσα χρόνια. Πάντα ἡ προσευχὴ στηρίζει. Νὰ μὴ δειλιάζουμε, νὰ μὴ φοβόμαστε. Εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν. Πολλοὶ οἱ πειρασμοί, πολλὲς οἱ παγίδες τοῦ διαβόλου καὶ στὸ Μοναστήρι καὶ ἔξω στὸν κόσμο. Ἀλλὰ ὅλα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν... χάρη τοῦ Θεοῦ διαλύονται».

Ἡ θαυμαστή διάσωσις τοῦ πίπτοντος ἀεροπλάνου

𝚮 𝚯𝚨𝚼𝚳𝚨𝚺𝚻𝚮 𝚫𝚰𝚨𝚺𝛀𝚺𝚰𝚺 𝚻𝚶𝚼 𝚷𝚰𝚷𝚻𝚶𝚴𝚻𝚶𝚺 𝚨𝚬𝚸𝚶𝚷𝚲𝚨𝚴𝚶𝚼

Νέα πρωτότυπη εἰκόνα, ποὺ ἀπεικονίζει τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ

Ἡ παροῦσα εἰκόνα, ποὺ ἁγιογραφήθηκε ἀπὸ τὸν ἔγκριτο ἁγιογράφο Κωνσταντίνο Λυτρίδη τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2024 σύμφωνα μὲ τὶς ὑποδείξεις τοῦ πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, ἀπεικονίζει κατ᾽ ἐξαίρετο τρόπο ἕνα σχετικὰ σύγχρονο μεγάλο θαῦμα τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, τοῦ «μὲ συγχωρεῖτε», ποὺ συνέβηκε τὸ ἔτος 2002. Τὸ θαῦμα τοῦτο διηγήθηκε ὁ νῦν καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, πανοσιολογιώτατος ἀρχιμανδρίτης Γαβριὴλ Ἐμμανουηλίδης, σὲ Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης στὶς 8 Νοεμβρίου 2017 (βλ. You Tube: https://youtu.be/icGGG3e5xYA?si=5mOqMiLvkRJgTj9z).

Αὐτόπτης μάρτυρας τοῦ μεγάλου τούτου θαύματος, στοῦ ὁποίου τὴ θερμὴ προσευχὴ ἀνταποκρίθηκε ἄμεσα ὁ ὅσιος Ἰάκωβος, εἶναι ὁ εὐλαβὴς χριστιανὸς Δημήτριος Δραγατσίκας ἀπὸ τὴν Κοζάνη, Ἕλληνας ἀπόδημος στὴν Ἀμερική, ὁ ὁποῖος καὶ τὸ ἀνέφερε στὸν ἐν λόγῳ Γέροντα Γαβριήλ, ποὺ τὸ δημοσιοποίησε πρὸς δόξαν Θεοῦ στὸ ἀνωτέρω Συνέδριο στὴν παρουσία καὶ τοῦ κ. Δραγατσίκα. Τί ἀκριβῶς συνέβηκε; Παραθέτουμε τὴ σχετικὴ διήγηση τοῦ Γέροντος Γαβριήλ.

«Ὁ Δημήτρης Δραγατσίκας πηγαινοέρχεται Ἀμερικὴ-Ἑλλάδα τουλάχιστον 4 φορὲς τὸν χρόνο. Τὸ 2002, μὲ μία πτήση τῆς Ὀλυμπιακῆς, πηγαίνοντας ἀπὸ Ἑλλάδα γιὰ Ἀμερικὴ καὶ περνῶντας ἀπὸ τὴ Γαλλία, ἐκεῖ πάνω ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικό, ἔπεσε τὸ ἀεροπλάνο σὲ καταιγίδα. Κεραυνὸς τὸ ἔπληξε.

Καὶ μόλις φάνηκε τὸ λείψανο, μιὰ συγκλονιστικὴ κραυγὴ ἀκούστηκε: "Ἅγιος, ἅγιος. ..εἶσαι Ἅγιος !

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης( 1920-1991)

Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου πρωί της 21ης.

Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ. Λειτούργησε την επομένη για τα Εισόδια της Παναγίας και λίγο μετά το μεσημέρι άφησε σαν πουλάκι την ψυχή του, την εξαγνισμένη απο στο καμίνι της άσκησης και της γεμάτης ταπείνωσης αγάπης.

Ἅγιὲ μοῦ Δαυΐδ, ἐσὺ νὰ λειτουργήσης καὶ γίνομαι καλὰ καὶ λειτουργῶ

Σκέφτομαι ότι ίσως να είναι η τελευταία και παρακαλώ τον Άγιο:

«Άγιέ μου Δαυΐδ, εσύ να λειτουργήσης» και γίνομαι καλά και λειτουργώ.

Λέω το πρωί του Αγίου:

«Άγιέ μου Δαυΐδ, έχω τώρα τα πόδια, την δισκοπάθεια, την καρδιά μου, αν με βοηθήσης θα λειτουργήσω, αν δεν με βοηθήσης, βγες μόνος και λειτούργα».

Μου λένε:

«Πρόσεχε στην Λειτουργία, μην σε κόψη κανένας κρύος ιδρώτας και πέσης, ουαί και αλλοίμονό σου!».

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης μὲ τὴν Καρα τοῦ Ὁσίου Δαυὶδ τοῦ Γέροντος

Ο Θεός παιδί μου περπατά στη γη μέσω των Αγίων Του

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

https://proskynitis.blogspot.com/2024/10/blog-post_260.

Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου Τσαλίκη

Τὸ 1996 θέλησα νὰ νοικιάσω ἕνα ξένο χωράφι. Τὸ μίσθωσα γιὰ κάθε στρέμμα ἀνερχόταν στὶς 40000 δραχμές.

Συμφώνησα καὶ τὸ ἔκλεισα χωρὶς ὁ σύζυγός μου νὰ εἶναι παρών.

Ὅταν πῆγα στὸ σπίτι, μοῦ φώναξε γιὰ τὸ πολὺ ὑψηλὸ μίσθωμα κι ἐγώ του εἶπα,:

Μὴν μὲ μαλώνεις, τώρα τὸ ἔκλεισα.

Βρὲ γυναῖκα, 40000 δραχμὲς τὸ στρέμμα καὶ ἄλλες 40000 τὰ ἔξοδα κάθε στρέμματος ἐμεῖς τί θὰ πάρουμε, τί θὰ κερδίσουμε, μοῦ ἀπάντησε.

Ἐγὼ τὸ ἔκλεισα καὶ ὁ Θεὸς βοηθός, εἶπα.

Ἔπειτα ἀπὸ λίγες ἡμέρες πήγαμε στὸ χωράφι καὶ ὁ σύζυγός μου τράβηξε τὸ πρῶτο αὐλάκι νὰ σπείρει.

Ἐγὼ κάνω τὴν προσευχή μου καὶ γονατίζω στὴν μέση τοῦ χωραφιοῦ.

Παρακαλῶ τον π. Ἰάκωβο:

Πάτερ Ἰάκωβε, θέλω τὴν δύναμή σου. Πάτερ Ἰάκωβε, βοήθησε με.

Γύρισα καὶ κοίταξα πρός την Εὔβοια. Ἔσκυψα καὶ φίλησα τὸ χῶμα.

Μή φεύγετε, παιδιά μου, ἀπό τίς ἐκκλησίες.

Μὴ φεύγετε, παιδιὰ μου, ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες.

Μὴν ἀκοῦτε αὐτούς ποὺ λένε: «Τί, ἐκκλησίες τώρα, ἐκκλησίες καὶ παπάδες».Αὐτοὺς μὲ συγχωρεῖτε, παιδιὰ μου, τοὺς βάζει ὁ διάβολος.

Ξέρετε τὶ εἶπε τὸ δαιμόνιο, ξέρετε τὶ μοῦ εἶπε ;

"Κοίταξε νὰ δεῖς τώρα σὲ λίγο θὰ πεθάνει ὁ πατὴρ Ἰάκωβος τῆς Εὐβοίας καὶ μόλις ἀκούσεις ὅτι πέθανε μετὰ θὰ φύγω ἐγώ....

Ήταν Νοέμβριος του 1991.Η γερόντισσα Πορφυρία η κατά κόσμον Χαρίκλεια και κατά σάρκα αδελφή του γέροντος Πορφυρίου η πρώτη γερόντισσα του μοναστηρίου του στο Μήλεσι του Ωρωπού στο ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ...

...μετά την αναχώρηση του γέροντα στο Ἀγιον Όρος στα Καυσοκαλύβια πήρε τηλέφωνο,για να μιλήσει μαζί του να του πει τα παράπονα της που έφυγε και τις άφησε μόνες και απροστάτευτες και είναι σαν τα πρόβατα που έχασαν τον ποιμένα τους και τόσος κόσμος που έρχεται και τον έχει ανάγκη και δεν τον βρίσκει...

και τόσα άλλα που καθημερινώς τρέχουν και τώρα που να τα πει σε ποιαν αγκαλιά

να προστρέξει ποιος να της δώσει ένα χέρι βοηθείας.....

-"Αχ γέροντα έφυγες και μας άφησες εδώ μόνες και ορφανές..."

-"Κοίταξε να δεις τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Ευβοίας

και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ.

Είναι αυτή η τελευταία φορά που με ακουεις!!!Κατάλαβες!!! Συχώρα με!!!"

''Ἁγία μου, ἐγὼ σὲ διακονῶ τόσα χρόνια. Ἐσὺ δὲν μπορεῖς νὰ βάλης ἕνα κεραμῖδι πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τῶν παιδιῶν μου;".

Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται η πρεσβυτέρα Μαρία Ιωάννου Χατζηθανάση – είχε μεγάλη έγνοια το ότι είχαμε τότε οκτώ παιδιά και δεν είχαμε δικό μας σπίτι.

Κάθε φορά που πηγαίναμε για εξομολόγηση μας ρωτούσε:

«Τι έγινε, έχομε δικό μας σπίτι;».

«Όχι, Γέροντα», απαντούσαμε εμείς. «Έχομε, όμως, έναν πολύ καλό μας φίλο σπιτονοικοκύρη που δεν μας απασχολεί κιόλας».

Εκείνος, όμως, την επομένη φορά ξαναρωτούσε:

«Έγινε τίποτε με το σπίτι;»

Πέρασαν λίγα χρόνια και ο σπιτονοικοκύρης μας αναγκάσθηκε να το πουλήση, κι αργότερα και ο δεύτερος ιδιοκτήτης αναγκάσθηκε να το ξαναπουλήση.

Μας ρώτησε αν μπορούσαμε και θέλαμε να το αγοράσωμε.

Εμείς, πλέον, είχαμε χάσει την αυτάρκεια της σιγουριάς που αισθανόμασταν παλιά, και φυσικά τώρα επιθυμούσαμε πολύ να τα καταφέρναμε,μα ανθρωπίνως ήταν αδύνατο, γιατί εμείς με απίστευτη δυσκολία βγάζαμε τον κάθε μήνα, και κάτι που μας είχαν αφήσει οι γονείς μας δεν καταφέρναμε να τα πουλήσωμε παρά τις προσπάθειές μας.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: "ὁ Ἐσταυρωμένος μὲ ζωντανὸ σῶμα" "Πολὺ θαυματουργὸς ὁ ὅσιος Δαὺΐδ" "Πόσες φορὲς εἶδα τὸν ἅγιο Δαυΐδ!"

λδ΄. Ὁ Ἐ­σταυ­ρω­μέ­νος μέ ζωντανό σῶ­μα

Mί­α Με­γά­λη Πα­ρα­σκευ­ή τήν ὥ­ρα τῆς Ἀ­πο­κα­θη­λώ­σε­ως, μό­λις κα­τέ­βα­σε τό Σῶ­μα, ἔ­κλαι­γε μέ με­γά­λη συγ­κί­νη­ση καί δέ­ος. Καί με­τά εἶ­πε: «Πα­τέ­ρες μου, σή­με­ρα δέν κα­τέ­βα­σα σῶ­μα ἁ­γι­ο­γρα­φη­μέ­νο, ἀλ­λά σῶ­μα ἀν­θρώ­πι­νο. Οἱ φλέ­βες Του χτυποῦ­σαν στίς δι­κές μου φλέ­βες. Ἡ σάρ­κα Του ἀκούμπα­γε στήν δι­κιά μου σάρ­κα. Κα­τα­λά­βαι­να τό αἷ­μα νά τρέ­χη στίς φλέ­βες Του».

λε΄. «Πο­λύ θαυ­μα­τουρ­γός ὁ ὅ­σι­ος Δαυ­ΐδ»

O Ἅ­γι­ος, παι­διά μου, εἶ­ναι πο­λύ θαυ­μα­τουργός. Σ᾽ ἄλ­λον ἔ­χει δώ­σει τό φῶς του, ἄλ­λον φέρνει σέ με­τά­νοι­α κι ἄλ­λα δι­ά­φο­ρα θαύ­μα­τα (κάνει). Νά ᾽χε­τε τήν εὐ­λο­γί­α καί τήν εὐ­χή τοῦ Ἁ­γί­ου. Σέ μία γυ­ναῖ­κα ἔ­δω­σε τό φῶς της καί ἔ­κα­νε κα­λά τό πό­δι της, πού εἶ­χε πρη­στῆ σάν τούμ­πα­νο. Τῆς ἐμ­φα­νί­στη­κε στόν ὕ­πνο της καί, χω­ρίς νά γνω­ρί­ζη τό ὄ­νο­μά του, τόν ἐ­πι­κα­λέ­στη­κε. Ἄλ­λη γυ­ναῖ­κα, δέν εἶ­χε παι­δί. Ἀ­κούμ­πη­σε στό λεί­ψα­νο τοῦ Ἁ­γί­ου καί εἶ­πε: ”Ἅ­γι­έ μου, ἰα­τρέ τῶν ψυ­χῶν καί τῶν σω­μά­των, σέ πα­ρα­κα­λῶ νά μοῦ χα­ρί­σης ἕ­να παι­δί­”. Στόν χρό­νο ἐ­πά­νω ἀ­πέ­κτη­σε παι­δί. Ὅ­ταν τήν Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή βγαί­νη ἡ ἁ­γί­α Κά­ρα του, πάν­τα βρέ­χει στό χω­ριό, ἔ­στω κι ἂν ὅ­λη τήν ἡ­μέ­ρα ὁ ἥλι­ος καί­η.

»Ὁ Ἅ­γι­ος, κα­τά τήν πί­στη θαυ­μα­τουρ­γεῖ. Κα­τά τό ”ἡ πί­στις σου σέ­σω­κέ σε­”, ἐ­νερ­γεῖ τό θαῦ­μα. Γι᾽ αὐ­τό, συ­νέ­χει­α ὁ κό­σμος κά­νει εὐ­χα­ρι­στή­ρι­ες Λει­τουρ­γί­ες».

Ἐγὼ εἶμαι Αὐτός, ποὺ θὰ πάρεις αὔριο..!

Διηγείται ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Κάποτε μια χριστιανή εξομολογήθηκε σε μένα στο παρεκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους.

Μετά την εξομολόγηση και ενώ παρέμειναν οι δικοί της, για να πάρουν σειρά

εκείνη κατέβηκε στον κεντρικό Ναό και μπήκε μέσα να προσκυνήσει.

Ο Ναός ήταν άδειος.Άναψε ένα κεράκι και άρχισε να προσκυνάει τις εικόνες.

Και τότε είδε,για μια στιγμή την Ωραία Πύλη ανοικτή και πάνω στην Αγία Τράπεζα να κάθεται ένας ωραίος ξανθός νέος.

Μόλις τον είδε, του έβαλε τις φωνές:

-Δεν ντρέπεσαι, του είπε, να κάθεσαι πάνω στην Αγία Τράπεζα;

Κατέβα κάτω γρήγορα, βγες έξω…Αλλά τέτοιοι είστε εσείς οι νέοι, κακομαθημένοι, ασεβείς,χαραμοφάηδες, τεμπέληδες, μακρυμάλληδες, αναρχικοί…

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: «Φαγητὰ δὲν τρώω» – «Δὲν μὲ ἀδίκησε ὁ Θεός» – Ἄρρωστος νήστευε

κγ΄. «Φαγητά δέν τρώω»

­Έχω πολ­λές ἀρ­ρώ­στι­ες, ἀλ­λά πα­ρα­κά­λε­σα τόν ἅ­γιο Δαυ­ΐδ νά ἔ­χω τίς δο­κι­μα­σί­ες αὐ­τές, ἀλ­λά νά μοῦ δί­νη ὑ­πο­μο­νή, καί νά μήν εἶ­ναι κά­τι σο­βα­ρό. Νά μήν ἔ­χω τί­πο­τα ζά­χα­ρο. Νά μπο­ρῶ νά τρώ­ω δύ­ο φέ­τες ψω­μά­κι τήν ἡ­μέ­ρα, για­τί φα­γη­τά δέν τρώ­ω, μέ συγ­χω­ρεῖ­τε γιά τήν φρά­ση μου, ἀλ­λά λί­γο ψω­μά­κι τό θέ­λω. Ἀ­πό μι­κρό παι­δί ἔ­τρω­γα πάν­τα τό ψω­μά­κι. Τοὐ­λά­χι­στον νά τρώ­ω δύ­ο φέ­τες ψω­μά­κι καί λί­γο νε­ρά­κι καί τί­πο­τα ἄλ­λο δέν θέ­λω. Ἔ! βο­ή­θη­σε ὁ ἅ­γιος καί δέν ἔ­χω τί­πο­τα τό σο­βα­ρό, μό­νο αὐ­τή τήν βρα­δυ­καρ­δί­α. Ἀλ­λά δέν ἀ­πελ­πί­ζο­μαι καί λέ­γω, “Δό­ξα τῷ Θε­ῷ”. Ὅ­ταν τε­λει­ώ­ση ἡ προ­θε­σμί­α μου, θά φύ­γω ἀ­πό αὐ­τή τήν ζω­ή. Τοὐ­λά­χι­στον νά εἴ­μα­στε κον­τά στόν Θε­ό καί νά μᾶς βρῆ ὁ Θε­ός ὅ­πως θέ­λει».

κδ΄. «Δέν μέ ἀδίκησε ὁ Θεός»

­Εξήν­τα ἕ­ξι χρό­νια ζῶ, πο­τέ δέν μέ ἀ­δί­κη­σε ὁ Θε-ός. Μοῦ λέ­ει κά­ποι­ος: “Σοῦ ἔ­δω­σε ἀρ­ρώ­στι­ες ὁ Θε­ός, για­τί νά σοῦ τίς δώ­ση, ἀ­φοῦ πι­στεύ­εις στόν Θε­ό;”.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις

ια΄. Εὐλάβεια σέ ἱερωμένους

Οταν ἤ­μου­να στρα­τι­ώ­της στήν Ἀ­θή­να, ὅ­ποι­ον ἔ­βλε­πα στόν δρό­μο, ἔ­λε­γα “Κα­λη­μέ­ρα”, “Καλη­­σπέ­ρα”, (ἀλλ᾽ αὐ­τοί) δέν μέ μι­λοῦ­σαν. Τό εἶχα πα­ρά­πο­νο, για­τί λέ­ω “ἐ­μεῖς στό χω­ριό μας λέ­με “Κα­λη­μέ­ρα”, “Κα­λη­σπέ­ρα”, “Χαί­ρε­τε”, “γειά σας”, ἐ­δῶ;”.

»Εἶ­πα, λοι­πόν, στόν συν­ταγ­μα­τάρ­χη μου, αὐ­τός ἦ­ταν ἅ­γιος ἄν­θρω­πος, καί μοῦ λέ­ει: “Ἄ­κου­σε νά σοῦ πῶ, παι­δί μου. Ἐ­δῶ, παι­δί μου, δέν λέ­νε “Χαί­ρε­τε”, ἐ­κτός ἄν εἶ­ναι κα­νέ­νας γνω­στός, ὅ­πως εἴμα­στε ἐ­μεῖς γνω­στοί, κα­νέ­νας Ἱ­ε­ρέ­ας, κα­νέ­νας γνωστός μας ἄν­θρω­πος”.

»Κά­πο­τε, ἐ­κεῖ στήν Ἁ­γί­α Τριά­δα Πει­ραι­ῶς, ἀ­πέ­ναν­τι, βλέ­πω ἀ­πό μα­κριά ἕ­ναν πα­πά καί τοῦ κά­νω ὑ­πό­κλι­ση, αὐ­τός μοῦ κά­νει νό­η­μα “ἔ­λα–ἐ­δῶ, ἔ­λα–ἐ­δῶ”. “Πά­τερ μου, πῶς νά ᾽ρθῶ; ἐ­δῶ εἶ­ναι λε­ω­φό­ρος, θά μέ κό­ψουν τά αὐ­το­κί­νη­τα” –ἔρ­χον­ταν ἀ­πό τόν Ἅ­γιο Βα­σί­λει­ο ἀ­πά­νω, ἔρ­χον­ταν ἀπ᾽ τήν Τερ­ψι­θέ­α τά τράμ καί τά αὐ­το­κί­νη­τα– “θά μέ κό­ψουν τά αὐ­το­κί­νη­τα”. “Μή φο­βᾶ­σαι, λέ­ει, ἔ­λα”. Τε­λι­κά μέ δυ­σκο­λί­α πέ­ρα­σα, κόν­τε­ψαν νά μέ κό­ψουν, ἕ­να μέ πά­τη­σε στό πα­πού­τσι. Πῆ­γα, λοι­πόν, ἔ­βα­λα με­τά­νοι­α, τοῦ φί­λη­σα τό χέ­ρι. Μοῦ λέ­ει:

— Ὅ­ταν βλέ­πης πα­πά, νά τοῦ φι­λή­σης τό χέ­ρι, γιά νά παίρ­νης εὐ­λο­γί­α. Τοῦ λέ­ω:

— Πά­τερ, καί ἐ­μεῖς εἴ­μα­στε ἀ­πό οἰ­κο­γέ­νεια πνευ­μα­τι­κή καί τό σό­ϊ μας ἀ­πό γε­νε­ές γε­νε­ῶν ἦ­ταν ὅ­λο ἱ­ε­ρο­μό­να­χοι στήν Μι­κρά Ἀ­σί­α.

»Κά­πο­τε, ἐρ­χό­μου­να ἀ­πό τήν Ἀ­νω­τέ­ρα Στρα­τι­ω­τι­κή Δι­οί­κη­ση, εἶ­χα πά­ει κά­τι ἔγ­γρα­φα, καί κά­τω στόν ἠ­λε­κτρι­κό στό Μο­να­στη­ρά­κι βλέ­πω τόν μα- ­κα­ρί­τη, τόν ἀ­εί­μνη­στο τόν Δε­σπό­τη τῶν Κα­λα­βρύ­των τόν Γε­ώρ­γιο. Ἐ­γώ τόν γνώ­ρι­σα, εἶ­χε αὐ­τός τό ἐγ­κόλ­πιο ἀ­πό μέ­σα, ἀλ­λά ἐ­γώ τόν γνώ­ρι­σα, για­τί πή­γαι­να στήν ἐκ­κλη­σί­α στό Ἱ­ε­ρό καί τόν γνώ­ρι­σα ὅ­ταν ἦ­ταν στόν Πει­ραι­ᾶ πρίν γί­νη Δε­σπό­της. Λέ­ω, “θά μπῶ καί ἐ­γώ στό τραῖ­νο νά πιά­σω μιά θέ­ση, νά τήν προ­σφέ­ρω στόν Δε­σπό­τη”, ἄν καί ντρε­πό­μου­να νά σπρώ­ξω τόν κό­σμο νά μπῶ μέ­σα στό τραῖ­νο. Μπῆ­κα τε­λι­κά μέ­σα, βρῆ­κα μιά θέ­ση, κά­θο­μαι, ὁ Δε- σπό­της πῆ­γε νά πια­στῆ ἀ­πό κά­τι λου­ριά πού εἶ­χε ἐ­κεῖ καί κόν­τε­ψε νά πέ­ση πά­νω στόν κό­σμο καί λέ­ει ὁ εἰ­σπρά­κτωρ: “Μί­α θέ­ση γιά τόν Δέ­σπο­τα”. Μί­α κυ­ρί­α εἶ­χε δύ­ο μι­κρά τό ἕ­να ἀ­πό δε­ξιά τό ἄλ­λο ἀ­πό ἀ­ρι­στε­ρά. Λέ­ει (ξα­νά ὁ εἰ­σπρά­κτωρ) :

— Μαν­τάμ–μαν­τάμ, σέ πα­ρα­κα­λῶ, μιά θέ­ση γιά τόν Δέ­σπο­τα.

— Τήν πλη­ρώ­νω ἐ­γώ, κύ­ρι­ε εἰ­σπρά­κτορ, τήν θέ­ση, τοῦ ἀ­πάν­τη­σε.

— Ἔ! βάλ­το τό ἕ­να τό παι­δά­κι πά­νω στήν πο­διά σου, τῆς λέ­ει, νά κα­θή­ση καί ὁ Δέ­σπο­τας.

— Δέν πει­ρά­ζει, δέν πει­ρά­ζει, εἶ­πε ὁ Δε­σπό­της.

— Ὁ­ρί­στε, λέ­ω τό­τε ἐ­γώ, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, κα­θῆ­στε.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: «Μ᾽ ἔδωσε ὁ Θεὸς δοκιμασίες» – «Βάπτιση καὶ εὐωδία»

κα΄. «Μ᾽ ἔδωσε ὁ Θεός δοκιμασίες»

Λοι­πόν, παι­διά μου, καί ντρέ­πο­μαι καί νά πά­ω καί στόν για­τρό ἀ­κό­μα. Μ᾽ ἔ­λε­γε ὁ μα­κα­ρί­της ὁ Γέ­ρον­τάς μου: ”Πάτερ Ἰ­ά­κω­βε, ἀ­πό τόν ἐ­γω­ϊ­σμό πού ἔ­χεις θά σέ τι­μω­ρή­ση ὁ Θε­ός, παι­δί μου. Θά σέ βλέ­πουν οἱ γι­α­τροί­”. Λοι­πόν, τό ᾽πα­θα αὐ­τό. Ἐ­κεῖ πού λέ­τε, εἴ­χα­με τόν πα­τέ­ρα Νι­κό­δη­μο, ἦ­ταν ἀ­π᾽ τήν Κύ­μη ὁ μα­κα­ρί­της καί ἤ­τα­νε πνευ­μα­τι­κοί ἀ­δελ­φοί μέ τόν Ἰ­ά­κω­βο τόν Σχί­ζα, τόν πρώην Λα­ρί­σης, πρίν ἀ­πό τόν Θε­ο­λό­γο. Λοι­πόν, ἦ­ταν ἀ­πό τῆς Κύ­μης τά μέ­ρη, καί λέ­ει: “Παιδί μου, θά σέ τι­μω­ρή­ση ὁ Θε­ός, για­τί λές τώ­ρα. ”Γυ­ναῖ­κα, δέν μέ εἶ­δε, παι­δί δέν μέ εἶ­δε­””. Ἀ­πό μι­κρός, (ἤ­μουν) στό σπί­τι μου πού ἦ­ταν σάν Μο­να­στή­ρι καί ἔ­λε­γα ”νά μήν μέ δῆ ἄν­θρω­πος. Ὅ­ταν θά πε­θά­νω στήν ἔ­ρη­μο, ἔ, (τό­τε) θά μέ δοῦν ἐ­κεῖ πέ­ρα, θά μέ πιά­σουν, θά ἀ­νοί­ξουν μί­α λάκ­κα, θά μέ χώ­σουν ἐ­κεῖ μέ­σα­”. Παι­διά μου, νό­μι­ζα πώς θά ἔ­με­να μό­νος μου στήν ἔ­ρη­μο ν᾽ ἀ­σκη­τεύ­σω. Πα­ρα­πά­νω εἶ­χα σκά­ψει μί­α γα­λα­ρί­α, νά πά­ω νά μπῶ μέ­σα, νά κά­νω προ­σευ­χές καί με­τά­νοι­ες. Ὕ­στε­ρα μέ μά­λω­σε ὁ Γέ­ρον­τας καί μοῦ εἶ­πε: ”Βρέ, πά­τερ μου, ὁ­λό­κλη­ρο Μο­να­στή­ρι, δέν ἔ­χει κανέ­ναν ἐ­δῶ πέ­ρα, ἔ­λα δῶ παι­δά­κι μου, ἔ­χει ἐ­δῶ δύ­ο κελ­λά­κια”. Με­τά σέ τρεῖς μῆ­νες μέ κά­ναν καί ἱ­ε­ρέ­α, με­τά μέ φορ­τώ­σα­νε ἕ­ξι–ἑ­φτά χω­ριά, γύ­ρι­ζα τά χω­ριά μέ τό μου­λά­ρι νά ᾽ξο­μο­λο­γῶ τόν κό­σμο, ἐ­πί Γρηγο­ρί­ου, τοῦ Δε­σπό­τη τοῦ ἀ­ει­μνήστου καί πολ­λά. Ἔ! ”Δό­ξα τῷ Θε­ῷ­”.

»Τί νά κά­νω­με τώ­ρα; Ἐ­πέ­μει­να στό Μο­να­στή­ρι, ἔ­χω 38 χρό­νια, μέ­νω ἐ­δῶ στό Μο­να­στή­ρι μ᾽ ὅ­λη μου τήν ψυ­χή. Ἀλ­λά μ᾽ ἔ­δω­σε ὁ Θε­ός δο­κι­μα­σί­ες. Κά­θε τρεῖς μῆ­νες, πά­ω στήν Ἀ­θή­να καί ἐκ­θέ­τω τό σῶ­μα μου στούς για­τρούς καί γυ­ρί­ζω. Αὐ­τό κά­νω, παι­διά μου. Πά­ω καί μέ βλέ­πουν οἱ για­τροί, σᾶς ζη­τῶ συγ­γνώ­μη, παι­διά μου,… Καί μέ βλέ­πει ὁ για-τρός, μέ κά­νει μί­α ἐ­ξέ­τα­ση στήν καρ­διά –ἔ­χω βη­μα­το­δό­τη, δέν λει­τουρ­γεῖ κα­λά– καί μέ τήν κού­ρα­ση πού ἔ­χω ἀ­πό τόν κό­σμο,…

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις

η΄. Ἁπλότητα καί εὐλάβεια

Πῆ­γα στό σχο­λεῖ­ο, ἔ­μα­θα γράμ­μα­τα. Σέ ἕ­να ἐ­ξωκ­κλή­σι τῆς Ἁ­γί­ας Πα­ρα­σκευ­ῆς, ἐ­κεῖ ἤ­τα­νε τό σχο­λεῖ­ο μας, ἐ­κεῖ μά­θα­με γράμ­μα­τα καί με­τά ὅ­ταν ἄρ­χι­ζε ἡ Ἄ­νοι­ξη, ὁ Ἀ­πρί­λιος, πά­νω στόν πεῦ­κο εἴ­χα­με τόν πί­να­κα καί μέ­σα στό κου­τά­κι βά­ζα­με τίς κι­μω­λί­ες. Κα­θα­ρί­ζα­με, κα­θό­μα­σταν χά­μω, λοι­πόν, καί μά­θα­με γράμ­μα­τα. Θυ­μᾶ­μαι, εἶ­χα ἀ­δι­α­θε­τή­σει δέν ξέ­ρα­με ἀ­πό ἀρ­ρώ­στι­ες ἐ­μεῖς τό­τε. Καί κα­νέ­να κρυ­ο­λό­γη­μα (παθαίναμε) τό­τε, καμ­μιά ἀσπι-ρί­νη νά μᾶς ἔ­δι­νε ἡ μη­τέ­ρα μου. Καί ἐ­πει­δή ἤ­μου­να ἔ­τσι ἀ­νήμ­πο­ρο καί ἀ­δι­ά­θε­το ὅ­λη τήν ἡ­μέ­ρα, ἡ μη­τέ­ρα ἦρ­θε στό σχο­λεῖ­ο, ἔ­κα­νε ὑ­πό­κλι­ση στόν δάσκα-λο –εἴ­δα­τε τί σε­βα­σμό πού εἶ­χαν;– φί­λη­σε τό χέ­ρι τοῦ δα­σκά­λου καί τοῦ λέ­ει: “Δά­σκα­λε, τό παι­δί μου σή­με­ρα θά κά­νη μιά ἀ­που­σί­α ἀ­πό τό σχο­λεῖ­ο, ἀ­δι­α­θέ­τη­σε καί τώ­ρα πού θά πᾶ­τε ἐκ­δρο­μή μιά ὥ­ρα ἀ­πό ἐ­δῶ μα­κριά σέ μιά πη­γή, μήν κου­ρα­στῆ τό παι-­δί καί τό πιά­σει πυ­ρε­τός καί πέ­σει τό παι­δί. Γι᾽ αὐ­τό ἦρ­θα νά σέ εἰ­δο­ποι­ή­σω ὅ­τι τό παι­δί δέν θά ᾽ρθῆ στήν ἐκ­δρο­μή”. “Ἀ­κοῦ­στε, κυ­ρί­α Θε­ο­δώ­ρα, τῆς λέ­ει. Ἡ ἐκ­δρο­μή εἶ­ναι καί αὐ­τή ἕ­να μά­θη­μα”.

»Ἐρ­χό­ταν ὁ πα­πάς ἀ­πό ἕ­να ἄλ­λο χω­ριό, δυ­ό ὧ­ρες μα­κρυ­ά, ἐρ­χό­ταν κά­θε 15 ἡ­μέ­ρες μᾶς λειτουρ- γοῦ­σε καί ἔ­φευ­γε. Δέν ξέ­ρα­με τί εἶ­ναι οἱ Χαι­ρε­τι­σμοί. Τό χω­ριό μου ἤ­τα­νε ὅ­λο πο­τά­μια γύ­ρω–γύ­ρω. Μέ­σα σέ πέν­τε πο­τά­μια ἤ­μα­σταν.

»Μιά φο­ρά, μοῦ εἶ­πε ὁ πα­πάς: “Δέν ἔρ­χε­σαι Ἰ­ά­κω­βε, νά μέ βο­η­θή­σης στίς ἀ­κο­λου­θί­ες σέ κά­τι γει­το­νι­κά χω­ριά;”. Εἶ­χε κά­τι κόλ­λυ­βα νά δι­α­βά­ση. “Πα­νι­ε­ρώ­τα­τε, λέ­ω, νά ρω­τή­σω τήν μη­τέ­ρα μου”, –ἁ­γί­α γυ­ναῖ­κα–. “Ναί νά πᾶς”, εἶ­πε.

»Πή­γα­με τε­λι­κά σέ κά­τι ἄλ­λα χω­ριά, λει­τουρ­γή­σα­με. Στόν δρό­μο βλέ­πα­με κά­τι ἀ­χλα­δι­ές καί οἱ ἀ­χλά­δες πε­σμέ­νες κά­τω καί τίς τρώ­γαν τά ζῶ­α. Εἴ­χα­με τέ­τοι­α παι­δεί­α ἀ­πό τούς γο­νεῖς μας, νά μήν πά­ρου­με οὔ­τε μιά ἀ­χλά­δα, ἄς ἤ­τα­νε ἀ­πό κά­τω. “Ξέ­ρε­τε τί θά ποῦ­νε;” μᾶς λέ­γα­νε, “τό “κα­κο­α­να­θρεμ­μέ­νο παι­δί”. Ἄν πά­ρης μιά ἀ­χλά­δα, θά ποῦ­νε “τό παι­δί αὐ­τό πῆ­ρε ἕ­να τα­γά­ρι, ἕ­να κα­λά­θι””. Περ­νού­σα­με καί –παι­δί τό­τε ἐ­γώ– ζή­λευ­α μιά ἀ­χλά­δα, περ­νοῦ­σαν τά ζῶ­α καί τρώ­γα­νε, ἀλ­λά σκε­φτό­μουν “ναί, ἀλ­λά τί μοῦ εἶ­παν ἡ μη­τέ­ρα καί ὁ πα­τέ­ρας;” καί ἔ­τσι ἔ­λε­γα, “ἄς τό στε­ρη­θῶ”.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις

γ΄. Νε­α­νι­κές ἀ­σκή­σεις

Η μη­τέ­ρα μου ἔ­κα­νε με­τά­νοι­ες, δε­ή­σεις, προ­σευ­χές, νη­στεῖ­ες. Ἔ­τσι γι­α­τρευ­ό­μα­σταν τό­τε. Ἀ­πό μι­κρό, μέ εἶ­χε μά­θει ἡ μαν­νού­λα μου νά τη­ρῶ τήν τά­ξη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, νη­στεῖ­ες, με­τά­νοι­ες. Μικρό παι­δά­κι, ἄ­νοι­γα (τήν πόρ­τα) χω­ρίς νά μέ παίρ­νουν εἴ­δη­ση στίς 12 μέ 1 (ἡ ὥ­ρα) τό βρά­δυ καί πή­γαι­να στήν ἐ­ρη­μιά. (Ἄλ­λες φο­ρές) ἔ­κα­να ”Λει­τουρ­γί­ες” μέ τά μι­κρά παι­δά­κια. Μέ φώ­να­ζαν: ”ὁ πα­πα–Ἰ­ά­κω­βο­ς”. Χα­ρά μου ἦ­ταν νά πῶ τό ”Χριστός Ἀ­νέ­στη­” καί νά ἠ­χή­ση σ᾽ ὅ­λη τήν πλά­ση. Πή­γαι­να σέ ξωκ­κλή­σια. Ἄ­να­βα τά καν­τή­λια, τά πε­ρι­ποι­ό­μουν, σκού-πι­ζα. Εἶ­δα τήν ἁ­γί­α Πα­ρα­σκευ­ή. Ἤμουν ἁ­πλό παι­δί. Οὔ­τε νε­ρό δέν ἔ­πι­να χω­ρίς τήν εὐ­χή τῆς μη­τέ­ρας μου. Πρίν κοι­νω­νή­σω φί­λα­γα τό χέ­ρι τοῦ πα­τέ­ρα, τῆς μη­τέ­ρας, (καί σάν στρα­τι­ώ­της) τοῦ Δι­οικη­τοῦ μου. ”Τίμα τόν πα­τέ­ρα σου καί τήν μη­τέ­ρα σου”.

»Ὅ­ταν ἤ­μουν νέ­ος, ἔ­κα­να τό­σες… με­τά­νοι­ες, πο τέ δέν τίς με­τροῦ­σα. Τώ­ρα πού γέ­ρα­σα ἔ­χω καρδιά, ζά­λη, πό­νους στά πό­δια, στά χέ­ρια… Ὅ­μως, λέ­ω: ”Ἂς πε­θά­νω ἐ­κεῖ­ (στόν ἀγῶνα) ”».

δ΄. «Μικρός ἤμουν εὐσεβής»

Ὄταν ζοῦ­σα στόν κό­σμο, ἤ­μουν εὐ­σε­βής, τώ­ρα πού ἔ­γι­να μο­να­χός δέν εἶ­μαι.

»Ὅ­ταν ἤ­μουν παι­δί, μέ φώ­να­ζαν καί σταύρωνα τούς ἀρ­ρώ­στους καί τίς ἑ­τοι­μό­γεν­νες πού δυσκο λεύ­ον­ταν νά γεν­νή­σουν.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης

Στήν ἄ­νικ­μη πνευ­μα­τι­κά ἐ­πο­χή μας ἡ Χά­ρις τοῦ Θε­οῦ δέν μᾶς ἐγ­κα­τέ­λει­ψε. Ἀ­νέ­δει­ξε θε­ο­φό­ρους Γέ­ρον­τες, γι­ά νά βο­η­θή­σουν τόν λα­ό μέ τά ἐ­ξαι­ρε­τι­κά χα­ρί­σμα­τά τους. Ἕ­νας ἀ­π᾽ αὐ­τούς εἶ­ναι καί ὁ μα­κα­ρι­στός Γέ­ρων Ἰ­ά­κω­βος, Ἡ­γού­με­νος τῆς Μο­νῆς τοῦ Ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ στήν Εὔ­βοι­α. Πα­σί­γνω­στος σή­με­ρα, ὄ­χι μό­νο στήν Ἑλ­λά­δα ἀλ­λά καί σ᾽ ὅ­λον τόν ὀρ­θό­δο­ξο κό­σμο. Ἤ­δη πρίν ἀ­πό τήν κοί­μη­σή του εἶ­χε λά­βει θέ­ση Ἁ­γί­ου στήν συ­νεί­δη­ση τοῦ λα­οῦ.

Γεν­νή­θη­κε τό 1920 στό Λε­βί­σι τῆς Μ. Ἀ­σί­ας. Γνώ­ρι­σε ἀ­πό μι­κρός τήν προ­σφυ­γιά μέ ὅ­λα τά ἐ­πα­κό­λου­θα, φτώ­χεια, στε­ρή­σεις, κό­πους καί θλίψεις. Ἀλ­λά ἀ­να­τε­θραμ­μέ­νος σέ οἰ­κο­γέ­νεια εὐ­λα­βῆ καί δι­α­θέ­τον­τας ζῆ­λο καί ἀ­γά­πη γι­ά τόν Χρι­στό, ἀ­γω­νί­σθη­κε ἀ­πό μι­κρός μέ προ­σευ­χή, νη­στεί­α καί ἀσκη­τι­κό τρό­πο ζω­ῆς. Βο­η­θοῦ­σε τούς φτω­χούς γονεῖς του, πρός τούς ὁ­ποί­ους εἶ­χε πολ­λή ἀ­γά­πη, σε­βα­σμό, ὑ­πα­κο­ή. Ἀ­πό μι­κρός πρό­σε­χε πο­λύ στόν ἑ­αυ­τό του καί στίς συ­να­να­στρο­φές. Θυ­σί­α­σε τίς σπουδές του, γι­ά νά μήν ζη­μι­ω­θῆ πνευ­μα­τι­κά. Ἔ­ζη­σε στό χω­ριό Φα­ρά­κλα τῆς Εὐ­βοί­ας μέ­χρι τήν στρα­τι­ω­τι­κή του θη­τεί­α. Με­τά τήν ἀ­πό­λυ­σή του ἀ­πο­κα­τέ­στη­σε τήν ἀ­δελ­φή του καί ἀ­φι­ε­ρώ­θη­κε στόν Θε­ό, γε­νό­με­νος μο­να­χός στό Μο­να­στή­ρι τῆς πε­ρι­ο­χῆς του, στόν Ὅ­σιο Δαυ­ΐδ. Ἐ­κοι­μή­θη ὁ­σια­κά στίς 21 Νο­εμ­βρί­ου 1991.

Τέ­τοι­α πα­ρα­δείγ­μα­τα σπα­νί­ζουν καί οἱ ἄνθρω-ποι συγ­κι­νοῦν­ται καί πα­ρα­κι­νοῦν­ται σέ με­τά­νοι­α καί ἀ­γῶ­νες ἀ­πό τό βί­ω­μα συγ­χρό­νων ἁ­γι­α­σμέ­νων Γε­ρόν­των καί ὄ­χι ἀ­πό ἀ­φη­ρη­μέ­νες θε­ο­λο­γί­ες.

Εἶδα καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ πατέρα μου...έλεγε ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος

- Είδα και την ψυχή του πατέρα μου, - έλεγε ο Γέροντας -, να κάθεται έξω από ένα απλό σπιτάκι σαν κελλάκι και του λέω:

«Πατέρα μου, εσύ που ήσουν και χτίστης, δεν έχτιζες ένα μεγαλύτερο σπίτι να μένεις άνετα, αλλά κάθεσαι σε ένα τέτοιο σπιτάκι» Τότε, τι μου λέει: