Ἡ κοίμηση τοῦ Ὁσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου τοῦ Ὑμνογράφου Εὐπρεπισμὸς τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου ἀμέσως μετὰ τὴν εἰς ὁσιακὴ κοίμηση τοῦ 7 Δεκεμβρίου 1991

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/7-1991.html

Ὁσιακὴ ἡ κοίμηση τοῦ Γέροντα Κοσμᾶ, Ἡγουμένου Ἱερὰς Μονῆς Στομίου Κονίτσης, 24-02-2025.

 

Ἡ Ὁσιακὴ Κοίμηση τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ

Η 1η Ιανουαρίου 1833 ήταν Κυριακή. Ο στάρετς ήλθε στο ναό των αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου που στα νειάτα του, είχε μαζέψει τα λεφτά για την κατασκευή του, με εράνους, προσκύνησε τις εικόνες, τους άναψε κεριά – πράγμα που ήταν αντίθετο προς τις συνήθειές του – και κοινώνησε στη Λειτουργία.Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας άκουσε το ανάγνωσμα της Δευτέρας Επιστολής προς Τιμόθεον που διαβάζουν αυτή την ήμερα:

«Εγώ γαρ ήδη σπεύδομαι, και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε, τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειται μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού» (Β’ Τιμοθ. 4, 6 – 8 ).

Μετά την λειτουργία αποχαιρέτησε τους αδελφούς που ήταν παρόντες, τους ασπάστηκε, τους ευλόγησε, και βγήκε από την εκκλησία από τη βορεινή πόρτα. Έβλεπε κανείς την κούρασή του, τη σωματική του αδυναμία· η συμπεριφορά του όμως ήταν, όπως συνήθως, γαλήνια και χαρούμενη.Όλη την ημέρα δεχόταν πολύ κόσμο.

Σε μια από τις αδελφές τού Ντιβέγιεβο έδωσε διακόσια ρούβλια για ν’ αγοράση ψωμί από το γειτονικό χωριό, γιατί οι προμήθειες του κοινοβίου είχαν τελειώσει.

Σε μιαν άλλη είπε:

Καὶ μόλις φάνηκε τὸ λείψανο, μιὰ συγκλονιστικὴ κραυγὴ ἀκούστηκε: "Ἅγιος, ἅγιος. ..εἶσαι Ἅγιος !

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης( 1920-1991)

Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου πρωί της 21ης.

Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ. Λειτούργησε την επομένη για τα Εισόδια της Παναγίας και λίγο μετά το μεσημέρι άφησε σαν πουλάκι την ψυχή του, την εξαγνισμένη απο στο καμίνι της άσκησης και της γεμάτης ταπείνωσης αγάπης.

Ἀπὸ τὸ βίο τοῦ ὁσίου Θεοδώρου του Στουδίτου..!

"Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου του 826, στη μνήμη του μεγαλομάρτυρος Μηνά, με πολλή δυσκολία πήγε στο ναό.

Μετάλαβε για τελευταία φορά των Αχράντων Μυστηρίων, για να έχει εφόδιο και αγαλλίαμα της ψυχής.

Επάλειψε τα μέλη του με αγιασμό.

Περί την 6η ώρα, (12μμ), παρακάλεσε τους αδελφούς να ανάψουν λίγα κεριά στο ναό και να ψάλλουν τον Άμωμο.

Ο ίδιος ο άγιος Θεόδωρος ύψωσε τα τρεμάμενα χέρια του στον ουρανό και προσευχόταν.

Οι μοναχοί έψελναν τους στίχους του Αμώμου και διέκοπταν συνεχώς με λυγμούς την ψαλμωδία.

Ο πατέρας τους στο μέσον του ναού όρθιος, με υψωμένα τα χέρια ως Προφήτης, άγγιζε τα ουράνια.Έλαμπε ως στήλη φωτός.

Σκόρπιζε τις τελευταίες πύρινες ακτίνες, που αφήνει κατά τη δύση του ο ήλιος.

Τρυπούσε με το διαπεραστικό βλέμμα του τον ουρανό και αντίκρυζε ήδη τα επουράνια.

Ἤμουν ὁ θεράπων ἰατρὸς τοῦ ἁγίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

Ήμουν ο θεράπων ιατρός του αγίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου. Στις 10 Φεβρουάριου 1980 μου παρεπονήθη για διάχυτα άλγη κατά την πρόσθια νεφρική χώρα και την οσφύν, και έκτοτε άρχισε ο γολγοθάς αυτού του Αγίου ανθρώπου…

Τις τελευταίες μέρες του είχα πει: Γέροντα εχω μάθει ότι γεννηθήκατε Μάϊο…, και ότι θα αναχωρήσετε από την ζωή Μάϊο, αλλά ποιό Μάϊο, τον ρώτησα.

«Αυτόν τον Μάϊον, παιδί μου», μου απάντησε.

Πράγματι το εσπέρας της εκδημίας του του ανακοινώθη ότι την επομένη θα πήγαινα εις επίσκεψιν του και απήντησε: Ας έλθη, αν όμως με προλάβει, όπως και έγινε, διότι την επομένη εις τας 6 το πρωί ανεχώρησε για εκεί που 70 και πλέον χρόνια ετοίμαζε….

Οι τελευταίες του ημέρες ήταν και ο γολγοθάς του. 17 ημέρες μόνο με μία σταγόνα νερό στα χείλη, συνήθως οι άνθρωποι σε τέτοια κατάσταση ευρίσκονται σε λήθαργο με παραισθήσεις και λοιπά. Ο άρρωστός μας είχε εξαίρετη πνευματική διαύγεια. Δεν ήτο άνθρωπος υπήρξε άγιος. Δύσκολη η θέση ενός μικρού ιατρού να έχει τόση μεγάλη ευθύνη για τη ζωή αυτού του Αγίου.

εἶδε νοερὰ τὸν Ἅγιο Σάββα μέσα σὲ ἕνα σύννεφο νὰ ἀνεβαίνει ψηλὰ στὸ τέμπλο τοῦ ναοῦ ...

7 Απριλίου κοιμήθηκε ο Άγιος Σάββας ο Νέος, ο εν Καλύμνω (κατά το παλαιό ημερολόγιο, αντιστοιχεί με την 25η Μαρτίου)

Την ώρα που η ψυχή του Αγίου έφευγε προς τον Κύριο, γινόταν Αγρυπνία στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στην Κάλυμνο.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γιά τή μητέρα του

«Πως πέθανε ή πως ήρθε το περιλάλητο τέλος της μάνας μου; Ενώ προσευχόταν, η ψυχή της πέταξε ψηλά στον Θεό»

*

«Εδώ κάποτε ενώ προσευχόταν τόσο υψώθηκε ο νους της Νόννας, ώσπου και η ψυχή τον ακολούθησε στα ύψη κι ακόμα ότι καθώς προσευχόταν έπεσε νεκρή κοντά στην Τράπεζα. Γράψτε, ευσεβείς, το θαύμα αυτό γι’ αυτούς που θα έρθουνε»

*

«Εδώ καθώς κάποτε προσευχόταν, είπε ο Θεός στη Νόννα από ψηλά «έλα». Κι αυτή ελευθερώθηκε απ’ το σώμα χαρούμενα. Με το ένα απ’ τα δύο χέρια της κρατούσε την Τράπεζα, με το άλλο προσκυνούσε. Δείξου σπλαχνικός, βασιλιά Χριστέ»

«Εὐλογητός εἶ Κύριε», «Σός εἰμι ἐγώ, σῶσον με»!

Ιερομόναχος Πετρώνιος Προδρομίτης

Ο ναός ήταν γεμάτος από κόσμο. Είχε πεθάνει ο Αρχιμανδρίτης Λαυρέντιος, άνθρωπος επίλεκτος και φιλάνθρωπος, πολύ αγαπημένος από όλους, και είχαν έλθει να τον ίδούν για τελευταία φορά. Τώρα βρισκόταν στο νεκροκρέββατο, στην μέση της εκκλησίας, και οι μοναχοί ολόγυρά του.

Ήλθε σιωπηλός κι ο καθηγούμενος με θλιμμένο πρόσωπο για τον αγαπητό του φίλο, πήγε στο στασίδι του, και αμέσως ένας μεγάλος αριθμός από ιερομονάχους και διακόνους άρχισε την νεκρώσιμο ακολουθία.

Στο προσκέφαλο του κεκοιμημένου, ένας μοναχός που φορούσε μανδύα και καλυμμαύχι, άρχισε να διαβάζη το 17ο κάθισμα: ''Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ…''

Ταυτοχρόνως, από το δεξιό χορό ακούγεται αργά και σιγανά μια χαμηλή ψαλμωδία: «Ευλογητός ει Κύριε». Σαν ένας αντίλαλος επαναλαμβάνει ο άλλος χορός: «Ευλογητός ει Κύριε».

Το διάβασμα συνεχίζεται καθαρά κι αργά: «Εν όλη καρδία μου εξεζήτησά Σε, οδόν εντολών Σου έδραμον…», «αι χείρες Σου εποίησάν με και έπλασάν με…», και η επωδός των χορών που το συνοδεύει, εξαφανίζεται στο ύψος των θόλων, όπως ο καπνός του θυμιάματος.

«Σος ειμι εγώ…» συνεχίζει ο αναγνώστης και οι χοροί επαναλαμβάνουν με την σειρά: «Σος ειμι εγώ, σώσον με», «Σος ειμι εγώ, σώσον με».

«Η ψυχή μου εν ταις χερσί Σου…» ακολουθεί ο αναγνώστης, «θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με…», εκέκραξα εν όλη καρδία μου…, Σος ειμι εγώ, σώσον με».

Η εκκλησία είναι γεμάτη απ’ αυτό το μουρμουρητό και δάκρυα σιωπηλά πέφτουν από τα μάτια όλων. Ο καθηγούμενος στηρίζεται στη ράβδο του, το ιερατείο και το πλήθος των πιστών ακούουν με βαθειά σιωπή…

Ἡ θέα του πιστοποιοῦσε ἕναν θρίαμβο πάνω στόν θάνατο. (Ἡ κοίμηση τοῦ π.Σεραφείμ Ρόουζ)

Στις τρείς ημέρες μεταξύ του θανάτου και του ενταφιασμού του, το σώμα του π.Σεραφείμ δεν υπέστη ούτε ακαμψία, ούτε αποσυντέθηκε στο ελάχιστο, ακόμη και με τη θερινή θερμοκρασία. Δεν υπήρχε καμιά νεκρική ωχρότητα πάνω του. Στην πραγματικότητα, το χρώμα του ήταν κυριολεκτικά χρυσωπό. Το δέρμα του παρέμεινε μαλακό και το σώμα του φάνηκε να είναι, όπως είπε ένας προσκυνητής της μονής, '' σαν ένα παιδί που κοιμάται ''.

Καθώς κειτόταν στο απλό ξύλινο φέρετρό του στην εκκλησία, το πρόσωπο του π.Σεραφείμ ακτινοβολούσε. Τόσο παρήγορη ήταν η ευγενής έκφραση της ειρήνης και ευδαιμονίας του, που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να το καλύψουν με τον παραδοσιακό μοναστικό τρόπο.

''Δέν γίνεται ἄλλο, ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις. Πάσχα θὰ κάμης στούς Οὐρανοὺς μαζί μας'' (Οἱ τελευταῖες στιγμές τοῦ Ἁγ.Ἀμφιλοχίου Πάτμου)

Ἀρχιμ. Ἀντίπα Νικηταρᾶ, Δρ. Θεολογίας.

Ἐκείνη τήν Πέμπτη,τῆς 16ης Ἀπριλίου 1970 ἡ σιωπή βάραινε τό κελάκι τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου , στόν Πύργο. Μιά σιωπή ἀσυνήθιστη,μιά ἔσχατη, βουβή παράκληση. Ἦταν βαριά ἄρρωστος ὀ Ἅγιος Γέροντας Ἀμφιλόχιος . Ἦταν μέρες κλινήρης .Τήν Ἁγία Τεσσαρακοστή δοκιμάστηκε ἀπό βαριά πνευμονία , ἀρνούμενος νά λάβει ἀρτύσιμη τροφή . Τά πνευματικά του τέκνα ἀκροστοιχίζονταν στό κρεβάτι τοῦ πόνου. Στό κρεβάτι τῆς Νήψης καί τῆς Δοκιμασίας .

Τά παιδιά Του Τόν ἰκέτευαν νά μήν φύγει ἀκόμα ἀπό κοντά τους, νά δεηθῆ στήν Κυρία Θεοτόκο καί στόν Θεολόγο νά ἀνανήψη , νά εἶναι μαζί τους καί αὐτό τό Πάσχα. Προσπαθοῦσαν νὰ τὸν κρατήσουν μὲ ὀροὺς λίγες μέρες στὴν ζωή.

Παρακαλοῦσε ὁ Ἅγιος , ἔλεγε: «Ἀφῆστε με καλά μου παιδιὰ νὰ φύγω. Ἦρθε ἡ ὥρα μου».

Ὁ πρωτογυιός Του Παῦλος Νικηταρᾶς , ποὺ ἔζησε ὑπήκοος ἄχρι θανάτου , ἀπαρασάλευτα σιμά Του , σαράντα ὁλόκληρα χρόνια , μέ συντετριμμένη τήν καρδιά , χωρίς νά μπορεῖ νά κρύψει τά δάκρυά του, ἐπέμενε :

«Γιατί, Γέροντα, δὲν μένεις μαζί μας τοῦτο τὸ Πάσχα;»

Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἀγίου ἦταν μία καί μοναδική:

Ὁ Γέροντας Εὐθύμιος Ἁγιορείτης ἐν εἰρήνη τελειοῦται

Aρχειακό οπτικό ντοκουμέντο από τις τελευταίες στιγμές του ασκητού Γέροντος Ευθυμίου Βιγλολαυριώτου, του παράξενου († 09.07.2004)