Στό ξεροκάλυβο. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΣΤΌ ΞΕΡΟΚΑΛΥΒΟ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ. 

Στο ξεροκάλυβο

Σιγά-σιγά, μοῦ γεννήθηκε ὁ πόθος να βρῶ κάποιον τόπο νά ἀσκητέψω στό Ἅγιον Ὄρος καί τό 1983, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου, πῆρα τήν ὁριστική ἀπόφαση νά γίνω ἁγιορείτης. Ἀφοῦ δοκίμασα διάφορα μέρη καί δέν ἀναπαύτηκα, βγῆκα ἔξω στόν κόσμο. Τήν τρίτη φορά, καθώς ἐρχόμουν στό Ἅγιον Ὄρος μέ τό καράβι, κάθισε δίπλα μου ὁ π. Πρόδρομος, καλογέρι τοῦ Γέροντος Χαραλάμπους τοῦ Διονυσιάτη, καί ἐκεῖνος μοῦ ὑπέδειξε ἕνα ἀσκητικότατο ξεροκάλυβο στη Νέα Σκήτη. Ἦταν έγκαταλελειμμένο καί σέ ἄθλια κατάσταση, ἀλλά τό ἀγάπησα ἀμέσως.

Ἤθελα ἡσυχία γιά νά ἐργαστῶ στήν εὐχή, γιά νά ξαναζήσω ἐκείνη τήν παλιά πνευματική ανάταση τῆς προσευχῆς.

Σέ αὐτό τό Καλύβι ἀγωνίστηκα 27 ολόκληρα χρόνια, χωρίς νά μέ γνωρίζουν ιδιαίτερα καί χωρίς νά μέ ένοχλοῦν.

Ἄρχισα να ζῶ ἐρημικά καί ἀσκητικά, μόνος μου, χωρίς συναναστροφές καί χωρίς διακόνημα, ἀφοῦ εἶχα τή σύνταξή μου γιά νά ἀγοράζω τά ἀναγκαῖα. Συνήθως ἔτρωγα μόνο μαρούλια πού μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος, ἀπό τή διπλανή Καλύβη, καί ὅλη μέρα δινόμουνα στήν προσευχή.

Όταν κατέβηκα στην Αθήνα, ὁ Ἅγιος ἄρχισε νά μοῦ περιγράφει τό ξεροκάλυβό μου καί τά μονοπάτια γύρω ἀπ' αὐτό.

Κάποια στιγμή, μοῦ εἶπε: «Κάτω ἀπό τήν Καλύβη σου βλέπω σε ἕνα σημεῖο ὑπάρχει νερό, ἀλλά δέν σοῦ λέω ποῦ εἶναι γιά να μήν παιδεύεσαι...». Δέν εἶχα νερό καί μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος ἀπό τή διπλανή Καλύβη.

Ἡ μοναχή Βαρβάρα Ἰλίνιτσα του Diveyevo διηγεῖται:

Ἡ μοναχή Βαρβάρα Ἰλίνιτσα του Diveyevo διηγεῖται: 

Επισκέφθηκα κάποτε τό Γέροντα [ὅσιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ] μαζί μέ τήν ἀδελφή Ἀκυλίνα Βασίλιεβνα, πού ἤθελε νά φύγη ἀπ' τό μοναστήρι. Μίλησε μόνοςμαζί της γιά πολλή ὥρα, προσπαθώντας νά τή μεταπείση, ἀλλά μάταια. Τότε βγῆκε ἔξω καί εἶπε:

Θά σᾶς δώσω παξιμάδια ἀπ' τήν κιβωτό μου.

Κιβωτό ἀποκαλοῦσε τό φέρετρό του, ὅπου εἶχε τα παξιμάδια του.

Πράγματι, ἔδωσε ἕνα δέμα στήν Ἀκυλίνα κι ἄλλο ἕνα σ᾿ ἐμένα. Ἔπειτα γέμισε ἕνα μεγάλο σακκί μέ παξιμάδια καί ἄρχισε νά τό χτυπᾶ δυνατά μ᾿ ἕνα ξύλο.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν Νέα Ταυτότητα - Κάρτα! Τί εἶχε δεῖ ἀπὸ τὸ 1982!

43 ολόκληρα πριν είχε μιλήσει ο Άγιος Πορφύριος (+2-12-1991 μ.Χ.) για τον προσωπικό αριθμό (επί λέξη) και την νέα ηλεκτρονική ταυτότητα - κάρτα του πολίτη, που υλοποιούνται στις μέρες μας!

ΤΑ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΤΟ 1982

Ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους όλων των εποχών, με συνταρακτικά και πρωτόγνωρα χαρίσματα της Θείας Χάριτος, είχε δει από το 1982 τους τελικούς σκοπούς που κρύβονται πίσω από τον προσωπικό αριθμό και την ηλεκτρονική ταυτότητα, δηλαδή την κάρτα με το τσιπ και τον μοναδικό προσωπικό "αριθμό πρόσβασης κάρτας - CAN", που με κυβερνητική απόφαση θα μπορεί να μετατραπεί άμεσα σε "Κάρτα του Πολίτη", ώστε με αυτήν να συναλλάσεται κανείς με τους πάντες και τα πάντα, αντί ΑΦΜ, AMKA και άλλων!

Ενώ αντίθετα, χωρίς αυτήν, να μην μπορεί ούτε να αγοράσει, ούτε να πουλήσει, παράλληλα με τον περιορισμό του χρήματος και την μετατροπή του σε ψηφιακό, για να ελέγχονται όλα και όλοι, ώστε να μην μπορεί κανείς τελικά να σηκώσει κεφάλι, στο μεγάλο σκοτάδι που φέρνουν! Ευτυχώς όμως έχει και ο Θεός τα σχέδιά Του και δεν θα αφήσει τα παιδιά Του... Αλλά θα μετατρέψει την δοκιμασία, σε ευκαιρία αναγέννησης της Ορθόδοξης και ευλογημένης Ελλάδας!

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΚΑΡΤΑ - ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ

"Το 1982, αργά την νύχτα, ήμασταν στο Καλυβάκι του Αγίου εγώ με την Ελένη, ο κουμπάρος μου, πολιτικός μηχανικός, με τη γυναίκα του και ο κ. Γιώργος Α.

Γερόντισσα Γαλακτία: «Ἑστίες προσευχῆς»

(30 Μαρτίου 2016)

Η Γερόντισσα απευθυνόμενη σ’ έναν γνώριμό της ιερέα που την επισκέφθηκε.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Βλέπω με άλλα μάτια τις νύχτες τα γεγονότα που έρχονται… Στριφογυρίζω, δεν κοιμάμαι. Προσεύχομαι. Βλέπω την ταραχή, την αναστάτωση του κόσμου. Εσύ θα χρειάζεται να μην είσαι σε ένα μέρος. Πρέπει να εμψυχώνεις τον κόσμο. Και μόνο να κινείς το χέρι σου σε στάση ευλογίας θα μεταφέρεις ειρήνη στον λαό. Ο διάβολος θα τους κατευθύνει επάνω σου και σε άλλους αλλά θα σας φυλάξει ο Χριστός! Η Παναγία μας!

Να μείνετε στα σπίτια σας προσευχόμενοι. Να υπάρχουν εστίες προσευχής. Αυτό θα φυλάξει τον κόσμο. Θα χυθεί αίμα, δεν θα είναι έτσι απλά. Λίγα όμως θα γίνουν. Και λίγες μέρες.

"Κοίταξε νὰ δεῖς τώρα σὲ λίγο θὰ πεθάνει ὁ πατὴρ Ἰάκωβος τῆς Εὐβοίας καὶ μόλις ἀκούσεις ὅτι πέθανε μετὰ θὰ φύγω ἐγώ....

Ήταν Νοέμβριος του 1991.Η γερόντισσα Πορφυρία η κατά κόσμον Χαρίκλεια και κατά σάρκα αδελφή του γέροντος Πορφυρίου η πρώτη γερόντισσα του μοναστηρίου του στο Μήλεσι του Ωρωπού στο ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ...

...μετά την αναχώρηση του γέροντα στο Ἀγιον Όρος στα Καυσοκαλύβια πήρε τηλέφωνο,για να μιλήσει μαζί του να του πει τα παράπονα της που έφυγε και τις άφησε μόνες και απροστάτευτες και είναι σαν τα πρόβατα που έχασαν τον ποιμένα τους και τόσος κόσμος που έρχεται και τον έχει ανάγκη και δεν τον βρίσκει...

και τόσα άλλα που καθημερινώς τρέχουν και τώρα που να τα πει σε ποιαν αγκαλιά

να προστρέξει ποιος να της δώσει ένα χέρι βοηθείας.....

-"Αχ γέροντα έφυγες και μας άφησες εδώ μόνες και ορφανές..."

-"Κοίταξε να δεις τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Ευβοίας

και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ.

Είναι αυτή η τελευταία φορά που με ακουεις!!!Κατάλαβες!!! Συχώρα με!!!"

Γερόντισσα Γαλακτία: «θὰ δεῖς ποὺ οὔτε νερὸ θὰ ἔχουμε νὰ πιοῦμε...»

Γερόντισσα Γαλακτία: «θα δεις που ούτε νερό θα έχουμε να πιούμε...»

Πήραμε και δημοσιεύουμε την παρακάτω επιστολή:

Ονομάζομαι Γαλάνης Βασίλειος είμαι Εκπαιδευτικός Πληροφορικής – Τεχνολόγος Πολιτισμού με καταγωγή από τα Χανιά της Κρήτης και τυγχάνει να επισκέφτηκα την Οσία Γερόντισσα Γαλακτία αρκετές φορές την περίοδο 2018 – 2020.

Το Νοέμβριο του 2018 την ημέρα της εορτής του Αγίου Μηνά την επισκέφτηκα με τον φίλο μου Ευτύχη Β. στο μικρό σπιτάκι της στην Πόμπια Ηρακλείου.

Μας είχε κάνει φοβερή εντύπωση το γεγονός πως η Γερόντισσα Γαλακτία παρόλο τις πολλές υγειονομικές της δυσκολίες: (92 ετών, κατάκοιτη, με εγκεφαλικά επεισόδια), είχε μεγάλη διαύγεια στο νου και συνεχώς επικαλούταν το όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου και δοξολογούσε το Θεό. Επίσης, η Γερόντισσα Γαλακτία κατείχε και το προφητικό χάρισμα μιας και στο τέλος πριν φύγουμε από το σπιτάκι της, την αποχαιρετώ με την εξής κουβέντα: «Γερόντισσα, όλα θα πάνε καλά!»

Τη φράση αυτή την είπα από την καρδιά μου θέλοντας να δώσω μια ελπίδα στην πολυβασανισμένη αυτή γιαγιά όλων μας.

Και με ύφος στοργικό και κοιτώντας με στα μάτια μου απάντησε: «Όχι παιδί μου στο καλό, στο κακό θα πάνε και θα δεις που ούτε νερό θα έχουμε να πιούμε!»

Ὁ Ὀσιος Παρθένιος τῆς Χίου προλέγει τὸν μεγάλο σεισμό...

Ο Οσιος Παρθένιος ήταν ο ιδρυτής και κτίτορας της Ιεράς Μονής του Αγ. Μάρκου. Είχε λάβει πολλά θεία χαρίσματα και ήταν το πνευματικό στήριγμα των κατοίκων του νησιού

Το 1881, στις 22 Μαρτίου, σημειώθηκε στη Χίο ο πιο πολύνεκρος σεισμός των τελευταίων 200 ετών στον ελλαδικό χώρο: 3.550 νεκροί. Τον σεισμό είχε προαναγγείλει με ακρίβεια που θα ζήλευαν πολλοί σεισμολόγοι ένας εγνωσμένης αγιότητας προορατικός Γέροντας, ο ιδρυτής και κτήτορας της Μονής του Αγίου Μάρκου στην κεντρική Χίο, ο Οσιος Παρθένιος.

Η αγιότητά του είχε γίνει αποδεκτή στη συνείδηση του λαού της Χίου ακόμα και όσο ήταν σ’ αυτή τη ζωή, καθώς τα θαυμαστά σημεία που την πρόδιδαν δεν περιορίζονταν στην πρόρρησή του για τον σεισμό.

Ο Όσιος Γέροντας είχε λάβει πολλά χαρίσματα από τον Θεό και ήταν το πνευματικό στήριγμα του νησιού, όπως είχε προείπει γι’ αυτόν, πριν ακόμα από την γέννησή του, ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς.

Όπως αναφέρει ο βιογράφος του Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ, κάποια μέρα οι μοναχοί του Αγίου Μάρκου είδαν τον Γέροντά τους να ατενίζει εκστατικός τον ουρανό. Κατάλαβαν ότι κάτι έβλεπε. Όταν συνήλθε από την έκσταση, δακρύβρεκτος τους διηγήθηκε ότι είχε δει ένα μαύρο σύννεφο να σκεπάζει την πόλη της Χίου και τα νότια χωριά. Κατάλαβε πως κάποιο μεγάλο κακό θα συνέβαινε.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ-Περὶ θαυμάτων καὶ προορατικοῦ χαρίσματος

Ο Άγιος Παναγής Τυπάλδος Μπασιάς ήταν γόνος αρχοντικής οικογένειας της Παλικής , γεννήθηκε δε το 1801 από γονείς ευσεβείς τον Μιχαήλ και την Ρεγγίνα , το γένος Δελλαπόρτα. Έλαβε καλή μόρφωση κοντά σε αξιόλογους δασκάλους της εποχής του και έμαθε τη Γαλλική και την Ιταλική γλώσσα καθώς και την Λατινική απαραίτητη για την μελέτη κάποιων πατερικών κειμένων.

Τα 1836 χειροτονήθηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Κεφαλληνίας Παρθένιο Μακρή Διάκονος και Πρεσβύτερος. Ο συνετός χαρακτήρας του μέσα από την ευσέβεια προς τον Θεό και η ταπεινότητα που τον διακατείχε, ήταν τα θεμέλια για να δαπανήσει την υπόλοιπη ζωή του με αφοσίωση στις προσταγές και στα Πιστεύω της Ορθοδοξίας μας.

Πέρασε από το αξίωμα του Δασκάλου σε μια δύσκολη εποχή που τα νησιά μας τα δυνάστευε το πόδι του Άγγλο κατακτητή. Βλέποντας δε, πως πρέπει να αντισταθεί σθεναρά ενάντια στον προτεσταντισμό και στις ύπουλες θέσεις των Άγγλων για αλλοίωση του Ορθόδοξου δόγματος, παραιτήθηκε και δίδαξε ιδιωτικά για λίγο διάστημα.

Κήρυττε παντού το λόγο του Θεού, διακονούσε την ορθόδοξη λατρεία, χρησιμοποίησε τις Διδαχές του Πατροκοσμά του Αιτωλού προς όφελος των χριστιανών και ανεδείχθη άξιος Λειτουργός του Θεού. Μοίρασε τα υπάρχοντά του και μέρος από την περιουσία του στους ανήμπορους και στους φτωχούς, συγχρόνως οι σεισμοί ερείπωσαν την πατρική του οικία, με αποτέλεσμα να ζητήσει χώρο για να μένει από τον συγγενή του Ιωάννη Νικολάου Γερουλάνου. Ο Γερουλάνος του παραχώρησε ένα δωμάτιο από το αρχοντικό σπίτι στο Ληξούρι, όπου από τότε ο παπα-Μπασιάς έμενε εκεί και το οποίο διατηρείται έως σήμερα και το επισκέπτονται οι πιστοί.

Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία γιὰ τὴ μεγάλη ἀποστασία τῶν ἡμερῶν μας

Η Γερόντισσα Γαλακτία για τη μεγάλη αποστασία των ημερών μας

Από συνταξιούχο καθηγητή Γυμνασίου λάβαμε το παρακάτω κείμενο, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως τριών ετών από την οσιακή κοίμηση της Γερόντισσας Γαλακτίας:

…Πολλά τα βιώματά μου με την Αγία όντως Γερόντισσα Γαλακτία. Ήταν στολισμένη με ουράνιο φως! Γλυκύτατη! Μητρότητα μοναδική, ενώ ήταν άγαμη και ψυχοσωματικά παρθένος! Ευστροφότατη και πεπαιδευμένη αλλά ακατάκριτη και απλή! Απλούστατη! Αποστρεφόταν πολύ την κατάκριση και τον κακό λογισμό εις βάρος των άλλων! Έβλεπες ένα ορμητικό ποταμό θείου έρωτος αλλά και μία δροσιστική κρήνη ακένωτης αγάπης για τους ανθρώπους! Ήρεμη, αόργητη, χαρούμενη, εποικοδομητικά επικοινωνιακή, με ωραίο χιούμορ, με διάθεση θυσιαστικής προσφοράς σε όλους! Τί ταπείνωση ήταν αυτή! Δεν εννοείται, δεν περιγράφεται… Μένω σ’ αυτά περισσότερο, παρά στην φοβερή διόραση και προόρασή της… Χωρίς τα πρώτα, τα δεύτερα δεν θα είχαν καμία αξία! Μου έκανε εντύπωση πώς γνώριζε λεπτομερώς πτυχές της μεγάλης αποστασίας του σήμερα!

Μου έλεγε:

Θα δείτε στο μέλλον φοβερά πράγματα! Θα βλέπετε κοριτσάκι με κοριτσάκι να περπατάνε χέρι χέρι..! Το ίδιο και αγόρι με αγόρι! Θα τα κάνουν νόμιμα αυτά και θα θεωρούνται πρώτης κατηγορίας πολίτες όσοι θα κάνουν τέτοια αίσχη… Τώρα (μου έλεγε το 2006), τώρα κάνει προετοιμασία ο δαίμονας με το να βάζει τους γονείς των παιδιών να τα κάνουν μεταξύ τους!!! Θα πάρουν την κιναιδία (ομοφυλοφιλία) τα καημένα τα παιδιά, σαν δαιμονική προίκα από το αίμα των γονέων τους!

Ὁ ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Θαυμαστὴ ἀποκάλυψη!

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Θαυμαστή αποκάλυψη!

Πριν από αρκετά χρόνια, μου τηλεφώνησε ένα γνωστό μου ζευγάρι γιατί αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα και ζητούσε βοήθεια. Συγκεκριμένα, όπως μου είπαν, ήθελαν να υιοθετήσουν ένα παιδάκι από κάποια κλινική, το οποίο είχε μόλις γεννηθεί. Όμως κάποια στιγμή μια μοναχή πήγε και πήρε το βρέφος και δεν γνώριζε κανείς που το πήγε! Επειδή ήξεραν ότι πήγαινα στα μοναστήρια, πίστεψαν ότι θα μπορούσα να βρω ποια ήταν αυτή η μοναχή. Τους είπα φυσικά ότι αυτό ήταν αδύνατο, αλλά ότι θα μπορούσα αν ήθελαν να ρωτήσω έναν άγιο Παππούλη που γνώριζα και θα μπορούσε ίσως να μας βοηθήσει με την χάρη που είχε! Το σκέφτηκαν και ενώ δεν είχαν σχέση με την Εκκλησία, μετά από λίγη ώρα μου τηλεφώνησαν και μου είπαν ότι συμφωνούν να ρωτήσω τον Παππούλη! Τηλεφώνησα τότε στον π. Ιωάννη.

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης τῆς Δράμας προβλέπει τόν πόλεμο

Την παραμονή του πολέμου με τους Ιταλούς, ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης έκλαιγε συνεχώς.Του είπαν:

«Τι έχεις, Γέροντα, και κλαις;»

Απάντησε: «Έμεινα ορφανός».

Κι όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος είπε:

«Έφυγε η Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο».

Για τον Γέροντα [τον όσιο Γεώργιο (Καρσλίδη) της Δράμας], ο πόλεμος που ξέσπασε δεν ήταν ένα αναπάντεχο γεγονός. Πολλοί χωρικοί αναφέρουν ότι το είχε προείδει και τους είχε προειδοποιήσει εμμέσως.

Η Συμέλα Σπυριδοπούλου, που μαζί με μία φίλη της είχαν επισκεφθεί τον Γέροντα μια εβδομάδα πριν τον πόλεμο, τον άκουσε να λέει: «Σήμερα ο Άι-Γιάννης κίνησε για τον πόλεμο».

Αυτή όμως δεν έδωσαν σημασία στα λόγια του και σε πέντε μέρες το είχαν ήδη ξεχάσει. Την πέμπτη μέρα, ενώ η Συμέλα σκάλιζε έξω στον κήπο, ήρθε ο Γέροντας, κάθησε κοντά της κι άρχισαν να συζητούν.

Κάποια στιγμή αισθάνθηκαν μία δυνατή ευωδία, όχι όμως από θυμίαμα. Το καλύτερο άρωμα να χρησιμοποιούσες τέτοια ευωδία δεν θα έβγαινε! Μοσχοβολούσε ο τόπος!

Τη ρώτησε τότε ο Γέροντας:

– Συμέλα, αγροίκησες [κατάλαβες] τίποτα;

– Ναι, Γέροντα του είπε εκείνη. Μα τι όμορφη ευωδία είναι αυτή;

Μαρτυρία γιὰ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία

Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία δὲν τὴν γνώριζα. Ἔτυχε ὅμως νὰ τὴν πληροφορηθῶ. Ἔκανα ταξίδι ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ τὴν ἐπισκέφθηκα τὸ καλοκαίρι τοῦ 2019. Τὴν περίοδο ἐκείνη εἶχα σχέση μὲ μία κοπέλα ἡ ὁποία μὲ πίεζε νὰ προχωρήσουμε στὴν ὁλοκλήρωση. Ὁ πνευματικός μου μὲ παρότρυνε νὰ τὸ κάνω, λέγοντάς μου πὼς ἀφοῦ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ ὑπάρχει ἡ προοπτικὴ σοβαρῆς ἐξέλιξης τῆς σχέσης δὲν εἶναι μεμπτό.

Ἐγὼ ὡστόσο δὲν ἀναπαυόμουν, γιατί αὐτὸ πού μοῦ ἔλεγε ἦταν ἄκρως ἀντίθετο μὲ τὰ πιστεύω μου. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὴ σκέψη, καὶ ὄντας μπερδεμένος μέσα μου, βρῆκα ἕναν Μητροπολίτη καὶ εἶπα τὸν λογισμό μου. Ἐκεῖνος μὲ παρέπεμψε στὴν Γερόντισσα Γαλακτία στὴν Κρήτη. Ἔκανα τὸ ταξίδι καὶ μὲ ὑποδέχτηκαν...

μὲ χαρά. Ἡ γιαγιούλα ἔλαμπε καὶ εὐωδίαζε! Ἔβγαζε ἀπὸ μέσα της ἕνα μυστικὸ ἀλλὰ δυνατὸ φῶς ποὺ δύσκολα μποροῦσες νὰ τὴν κοιτάξεις. Εἰρήνη βασιλεύει ἐκεῖ.

Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ! Μὲ πόση ἀγάπη μὲ ἀγκάλιασε! Μοῦ εἶπε ἐπιτακτικά: «φύγε ἀπὸ τὸν τάδε (εἶπε τὸ ὄνομά του) γιατί θὰ σὲ καταστρέψει»! Ἐπειδὴ τὸ ὄνομα αὐτὸ εἶναι τοῦ συνεταίρου μου (εἶναι ὄχι πολὺ συνηθισμένο ὄνομα), ποὺ εἶναι καλός μου φίλος καὶ ποτὲ δὲν δυσκολευτήκαμε μεταξύ μας, λυπήθηκα. Λυπήθηκα πολύ… Ἡ γιαγιούλα δὲν ἄκουε. Εἶπα στὸν π. Ἀντώνιο γιατί στενοχωρήθηκα. Μοῦ ἀπάντησε ὅτι ἀποκλείεται νὰ ἐννοεῖ τὸν συνεταῖρο σου. Ἡ γιαγιούλα ἀμέσως διευκρίνισε. Κατάλαβε τὴν ἔνστασή μου μὲ τρόπο πνευματικό. «ὄχι αὐτὸν ποὺ νομίζεις! Τὸν παπὰ ποὺ θὰ εἶναι ξώπαπας! (ποὺ θὰ τὰ πετάξει, ποὺ θὰ παύσει νὰ εἶναι ἱερέας). Αὐτὸς παιδί μου βάζει πέπλα στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων καὶ δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ βλέπουν καθαρὰ τὸν Χριστό. Ἐσὺ φύγε τώρα!!!».

«Εὐτυχισμένος θά εἶναι αὐτός πού θά μάθει νά ἀγαπάει. Μή νομίζετε ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἔμφυτο ταλέντο. Μποροῦμε νά μάθουμε νά ἀγαπᾶμε καί πρέπει νά τό κάνουμε».

Οι Άγιοι του Θεού δεν είναι ίδιοι. Ο Όσιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός (κατά κόσμον Γκοντέρτζι Ουργκεμπάτζε) ήταν πέρα από το συνηθισμένο σε μας πρότυπο αγίου. Πολλοί σκανδαλίζονταν με τη συμπεριφορά του: μπορούσε να βρίσει ή να δείξει ότι πάει να φάει κάτι αρτύσιμο σε περίοδο νηστείας. Αλλά αυτό ήταν απλώς βιτρίνα. Οι σαλοί συχνά με τη συμπεριφορά τους επέπλητταν τους ανθρώπους που τους επισκέπτονταν για τις αμαρτίες τους.

Οι Άγιοι είναι απολύτως ελεύθεροι από τη δόξα του κόσμου, τους απασχολεί μόνο η Δόξα του Θεού, γι΄αυτό, συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο ώστε να σώσουν την ανθρώπινη ψυχή. Δεν τους απασχολεί τι εντύπωση θα προσκαλέσουν και τι θα πουν οι άνθρωποι. Οι Άγιοι είναι ευθείς και ειλικρινείς. Ίσως, δεν μας αποκαλύπτονται αμέσως, όπως και τα χαρίσματά τους, αυτά της προορατικότητας και της θαυματουργίας. Οπότε, το μόνο που μπορεί να πει κανείς είναι: «Αλλοίμονο, τα πνευματικά μου μάτια είναι κλειστά, γι΄αυτό, δε βλέπω στον άνθρωπο την αγιότητα, δε βλέπω την εικόνα του Θεού! Αυτή υπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Πόσο φοβερό, όμως, είναι να κάνεις λάθος όταν ένας άνθρωπος είναι άγιος και εσύ να νομίζεις ότι είναι αμαρτωλός».

Οπότε, και εμείς πρέπει να προσπαθούμε να μιμούμαστε ανθρώπους όπως ο Άγιος Γαβριήλ, να προσπαθούμε να έχουμε τέτοια αγνή καρδιά ώστε να βλέπουμε στον κάθε άνθρωπο την εικόνα του Θεού.

Όπως έλεγε ο Άγιος Γαβριήλ: «Ευτυχισμένος θα είναι αυτός που θα μάθει να αγαπάει. Μη νομίζετε ότι η αγάπη είναι έμφυτο ταλέντο. Μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε και πρέπει να το κάνουμε».

Ο Άγιος εκδήμησε εις Κύριον στις 2 Νοεμβρίου του 1995. Η ευθύτητά του, η προορατικότητά του, η μεγάλη του αγάπη προσέλκυαν πλήθη ανθρώπων τόσο όσο ζούσε, όσο και μετά το θάνατό του που δεν μας εγκατέλειψε, καθώς απαντάει στις προσευχές μας και σε ορισμένους εμφανίζεται και φανερά.

Ὅσιος Πορφύριος: «Θά ‘ρθει ἐποχή πού θά σᾶς δώσουνε ὅλους μία κάρτα…»

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες» – ΤΟΜΟΣ Β’, Aγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος

Κάποια στιγμή, εντελώς απροσδόκητα, ο Άγιος Πορφύριος είπε το εξής που μας έκανε μεγάλη εντύπωση: και μετά θα ακούτε στην τηλεόραση: Κλέψανε την κάρτα του Γεράσιμου, πήγανε στην τράπεζα και του σηκώσανε όλα τα λεφτά»!

Μετά από λίγο θα ξαναλένε: «Πήρανε την κάρτα του τάδε και του κλέψανε όλα τα λεφτά», κι αυτό συνέχεια θα επαναλαμβάνεται…

Όλα αυτά που θα λένε θα είναι ψέματα…

«Καί ἐδῶ νά τόν ἀφήσεις θά σκοτωθεῖ» (Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης )

Φωτογραφία του 1949 η οποία εμφανίζει ασυρματιστές των ‘’Λόχων Ορεινών Καταδρομών’’ (ΛΟΚ) στον χειρισμό ασυρμάτου κατά την περίοδο του συμμοριτοπολέμου στην περιοχή του Γράμμου.

Ο κ. Μπαλάσκας εξιστορεί πώς γνώρισε τον ασυρματιστή στο Στρατό Άγιο Παΐσιο και πώς κατάλαβε τις ικανότητες που είχε ο άνθρωπος αυτός από νεαρή ηλικία (στο τέλος του κειμένου η συνέντευξη).

Το πρώτο πράγμα που έκανε και κέντρισε το ενδιαφέρον του συστρατιώτη του, αλλά και όλων των άλλων στρατιωτών ήταν να προβλέψει την απώλεια ενός στρατιώτη πυροβολητή.

Όπως δήλωσε σε συνέντευξη του ο Βασίλειος Μπαλάσκας επρόκειτο να προωθήσουν στο μέτωπο δύο από τα τέσσερα πυροβόλα που είχαν (τα άλλα δύο θα τα κρατούσαν τα μετόπισθεν)...

Τότε τον πλησίασε ο στρατιώτης πυροβολητής και του είπε να μην πάει εκείνος μπροστά, αλλά να μείνει πίσω.

Ο διμοιρίτης του έκανε το χατίρι, αλλά τότε ήρθε η προφητεία του νεαρού ασυρματιστή:

«Και εδώ να τον αφήσεις θα σκοτωθεί», είπε ο Άγιος Παΐσιος στον κ. Μπαλάσκα.

Και όντως έτσι έγινε.

Ἡ προόρηση τοῦ Ἁγίου Παπά-Παναγῆ Μπασιά καί ἡ θαυματουργή εἰκόνα!

Ο πατέρας μου Μηνάς Κεφαλάς ήταν γιος του Ανδρέα και της Μαριάννας το γένος Κατσαΐτη, και εγεννήθη το έτος …. στο Ληξούρι [της Κεφαλονιάς[. Ο Παπά-Μπασιάς ήταν στενός φίλος της οικογένειας την οποία επισκεπτόταν συχνά.

Η νοννά μας -μάμμη μας- είχε αποκτήσει δύο θυγατέρες και η επιθυμία της ήταν να αποκτήσει και αγόρια. Όταν σε κάποια επίσκεψη ο Παπά-Μπασιάς πληροφορήθηκε ότι περίμενε παιδί της ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

Η Μ. Κεφαλά απέκτησε αγόρι το οποίο το βάπτισε Γεράσιμο. Μετά όμως από λίγο το παιδί της πέθανε. Ο Παπά-Μπασιάς την επισκέφτηκε και πάλιν, την είδε περίλυπο και της είπε ότι είχε παρακούσει στα λόγια του. 

Την παρηγόρησε όμως και τις είπε ότι θα γεννήσει και πάλιν αγόρι και της ευλόγησε την κοιλιάν επαναλαμβάνων τα ονόματα – Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

Επειδή στην οικογένεια δεν υπήρχαν ποτέ τέτοια ονόματα δεν δόθηκε ποτέ προσοχή. Αργότερα, πάντως, η Μαριάννα Κεφαλά θυμήθηκε ότι στο πλούσιο οικογενειακό της εικονοστάσιο στο Αργοστόλι υπήρχε μια εικόνα με τρεις Αγίους, την οποία η οικογένεια Κατσαΐτη την είχε φέρει από το Βυζάντιο.

Ἅγιος Νεκτάριος, Τά προφητικά λόγια στόν δεκαεξάχρονο Παναγιώτη τόν μετέπειτα Γέροντα π. Σίμωνα!

Ο Παναγιώτης (Παναγιώτης Αρβανίτης ο μετέπειτα Γέροντας, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης) επισκέφθηκε μερικές φορές το Άγιον Όρος. Όταν ήταν νέος του άρεσε να κάνει μεγάλες πορείες.

Μια φορά ξεκίνησε από την Αθήνα και πήγε με τα πόδια στην Ουρανούπολη. Εκεί έβαλε τα ρούχα του στην πλάτη του και πήγε στο Άγιον Όρος κολυμπώντας!

Στον μαστρο-Γιώργο τον Πανταζή διηγήθηκε αργότερα ο Γέροντας πως σε ηλικία 16 ετών πήγε μαζί με έναν φίλο του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους.

Εκεί οι Πατέρες ήταν συγκεντρωμένοι και περίμεναν τον Μητροπολίτη Νεκτάριο Κεφαλά, τον γνωστό μας Άγιο Νεκτάριο (Επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό), που θα τους επισκεπτόταν.

Ένας-ένας οι Πατέρες πήγαιναν με ευλάβεια και έπαιρναν την ευχή του. Μετά τους Πατέρες ακολούθησαν και οι προσκυνητές.

Με τη σειρά του πήγε και ο Παναγιώτης να πάρει την ευχή του Αγίου. Ο Άγιος Νεκτάριος τον κράτησε από το χέρι και του είπε προφητικά:

Θαυμαστά μέ τήν γερόντισσα Γαλακτία

Του Γεωργίου Ἐ. Κουτάντου

Τὴ Γερόντισσα Γαλακτία τὴ γνώρισα στὰ μέσα τοῦ 2017, ὅταν πλέον ἤτανε κατάκοιτη. Τὴν ἐπισκεφθήκαμε μαζὶ μὲ τὴ σύζυγό μου Πηνελόπη, κι ἕνα φιλικὸ ζευγάρι. Βλέποντάς την ἔνοιωσα αὐτὸ ποὺ ψάλει περιχαρὴς ἡ Ἐκκλησία μας «θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».

Τί νὰ περιγράψω; Τὴ γλυκύτητα καὶ τὴ ζωντάνια τῆς ἔκφρασης τοῦ προσώπου της; Τὴν ἀνερμήνευτη ἀκτινοβολία τῆς θωριᾶς της, τὴ διεισδυτικότητα τῶν ὀφθαλμῶν της, τὴν ἀπροσμέτρητη ἀγάπη ποὺ γέμιζε τὴν ψυχή σου μὲ μιὰ πρωτοφανὴ ἠρεμία καὶ ἀταραξία, τὴν παροιμιώδη ταπείνωσή της, τὸ θυσιαστικὸ ἐνδιαφέρον της γιὰ τοὺς ἐπισκέπτες, τὴν ὑπερφυσικὴ δύναμη ποὺ ἐνεργοῦσε στὴν ἀκοὴ καὶ ἀντίληψή της, ἐνῶ δὲν λειτουργοῦσε ὁ ἐγκέφαλος καὶ τὸ ἀκουστικό της σύστημα λόγω γήρατος καὶ ἀσθένειας. Κυριολεκτικὰ «πετοῦσε» ἡ γιαγιά! Καθόλου δὲν σοῦ ἔφερνε στὸ νοῦν ἕνα ἄνθρωπο βουλιαγμένο ψυχολογικά, μὲ ἀνοϊκὸ ἀπλανὲς βλέμμα καὶ ἐγκεφαλικὴ δυσκολία. Ἀλήθεια τί να περιγράψω; Τὴν ἀποτελεσματικὴ προσευχή της ποὺ προκαλοῦσε τὴν καλὴ ἀλλοίωση σὲ κάθε ἕνα ποὺ βρισκόταν κοντά της, τὴ θαυματουργική της δύναμη ποὺ θεράπευε ψυχικὰ καὶ σωματικὰ νοσημάτα, τὴ διόραση καὶ προόρασή της ποὺ τὴν ἔκαναν νὰ ὑπερβαίνει τοὺς γήινους φραγμοὺς καὶ τὴ μετέφεραν χαρισματικὰ στὸ ἄπλετο, ὅπως ἡ ἴδια ἔλεγε, καὶ στὸ ἄχρονο τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τὴ Γερόντισσα ὅλα ἦταν ἕνα, παρόντα, παρελθόντα καὶ μέλλοντα… Ὅλα ἦσαν διάφανα. Δὲν ὑπῆρχαν σκιές… Μπροστά της ἤσουν ἀνοιχτὸ βιβλίο… Ἦταν πνευματικὸς μαγνητικὸς τομογράφος! Δὲν μποροῦσες νὰ κρυφτεῖς…

Γεύτηκα τὴ δύναμη τοῦ διορατικοῦ καὶ προορατικοῦ της χαρίσματος, σὲ θέματα προσωπικὰ καὶ οἰκογενειακά, κι ἔχω καταγράψει μερικὲς (ὄχι ὅλα γιατὶ εἶναι ἀρκετὰ τὰ συγκλονιστηκά μου βιώματα), ἀπὸ τὶς καθοριστικὲς γιὰ μένα ἐμπειρίες ποὺ ἔζησα μαζί της. Θὰ προσπαθήσω στὶς γραμμὲς ποὺ ἀκολουθοῦν να καταθέσω κάποιες ἀπὸ αὐτὲς χωρὶς νὰ ἀναφέρομαι σὲ λεπτομέρειες, ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς εἶναι ἀχρειάστες.Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρω: Μοῦ ὑπέδειξε πῶς νὰ διαχειριστῶ ἕνα γεγονὸς ποὺ μοῦ εἶχε συμβεῖ πρὸ ἑπταετίας καὶ τὸ εἶχα λησμονήσει, ποὺ εἶχε ὅμως βαθύτερη πνευματικὴ σημασία καὶ ἔπρεπε νὰ τακτοποιηθεῖ. Ὑπῆρχε κάποιος μοναχικὸς ἡλικιωμένος σὲ μιὰ περιοχὴ ποὺ σύχναζα, τὸν ὁποῖο, λόγω δυστροπίας τὸν ἀπέφευγα. Ὁπότε κάποια μέρα ἡ Γερόντισσα ἀφοῦ μοῦ εἶπε τὸ ὄνομά του, ἕνα πολὺ σπάνιο ὄνομα, συνέχισε λέγοντάς μου ὅτι ἔπρεπε νὰ τὸν περιβάλω μὲ ἀγάπη καὶ νὰ τοῦ ἐξασφαλίζω τροφή, ἀναφέροντας καὶ ἕνα πολὺ σημαντικὸ λόγο, πέρα ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ ἀγάπη, ποὺ ἔπρεπε νὰ τὸ κάνω αὐτό…

Σὲ κάποια ἄλλη περίπτωση μοῦ εἶπε νὰ ὑπερβῶ τὴ δυσκολία ποὺ εἶχα νὰ σχετιστῶ μὲ κάποιους συγκεκριμένους ἀνθρώπους, γιατὶ ὅπως μοῦ ἐξήγησε μᾶς συνέδεε τὸ ἅγιο μύρο.

Ἦρθε ἡ Παναγία χθές τό μεσημέρι καί μέ γύρισε καί στό ἅγιον Ὄρος καί εἶδα τά Μοναστήρια..(Ἅγ.Ἀρσένιος Καππαδόκης)

[....]Όταν ο Άγιος Αρσένιος ο Καππάδοκης βρισκόνταν στο νοσοκομείο στην Κέρκυρα και είχε μείνει μόνο με τον ψάλτη του τον Πρόδρομο, ο Πατήρ του είπε: «Έλα να αποχαιρετηθούμε, Πρόδρομε, γιατί μεθαύριο φεύγω για την άλλη ζωή.

Ήρθε η Παναγία χθες το μεσημέρι και μου το είπε και με γύρισε και στο Άγιον Όρος και είδα τα Μοναστήρια, που πολύ επιθυμούσα να ιδώ, αλλά δεν είχα αξιωθή. Τι να σου διηγηθώ, Πρόδρομε! Τι πολλά Μοναστήρια που έχει το Άγιον Όρος! Τι μεγάλους Ναούς! Τι μεγαλοπρέπεια!».

Και μετά από αυτά του λέγει: «Να μη στενοχωρεθής που θα πεθάνη η Κυριακή, η γυναίκα σου, μετά από οχτώ ημέρες· και του Στεφάνου Καραμουρατίδη η γυναίκα, η Αλμαλού, θα πεθάνη και αυτή μετά από δεκατρείς ημέρες».

Ἡ πρόρρηση τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Αἰτωλίας Κοσμᾶ!

Από το νέο βιβλίο: Ο Πάνσοφος Όσιος Πορφύριος – Μαρτυρίες (Τόμος Α’)

~ Το 1974 έγινα αρχιμανδρίτης και ανέλαβα το έργο του ιεροκήρυκα σε όλη την περιφέρεια της Μητροπόλεως. Το 1985 πήγα με τον αδελφό μου Αποστόλη στον Άγιο Πορφύριο. Δεν είχε κόσμο και μπήκαμε αμέσως στο Κελλάκι του. Ήταν αδιάθετος και τον βρήκαμε ξαπλωμένο στο κρεβάτι του να μιλάει στο τηλέφωνο με μια κυρία από την Πελοπόννησο ή από την Αυστραλία…, δεν θυμάμαι με σιγουριά. Μίλησε μαζί της επί αρκετή ώρα και εμείς περιμέναμε υπομονετικά. Κάποια στιγμή τον ακούσαμε που της είπε:

– Άντε παιδί μου, να τελειώνουμε, με επισκέφτηκε ένας Επίσκοπος… Πρέπει να σε κλείσω τώρα, γιατί έχω έναν Δεσπότη εδώ μπροστά μου και με περιμένει για να κουβεντιάσουμε…

Έκλεισε το τηλέφωνο και, αφού συζητήσαμε διάφορα θέματα, σηκωθήκαμε, πήραμε την ευχή του και φύγαμε. Όταν βγήκαμε έξω στον δρόμο, με ρώτησε ο Αποστόλης:

– Πρόσεξες τι είπε στην κυρία στο τηλέφωνο;

– Τι είπε;