Εις ένα
«Πατερικόν» βιβλίον της Ιεράς Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους ευρίσκεται
γραμμένη η ακόλουθος διήγησις, την οποίαν και μεταφέρω εδώ δια ψυχικήν
σας ωφέλειαν.
«Είπε κάποιος από τους αγίους Γέροντας. ότι μίαν φοράν όπου ήμουν εις το κελλίον μου, μου ήλθε λύπη, ακηδία και κακή καρδία.
και επήγα προς κάποιον Γέροντα, όπου ήτον άγιος άνθρωπος, και τον
εχαιρέτησα παρακαλώντας τον να μου ειπή κανένα λόγον ωφελείας, δια να
στραφή η ταλαίπωρος ψυχή μου από την αμέλειαν και την ακηδίαν εκείνην
όπου είχα, προς τα καλά και σωτήρια της αρετής και της αγιότητος έργα.
Ο δε
Γέρων εκείνος ο άγιος και θαυμαστός, επειδή ήτον θεοφόρος και ωδηγείτο
υπό της θείας χάριτος εις το να πράττη το θέλημα του Θεού εις την ζωήν
του, μου εδιηγήθηκε πολλά γλυκύτατα και σωτήρια λόγια όπου ήσαν ικανά
και άξια να στηρίζουν και να οικοδομούν κάθε ψυχήν και να την
προτρέπουν με φιλοτιμίαν να πορεύεται την οδόν της μετανοίας. Εστερεώθη η
καρδία μου και ευχαρίστησα τον Θεόν. Κατόπιν ηρώτησα τον Γέροντα να
μου ειπή περί καθαράς και ειρηνικής και αγίας προσευχής. Και αποκριθείς
ο άγιος Γέρων είπεν:
