Εἰπέ μοι....σέ συνέχειες ἀπό τό βιβλίο δογματολογία. Ἅγιον Ὄρος 1960. Μοναχός Ἀθανάσιος Παναγιώτου

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/1960-15.html

Γιατί οἱ προτεστάντες δέν τιμοῦν τούς ἁγίους;

Οι προτεστάντες δεν τιμούν τους αγίους, γιατί δε δέχονται τη διδασκαλία τους. Πώς να τιμήσουν τους οσίους ασκητές, όταν απορρίπτουν το μοναχισμό; Μαζί με τους δογματικούς πατέρες και τους οσίους, γκρέμισαν και τους μάρτυρες. Ο άγιος Δημήτριος θυσιάστηκε για το Χριστό, ο Θεός ευλόγησε να βγαίνει μύρο από τον τάφο του, κι έρχονται οι προτεστάντες και λένε ότι δεν χρειάζεται η τιμή του αγίου Δημητρίου!Τους μάρτυρες κι όλους τους αγίους η Εκκλησία τους τιμά, γιατί πρώτα τους τίμησε ο Θεός. Αποτελούν πρότυπο των χριστιανών, επειδή θυσίασαν τα πάντα για το Χριστό. Οι πρώτοι μάρτυρες ήταν οι απόστολοι και χαίρονταν, που έπασχαν για το Χριστό (Πραξ.5, 41). Απορρίπτοντας οι προτεστάντες την ιστορική Εκκλησία, ως πλανεμένη, απέρριψαν και τους αγίους της.Προξενεί εντύπωση πως, ενώ τους αγίους δεν τους δέχονται, τους εαυτούς τπους ως μέλη της ομάδας τους τους αποκαλούν αγίους. «Εμείς – λένε – είμαστε άγιοι, σωθήκαμε». Δυστυχώς, ζουν με ψευδαισθήσεις. Για να στηρίξουν την άρνηση των αγίων, κατέφυγαν στην Αγία Γραφή και λένε: «Ένας είναι ο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός» (Α΄ Τιμ.2,5). Οι άγιοι, όντως, δε μεσιτεύουν για τη συμφιλίωση των ανθρώπων με το Θεό. Αυτό έγινε με τη σταυρική θυσία του Χριστού. Ο Μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων κατά το εδάφιο, που χρησιμοποιούν, είναι ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός. Οι άγιοι, είναι μεσίτες με σχετική έννοια, όχι δηλαδή με την έννοια του λυτρωτικού έργου του Χριστού, αλλά με την έννοια ότι πρεσβεύουν με τις προσευχές τους για μας προς τον μόνο και με απόλυτη έννοια μεσίτη, το Θεάνθρωπο Χριστό. Άλλωστε, αν οι προτεστάντες πιστεύουν ότι δεν πρέπει να ζητάμε τις πρεσβείες των αγίων, διότι δήθεν παραβιάζεται το βιβλικό «εις μεσίτης», τότε ούτε κι αυτοί πρέπει να ζητούν από τους ομοθρήσκους τους να πρεσβεύουν με προσευχή γι’ αυτούς στο Θεό. Γιατί βάζουν μεσίτες;

Τί θά πεῖ ὅτι ἡ Παναγία εἶναι ἀειπάρθενος;

  Ο προφήτης Ησαΐας προφητεύει για τη μητέρα του Μεσσία και λέγει ότι θα είναι Παρθένος: «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί…» (7, 14). 

 Στον προφήτη Ιεζεκιήλ (44, 1-2) προφητεύεται η αειπαρθενία της Παναγίας με την εικόνα της «κεκλεισμένης πύλης», από την οποία διέρχεται μόνον ο Κύριος, χωρίς αυτή να ανοιχθεί.

Για το αειπάρθενο της Παναγίας στις αγιογραφίες της οι ζωγράφοι ζωγραφίζουν τρία αστέρια. Στο μέτωπο και στις δύο πλάτες. Τα τρία αστέρια συμβολίζουν

την αειπαρθενία της Μαριάμ πριν, κατά και μετά τη γέννηση του Χριστού.

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η Παρθένος Μαριάμ είναι αειπάρθενος. Ήταν δηλαδή παρθένος πριν, κατά και μετά τη γέννηση του Μεσσία. Το Χριστό Τον γέννησε παρθένος γυναίκα, για να φανερωθεί ότι ο Χριστός δε θα είναι συνηθισμένος άνθρωπος, γεννημένος από ανθρώπινη θέληση, αλλά γεννημένος από το θέλημα του Θεού. 

 

Γιατί ὁ Χριστός γεννήθηκε στήν ἀφάνεια καί μάλιστα σέ στάβλο;

Ο Χριστός δεν έγινε απλώς άνθρωπος, αλλά έγινε άνθρωπος για να πάρει τη θέση μας. Ο Μεσσίας γεννήθηκε από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο μητέρα, για να μην κληρονομήσει τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, και έτσι να γίνει «το νέο φύραμα», δηλαδή η νέα ζύμη της καινούριας ανθρωπότητας και να καταστεί το πιο καθαρό θύμα, που θα προσφερόταν στο Σταυρό, για να σηκώσει τις αμαρτίες των ανθρώπων (Ιωάν. 1,29, Ησαΐας 53,4-6, Εβραίους 9,28, Α’ Πέτρου 2,24, Αποκ. 5,9).

Έτσι ο Χριστός από το στάβλο της Γεννήσεως σήκωσε το Σταυρό Του, για να μας ξεπλύνει από την αμαρτία της αποστασίας. Μωρό ακόμη υποβάλλεται στις ταλαιπωρίες του δύσκολου και επικίνδυνου ταξιδιού στην ξένη χώρα, την Αίγυπτο.

Οι κάτοικοι της Ναζαρέτ, της πόλεως που μεγάλωσε ο Χριστός, τον υποτιμούσαν και αμφισβητούσαν τη μεσσιανικότητά Του. Επειδή κάποτε στη συναγωγή τούς είπε ότι σ’ Αυτόν εκπληρώνονται όλες οι προφητείες για το Μεσσία, θέλησαν ανεπιτυχώς να τον σκοτώσουν γκρεμίζοντάς Τον από γκρεμό.

Ἀντικαθιστᾶ τό ἄναμμα ἑνός κεριοῦ τόν ἐκκλησιασμό;

Πολλοί χριστιανοί δεν εκκλησιάζονται τις Κυριακές τακτικά και αρκούνται να πηγαίνουν κατά αραιά διαστήματα σε εξωκκλήσια και να ανάβουν εκεί ένα κερί. Καλύπτουν τη συνείδησή τους και δικαιολογούνται λέγοντας ότι ντρέπονται τον πολύ κόσμο (συνωστισμός) και δεν έχουν πολύ χρόνο να αφιερώσουν στη λατρεία του Θεού.

Ανάβοντας ένα κεράκι στα εξωκκλήσια είναι σαν να πεινάς και τρως ελάχιστο φαγητό. Όπως το σώμα δεν χορταίνει με το λίγο φαγητό, έτσι και η ψυχή έχει ανάγκη από πολλή πνευματική τροφή. Σε κάθε θεία Λειτουργία έρχεται πλούσια η θεία Χάρη και τρέφει την ψυχή. Η πλούσια τροφή υπάρχει στη θεία Λειτουργία, γιατί έρχεται το Άγιο Πνεύμα και αγιάζει τα Τίμια Δώρα, τον άρτο και τον οίνο. 

Όσο για τον συνωστισμό της κυριακάτικης Λειτουργίας είναι αδικαιολόγητοι. Όλοι οι άνθρωποι ζουν πολλούς συνωστισμούς στη ζωή τους.

Ἀναίρεση βασικῶν δογματικῶν θέσεων τῶν Προτεσταντῶν

1. Μόνον η Αγία Γραφή. (Όχι η Ιερή Παράδοση). 

Γιατί λάθος: α) Μέχρι το 50 μ. Χ. δεν υπήρχαν κείμενα της Καινής Διαθήκης. Η Εκκλησία στηριζόταν στην Ιερή Παράδοση. β) Ο Χριστός δεν έγραψε τίποτε. Είπε στους μαθητές: «σας αφήνω το Άγιο Πνεύμα, που θα σας υπενθυμίσει τα λόγια μου και θα τους οδηγήσει σ’ όλη την αλήθεια». Στις Συνόδους φώτιζε τους συνοδικούς το Άγιο Πνεύμα. γ) Το Άγιο Πνεύμα στην Αποστολική Σύνοδο φώτισε εκτός των αποστόλων κι άλλους συνοδικούς. Επομένως κι αργότερα στις Οικουμενικές Συνόδους φώτιζε και τους εκεί συνοδικούς. δ) Είναι δυνατόν ο Χριστός να άφηνε την Εκκλησία Του να πλανηθεί; Είπε ότι θα είναι κοντά της έως τη συντέλεια των αιώνων (Ματθ. 28,20) και ότι η Εκκλησία Του δεν θα πεθάνει ποτέ (Ματθ. 16,18). Είναι δυνατόν το πονηρό πνεύμα, ο διάβολος να νίκησε το Άγιο Πνεύμα, που στήριζε την Εκκλησία; ε) Πώς δέχονται οι προτεστάντες την Ορθόδοξη Εκκλησία του Δ΄ αιώνα (Μέγας Αθανάσιος) στον καθορισμό του κανόνα της Καινής Διαθήκης (ποια είναι τα γνήσια βιβλία) και αρνούνται την υπόλοιπη διδασκαλία αυτής της Εκκλησίας; Αν ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία μέχρι τον Δ΄ αιώνα σωστή, γιατί να μην ήταν και μετά; στ) Οι προτεστάντες ερμηνεύουν αυθαίρετα την Αγία Γραφή και γι’ αυτό διασπώνται συνέχεια. Ο καθένας τους ισχυρίζεται ότι φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα. Υπάρχει το ερώτημα: πώς ενώ όλοι ισχυρίζονται ότι εμπνέονται από το Άγιο Πνεύμα, δεν ερμηνεύουν όλοι με τον ίδιο τρόπο ή έστω με παρόμοιο τρόπο τα κείμενα της Αγίας Γραφής; Υπάρχει ποικιλία εμπνεύσεων από το Άγιο Πνεύμα; Αυτοί ‘φωτίζονται’ από το Άγιο Πνεύμα, οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων δεν φωτίζονταν;

Μήπως κι ἄλλες θρησκεῖες ἔχουν κάποια ψήγματα ἀλήθειας;

Το θρησκευτικό συναίσθημα, η αναζήτηση του Θεού είναι μία φυσική λειτουργία του ανθρώπου. Δεν υπάρχει τόπος στη γη χωρίς θρησκεία. Επειδή, όμως, ο Θεός είναι υπερβατικός, και υπερβαίνει τις αντιληπτικές ικανότητες του ανθρώπου, ο άνθρωπος μόνος του ποτέ δεν μπορεί να τον γνωρίσει. Τον γνωρίζει, όσο ο ίδιος αποκαλύπτεται. Η Αγία Γραφή λέει ότι «οι Θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5), δηλαδή οι θεότητες εκτός της αποκάλυψης της Αγίας Γραφής είναι δημιουργήματα δαιμονίων. Ο διάβολος από μίσος προς το Δημιουργό και από φθόνο προς τον άνθρωπο οδήγησε τους ανθρώπους να λατρεύουν κτίσματα, νεκρούς προγόνους, δυνάμεις της φύσης και φανταστικά όντα ως θεούς. Μ’ αυτόν τον τρόπο ικανοποιεί τον εγωισμό του, να λατρεύεται ως Θεός, και αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους από τον πραγματικό Θεό, για να πέφτουν στην αμαρτία και να ζουν μακριά από το Θεό και να μη το δεχθούν, όταν αποκαλυφθεί και τον λατρεύσουν. Εδώ, ας θυμηθούμε πόσο δύσκολα επικράτησε ο χριστιανισμός στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πόσοι εξολοθρεμοί των χριστιανών έγιναν στην Περσία, τι αντίσταση βρήκε και βρίσκει η ιεραποστολή στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία!

Κάποιοι πού πεθαίνουν μέ ἐπώδυνο τρόπο εἶναι ἁμαρτωλοί;

Όταν ρώτησαν το Χριστό τι γνώμη έχει για το θάνατο μερικών Γαλιλαίων που σφάχθηκαν από τον Πιλάτο στο θυσιαστήριο του ναού, ο Χριστός τους απάντησε με το ερώτημα: «Νομίζετε ότι αυτοί οι Γαλιλαίοι υπήρξαν περισσότερο αμαρτωλοί από όλους τους Γαλιλαίους και γι’αυτό έπαθαν τόσο άσχημο θάνατο;»

Και συνεχίζει απαντώντας: «όχι, σας λέω, αλλά αν δεν μετανοείτε, όλοι σας παρόμοια θα χαθείτε»(Λουκά 13,1-3).

Από τα λόγια αυτά του Χριστού συμπεραίνουμε ότι ο επώδυνος θάνατος δε φανερώνει την ύπαρξη μεγάλης αμαρτίας. Είναι λάθος από τον τρόπο του θανάτου (ήσυχος ή επώδυνος) να συμπεραίνουμε ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν καλός ή κακός.

Ποιός ἄρτος τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι σωστός, ὁ ἔνζυμος ἤ ὁ ἄζυμος;

Ένζυμος άρτος είναι το ψωμί που γίνεται με ζύμη. Το αλεύρι όταν ζυμωθεί με νερό και ζύμη, τότε φουσκώνει. Άζυμος άρτος είναι το ψωμί, που γίνεται χωρίς ζύμη και γι’ αυτό είναι αφούσκωτο. Οι Εβραίοι την τελευταία βραδιά πριν την έξοδο από την Αίγυπτο έψησαν άζυμο άρτο, για να προλάβουν να προετοιμαστούν. Γι’ αυτό κάθε Πάσχα τρώνε άζυμο άρτο.

Την Πέμπτη που έφαγε ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο και έδωσε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, δεν έφαγε τοΝπασχαλινό δείπνο των αζύμων, αλλά δείπνο με ένζυμο άρτο. Αυτό συμπεραίνεται από πολλές πλευρές.

Οι θρησκευτικοί άρχοντες, αν είχε αρχίσει η εορτή του Πάσχα από την Πέμπτη το απόγευμα, δε θα μπορούσαν να συλλάβουν το Χριστό, ούτε να συγκαλέσουν την επομένη συνέδριο, για να Τον δικάσουν.

Τί πρεσβεύουν οἱ «μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» γιά τό Χριστό; Ἀνασκευή τῶν ἐπιχειρημάτων τους μέσα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή.

Η πιο σπουδαία απόκλισή τους από την ορθόδοξη πίστη είναι η διδασκαλία τους για το Χριστό. Λένε ότι ο Χριστός είναι ο αρχάγγελος Μιχαήλ, το πρώτο κτίσμα, όχι Θεός αληθινός και ομοούσιος με τον Πατέρα. Είναι κατ’ αυτούς μία μικρότερη θεότητα. Ως «θεό», κατανοούν τον «ισχυρό», κατά τη ρίζα της Εβραϊκής αυτής λέξης, κατά την οποία «θεός» σημαίνει «ισχυρός». Υπάρχουν πλήθος εδαφίων στην Αγία Γραφή, όπου ο Χριστός όχι απλώς ονομάζεται «ο» Θεός, αλλά και Γιαχβέ.

Αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, πως λέει: «εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα»; (Ιωάν. 10,30). Οι Εβραίοι βάσταζαν λίθους, για να Τον λιθοβολήσουν, επειδή νόμιζαν ότι βλασφημεί κάνοντας τον εαυτό Του Θεό (Ιωάν. 10,33). Και πιο πριν οι Ιουδαίοι επιδίωξαν να Τον λιθοβολήσουν, επειδή έλεγε πατέρα Του το Θεό και έκανε τον εαυτό Του ίσο με το Θεό (Ιωάν. 5, 18). Ο άγγελος του Κυρίου, που μετέφερε στο Ζαχαρία το μήνυμα της γεννήσεως του Ιωάννη του Προδρόμου, του είπε ότι αυτός: «πολλούς Ισραηλίτες θα επιστρέψει στο δρόμο του Θεού και θα προπορευθεί αυτού (δηλ. του Θεού)…» (Λουκά 1,16-17).

Γιατί ἦλθε ὁ Θεός στή γῆ; Ποιό σκοπό ἐξυπηρετοῦσε ἡ ἐνσάρκωσή Του;

Ο Θεός έγινε άνθρωπος, «Θεός εφανερώθη εν σαρκί» (Α’ Τιμ. 3,16), για να ενώσει την ανθρωπότητα με τη θεότητα και μέσω της σταυρικής θυσίας Του να σωθούμε από το θάνατο και την αιώνια κόλαση. Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας λέγουν ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνουν οι άνθρωποι θεοί (θεοί βέβαια «κατά χάριν», όχι «κατά φύσιν»).

Ενώ η ένωση της ανθρώπινης φύσης με το Θεό μέσω της ενσάρκωσης του Υιού του Θεού αφθαρτοποιεί το φθαρτό άνθρωπο, η θυσία της

ανθρώπινης φύσης του Θεανθρώπου στο Σταυρό εξαλείφει τη συνέπεια της αμαρτίας, τον πνευματικό θάνατο και την κόλαση και προσφέρει σε όσους αγωνίζονται τον αγιασμό και τη θέωση.

Η ένωση της ανθρώπινης φύσης με τη θεία έγινε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Γι’ αυτό η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος ονομάζει τη μητέρα του Ιησού Θεοτόκο. Γέννησε την ανθρώπινη φύση Του, που ήταν ενωμένη με το Θεό.

Γιατί ὁ Χριστός γεννήθηκε στήν ἀφάνεια καί μάλιστα σέ στάβλο;

Ο Χριστός δεν έγινε απλώς άνθρωπος, αλλά έγινε άνθρωπος για να πάρει τη θέση μας. Ο Μεσσίας γεννήθηκε από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο μητέρα, για να μην κληρονομήσει τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, και έτσι να γίνει «το νέο φύραμα», δηλαδή η νέα ζύμη της καινούριας ανθρωπότητας και να καταστεί το πιο καθαρό θύμα, που θα προσφερόταν στο Σταυρό, για να σηκώσει τις αμαρτίες των ανθρώπων (Ιωάν. 1,29, Ησαΐας 53,4-6, Εβραίους 9,28, Α’ Πέτρου 2,24, Αποκ. 5,9).

Έτσι ο Χριστός από το στάβλο της Γεννήσεως σήκωσε το Σταυρό Του, για να μας ξεπλύνει από την αμαρτία της αποστασίας. Μωρό ακόμη υποβάλλεται στις ταλαιπωρίες του δύσκολου και επικίνδυνου ταξιδιού στην ξένη χώρα, την Αίγυπτο.

Ὑπῆρξε ὄντως ὁ Χριστός ἤ μήπως εἶναι ἕνας μῦθος;

Για την ύπαρξη του Χριστού δεν έχουμε μόνο πληροφορίες από τα Ευαγγέλια, όπου οι ευαγγελιστές γράφουν αυτά που είδαν ή άκουσαν από αυτόπτες μάρτυρες για το Χριστό, αλλά και από εξωχριστιανικές πηγές του πρώτου μ. Χ. αιώνα. Οι Ρωμαίοι ιστορικοί Σουετώνιος και Τάκιτος αναφέρουν για το Χριστό. Ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος και το ιουδαϊκό Ταλμούδ* επίσης ομιλούν για την ύπαρξη του Χριστου.

Οι  ευαγγελιστές, που έγραψαν για το Χριστού, θυσιάστηκαν γι’ Αυτόν. Αυτό σημαίνει ότι Τον είδαν να θαυματουργεί και να εμφανίζεται αναστημένος. Αλλιώς, για ένα ψέμα πώς θα θυσίαζαν τη ζωή τους;

Πῶς νά πιστεύσω στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὅταν βλέπω καλούς νά δυστυχοῦν;

Ο Θεός, ως ουράνιος Πατέρας, αγαπάει όλους τους ανθρώπους, όπως αγαπάει και ο κάθε επίγειος γονιός τα παιδιά του είτε είναι υπάκουα και συνετά, είτε είναι άτακτα και επιπόλαια.

Ο Θεός επιτρέπει δυσκολίες στους καλούς για κάποια ωφέλεια. Με τις δυστυχίες των καλών ο Θεός τους αποτρέπει από το κακό, τους προφυλάσσει από τον εγωισμό, τους μαλακώνει την ψυχή, τους κρατά στο δρόμο Του και στην προσευχητική επικοινωνία μαζί Του και τους καθαρίζει την ψυχή από τις ενοχές των αμαρτιών, που ως άνθρωποι διέπραξαν κι αυτοί.

Ο Ιωσήφ στην Παλαιά Διαθήκη πουλήθηκε απ’ τα αδέλφια του σε Αιγύπτιους εμπόρους. Πέρασε πολλά χρόνια δύσκολα ως δούλος, φυλακίσθηκε κι ετοιμαζόταν για θανατική καταδίκη.

Τί θά εἶναι ὁ ἀντίχριστος καί τί θά κάνει;

Για τον αντίχριστο μιλάει καθαρά ο απόστολος Παύλος στην Β’ προς Θεσσαλονικείς επιστολή του (2, 1-12). Αυτός θα είναι συγκεκριμένο πρόσωπο που θα έρθει μαζί με την αποστασία, θα κυριαρχήσει στην ανθρωπότητα (Αποκ. 13, 7), θα κάνει σημεία και θαύματα και θα καθίσει το ναό του Θεού, προφανώς των Ιεροσολύμων, ο οποίος θα γίνει χριστιανικός, διότι οι Εβραίοι θα γίνουν χριστιανοί (Ρωμ. 11, 25-26) και θα ζητήσει να λατρευτεί ως Θεός (Β’ Θεσ. 2,4).

Επίσης περί αντιχρίστου μιλάει και ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής στις Α΄ και Β΄ επιστολές του και στην Αποκάλυψη (κεφάλαια: 11, 13 και 20). Οι χριστιανοί δε θα τον φοβούνται, γιατί ο Χριστός θα τους προστατεύσει και θα τους δώσει δύναμη να αντέξουν το διωγμό. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας λέει (Α΄ Ιωαν. 2, 18) να μη ζούμε με το φόβο του μελλοντικού αντιχρίστου, αλλά να πολεμούμε στη ζωή μας το κακό, που προέρχεται από πολλούς μικρότερους αντίχριστους, εχθρούς του Χριστού.

Γιατί εἶναι λάθος ἡ διδασκαλία περί πρωτείου τοῦ Πάπα;

Η πέτρα που θα οικοδομηθεί η Εκκλησία δεν είναι ο απόστολος Πέτρος ως πρόσωπο, αλλά η ομολογία του ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού (Ματθ. 16, 16). Η Εκκλησία δε στηρίζεται σε ανθρώπους αλλά στο Χριστό, στο Θεό. Αν ο Χριστός ήθελε να πει ότι στον απόστολο Πέτρο θα στηριχθεί η Εκκλησία Του, θα έλεγε: «επί σε οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν». Δεν το είπε, όμως.

Ο απόστολος Παύλος υποστηρίζει ξεκάθαρα ότι ο Χριστός είναι το θεμέλιο της Εκκλησίας: «άλλο θεμέλιο κανείς δεν μπορεί να βάλει παρά αυτό, που υπάρχει, που είναι ο Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κορ. 3, 11). Οι απόστολοι ήταν όλοι ίσοι μεταξύ τους. Αν ήταν άνισοι, τότε ο Χριστός θα συνιστούσε και την κοινωνική ανισότητα. Πράγμα απαράδεκτο. Οι απόστολοι πριν το πάθος του Χριστού φιλονίκησαν μεταξύ τους για το ποιος είναι μεγαλύτερος (Λουκά 22, 24). Αν ήταν για το Χριστό ο απόστολος Πέτρος ανώτερος, δε θα γινόταν η φιλονικία.

Πῶς δημιουργήθηκαν οἱ διαφορετικές γλῶσσες;

Η ιστορία της Βαβέλ είναι και πραγματική αλλά και μεταφορική-συμβολική. Ο εγωισμός των ανθρώπων εκείνων έναντι του Θεού προξένησε και τη μεταξύ τους αντιπαράθεση. Όποιος δε σέβεται το Θεό και δε ζει με την αίσθηση ότι βρίσκεται κάτω από την Πρόνοιά Του, αυτός βλέπει και το συνάνθρωπό του ως αντίπαλο και εχθρό.

Χωρίς Θεό πατέρα δεν υπάρχει και αδελφός συνάνθρωπος. Η άρνηση του Θεού είχε ως συνέπεια το μεταξύ των ανθρώπων μίσος, το οποίο τους απομόνωσε και τους αποξένωσε μεταξύ τους.

Τί εἶναι ἡ μαγεία;

Είναι μια τελετή επίκλησης πονηρών πνευμάτων από κάποιους ανθρώπους, για να πραγματοποιήσουν ένα ανθρώπινο θέλημα.

Οι μάγοι, για να μπορούν να επικαλούνται πονηρά πνεύματα, ή έχουν πουλήσει την ψυχή τους στον πονηρό ή έχουν διαπράξει μεγάλες αμαρτίες, όπως φόνους, μοιχείες και πορνείες. Συνήθως οι μάγοι ζητούν κάτι το κακό από τον πονηρό. Ο πονηρός δεν κάνει ποτέ καλό. Αν κάνει κάποτε καλές πράξεις, τις κάνει, για να παρασύρει τους αφελείς πιο βαθιά στα δίχτυα του. Μερικοί αφελείς ξεγελιούνται και πηγαίνουν να λύσουν τα μάγια, που δήθεν τους έκαναν, σε μάγους της λευκής μαγείας. Δεν υπάρχει λευκός ή μαύρος διάβολος. Όλοι είναι μαύροι και κατάμαυροι.

Η επίκληση πνευμάτων έχει εισχωρήσει και σε παιδικές ηλικίες, όπου παιδιά καλούν πνεύματα, αφού κάνουν κάποιες παράξενες ενέργειες, όπως το βγάλσιμο των σταυρών τους, το σχηματισμό σατανικών συμβόλων και το άναμμα μαύρων κεριών. Όποιος, όμως, καλεί τον πονηρό, δύσκολα ξεμπλέκει απ’ αυτόν.

Πῶς ἡ πίστη προσδιορίζει τή ζωή μας;

Η σωστή πίστη προς το Θεό δημιουργεί σωστή ζωή, ενώ η απιστία και οι λανθασμένες απόψεις για το Θεό δημιουργούν λανθασμένες στάσεις ζωής. Ισχύει, θα λέγαμε, το «πες μου ποιο Θεό πιστεύεις, να σου πω ποιος είσαι».

Όταν πιστεύεις σε ένα Θεό αγάπης, σε ένα Θεό πατέρα, τότε καλλιεργείς κι εσύ συνειδητά την αγάπη κι όχι το μίσος και την κακία. Όταν πιστεύεις σε ένα Θεό σκληρό και απολυταρχικό, τότε ζεις μέσα στο φόβο και καλλιεργείς επιθετική νοοτροπία. Ας θυμηθούμε εδώ τα τρομερά ξόανα των αφρικανικών θρησκειών και την επιθετικότητα των μουσουλμάνων.

Ἀφοῦ ὁ Θεός γνωρίζει ποιοί θά πᾶνε στήν κόλαση, γιατί τούς φέρνει στή ζωή;

Ο Χριστός για τον Ιούδα είπε ότι ήταν καλύτερα γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί, για άγνωστο για μας λόγο. Οπωσδήποτε δεν ήταν απόλυτα αναγκαίος για τη σύλληψη και τη Σταύρωση του Χριστού.

Αν ο Θεός έφερνε στη ζωή μόνο όσους θα σώζονταν, τότε η γη θα ήταν παράδεισος από τώρα, δε θα υπήρχε πειρασμός και δοκιμασία των καλών. Στην παραβολή των ζιζανίων (Ματθ. 13,24-30 και 36-43) ο Χριστός λέει ότι ο διάβολος σπέρνει ζιζάνια ανάμεσα στο φυτεμένο σιτάρι, δηλ. διαστρέφει κάποιους ανθρώπους στην ανθρώπινη κοινωνία, και μέσω αυτών πειράζει τους καλούς συνανθρώπους τους.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα και του καλού και του κακού.