Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ περιστατικό, ἀποφάσισα νὰ μὴν χάνω ποτὲ ξανὰ τὴν κυριακάτικη λειτουργία. Ἱερέας Ἀνατόλιος Πραβντολιοῦμποβ

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».

Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση... Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..

Πολλοὶ νομίζουν ὅτι ὅσοι ἔκκλησιάζονταί θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἅγιοι...

Οί άνθρωποι πού δέν έκκλησιάζονται, άλλά ύποστηρίζουν ότι πιστεύουν καί ότι άγαπούν τόν Χριστό, μοιάζουν μέ έκείνους πού λένε......ότι άγαπάνε κάποιον άνθρωπο, άλλά δέν τόν έπισκέπτονται ποτέ στό σπίτι του.

Πολλοί νομίζουν ότι όσοι έκκλησιάζονται θά πρέπει νά είναι άγιοι.

Ξεχνούν οί άνθρωποι, ότι ή Έκκλησία είναι νοσοκομείο πού περιθάλπει ψυχές άνθρώπων καί οί έκκλησιαζόμενοι είναι άρρωστοι, άλλοι βαριά καί άλλοι έλαφριά.

Πολλοὶ χριστιανοὶ δὲν ἀγαποῦν τὸν ναό, δὲν συμμετέχουν στὴ λατρεία. Γιατί; Ἁγίου Ἰωάννη της Κροστάνδης

Πολλοί χριστιανοί δεν αγαπούν τον ναό, δεν συμμετέχουν στη λατρεία. Γιατί;

Διότι από μικροί δεν εγαλουχήθηκαν με τα λυτρωτικά της νάματα, αλλά και δεν γνώρισαν την ανακαινιστική της δύναμη!

Και γενικά δεν κατανόησαν ποτέ την θεία και ανθρωποσωτήριο αποστολή της Εκκλησίας του Χριστού.

Πολλοὶ χριστιανοὶ δὲν ἀγαποῦν τὸν ναό, δὲν συμμετέχουν στὴ λατρεία. Γιατί; Ἁγίου Ἰωάννη της Κροστάνδης

Πολλοί χριστιανοί δεν αγαπούν τον ναό, δεν συμμετέχουν στη λατρεία. Γιατί;

Διότι από μικροί δεν εγάλουχήθηκαν με τά λυτρωτικά της νάματα, αλλά και δεν γνώρισαν την ανακαινιστική της δύναμη!

Και γενικά δεν κατανόησαν ποτέ την θεία και ανθρωποσωτήριο αποστολή της Εκκλησίας του Χριστού.

Περί Ἐκκλησιασμοῦ

❈ Κάθε Θεία Λειτουργία πού κάνουμε εἶναι μία παρέμβαση τοῦ Θεοῦ στό κακό καί κάθε Θεία Λειτουργία πού κάνουμε εἶναι μία καταστροφή ὅλων τῶν δαιμονικῶν ἐνεργειῶν.

Ἕνας ἄνθρωπος πού θά λειτουργηθεῖ τήν ἡμέρα ἐκείνη, καταστρέφει ὅλες τίς δαιμονικές ἐνέργειες, ὅλες τίς παγίδες πού τοῦ ἔχει στήσει ὁ Διάβολος γιά ἐκείνη τήν ἡμέρα.

Κανονικά, ξέρετε πότε πρέπει νά πηγαίνουν οἱ Χριστιανοί στήν Ἐκκλησία;

Κανονικά, ξέρετε πότε πρέπει νά πηγαίνουν οἱ Χριστιανοί στήν Ἐκκλησία; Πρίν τόν παπά. Ὁ παπάς νά ἔρθει μετά, νά πάρουν τήν εὐχή του καί ὅλοι μαζί νά ξεκινήσουν τό Μεσονυκτικό, τόν Ὄρθρο, ὅπως ξεκινάει ἡ Λειτουργία. Ὄχι νά πάει ὁ παπάς νά κάνει τά δικά του... καί ἐμεῖς νά πᾶμε ὅποτε θέλουμε.

Μερικοί φτάνουν ἀφοῦ τελειώσει ἡ Λειτουργία καί προσπαθοῦν νά προλάβουν τήν κατάλυση. Δέν εἶναι ἔτσι.

Περί Ἐκκλησιασμοῦ

❈ Στήν ἀρχή τῆς Θείας Λειτουργίας λέμε: «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ὅταν μπαίνουμε λοιπόν στήν Ἐκκλησία, μπαίνουμε στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στόν Παράδεισο καί πρέπει νά ζοῦμε τόν Παράδεισο. Γι’ αὐτό, ὅσο μποροῦμε πιό συχνά, ἀκόμα καί καθημερινές νά πηγαίνουμε στή Θεία Λειτουργία, γιά νά ζοῦμε τή Βασιλεία, τόν Παράδεισο.

Πόσο σφάλλουν αὐτοί πού οὔτε τήν Κυριακή δέν πᾶνε στή Θεία Λειτουργία!

Πόσο σφάλλουν αὐτοί πού οὔτε τήν Κυριακή δέν πᾶνε στή Θεία Λειτουργία! Πόσο σφάλλουν ἔ;... ἀπό τή στιγμή πού πρέπει νά πηγαίνεις κάθε μέρα, ἄν εἶναι δυνατόν. Καί ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού τό κάνουν, ξέρετε. Και ἐδῶ μέσα στήν πόλη. Βρίσκουν τόν τρόπο νά πηγαίνουν κάθε μέρα. Γιατί κάθε μέρα γίνεται Θεία Λειτουργία κάπου, σέ κάποια Ἐκκλησία. Τό ἔχουνε κανονίσει ἔτσι ἀπό τή Μητρόπολη κάθε μέρα μία Ἐκκλησία ἐδῶ στό Κέντρο νά λειτουργεῖ.

Καί ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού προσπαθοῦν κάθε μέρα νά πηγαίνουν στή Θεία Λειτουργία. Εἶναι πάρα πολύ ὠφέλιμο αὐτό.

Δέν εἶναι Χριστιανισμός αὐτό...

Κανονικά ὁ Χριστιανός πρέπει κάθε μέρα νά πηγαίνει στή Θεία Λειτουργία. Ὑπάρχει μία διάταξη ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους σ’ ἕνα βιβλίο πού λέγεται Διαταγές τῶν Ἀποστόλων.

Ὅταν πᾶς νά σταθεῖς στόν Ναό, θά εἶσαι στόν Ναό καί ὄχι κάπου ἀλλοῦ

Μπορεῖ σωματικά νά εἶσαι στήν Ἐκκλησία καί νά μήν εἶσαι στήν Ἐκκλησία (μέ τον νοῦ).

Ἦταν ἕνας πού ἦταν πολλά χρόνια στό Μοναστήρι, προϊστάμενος, καί ἕνας διορατικός Γέροντας πού θυμίαζε στόν Ἑσπερινό, δέν τόν θυμίασε. Αὐτός παρεξηγήθηκε καί τοῦ λέει:

- Παπά, γιατί δέν μέ θυμίασες;

- Δέν σέ εἶδα, λέει ἐκεῖνος.

- Πῶς δέν μέ εἶδες, λέει, ἐδῶ στό στασίδι ἤμουνα.

- Δέν σέ εἶδα, τοῦ λέει.

Τότε τοῦ λένε καί οἱ ἄλλοι:

Ἐὰν στὴν Ἐκκλησία μοίραζαν χρυσό...

Εάν στην Εκ­κλη­σία μοί­ρα­ζαν χρυ­σό, δεν θα μου έλε­γες θα έρθω αύ­ριο στην Εκ­κλη­σία, αλλά θα ερ­χό­σουν σή­με­ρα στην Εκ­κλη­σία τρέ­χον­τας! Επει­δή όμως δεν σου προ­σφέ­ρει ο με­γά­λος Δω­ρη­τής ''ύ­λη'', αλλά κα­θα­ρό­τη­τα ψυ­χής, πλά­θεις ένα σωρό δι­καιο­λο­γί­ες και προ­φά­σεις για να μην πας στην Εκ­κλη­σία, ενώ έπρε­πε να προ­στρέ­ξεις να πά­ρεις το Δώρο αυτό.

Μέγας Βασίλειος

 

https://proskynitis.blogspot.com/2025/01/blog-post_3.html

Ἄρνηση σέ πρόσκληση +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Θὰ μιλήσουμε μὲ ἁπλᾶ λόγια, ἀγαπητοί μου. Τὸ ἀκούσατε τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 14,16-24. Ματθ. 22,14). Εἶνε ἡ ὡραία παραβολὴ τοῦ μεγάλου δείπνου. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ μποῦμε στὴν παραβολή, θὰ σᾶς πῶ μιὰ ἱστορία.

Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας σὲ κάποιο ἄλλο μέρος, μιὰ μέρα βρῆκα στὸ δρόμο ἕναν ὑπάλληλο. Ἦταν πολὺ στενοχωρημένος, μέχρι σημείου νὰ θέλῃ ν᾿ αὐτοκτονήσῃ.

–Τί σοῦ συνέβη, λέω, πέθανε ἡ γυναίκα σου, τὸ παιδί σου; σὲ τιμώρησαν, σὲ ἀπέλυσαν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία;…

–Ὄχι τίποτα ἀπ᾿ αὐτά.

–Τότε;

–Δέχτηκα μιὰ προσβολὴ καὶ δὲν τὴν ὑποφέρω.

–Ποιά προσβολή;

–Νά, χθὲς ἔγινε τραπέζι· ἦταν ὅλοι οἱ σπουδαῖοι, κ᾿ ἐμένα δὲν μὲ κάλεσαν. Δὲν τὸ ἀνέχομαι.

–Τόσο εὔθικτος εἶσαι, λέω, καὶ τόσο κατάκαρδα τὸ πῆρες;

–Βεβαίως. Ἀκοῦς ἐκεῖ, νὰ καλέσουν τὴ σάρα καὶ τὴ μάρα κ᾿ ἐμένα νὰ μὴ μὲ καλέσουν; Τὸ θεωρῶ ἀνυπόφορο…

Τότε κ᾿ ἐγὼ ἔκανα στροφὴ καὶ τοῦ λέω·

–Μὴ στενοχωριέσαι· ἔχω στὴν τσέπη μία ἄλλη πρόσκλησι γιὰ σένα.

Ποῦ ἐκκλησιαζόμεθα;

Ποῦ ἐκκλησιαζόμεθα;

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι ἀρκετοὶ οἱ χριστιανοὶ ποὺ ἐπιλέγουν νὰ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ σὲ κάποιο κοντινὸ μὲ τὴν ἐνορία τους μοναστήρι. Συνδέονται μὲ τοὺς μοναχοὺς καὶ νιώθουν μία πνευματικὴ ἄνεση κάθε φορά ποὺ πηγαίνουν ἐκεῖ. Αὐτὸ συμβαίνει, γιατί στοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς οἱ ἱερεῖς εἶναι πολυάσχολοι καὶ ἐξωστρεφεῖς καὶ δὲν ὑπάρχει χρόνος ἐπικοινωνίας μαζί τους μετὰ τὸν ἐκκλησιασμό.

Ἐπίσης οἱ ἀκολουθίες καὶ ἡ θεία Λειτουργία συχνὰ δὲν τελοῦνται μὲ κατανυκτικὸ τρόπο, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαζόμενους ἐμφανίζονται στὸν ἐνοριακὸ ναὸ ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὑποχρέωση καὶ ἀγνοοῦν καὶ τὰ στοιχειώδη τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ καταστρέφουν τὴν κατανυκτικὴ ἀτμόσφαιρα μὲ τὶς κοσμικὲς συνήθειες καὶ ἀπαιτήσεις τους. Μερικὲς φορὲς ἀπωθεῖ τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς καὶ τὸ πρόχειρο καὶ χωρὶς πνευματικὸ περιεχόμενο κήρυγμα ἀπὸ μὴ δόκιμους ἱερεῖς.

Δὲν ἔχουν ὑπομονὴ νὰ ἀκοῦν τὴν ἀπερίσκεπτη καὶ ἀδιάκριτη πολυλογία τους. Δυστυχῶς, πολλοὶ κληρικοὶ ὅταν βγαίνουν στὴν ὡραία πύλη ἢ ἀνεβαίνουν στὸν ἄμβωνα, ἔχουν τὴν βεβαιότητα ὅτι μποροῦν νὰ μιλήσουν γιὰ κάθε θέμα, ἐνῷ εἶναι ἀκατάλληλοι καὶ ἀνήμποροι. Τὸ ἴδιο παρατηροῦμε καὶ ὅταν μιλοῦν μερικοὶ λαμπροφορεμένοι μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι «ντὲ καὶ καλὰ» πρέπει νὰ μιλήσουν χωρὶς θέμα, παντελῶς ἀπροετοίμαστοι. Λένε τετριμμένα ἢ σχολιάζουν τὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ συμβουλεύουν τοὺς ἐκκλησιαζόμενους ἀναλόγως, χωρὶς φυσικὰ νὰ καλύπτουν τὶς πνευματικές τους ἀνάγκες ἢ νὰ τοὺς παρηγοροῦν στὰ προβλήματα καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Ἔχουν καὶ τὴν πρόσθετη «ἀρετὴ» νὰ μὴ τελειώνουν ποτέ! Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ πιστοὶ ποὺ πηγαίνουν στὸ ναό, ἂν πληροφορηθοῦν τὴν παρουσία τοῦ δεσπότη, ἀλλάζουν πορεία καὶ πηγαίνουν στὸν ἑπόμενο ναό. Ἔτσι κάπως ἐξηγεῖται καὶ τὸ φαινόμενο οἱ μητροπολιτικοί ναοὶ νὰ μὴ ἔχουν ἐκκλησίασμα.

Ἐπιτρέπεται ὁ ἐκκλησιασμὸς σὲ ναὸ παλαιοημερολογητῶν; , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἐνῶ πρέπει περισσότερο τήν Κυριακή νά τήν ἁγιάζουμε, καταντᾶμε τήν Κυριακή νά κολαζόμαστε περισσότερο...

Έξι μέρες εργάζεται ο εργάτης και την Κυριακή κάνει πανήγυρι στο καφενείο.

Τι θα λέει ο Θεός βλέποντας τους Χριστιανούς, να Τον τιμούν με τραγούδια, παρά με ψαλμούς, με θυσίες χρηματικές, παρά με την αναίμακτη θυσία, με την σπατάλη, παρά με την Χριστιανική ευλάβεια;

Ενώ πρέπει περισσότερο την Κυριακή να την αγιάζουμε, καταντάμε την Κυριακή να κολαζόμαστε περισσότερο...

Ηλίας Μηνιάτης

https://proskynitis.blogspot.com/2023/11/blog-post_164.html

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος: Δάνεισε κι ἐσύ δὐο ὧρες στόν Θεό...

“Μα είμαι αμαρτωλός”, λες και δεν τολμώ ν΄ αντικρίσω τον Άγιο”.

Ακριβώς επειδή είσαι αμαρτωλός έλα εδώ, για να γίνεις δίκαιος.

Ή μήπως δεν γνωρίζεις ότι και αυτοί που στέκονται μπροστά στο ιερό Θυσιαστήριο έχουν διαπράξει αμαρτίες;

Γι΄ αυτό οικονόμησε ο Θεός να υποφέρουν και οι ιερείς από κάποια πάθη, ώστε να κατανοούν την ανθρώπινη αδυναμία και να συγχωρούν τους άλλους.

“Αφού όμως δεν τήρησα όσα άκουσα στην εκκλησία”, θα μου πει κάποιος, “πώς μπορώ να έρθω πάλι;”.

Έλα να ξανακούσεις τον θείο λόγο. Και προσπάθησε τώρα να τον εφαρμόσεις.

Αν βάλεις φάρμακο πάνω στο τραύμα σου και δεν το επουλώσει την ίδια μέρα, δεν θα ξαναβάλεις και την επόμενη;

Αν ο ξυλοκόπος, που θέλει να κόψει μια βελανιδιά δεν κατορθώσει να τη ρίξει με την πρώτη τσεκουριά, δεν τη χτυπάει και δεύτερη και πέμπτη και δέκατη φορά; Κάνε κι εσύ το ίδιο.

Αλλά, θα μου πεις, σ΄ εμποδίζουν να εκκλησιαστείς η φτώχεια και η ανάγκη να εργαστείς. Δεν είναι εύλογη ούτε τούτη η πρόφαση.

Εφτά μέρες έχει η εβδομάδα. Αυτές τις εφτά μέρες τις μοιράστηκε ο Θεός μαζί μας. Και σ΄ εμάς έδωσε έξι, ενώ για τον εαυτό Του κράτησε μόνο μία.

Κυριακή Β΄ Νηστειῶν (Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ)- Ἐκκλησιαζόμεθα μὲ συναίσθησι; (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

 

Ἐκκλησιαζόμεθα μὲ συναίσθησι;

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς πῶ λίγα ἁπλᾶ λόγια μὲ τρόπο ποὺ ὅλοι νὰ μὲ καταλάβετε. Ὅταν, ἀγαπητοί μου, βρισκόμαστε στὸ ναό, ἐκτελοῦμε τὴν ἐν τολὴ τοῦ Κυρίου «Ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» (Ἔξ. 20,9)·

ἐκτελοῦμε τὴν προτροπὴ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ποὺ διὰ τοῦ Δαυῒδ λέει· «Ἐν ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τὸν Θεόν…» (Ψαλμ. 67,27).

Ὁ τρόπος πού στέκεται κάποιος στήν ἐκκλησία εἶναι μιά ἀντανάκλαση τῆς ζωῆς του ὁλόκληρης.

Ο τρόπος που στέκεται κάποιος στην εκκλησία είναι μιά αντανάκλαση της ζωής του ολόκληρης. Όπως ζει ο άνθρωπος, έτσι συμπεριφέρεται και στην εκκλησία.Η εκκλησία επηρεάζει και κατά κάποιο τρόπο υποστηρίζει τις κινήσεις του πνεύματος, έπειτα όμως ακολουθεί η συνήθης πορεία της πνευματικής του συγκρότησης.

Επομένως άν επιθυμείς ο χρόνος σου στην εκκλησία ν' αξιοποιείται και να στέκεσαι επάξια ενώπιον του Κυρίου, προετοιμάσου γι' αυτό και στην καθημερινή ζωή σου.

Ὅταν στόν ἐκκλησιασμό μνημονεύεται ἕνας πού αἰρετίζει, μολυνόμαστε; , Ἀρχιμ. Σάββα ἁγιορείτου

 Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

«Ἐλᾶτε ὅπως εἶστε στήν Ἐκκλησία»όμως,«μείνετε ὅπως εἶστε;»

Ένας ἐπίσκοπος, μακαρίτης τώρα, ἔλεγε τὸ γνωστὸ «ἐλᾶτε ὅπως εἶστε στὴν Ἐκκλησία». Ἔλεγε ἔτσι, ἀλλὰ δὲν ἔλεγε καὶ «μείνετε ὅπως εἶστε».

Μπορεῖ τὴν πρώτη φορὰ νὰ πᾶς ὅπως εἶσαι, γιατὶ ἔτσι εἶσαι μὲ τὶς ἁμαρτίες σου, ἀλλὰ ὀφείλεις γιὰ νὰ μπεῖς στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ παραμείνεις στὴν Ἐκκλησία, νὰ μετανοήσεις.