Ξεκίνα (με) μία καλή συνήθεια… (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Ἡ συνήθεια δὲν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, καλοί μου φίλοι, παρὰ ἡ παγιωμένη συμπεριφορά μας. «Εἶναι ἕνα γνώρισμα ποὺ παραμένει», θὰ μᾶς πεῖ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Κυριαρχεῖ στὴ ζωή μας ἀκόμη κι ἂν δὲν τὸ συνειδητοποιοῦμε. Εἶναι τόσο ἰσχυρή, ὥστε ἄλλοι τὴν εἶπαν «δεύτερη φύση», κι ἄλλοι «τυραννία». «Ὅταν σταθεροποιεῖται μὲ τὸν χρόνο, τότε θεωρεῖται νόμος», ἀναφέρει πάλι ὁ ἴδιος. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ μεταβάλει κανεὶς αὐτὸ ποὺ διατηρήθηκε ὡς συνήθεια γιὰ πολὺ καιρό.

* * *

Λειτουργοῦμε πάντοτε κάτω ἀπ’ τὶς δικές της αὐστηρότατες ἐπιταγές. Δὲν μποροῦμε νὰ παρεκκλίνουμε ἀπ’ αὐτές, δὲν εἶναι ἁπλό, δὲν γίνεται! Θὰ λέγαμε δὲ καὶ πὼς δὲν τὸ διανοούμαστε ἀκόμη! Γι’ αὐτὸ ὁ Λαφοντὲν ἔλεγε πὼς «στὴ συνήθεια εἴμαστε ὅλοι δοῦλοι, ἄλλος λίγο κι ἄλλος πολύ»!

Λέγει παραστατικὰ ὁ Μ. Βασίλειος: «Τὴ διακοπὴ μιᾶς συνήθειας εἶναι δύσκολο νὰ τὴν ὑποφέρουν καὶ τὰ ἄλογα ζῷα. Κάποτε μάλιστα εἶδα ἐγὼ ἕνα βόδι νὰ δακρύζει στὴ φάτνη, ὅταν πέθανε ἐκεῖ­­νο ποὺ ἦταν μαζί του στὴ βοσκὴ καὶ στὸ ζυγό»!

Ἐρευνητὲς ποὺ παρακολούθησαν τὶς κινήσεις 100.000 κατόχων κινητῶν τηλεφώνων (δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Naure»), ἐπιβεβαίωσαν τὴ θεωρία, ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὄντα ποὺ λειτουργοῦν μὲ βάση τὴ συνήθεια. Πηγαίνουμε στὸ σχολεῖο ἢ τὶς δουλειές μας κι ἐπιστρέφουμε στὸ σπίτι μας κατὰ τόσο συνηθισμένο τρόπο, ποὺ εἶναι ἀπόλυτα προβλέψιμος. Σὲ βαθμὸ ποὺ θὰ μποροῦ­­σε νὰ σχεδιαστοῦν πολλὲς ἀστικὲς ὑπηρεσίες!

* * *

Κατ’ ἀρχὴν οἱ συνήθειες ἔχουν τὴν καλή τους πλευρά. Ἁπλοποιοῦν τὴ ζωή μας, τὴν ἀνακουφίζουν, τὴν καθιστοῦν πολὺ εὔκολη. Κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο «οἱ κόποι ποὺ καταβάλλονται ἀπὸ μακρὰ συνήθεια, προκαλοῦν λιγότερη λύπη». Ὁ Δημόκριτος ἔλεγε πὼς «ὁ συν­εχὴς μόχθος μὲ τὴ συνήθεια γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐλαφρύς». Τόσο πολὺ ὥστε νὰ μὴ σκεπτόμαστε καὶ πολὺ γι’ αὐτὸ ποὺ κάνουμε! Τὸ σῶμα μας ἐνεργεῖ ἀπὸ μόνο του. Ἐλέχθη ἐπίσης: «Κάθε συνήθεια κάνει πιὸ ἐπινοητικὸ τὸ χέρι μας καὶ πιὸ ἀδέξιο τὸ νοῦ μας».

Ἂν τώρα αὐτές, πέραν ἀπ’ τὶς σωματικές μας ἀνάγκες, εἶναι καὶ πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς, τί μεγαλεῖο! Μᾶς ἀνεβάζουν καθημερινά, μᾶς ἀνορθώνουν, μᾶς οἰκοδομοῦν. Γιὰ παράδειγμα…

Ἂν συνήθειά μας εἶναι τίποτα νὰ μὴ κάνουμε χωρὶς προσευχή… Ἂν συνήθειά μας εἶναι νὰ ἐφαρμόζουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ… Ἂν συνήθειά μας εἶναι νὰ μὴ κακολογοῦμε κανένα… Ἂν συνήθειά μας εἶναι ν’ ἀκοῦμε καὶ νὰ διαβάζουμε κάτι πνευματικό… Ἂν συνήθειά μας εἶναι νὰ βοηθοῦμε ἔστω καὶ μὲ τὸν καλό μας τὸ λόγο…

Θυμίζουν ὅλ’ αὐτὰ τοῦτο τὸ λόγο τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου: «Εἶναι μεγάλο ἀγαθὸ τὸ νὰ πράττει κανεὶς ἀπὸ συνήθεια τὰ ἀγαθά».

Ἡ καταστροφική ἐπίσκεψη σέ ἀκατάλληλες ἰστοσελίδες (Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη-Τσαγκαροπούλου, Ἰατρός Πνευμονολόγος)

Τα Αποτελέσματα της παρακολούθησης στα μεγάλα παιδιά και τους εφήβους μας

Τα παιδιά μας και ιδιαίτερα αυτά που βρίσκονται στην εφηβεία, εκτίθενται καθημερινά σε πορνογραφικό υλικό. Πρόκειται για γραπτό ή οπτικοακουστικό υλικό που προορίζεται να προκαλέσει γενετήσια διέγερση και στο οποίο τα παιδιά έχουν πρόσβαση μέσα από το διαδίκτυο. Το πρόβλημα μπορεί να γίνει ιδιαίτερα έντονο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες κατά τους οποίους υπάρχει περισσότερος ελεύθερος χρόνος.

Η επαφή των νέων με το συγκεκριμένο υλικό έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας. Το 2008 σε παγκόσμιο επίπεδο υπήρχαν 40.634 σχετικές ιστοσελίδες. Αν προσθέσουμε και τους αναρίθμητους λογιαριασμούς στο Facebook, Instagram, κτλ. όπου αναρτάται συνεχώς και σχολιάζεται τεράστιος όγκος υλικού, τότε αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του προβλήματος.

Ένα άρθρο του 2008 στο Journal of Adolescent Research έδειξε ότι το 67% των νέων ανδρών και το 49% των νέων γυναικών θεωρούν την πορνογραφία αποδεκτή. Σε έρευνα στην Αγγλία που αφορούσε μαθητές ηλικίας 14 έως 16 ετών το 2010, σχεδόν το ένα τρίτο υποστήριξε ότι η πρώτη τους έκθεση στην πορνογραφία από το Διαδίκτυο ήταν σε ηλικία 10 ετών ή νεώτερη. Σε άλλη έρευνα του 2011, το 31% των εφήβων αγοριών παραδέχθηκαν ότι επισκέπτονταν ιστοσελίδες που προορίζονταν μόνο για ενήλικες. Έρευνα για τους αμερικανούς νέους απεκάλυψε ότι το 51% των αγοριών και το 32% των κοριτσιών ισχυρίστηκαν ότι είχαν δει τέτοιο υλικό για πρώτη φορά πριν γίνουν 13 ετών, ενώ σε Αυστραλιανή μελέτη του 2012, οι άνδρες που ήταν εθισμένοι σε αυτό το υλικό, ανέφεραν ότι η πρώτη τους έκθεση ήταν μεταξύ των ηλικιών 11 έως 13 ετών. Παρόμοια ευρήματα καταγράφηκαν σε μια μελέτη του 2009 στο Journal of Adolescent Health που διεπίστωσε ότι το 85% των εφήβων αγοριών και το 50% των εφήβων κοριτσιών, είχαν εκτεθεί σε πορνογραφικό υλικό.

Ως προς την επίγνωση των γονέων, από μια μελέτη 1.300 κοριτσιών 8 έως 13 ετών διαπιστώθηκε ότι, μεταξύ εκείνων που είχαν εμπλακεί στο “cybersex”, το 95% των γονέων αγνοούσαν εντελώς τη συμμετοχή των παιδιών τους. Σε σύγκριση με εφήβους που απέχουν από τις ανάλογες αναζητήσεις στο διαδίκτυο, οι έφηβοι που αναζητούν online πορνογραφία έχουν τριπλάσια αναλογία γονέων που δεν παρακολουθούν καθόλου τη συμπεριφορά τους (ή πολύ λίγο), και είναι τρεις φορές πιο πιθανό να περιγράψουν ως κακή τη σχέση με τους γονείς τους.

Γιατί οἱ προτεστάντες δέν τιμοῦν τούς ἁγίους;

Οι προτεστάντες δεν τιμούν τους αγίους, γιατί δε δέχονται τη διδασκαλία τους. Πώς να τιμήσουν τους οσίους ασκητές, όταν απορρίπτουν το μοναχισμό; Μαζί με τους δογματικούς πατέρες και τους οσίους, γκρέμισαν και τους μάρτυρες. Ο άγιος Δημήτριος θυσιάστηκε για το Χριστό, ο Θεός ευλόγησε να βγαίνει μύρο από τον τάφο του, κι έρχονται οι προτεστάντες και λένε ότι δεν χρειάζεται η τιμή του αγίου Δημητρίου!Τους μάρτυρες κι όλους τους αγίους η Εκκλησία τους τιμά, γιατί πρώτα τους τίμησε ο Θεός. Αποτελούν πρότυπο των χριστιανών, επειδή θυσίασαν τα πάντα για το Χριστό. Οι πρώτοι μάρτυρες ήταν οι απόστολοι και χαίρονταν, που έπασχαν για το Χριστό (Πραξ.5, 41). Απορρίπτοντας οι προτεστάντες την ιστορική Εκκλησία, ως πλανεμένη, απέρριψαν και τους αγίους της.Προξενεί εντύπωση πως, ενώ τους αγίους δεν τους δέχονται, τους εαυτούς τπους ως μέλη της ομάδας τους τους αποκαλούν αγίους. «Εμείς – λένε – είμαστε άγιοι, σωθήκαμε». Δυστυχώς, ζουν με ψευδαισθήσεις. Για να στηρίξουν την άρνηση των αγίων, κατέφυγαν στην Αγία Γραφή και λένε: «Ένας είναι ο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός» (Α΄ Τιμ.2,5). Οι άγιοι, όντως, δε μεσιτεύουν για τη συμφιλίωση των ανθρώπων με το Θεό. Αυτό έγινε με τη σταυρική θυσία του Χριστού. Ο Μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων κατά το εδάφιο, που χρησιμοποιούν, είναι ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός. Οι άγιοι, είναι μεσίτες με σχετική έννοια, όχι δηλαδή με την έννοια του λυτρωτικού έργου του Χριστού, αλλά με την έννοια ότι πρεσβεύουν με τις προσευχές τους για μας προς τον μόνο και με απόλυτη έννοια μεσίτη, το Θεάνθρωπο Χριστό. Άλλωστε, αν οι προτεστάντες πιστεύουν ότι δεν πρέπει να ζητάμε τις πρεσβείες των αγίων, διότι δήθεν παραβιάζεται το βιβλικό «εις μεσίτης», τότε ούτε κι αυτοί πρέπει να ζητούν από τους ομοθρήσκους τους να πρεσβεύουν με προσευχή γι’ αυτούς στο Θεό. Γιατί βάζουν μεσίτες;

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος «ΙΩΣΗΦ Ο ΠΙΣΤΟΣ»

Ὁ Ἰακώβ εἶχε δώδεκα γυιούς.

Ἄλλοι ἀπό αὐτούς ἦσαν γεωργοί. Ὄργοναν τά γόνιμα χωράφια τους μέ ἄλογα ἤ γαϊδουράκια, θέριζαν μέ τά δρεπάνια τά μεστωμένα στάχυα, ἁλώνιζαν καί ἀποθήκευαν τό ξανθό σιτάρι.

Ἄλλα παιδιά του ἔβοσκαν πρόβατα στίς ράχες τῶν βουνῶν τῆς γόνιμης καί εὐλογημένης ἀπό τόν Θεό Παλαιστίνης. Ἔκοβαν θάμνους καί ρείκια καί τάϊζαν τά πρόβατα, καί, ὅταν αὐτά ἔβοσκαν, καθόντουσαν σέ ἕνα βράχο καί ἔπαιζαν τήν φλογέρα τους. Ἀπό τά δώδεκα παιδιά τοῦ Ἰακώβ διακρινόταν ὁ Ἰωσήφ. Ἦταν εὔσωμος, ὑψηλός, μέ μαῦρα σγουρά μαλλιά καί μάτια φωτεινά σάν τά ἄστρα.

Ὁ Ἰακώβ ἀγαποῦσε πολύ τόν Ἰωσήφ. Τοῦ εἶχε ράψει ἕνα μακρύ φόρεμα ἀπό τά καλύτερα ὑφάσματα καί πάντα ἔδειχνε τήν τρυφερή πατρική του ἀγάπη στόν ἀγγελόμορφο Ἰωσήφ.

Τά ὑπόλοιπα ἀδέλφια μισοῦσαν τόν Ἰωσήφ. Τό μίσος αὐτό γιγαντώθηκε ὅταν τούς διηγήθηκε τό ἑξῆς ὄνειρο. Ὀνειρεύτηκα ὅτι ὅλοι μας εἴχαμε δέσει στάχυα καί τά κάμαμε δεμάτια. Τά δικά σας δεμάτια ἔπεσαν καί προσκύνησαν τό δικό μου δεμάτι. Ἄλοτε τούς διηγήθηκε ἕνα ἄλλο ὄνειρο. Ὀνειρεύτηκα ὅτι ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη καί δώδεκα ἄστρα ἔπεσαν καί μέ προσκύνησαν.

Καί τά ἀδέλφια του ἔλεγαν μεταξύ τους. Αὐτός πού βλέπετε θά γίνει μεγάλος καί τρανός ἄρχοντας καί μεῖς θά γίνουμε δοῦλοι του. Αὐτό σημαίνουν τά ὄνειρα πού ὀνειρεύτηκε. Προτοῦ λοιπόν γίνομε δοῦλοι του ἐλᾶτε νά τόν σφάξωμε καί νά ποῦμε στόν γέρο πατέρα μας ὅτι τόν ἔφαγαν τά ἄγρια σαρκοφάφα ζῶα τοῦ βουνοῦ, γιά νά γλυτώσωμε μιά καί καλή ἀπό αὐτόν τόν μελλοντικό τύρανό μας. Καί σκεπτόντουσαν λοιπόν πῶς νά τόν σκοτώσουν.

Θά τόν σφάξομε καί θά πετάξουμε τά κομμάτια του νά τά φᾶνε τά τσακάλια καί οἱ ἀλεποῦδες τοῦ βουνοῦ. Θά βάψομε τόν μεταξωτό γυαλιστερό χιτῶνα του μέ τό αἷμα του καί θά ποῦμε στόν γέρο Ἰακώβ: «Πατέρα χάθηκε ὁ Ἰωσήφ. Βρήκαμε μόνο αὐτό τό ροῦχο. Μήπως εἶναι δικό του;».

Ὅλοι συμφώνησαν ὅτι ἔτσι πρέπει νά κάμουν, γιά νά μάθη ὁ Ἰωσήφ νά τόν προσκυνοῦμε.

Γιατί ὁ Χριστός γεννήθηκε στήν ἀφάνεια καί μάλιστα σέ στάβλο;

Ο Χριστός δεν έγινε απλώς άνθρωπος, αλλά έγινε άνθρωπος για να πάρει τη θέση μας. Ο Μεσσίας γεννήθηκε από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο μητέρα, για να μην κληρονομήσει τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, και έτσι να γίνει «το νέο φύραμα», δηλαδή η νέα ζύμη της καινούριας ανθρωπότητας και να καταστεί το πιο καθαρό θύμα, που θα προσφερόταν στο Σταυρό, για να σηκώσει τις αμαρτίες των ανθρώπων (Ιωάν. 1,29, Ησαΐας 53,4-6, Εβραίους 9,28, Α’ Πέτρου 2,24, Αποκ. 5,9).

Έτσι ο Χριστός από το στάβλο της Γεννήσεως σήκωσε το Σταυρό Του, για να μας ξεπλύνει από την αμαρτία της αποστασίας. Μωρό ακόμη υποβάλλεται στις ταλαιπωρίες του δύσκολου και επικίνδυνου ταξιδιού στην ξένη χώρα, την Αίγυπτο.

Οι κάτοικοι της Ναζαρέτ, της πόλεως που μεγάλωσε ο Χριστός, τον υποτιμούσαν και αμφισβητούσαν τη μεσσιανικότητά Του. Επειδή κάποτε στη συναγωγή τούς είπε ότι σ’ Αυτόν εκπληρώνονται όλες οι προφητείες για το Μεσσία, θέλησαν ανεπιτυχώς να τον σκοτώσουν γκρεμίζοντάς Τον από γκρεμό.

Πρόσεχε μήπως καί ἀποκτήσεις πάθη, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΠΡΟΣΕΧΕ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΠΑΘΗ»

Ἀπ᾿ ὅλα τά θηρία τῆς ζούγκλας τό πιό αἱμοβόρο εἶναι ἡ λεοπάρδαλις. Ἔχει γρήγορα, γρηγορότατα ποδάρια. Τά δόντια της εἶναι σουβλερά, τριγωνικά καί πολύ κοφτερα. Ἀλλοίμονο εἰς τό ζῶο τό ὁποῖο θά κυνηγήσει. Δέν γλυτώνει τήν ζωή του. Ὅταν εἶναι χειμώνας καί ὅλα εἶναι παγωμένα καί κάθε ζωάκι εἶναι στή φωλίτσα του, τότε ἡ λεοπάρδαλις ἀψηφάει τό κρύο τῶν παγωμένων ποταμῶν καί λιμνῶν, κολυμπάει στά παγωμένα ποτάμια καί τίς λίμνες καί τρέφεται μέ ψάρια. Εἶναι τό μόνο ἀπό τά σαρκοφάγα ζῶα πού ἀνεβαίνει στά δένδρα. Καί ὅταν ἀκόμη εἶναι χορτάτη καί συναντήσει ἐλάφι ἤ ἀντιλόπη, καί ἐάν ἀκόμη δέν πεινάει, θά τό κυνηγήσει καί θά τό κατασπαράξει.

Ἐνῶ τό λιοντάρι, ὅταν δέν πεινάει θά ἀφήσει ἀδιάφορα ἕνα ζωάκι νά περάσει ἀπό μπροστά του.

Ἡ λεοπάρδαλις συνηθίζει νά εὑρίσκει τήν τροφή της εἰς τίς πηγές τῶν νερῶν. Ἀνεβαίνει σ᾿ ἕνα δένδρο καί περιμένει ἐκεῖ ὑπομονετικά νά ἔλθη κάποιο βουβάλι στήν πηγή διά νά πίει νερό. Ἔτσι ὅπως τό βουβάλι πίνει νερό, ἡ λεοπάρδαλις πού παραμονεύει στό δένδρο, ρίχνεται εἰς τήν ράχη τοῦ ζώου. Τό βουβάλι κάνει κάθε προσπάθεια νά ἀπορρίψει ἀπό τήν ράχη του τήν λεοπάρδαλη. Ἐάν τό ἐπιτύχει ἔωσε τή ζωή του.

Οἱ ἀπολαύσεις πού σκοτώνουν, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΟΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ»

Ὁ Ἐσκιμῶος διά νά σκοτώσει τόν λύκο πού τοῦ κατασπαράσσει τά πρόβατα, χρησιμοποιεῖ τό ἑξῆς τέχνασμα.

Πέρνει ἕνα μαχαίρι καλοακονισμένο δίστομο, τό ἀλείφει μέ αἷμα καί τό ἀφήνει νά ξηρανθῆ. Ἔπειτα τό ἀλείφει ξανά μέ αἷμα καί τό ἀφήνει πάλι νά ξηρανθεῖ. Ὅταν ξηρανθεῖ, τό ἀλείφει ξανά μέ αἷμα, τό ξηραίνει καί τό κρύβει εἰς τό χιόνι. Ὁ λύκος ἀγαπάει πολύ τό αἷμα. Μυρίζει τό αἷμα, γιατί ἔχει ὀξεῖα ὄσφρησι, καί ἀρχίζει νά γλείφει τό αἷμα, λίγο – λίγο κόπτεται ἡ γλῶσσα του. Ὅμως ὁ λύκος δέν σταματάει. Συνεχίζει νά γλείφει, νά γλείφει τό αἷμα, ἕως ὅτου τοῦ ἀποκοπεῖ ἡ γλῶσσα, ὁπότε καί ψοφάει.

Ἀκριβῶς τό ἴδιο κάμουν καί οἱ ἡδονές εἰς τήν ζωή τοῦ νέου. Τόν ἑλκύουν, τόν αἰχμαλωτίζουν, τόν ὑποδουλώνουν, ἀλλά ὀλίγον κατ᾿ ὀλίγον τόν φθείρουν. Οἱ σωματικές του δυνάμεις ἐξασθενοῦν. Οἱ πνευματικές του ἱκανότητες ἐλαττώνονται. Τό συναίσθημα σκληραίνει.

Ἡ ἀκτή τῆς Κορνουάλης, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Η ΑΚΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΝΟΥΑΛΗΣ»

Στήν Ἀγγλία ὑπάρχει μία ἀκτή πού πάντα εἶναι φουρτουνιασμένη. Εἶναι ἡ ἀκτή τῆς Κορνουάλης. Τά ὠκεάνεια κύματα τοῦ Ἀτλαντικοῦ ὁρμοῦν μέ ἀκατάσχετη μανία στούς μαυριδερούς της βράχους καί ἀπειλοῦν νά θρυμματίσουν κάθε σκάφος πού παραπλέει τήν ἀκτή αὐτή.

Ἀποφάσισαν λοιπόν, εἰς τό ὑψηλότερο σημεῖο της νά ὑψώσουν ἕναν φάρο, διά νά τόν βλέπουν οἱ θαλασσινοί καί νά ἀποφεύγουν τήν καταστροφή.

Τήν ἄνοιξη λοιπόν, ἐπιδέξιοι τεχνίτες ὕψωσαν ἕνα φάρο, στήν κορυφή τοῦ ὁποῖου ἄναβε καί ἔσβηνε ἕνα κόκκινο φῶς.

Ἔφθασε καί ὁ χειμώνας! Ὁ Ἀτλαντικός μέ ὅλη του τήν ὁρμή βάλθηκε νά σωριάση σέ ἐρείπια τόν φάρο. Καί τό πέτυχε. Τήν ἑπόμενη ἄνοιξη ἀνέθεσαν σέ ἄλλους τεχνίτες νά οἰκοδομήσουν ἕνα νέο φάρο. Ἀλλά καί αὐτός εἶχε τήν ἴδια τύχη. Τήν τρίτη ἄνοιξη ἀνέθεσαν σ᾿ ἕναν εὐλαβῆ μηχανικό νά ἀνεγείρει τόν φάρο. Αὐτός ἔσκαψε βαθιά στόν βράχο. Σχημάτισε μιά στερεή βάση ἀπό τσιμέντο στά πλευρά τῆς ὁποίας ἔγραψε: «Ἐάν μή Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες» Ψαλμ. 126 : 1.

«Δυό λόγια σ᾿ ἕνα θλιβερό φαινόμενο τῶν ἡμερῶν μας».Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Δυό λόγια σ᾿ ἕνα θλιβερό φαινόμενο τῶν ἡμερῶν μας»

Ὁ Θεός ἔπλασεν ἀπό χῶμα πρῶτον τόν Ἀδάμ καί ἔπειτα τήν Εὔαν. Οἱ δέ πρωτόπλαστοι εἶχαν σώματα ἅλκιμα, ἁρμονικά, ὡραιότατα. Ὁ Ἑρμῆς τοῦ Πραξιτέλους, τό ἄγαλμα τοῦ Ἀπόλλωνος, πού διασώζεται εἰς τό μουσεῖον τῆς Ὀλυμπίας, ἡ Ἀφροδίτη τῆς Μήλου, ὠχριοῦν μπροστά εἰς τό κάλλος καί τήν ἁρμονικότητα τῶν μελῶν τοῦ σώματος τῶν πρωτοπλάστων. Ὁ Ἀδάμ ἦταν ἕνας εὔσωμος ἄνδρας, μέ φωτεινούς ὡραίους ὀφθαλμούς σάν δυό γαλάζιες λίμνες εἰς τούς ὁποίους ἀντικαθρεπτιζόταν ἡ ἀθωότητα τῆς ψυχῆς του. Παρομοίως δέ καί ἡ Εὔα ἦταν μία εὔσωμη, ὡραία γυναῖκα, εὐτυχής κοντά εἰς τόν Ἀδάμ. Ἡ δέ Γραφή μᾶς ἀναφέρει ὅτι ὁ Θεός «ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς» (Γεν. 1 : 27 καί 5 : 2). Ἕναν τέλειο ἄνδρα καί μία τέλεια γυναῖκα.

Αὐτόν δέ τόν διαχωρισμόν τῶν φίλων τόν παρατηροῦμε καί εἰς τήν φύσιν. Εἰς τούς πολυκυττάρους ὀργανισμούς παρατηροῦμεν εὐθύς ἀμέσως τήν διαφοροποίησι ἀρσενικοῦ καί θηλυκοῦ. Ἀρσενικά φυτά καί ζῶα, θηλυκά φυτά καί ζῶα. Εἶναι βασικός νόμος τῆς φύσεως ὁ διαχωρισμός τῶν φύλων μέ σαφῆ λειτουργία κάθε φύλου. Διαταραχή ἤ ἀνεπάρκεια τοῦ φύλου συνεπάγεται καταστροφή τοῦ εἴδους. Διά τοῦτο καί ἀκριβῶς ὁ Θεός ἐτιμώρησεν καί τιμωρεῖ σκληρότατα κάθε ἕναν πού ἀσεβεῖ εἰς τό θέμα τῆς ἀναμεταδόσεως τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς.

Ὅταν ὁ Αὐνάν εἰς τήν Παλαιά Διαθήκη ἔκαμε κακή χρῆσι τοῦ γενετησίου ἐνστίκτου (κάτι σάν τόν σημερινό ἔλεγχο τῶν γεννήσεων) ὁ Θεός τόν ἐθανάτωσεν.«Πονηρόν δέ ἐφάνη ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ὅτι ἐποιήσε τοῦτο, καί ἐθανάτωσεν αὐτόν» (Γεν. 38 : 10).

«Ἡ ζωή τῶν ἡδονῶν».Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Ἡ ζωή τῶν ἡδονῶν»

Ἦταν ἕνας ἀπό τούς πιό νέους καί ὄμορφους ἠθοποιούς τοῦ Χόλυγουντ. Καί γρήγορα ἔγινε καί ἀπό τούς πιό πλούσιους ἠθοποιούς. Σέ μιά καταπράσινη ράχη ἑνός βουνοῦ, κοντά σ᾿ ἕνα συνοικισμό Ἰνδιάνων, ἔχτισε μιά μικρή ὀνειρεμένη βίλα. Ἀγόρασε κι ἕνα σκάφος ἀναψυχῆς καί ζοῦσε τή ζωή του στό κορυφαῖο σημεῖο τῶν ἀπολαύσεων.

Μιά ροδοκόκκινη αὐγή αὐτός καί τρία κορίτσια μπῆκαν στό σκάφος ἀναψυχῆς, γιά νά ζήσουν τή ζωή τους μακρυά ἀπό τά βλέμματα καί τίς ὑπόνοιες τῶν ἀνθρώπων καί ἀνοίχτηκαν στήν γαλάζια ἀπεραντοσύνη τοῦ ὠκεανοῦ.

Ὅμως οἱ ἀπολαύσεις τῶν ἡδονῶν δέν τούς ἄφησαν ἀτιμώρητους. Ὁ νεαρός πεντάμορφος ἠθοποιός ἔπαθε καρδιακό ἐπεισόδειο. Τά κορίτσια δέν μποροῦσαν νά τοῦ κάμουν τίποτε. Ἔτσι ὁ ἠθοποιός μας πέθανε μέσα στήν ἀπορία καί τόν θρῆνο τῶν κοριτσιῶν. Τέσσερι μέρες τό σκάφος παρέμενε ἀκυβέρνητο στά ἀνοικτά τοῦ ὠκεανοῦ, καθώς οἱ κοπέλες δέν γνώριζαν ἀπό σκάφη. Οἱ μέρες καί οἱ νύχτες περνοῦσαν σάν μερόνυχτα δαντικῆς κολάσεως μ᾿ ἕνα πτῶμα συντροφιά. Τά μυαλά τους σιγά-σιγά ἄρχισαν νά σαλεύουν. Ἀχτένιστες, μέ τή φρίκη καί τήν ἀπόγνωσι ἀποτυπωμένη στά πρόσωπά τους, περίμεναν ἀπό τόν οὐρανό τή σωτηρία τους. Καί δέν ἄργησε νά ἔλθη.

Ἡ ποιμαντική μέριμνα τοῦ γέροντος Γεωργίου Γρηγοριάτη γιά τούς ἀρρώστους ἀπό τά ναρκωτικά (Μοναχός Νεόφυτος Γρηγοριάτης)

 

Ο μακαριστός Γέροντάς μας Αρχιμανδρίτης Γεώργιος ασχολήθηκε με την νεολαία από τα νεανικά του χρόνια. Είχε πρωτοφανή επιτυχία στον κατηχητικό χώρο από τότε. Όμως, άρχισε να ασχολείται ειδικά με την αποτοξίνωση από τα ναρκωτικά ορισμένων, κυρίως νέων ανθρώπων, από το 1986, μέχρι το 2014, οπότε εκοιμήθη εν Κυρίω, Κυριακή της Πεντηκοστής. Αιτία για να ασχοληθεί ο Γέροντας π. Γεώργιος με τα νεαρά αυτά παιδιά ήταν η προτροπή του Αγίου Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτη να μεριμνήσει ο Γέροντας Γεώργιος ποιμαντικώς για τους νέους αυτούς, διότι ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος δεν είχε το χρόνο, ούτε τα μέσα, ούτε τον χώρο, προς τον σκοπό αυτό. Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος ειδοποίησε και μερικά άλλα αγιορείτικα μοναστήρια να πράξουν το ίδιο, γεγονός που έγινε πραγματικότητα από το 1986 μέχρι το 2014.

Οι βασικές αρχές της ποιμαντικής που εφάρμοσε ο μ. Γέροντας Γεώργιος για να επιτύχει, όσον το δυνατόν καλύτερα, την αποτοξίνωση των νεαρών αυτών, ήταν οι εξής:

α) Το πρόγραμμα άρχιζε «στεγνό», όπως λέγεται. Δηλαδή να περάσει την πρώτη του εβδομάδα ο νέος, χωρίς να παίρνει ναρκωτικά, ή υποκατάστατα, (άλλα χάπια ή και μεθαδόνη). Τα περισσότερα παιδιά από αυτά δυσκολεύονταν να κοιμηθούν, είχαν πονοκεφάλους, έκαναν στην αρχή εμετούς κλπ. Μετά όμως ισορροπούσαν. Αυτό το «στεγνό» πρόγραμμα έχει οδύνες, βέβαια, για τα παιδιά, αλλά είναι πιο σίγουρο και πιο αποτελεσματικό.

«ΙΔΙΩ ΚΑΜΑΤΩ»: Δυὸ λέξεις χτίζουν μιὰ ζωή!

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης. Δάσκαλος

 

     Δυὸ λέξεις, γραμμένες στὴν ἀρχαία ἑλληνική, ποὺ κατ' αρχάς, ἀπὸ μόνες τους, φαίνονται ἀκατανόητες.  Αὐτὲς οἱ λέξεις ὅμως βοήθησαν, ὥστε νὰ ἀκολουθήσει ἕνας ἔφηβος στὴ ζωὴ τοῦ τὸ δρόμο τῆς φιλοπονίας καὶ τῆς ἐργατικότητας. Τοῦ ἔδωσαν τὴν πρώτη ἰσχυρὴ ὤθηση, γιὰ νὰ διδαχθεῖ στὴ συνέχεια πὼς ὁ ἱερὸς κόπος εἶναι πάντα εὐλογημένος. Πῶς δὲν μπορεῖ κανένας, ὅσο ἐπιδέξιος κι ἂν εἶναι, νὰ «ἁρπάξει τὰ γεννήματα τοῦ κόπου αὐτοῦ». Πῶς, ὅσο κι ἂν ἐνεργεῖ τὸ πονηρὸ καὶ τὸ ἄδικο σ` αὐτὸν τὸν κόσμο, τὸ δίκιο θὰ βγαίνει πάντα νικητής. Καὶ δὲν μετανόησε, ποὺ ἐργάστηκε ἔτσι σ` ὅλη του τὴ ζωή. 

     Ἰδοὺ ἡ προσωπικὴ ἱστορία, τὴν ὁποία μου διηγήθηκε ὁ φίλος μου Φιλάρετος:

Κάποιοι πού πεθαίνουν μέ ἐπώδυνο τρόπο εἶναι ἁμαρτωλοί;

Όταν ρώτησαν το Χριστό τι γνώμη έχει για το θάνατο μερικών Γαλιλαίων που σφάχθηκαν από τον Πιλάτο στο θυσιαστήριο του ναού, ο Χριστός τους απάντησε με το ερώτημα: «Νομίζετε ότι αυτοί οι Γαλιλαίοι υπήρξαν περισσότερο αμαρτωλοί από όλους τους Γαλιλαίους και γι’αυτό έπαθαν τόσο άσχημο θάνατο;»

Και συνεχίζει απαντώντας: «όχι, σας λέω, αλλά αν δεν μετανοείτε, όλοι σας παρόμοια θα χαθείτε»(Λουκά 13,1-3).

Από τα λόγια αυτά του Χριστού συμπεραίνουμε ότι ο επώδυνος θάνατος δε φανερώνει την ύπαρξη μεγάλης αμαρτίας. Είναι λάθος από τον τρόπο του θανάτου (ήσυχος ή επώδυνος) να συμπεραίνουμε ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν καλός ή κακός.

Γιατί ἐσύ ν’ ἀποτελεῖς ἐξαίρεση;

Σε τούτο το κεφάλαιο απαντώ σ’ εκείνους, που επιχειρούν ν’ αποσπάσουν τους νέους από το δρόμο του Θεού και να τους τραβήξουν με το μέρος του «κόσμου», προβάλλοντας το επιχείρημα: «Αυτά τα κάνει όλος ο κόσμος. Γιατί εσύ ν’ αποτελείς εξαίρεση;». Εξαίρεση γι’ αυτούς είναι βέβαια η ζωή του μέτρου, η καθαρή, η ολόφωτη και πασίχαρη ζωή της αρετής.

Πρώτα-πρώτα πρέπει να πω πως όλοι αυτοί βρίσκονται στην πλάνη. Στέκονται μονάχα στην επιφάνεια γι’ αυτό και κρίνουν επιπόλαια. Επειδή το κακό κι η αμαρτία, με τις ποικίλες μορφές τους, κραυγάζουν, κάνουν θόρυβο (είναι στη φύση του κακού να’ ναι κραυγαλέο και να δημιουργεί εντυπώσεις), όσοι προβάλλον το πιο πάνω επιχείρημα, νομίζουν πως στην κοινωνία υπάρχει μόνο το κακό και τίποτε άλλο. Πως όλοι οι άνθρωποι ακολουθούν το δρόμο του κακού. Αν όμως ερευνήσουμε προσεκτικότερα, θα δούμε πως τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Υπάρχει η αμαρτία, που θορυβεί προκλητικά και προβάλλει με αναίδεια, θρασύτητα και κυνισμό.

Πῶς ἡ πίστη προσδιορίζει τή ζωή μας;

Η σωστή πίστη προς το Θεό δημιουργεί σωστή ζωή, ενώ η απιστία και οι λανθασμένες απόψεις για το Θεό δημιουργούν λανθασμένες στάσεις ζωής. Ισχύει, θα λέγαμε, το «πες μου ποιο Θεό πιστεύεις, να σου πω ποιος είσαι».

Όταν πιστεύεις σε ένα Θεό αγάπης, σε ένα Θεό πατέρα, τότε καλλιεργείς κι εσύ συνειδητά την αγάπη κι όχι το μίσος και την κακία. Όταν πιστεύεις σε ένα Θεό σκληρό και απολυταρχικό, τότε ζεις μέσα στο φόβο και καλλιεργείς επιθετική νοοτροπία. Ας θυμηθούμε εδώ τα τρομερά ξόανα των αφρικανικών θρησκειών και την επιθετικότητα των μουσουλμάνων.

Γιατί κάποιον πού αὐτοκτονεῖ δέν τόν κηδεύει ἡ Ἐκκλησία;

Όταν κανείς σκοτώσει έναν εχθρό στον πόλεμο, είναι κακό, αλλά αναγκαίο κακό. Όταν σκοτώσει κάποιον άγνωστο, κι αυτό είναι κακό, που δεν έπρεπε να γίνει. Όταν σκοτώσει ένα συγγενή, κάνει μεγαλύτερο κακό. Όταν σκοτώσει τον αδελφό του, γίνεται αδελφοκτόνος, πολύ πιο μεγάλο κακό. Όταν σκοτώσει τους γονείς του, το κακό είναι πάρα πολύ μεγάλο, γίνεται μητροκτόνος ή πατροκτόνος. Όταν όμως σκοτώσει τον εαυτό του, το κακό είναι μέγιστο. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα στην αρχή και στο τέλος της ζωής μας, γιατί αυτή ανήκει στο Θεό. Δε μας ρώτησε πότε θα

γεννηθούμε, ούτε θα μας ρωτήσει πότε θα πεθάνουμε. Όποιος αυτοκτονεί, πηγαίνει οπωσδήποτε στην κόλαση. Είναι μεγάλο κακό η αυτοκτονία, γιατί αυτός που αυτοκτονεί, κάνει φόνο και αποκλείει τον εαυτό του από τον Παράδεισο.

Γι’ αὐτό δέν θά κάνω τατουάζ

Γι’ αυτό δεν θα κάνω τατουάζ

 

Κοτζάμπασης Ιωάννης

 

Και εντομίδας ου ποιήσετε επί ψυχή εν τω σώματι υμών και γράμματα στικτά ου ποιήσετε εν υμίν· εγώ ειμί Κύριος ο Θεός υμών. Λευιτικόν κεφ. 19, στιχ.28

Δεν θα κάμετε εντομάς στο σώμα σας, ούτε θα χαράξετε γράμματα στο δέρμα σας. Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας.

Τι είναι το τατουάζ

Το τατουάζ ή δερματοστιξία όπως είναι και η επιστημονική ονομασία του, είναι ένα μόνιμο σημάδι ή σχέδιο που δημιουργείται στο δέρμα με την εισαγωγή ειδικών χρωστικών ουσιών στην εσωτερική στοιβάδα του, το λεγόμενο κυρίως δέρμα ή χόριο. Τυπικά, ο τεχνίτης δημιουργίας τατουάζ, χρησιμοποιεί μία φορητή συσκευή με την οποία μία ή περισσότερες μικρές βελόνες τρυπούν επαναλαμβανόμενα το δέρμα, εγχέοντας με κάθε τρύπημα μικροσκοπικές σταγόνες από τη χρωστική ουσία. Η διαδικασία αυτή, που γίνεται χωρίς αναισθητικό, προκαλεί μικρή αιμορραγία και ελάχιστο, έως σοβαρό πόνο, ανάλογα με το όριο αντοχής κάθε ατόμου και με το σημείο του σώματος, όπου γίνεται το τατουάζ.

Γιατί κάνουν κάποιοι τατουάζ.

Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότεροι νέοι ,αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι, εμφανίζονται με διάφορες παραστάσεις σε διάφορα σημεία του σώματος , τα κοινώς λεγόμενα τατουάζ. Τα προηγούμενα χρόνια, τα τατουάζ ήταν «προνόμιο» των ναυτικών ,των φυλακισμένων και ατόμων περιθωριακών που ήθελαν να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους, σε ποια ομάδα ανήκουν, τις πεποιθήσεις τους κ.α.. Σήμερα, παγκόσμια, αλλά και στη χώρα μας ειδικότερα, άτομα από όλες τις κοινωνικές τάξεις προστρέχουν να χαράξουν στο σώμα τους διάφορες παραστάσεις, γιατί έχει γίνει πλέον μόδα.

Ἡ ἁγνότητα εἶναι κατορθωτή σήμερα;

Πολλοί σπεύδουν να δώσουν αρνητική απάντηση στο ερώτημα αυτό. Και ίσως να έχουν κάποιο δίκιο. Γιατί οι αγνοί νέοι δεν βγαίνουν να διαλαλήσουν την αγνότητά τους. Όπως είναι γεγονός ότι υπάρχουν νέοι και νέες με προγαμιαίες σχέσεις, άλλο τόσο είναι γεγονός ότι υπάρχει θείο άρωμα, ουράνιο μοσχοβόλημα, ευωδία Χριστού που είναι οι αγνοί νέοι και νέες.

Είναι θαυμαστό να βλέπεις πάνω στη βρωμιά της σύγχρονης κοινωνίας να ανθίζουν και να μοσχοβολούν σαν ευωδιαστά λουλούδια οι αγνοί νέοι μας.

Πόσο θα ήθελαν μερικοί να μην υπήρχαν τέτοιοι νέοι!

Άλλωστε προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν υπάρχουν αγνοί νέοι και νέες στην εποχή μας.

Κι όμως υπάρχουν και θα υπάρχουν. Σπανίζουν, ναι, δεν έχουν όμως εξαφανισθεί. Τους γνωρίζει ο Θεός και οι Πνευματικοί.

Κάποτε ο Προφήτης Ηλίας εξέφρασε στο Θεό ένα παράπονο:

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τίς προγαμιαῑες σχέσεις

  Ήρθαν δύο-τρεις φοιτήτριες σήμερα και μου είπαν:

«Γέροντα, κάντε προσευχή να περάσουμε στις εξετάσεις».

Και εγώ τις είπα: «Θα προσευχηθώ να περάσετε τις εξετάσεις της αγνότητας. Αυτό είναι το πιο βασικό. Όλα τα άλλα βολεύονται μετά». Καλά δεν τις είπα; Ναι, είναι μεγάλο πράγμα να βλέπεις στα πρόσωπα των νέων σήμερα τη σεμνότητα, την αγνότητα! Πολύ μεγάλο πράγμα!

Έρχονται μερικές κοπέλες οι καημένες τραυματισμένες. Ζουν άτακτα με νέους, δεν καταλαβαίνουν πως ο σκοπός τους δεν είναι καθαρός και σακατεύονται. «Τι να κάνω, πάτερ;» με ρωτούν. «Ο ταβερνιάρης, τις λέω, έχει φίλο τον μπεκρή, αλλά γαμπρό δεν τον κάνει

στην κόρη του». Να σταματήσετε τις σχέσεις. Αν σας αγαπούν πραγματικά, θα το εκτιμήσουν. Αν σας αφήσουν, σημαίνει ότι δεν σας αγαπούν και θα κερδίσετε χρόνο».

Ο πονηρός εκμεταλλεύεται τη νεανική ηλικία, που έχει επιπλέον και τη σαρκική επανάσταση και προσπαθεί να καταστρέψει τα παιδιά στη δύσκολη αυτή περίοδο που περνούν.

Γιατί στά Εὐαγγέλια ὑπάρχουν διαφορές στό κείμενό τους;

Οι διαφορές φανερώνουν ότι οι ευαγγελιστές δεν είχαν προσυνεννοηθεί για το περιεχόμενο των Ευαγγελίων τους. Επομένως γράφουν με ειλικρίνεια. Οι διαφορές είναι δευτερεύουσας σημασίας, φαινομενικές και δικαιολογημένες.

Άλλοι ευαγγελιστές μιλούν για έναν άγγελο στην Ανάσταση του Χριστού και άλλοι για δύο. Προφανώς ένας εμφανίσθηκε αρχικά στις πρώτες μυροφόρες και αργότερα στις επόμενες μυροφόρες παραβρέθηκε και δεύτερος.

Ο Ιωάννης γράφει κάποια θαύματα που δεν τα έγραψαν οι άλλοι, γιατί πιθανόν να κινδύνευαν οι θεραπευόμενοι από τη μανία των αρνητών του Χριστού. Ο Λάζαρος ίσως να κινδύνευε. Όταν διαλύθηκε η δύναμη του Συνεδρίου το 70 μ.Χ., ο Ιωάννης αναφέρει και για την Ανάσταση του Λαζάρου και τη θεραπεία του τυφλού.