ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ» ΚΑΙ Η ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ» ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΥ (Σχολιασμὸς σὲ πρόσφατο «Κονσιστόριο» στὸ Βατικανό)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2α Μαρτίου 2026

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ» ΚΑΙ Η ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ» ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΥ

(Σχολιασμός σε πρόσφατο «Κονσιστόριο» στο Βατικανό)

Έχουμε επανειλημμένως επισημάνει και τεκμηριώσει ότι ο Παπισμός, υπό την πίεση των σύγχρονων εξελίξεων αλλά και της ορθόδοξης κριτικής για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησής του, επιχειρεί να προβάλλει μια νόθα εκδοχή «συνοδικότητας». Πρόκειται για μια μορφή συνοδικότητας που όχι μόνο δεν περιορίζει την παπική απολυταρχία, αλλά, αντιθέτως, την ενισχύει και τη θωρακίζει θεσμικά.

Το γνήσιο Συνοδικό Πολίτευμα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, της αληθινής και γνήσιας Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, είναι ο αρχέγονος και θεοδίδακτος τρόπος δημοκρατικής – συλλογικής διοίκησής της. Οι Άγιοι Απόστολοι, στην Αποστολική Σύνοδο της Ιερουσαλήμ, λειτούργησαν με την αρχή: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν» (Πράξεις,15,28), εγκαινιάζοντας τον τρόπο διοίκησης στην Εκκλησία. Αυτό το Αποστολικό Συνοδικό Σύστημα ακολουθεί στην δισχιλιόχρονη ιστορική της πορεία ως τα σήμερα, η Αγίας μας Ορθόδοξη Εκκλησία, με την ισότιμη και αποφασιστική ψήφο όλων των επισκόπων ή των αντιπροσώπων τους, στις Συνόδους, όπου τα ζητήματα πίστεως, προβλημάτων και λοιπών θεμάτων, παίρνονται κατά πλειοψηφία, «ἡ τῶν πλειόνων ψῆφος κρατείτω» (η άποψη της πλειοψηφίας πρέπει να υπερισχύει), χωρίς καμιά παρέκκλιση, χωρίς καμιά επίσημη έγκριση από κάποια πρόσωπα (Πάπες, Πατριάρχες, κλπ). Ύπατη και αλάθητη αυθεντία δεν είναι κάποιο πρόσωπο, αλλά οι Άγιες Σύνοδοι. Οι αποφάσεις των Συνόδων δεν απαιτείται να επικυρώνονται από κάποιον Πάπα ή Πατριάρχη, αλλά τίθενται στην κρίση του εκκλησιαστικού πληρώματος, το οποίο είναι εν τέλει και ο τελικός κριτής της γνησιότητάς τους, καθότι, «Ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός...»[1], όπως αποφάνθηκε η Σύνοδος των Ορθοδόξων Πατριαρχών του 1848.

Η προτεινόμενη παπική «συνοδικότητα» βρίσκεται στον αντίποδα της γνήσιας αποστολικής και αγιοπατερικής Συνοδικότητας της Εκκλησίας! Σε αυτή δεν είναι κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός (Κολ.1,18), αλλά ο «Πάπας», ο «διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου», ο οποίος εξόρισε το Χριστό στον ουρανό, παίρνοντας τη θέση του στην Εκκλησία, ως ο «επί γης αντιπρόσωπός του». Είναι ευνόητο πως ο αντιπρόσωπος παίρνει τη θέση του απόντος εκπροσωπουμένου! Δεν είναι η Σύνοδος η ύπατη και αλάθητη αυθεντία της Εκκλησίας, αλλά η «αλάθητη κεφαλή της», ο «Πάπας», ο οποίος ίσταται υπεράνω των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτός αποφασίζει πότε και πως θα συγκαλούνται αυτές, για την θεματολογία τους και την έγκριση των αποφάσεών τους. Οι Σύνοδοι λειτουργούν ως συμβουλευτικά όργανα του «Πάπα». Η προτεινόμενη παπική «συνοδικότητα» είναι κάποιες «εισηγητικές επιτροπές» του «Πάπα», οι οποίες του εισηγούνται διάφορα θέματα και προβλήματα, για να τα «λύσει» εκείνος χωρίς να θίγεται στο ελάχιστο το παπικό «πρωτείο» και «αλάθητο», ο απολυταρχικός χαρακτήρας της διοίκησης της παπικής «εκκλησίας», το θλιβερό κατάλοιπο της φράγκικης φεουδαρχίας. Είναι χαρακτηριστικός ο χαρακτηρισμός της παπικής «συνοδικότητας» …«ως συνοδοιπορία», «βαδίζουμε μαζί»!

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από δημοσίευμα της εφημερίδος των εν Ελλάδι παπικών «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» (αρ. φύλλου 372, 14-1-2026), με θέμα: «Νέο Κονσιστόριο τον Ιούνιο. “Θα πραγματοποιούμε ένα κάθε χρόνο”». Αφού μελετήσαμε με προσοχή το άρθρο, αποφασίσαμε να σχολιάσουμε τα λεγόμενα στο παπικό «Κονσιστόριο», τα οποία φανερώνουν τις πραγματικές προθέσεις του Παπισμού, για την υιοθέτηση αυτού του είδους, την κάλπικη «συνοδικότητα» και όχι την γνήσια της εκκλησιαστική.

Καταρχήν να διευκρινίσουμε τι είναι το «Κονσιστόριο» και πως λειτουργεί. Σημαίνει ιερό συνέδριο, από το λατινικό «consistere», «συζητώ ένα θέμα» και συγκαλείται από τον «Πάπα». «Τα Κονσιστόρια είναι συνεπώς συναντήσεις του Κολλεγίου των Καρδιναλίων και χωρίζονται σε τακτικά και έκτακτα: τα πρώτα με τους καρδιναλίους που διαμένουν στη Ρώμη, στα δεύτερα οφείλουν να συμμετέχουν όλοι οι καρδινάλιοι»[2].

Σημεῖο Διαμάχης: Ἡ Ἑνότητα. Στόχος τὸ κοινὸ Ποτήριο.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ: Στις μέρες μας δεσπόζει, δίπλα στα θέματα της παγκόσμιας οικονομίας και των πολεμικών συγκρούσεων, το κεφάλαιο “Ενότητα των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσης”.

Εδώ, όμως, είναι που ξεκινούν τα προβλήματα.

Γιατί για να επιτευχθεί η ενότητα που διατυμπανίζουν οι εκκλησιαστικοί ηγέτες Ανατολής και Δύσης πρώτα πρέπει να επιτύχει τον σκοπό του ο λεγόμενος διαχριστιανικός διάλογος.

Πως θα γίνει αυτό, όμως, όταν εκπρόσωποι της Δυτικής Εκκλησίας αναζητούν απ’ τη μιά την ενότητα στην πίστη κι απ’ την άλλη περιορίζουν τα υπό διαπραγμάτευση θέματα στην προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως που συνιστά αίρεση, και το παπικό πρωτείο και αλάθητο;

Σωρεία άλλων δογματικών και μη διαφορών μας χωρίζουν όπως η Μαριολατρεία, η κτιστότητα της θείας Χάριτος, κλπ.

Επίσης, πώς θα επέλθει συμφωνία σε θέματα πίστεως, μυστηρίων, αξιωμάτων που θα οδηγήσει στο “κοινό Ποτήριο”, όταν ενώ στους διαλόγους η Ορθόδοξη Εκκλησία χαρακτηρίζεται από τη Δύση ως “Αδελφή Εκκλησία” και σε άλλες δηλώσεις του νυν Πάπα Λέοντα ΙΔ’ προκλητικά υποβαθμίζεται σε “Κοινότητα των Μαθητών του Χριστού”;

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Δεν στεκόμαστε απέναντι στην ευλογημένη κατάσταση της ενότητας των Χριστιανών.

Όμως, προβληματιζόμαστε και κρατάμε αποστάσεις μέχρι να δούμε την Παπική “Εκκλησία” να αποδέχεται χωρίς όρους και διπλωματικούς ελιγμούς την Αλήθεια που ευαγγελίζεται η Ορθοδοξία 20 αιώνες τώρα.

Τὸ πρωτεῖον τοῦ πάπα καὶ ἡ ἕνωσις τῶν ἐκκλησιῶν. Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Μακαριστού αρχιμανδρίτου Αθανασίου Μυτιληναίου

Απόσπασμα από απομαγνητοφωνημένη ομιλία (83η) στις «Πράξεις των Αποστόλων»

με θέμα:

ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

[εκφωνήθηκε στον Ι.Ν. Αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης στις 7-02-1988]

Όπως θα ενθυμείσθε, ευρισκόμεθα πάντα βεβαίως στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», στο 8ο κεφάλαιο εις τους στίχους 14 και 15, όπου εκεί αναφέρεται ένα στοιχείον ιεραποστολής, δηλαδή ότι τα Ιεροσόλυμα ήδη θεωρούνται κέντρον ιεραποστολής.

«Ἀκούσαντες δὲ οἱ ἐν Ἱεροσολύμοις ἀπόστολοι ὅτι δέδεκται ἡ Σαμάρεια τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην· οἵτινες καταβάντες προσηύξαντο περὶ αὐτῶν ὅπως λάβωσι Πνεῦμα Ἅγιον». Βλέπομε ότι απέστειλαν προς αυτούς, δηλαδή τους Σαμαρείτας, εκεί που ο Φίλιππος ο διάκονος είχε ευαγγελιστεί το Ευαγγέλιον, απέστειλαν τώρα, αφού άκουσαν στα Ιεροσόλυμα περί της αποδοχής του Ευαγγελίου, τον Πέτρον και τον Ιωάννην.

Ποιοι απέστειλαν; Το σώμα των Αποστόλων. Θα παρακαλέσω ιδιαιτέρως να προσέξετε, αγαπητοί μου, αυτό το σημείο είναι επίκαιρον όσον ποτέ άλλοτε, όπως θα δείτε στη συνέχεια. Είναι δε πολύτιμο χωρίο αυτό, διότι δείχνει ότι δεν αποστέλλει κανείς ως πρόσωπον, παρά μόνον σαν σώμα. Έτσι, εάν ο Απόστολος Πέτρος ήτο ανώτερος από τους λοιπούς Αποστόλους, δεν θα είχε την ανάγκη βεβαίως να τον αποστείλει κάποιος. Αλλά μόνος του θα επρογραμμάτιζε και θα εκινείτο για μια αποστολή. Όμως λέει σαφώς εδώ το βιβλίο των «Πράξεων» ότι απέστειλαν προς αυτούς τον Πέτρον και τον Ιωάννην. Ποιοι απέστειλαν; Θα λέγαμε, ποιο είναι το υποκείμενον του «ἀπέστειλαν»; Το σώμα των Αποστόλων. Άρα δεν είναι ο Απόστολος Πέτρος ανώτερος από τους άλλους Αποστόλους, αλλά ανωτάτη αρχή είναι το σώμα των Αποστόλων. Δηλαδή ο σύλλογος των Αποστόλων.

Γιατί είναι σπουδαίο το θέμα; Διότι σήμερα έχομε το λεγόμενον «πρωτείον» του επισκόπου Ρώμης, δηλαδή του Πάπα. Αυτός προτείνει το «πρωτείον» του. Βέβαια, το «πρωτείον» αυτό από αιώνες πίσω το επρότεινε, αλλά πια, με συνοδική πράξη καθιερώθηκε το «πρωτείον» και το «αλάθητον» του επισκόπου Ρώμης. Ότι δηλαδή αυτό που θα πει, δεν περιέχει λάθος. Είναι γνωστό ότι όλοι μπορούμε να κάνομε λάθος, αλλά η αλήθεια δεν είναι στα πρόσωπα, αλλά πάλι στο σώμα της Εκκλησίας. Ό,τι εν Συνόδοις η Εκκλησία καθόρισε και διεκήρυξε. Αυτό δεχόμεθα. Δεν έχει, λοιπόν, ένα πρόσωπο α ή β την αλήθεια, αλλά η Εκκλησία έχει την αλήθεια.

ΟΤΑΝ Η «ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ» ΕΠΙΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΣΩΖΟΥΣΑ ΑΛΗΘΕΙΑ! (Σχόλιο σὲ ἄρθρο «ἀγαπολόγου» ὀρθοδόξου κληρικοῦ)

(ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA/VATICAN MEDIA)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12η Μαΐου 2025

ΟΤΑΝ Η «ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ» ΕΠΙΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΣΩΖΟΥΣΑ ΑΛΗΘΕΙΑ!

(Σχόλιο σε άρθρο «αγαπολόγου» ορθοδόξου κληρικού)

Ο θρησκευτικός συγκρητισμός συνεχίζει να εισβάλλει δυναμικά στο πλήρωμα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας, ως μια επιδημική πνευματική νόσος, με δραματικές επιπτώσεις στους πιστούς, οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να διακρίνουν τις διαφορές μεταξύ αλήθειας και πλάνης. Όπως είναι γνωστό, βασική αρχή της χριστιανικής μας πίστεως είναι ότι η σωτηρία είναι συνώνυμη με την αλήθεια.

Όπως είχαμε τονίσει σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, απαραίτητη προϋπόθεση για τον αγιασμό του ανθρώπου είναι η μετοχή του στην αλήθεια, σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού: «ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστι. … ἵνα καὶ αὐτοὶ ὦσιν ἡγιασμένοι ἐν ἀληθείᾳ» (Ιωάν.17,17,19). Έτσι «ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν» (Ιωάν.5,24) και αντίθετα, «ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μὴ λαμβάνων τὰ ρήματά μου, ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· … ἐκεῖνος (ο Πατήρ) κρινεῖ αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ιωάν.12,48). Όταν μετέχουμε της αλήθειας λαμβάνουμε πλούτο αδαπάνητο, όπως μας διαβεβαίωσε ο Απόστολος Παύλος: «γινώσκετε γὰρ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ὅτι δι᾿ ὑμᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν, ἵνα ὑμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσητε» (Β΄Κορ.8,9).

Πού μπορούμε να βρούμε και να βιώσουμε την σώζουσα αλήθεια; Μόνο στην Εκκλησία του Χριστού, η οποία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15), ως το τεθεωμένο Σώμα Του και κεφαλή ο Ίδιος (Κολ.1,18) και αέναος διδάσκαλός της ο Παράκλητος το Πνεύμα της αληθείας, το Οποίο την οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν16,17). Γι’ αυτό δεν μπορεί να σφάλει. Μόνον αυτή μπορεί να είναι αλάθητη και κανένα ανθρώπινο πρόσωπο, το οποίο, όταν αυτονομηθεί από την Εκκλησία διατυπώνει δικής του εμπνεύσεως διδασκαλίες, «αιρέσεις απωλείας» (Β΄ Πέτρ.2,1) κατά τον Απόστολο Πέτρο. Και πράγματι είναι αιρέσεις απωλείας, διότι είναι σπέρματα του διαβόλου, για την ματαίωση της σωτηρίας[1].

Με λύπη και ανησυχία παρατηρούμε πως πάμπολλα υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα έχουν επηρεαστεί από τον σύγχρονο περιρρέοντα θρησκευτικό συγκρητισμό, έχοντας πειστεί ότι «η αλήθεια δεν είναι προνόμιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας», αλλά βρίσκεται και εκτός αυτής, στις αιρέσεις, ακόμα και στις θρησκείες του κόσμου! Ένα πραγματικά δαιμονικής εμπνεύσεως «δόγμα» το οποίο αναιρεί την αποκλειστικότητα της εν Χριστώ σωτηρίας και την μοναδικότητα της Εκκλησίας να είναι η κιβωτός της σωτηρίας των ανθρώπων.

«Οἱ Πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται για τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις» ~ Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

«Οἱ πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται καί θά κολάζονται μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία˙ ἴσως καί αἰωνίως γιά τά πρός τήν Ἑλληνική Ἐκκλησία κακά καί τίς ψευδενώσεις καί τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις».

«Τι κατάπτωση! Πῶς, ὦ Ἰγνάτιε [ο Πατριάρχης Κων/πόλεως που χρησιμοποιούσε φράσεις αναγνωριστικές του πρωτείου του Πάπα], τόσο πολύ ξέχασες την ἱστορία τῆς ἐκκλησίας σου;

Πῶς αρνήθηκες τήν ἀλήθειαν;

Πῶς πρόδωσες τήν ὀρθοδοξίαν σου;

Τὸ πρωτεῖον τῆς Ρώμης καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως

Τὸ πρωτεῖον τῆς Ρώμης καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, θεολόγος

Ἡ Παγκόσμια Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων εἶναι ἕνα ὄργανο ποὺ δημιουργήθηκε τὸ 1965 ἀπὸ τὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ΄ καὶ ἔχει σκοπὸ συμβουλευτικὸ γιὰ τὸν ποντίφικα τῆς Ρώμης. Οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται στὶς συνεδριάσεις τοῦ σώματος τῶν ἐπισκόπων μὲ πλειοψηφία τῶν 2/3 καὶ ἀποβλέπουν στὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴ πιὸ γόνιμη σχέση της μὲ τὸν σημερινὸ κόσμο. Στὴ συνέχεια ὑποβάλλονται στὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος μπορεῖ ἢ νὰ τὶς ἐπικυρώσει ἢ νὰ τὶς ἀπορρίψει μέσῳ μετασυνοδικῆς προτροπῆς. Οἱ προτροπὲς αὐτὲς δὲν ἔχουν δογματικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ ἐπιδιώκουν νὰ ἐνθαρρύνουν τοὺς πιστοὺς γιὰ μία δραστηριότητα ἢ πρὸς ἀπόκτηση κάποιας ἀρετῆς.

Ἡ συνοδικὴ ὁδὸς

Στὶς 9 Ὀκτωβρίου 2021 ὁ Πάπας Φραγκίσκος κήρυξε ἐπίσημα στὴ Ρώμη τὴν ἔναρξη τῆς «Συνοδικῆς Ὁδοῦ», ἡ ὁποία τὸ ἑπόμενο Σαββατοκύριακο κηρύχθηκε σὲ ὅλες τὶς ἐπισκοπὲς ἀνὰ τὴν ὑφήλιο. Ἐπρόκειτο γιὰ μία διαδικασία, ἡ ὁποία θὰ διαρκοῦσε σὲ ὅλο τὸν κόσμο τρία χρόνια καὶ θὰ κατέληγε στὴν ΙΣΤ΄ Κανονικὴ Γενικὴ Συνέλευση τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων στὴ Ρώμη μὲ θέμα «Ὑπὲρ μίας Συνοδικῆς Ἐκκλησίας: Κοινωνία, Μετοχὴ καὶ Ἀποστολή». Μετὰ ἀπὸ τὶς προετοιμασίες στὶς ἐπισκοπές, σὲ πολυάριθμες ὀργανώσεις καὶ τὶς συνεδριάσεις ἐπισκόπων, αὐτὴ ἡ Γενικὴ Συνέλευση ἔλαβε χώρα σὲ δύο συναντήσεις μὲ ἀπόσταση ἑνὸς ἔτους ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη: ἡ πρώτη στὶς 4 ἕως 29 Ὀκτωβρίου 2023 καὶ ἡ δεύτερη στὶς 2 ἕως 27 Ὀκτωβρίου 2024. Ἡ τελευταία εἶχε τὸ μότο: «Πῶς κατορθώνουμε νὰ εἴμαστε μία συν­οδικὴ Ἐκκλησία».

Τὸ πνεῦμα εἰδικὰ αὐτῆς τῆς Συνόδου ποὺ διακηρύττει τὴ συν­­οδικὸ ὁδό, καταγράφεται σὲ τρία κεντρικὰ σημεῖα ποὺ ἔθεσε ὁ Πάπας Φραγκίσκος στὴν ὁμιλία του κατὰ τὴν ἐναρκτήρια Θεία Λειτουργία τῆς τελευταίας γενικῆς συνέλευσης στὶς 2 Ὀκτωβρίου 2024. Ὑπογράμμισε τὴν ἀνάγκη: α) ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι νὰ ἀκούγονται στὴ συνέλευση καὶ νὰ κατανοοῦνται οἱ φωνές, δηλ. οἱ ἰδέες, οἱ προσδοκίες καὶ οἱ προτάσεις, οἱ ὁποῖες ἀπεικονίζουν τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴν Ἐκκλησία του, β) ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀποτελέσει ἕνα τόπο φιλόξενο τῆς συν­άντησης, ὅπου ἡ πλήρης ἁρμονία τίθεται ὡς στόχος καὶ γ) τὸ ἀληθινὸ μεγαλεῖο νὰ γίνεται κατανοητὸ στὸ πνεῦ­μα ὑπηρεσίας τοῦ συνόλου.

Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ γενικὸ πνεῦ­μα ποὺ ὀφείλει σύμφωνα μὲ τὸν Πάπα νὰ διαμορφώνει τὴ συνοδικὴ ὁδό, θέλουμε στὴ συνέχεια τοῦ ἄρθρου νὰ θίξουμε τρία σημεῖα: α) Τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τοῦ Παπισμοῦ β) Τὴ σημερινὴ κατανόηση τοῦ Πρωτείου τοῦ Πάπα καὶ τοῦ ἀντιστοίχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ γ) Τὶς προοπτικὲς τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου μεταξὺ Λατίνων καὶ Ὀρθοδόξων.

Διευκρινίσεις διὰ τὸ «ἀλάθητον» ἐν ὄψει συνεορτασμοῦ τὸ 2025

Πρόκειται περὶ ἐπικοινωνιακοῦ τεχνάσματος, καθὼς εἰς τὴν πρᾶξιν ὅλοι γνωρίζουν αἰῶνας τώρα πῶς λειτουργεῖ ὁ παπισμός. Στόχος εἶναι ἡ ἀποδοχὴ κεκαλυμμένου πρωτείου ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους. Ὅλοι οἱ Ἱεράρχαι εἶναι ἴσοι καὶ δὲν ὑφίσταται οὐδέν πρωτεῖον. Δὲν θὰ τὸ δεχθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι ποτέ! Συμφώνως πρὸς τὴν ἱστοσελίδα «ot.gr» τῆς 14ης Ἰουνίου 2024:

«Τὸ Βατικανὸ ἐξετάζει τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἑτοιμάσει ἕνα «ἐπίσημο σχόλιο», γιὰ νὰ διευκρινίσει τί σημαίνει τὸ δόγμα τοῦ παπικοῦ ἀλάθητου. Αὐτὴ εἶναι μία ἀπόφαση ποὺ ζητοῦν οἱ μὴ Καθολικοὶ Χριστιανοί, ἡ ὁποία θὰ ἄνοιγε τὸ δρόμο γιὰ τὴν ἀναγνώριση μίας κοινῆς ἐξουσίας στὸν διάδοχο τοῦ Ἁγίου Πέτρου… Τὸ 1995, ὁ Ἰωάννης Παῦ­λος Β’ ζήτησε ἀπὸ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς ἡγέτες νὰ συμμετάσχουν σὲ ἕνα «διάλογο», γιὰ νὰ τερματιστεῖ αὐτὸ τὸ πρόβλημα καὶ νὰ βροῦν ἕνα τρόπο νὰ ἀσκήσουν αὐτὴ τὴν «πρωταρχία» ποὺ ἦταν ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅλους. Ἐπρόκειτο γιὰ «τὴν εὕρεση μίας μορφῆς ἄσκησης πρωτοκαθεδρίας πού, χωρὶς νὰ ἀποκηρύξει τὰ οὐσιώδη τῆς ἀποστολῆς της, νὰ ἀνοίγεται σὲ μία νέα κατάσταση»… Σχεδὸν τριάντα χρόνια ἀργότερα, τὸ Βατικανὸ ἔχει συγκεντρώσει σὲ ἕνα ἔγγραφο τὶς ἐπίσημες ἢ ἄτυπες ἀπαντήσεις τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν σὲ αὐτὴ τὴν πρόταση. Τὸ κείμενο ὀνομάζεται «Ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης», καὶ περιλαμβάνει «μία ἀντικειμενικὴ σύνθεση τῆς οἰκουμενικῆς συζήτησης γιὰ τὸ θέμα, ἀντανακλώντας ἔτσι τὶς ἀπόψεις της, ἀλλὰ καὶ τὰ ὅριά της»… Ὑπάρχουν προτάσεις κάθε εἴδους, καθὼς διαβεβαιώνει ὅτι σὲ αὐτὰ τὰ χρόνια τοῦ διαλόγου «ἔχουν ἐντοπιστεῖ κάποιες ἀρχὲς γιὰ τὴν ἄσκηση τῆς πρωτοκαθεδρίας στὸν 21ο αἰῶνα. Μία πρώτη γενικὴ συμφωνία εἶναι ἡ ἀμοιβαία ἀλληλεξάρτηση μεταξὺ πρωτοκαθεδρίας καὶ συνοδικότητας σὲ κάθε ἐπίπεδο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ συνακόλουθη ἀπαίτηση γιὰ συνοδικὴ ἄσκηση πρωτοκαθεδρίας. Ἀναφέρεται, γιὰ παράδειγμα, στὰ καλὰ ἀποτελέσματα ποὺ ἔδωσε ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἐπισκοπικῶν διασκέψεων, ἢ τῶν διοικητικῶν ὀργάνων τῆς Κουρίας τοῦ Βατικανοῦ. Ἄλλοι ἔχουν προτείνει ὅτι «ἡ ἐξουσία τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ρώμης δὲν πρέπει νὰ ὑπερβαίνει ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ τὴν ἄσκηση τῆς διακονίας τῆς ἑνότητάς του σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, καὶ προτείνουν ἕνα ἐθελοντικὸ περιορισμὸ στὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας του».

Ἀδύνατη ἡ ἐναρμόνιση «Πρωτείου» καί Συνοδικότητας! (Σχόλιο σέ κοινό ἀνακοινωθέν τῆς Ὁμάδας Ἐργασίας «Ἅγιος Εἰρηναῖος»)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7η Νοεμβρίου 2022

ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ «ΠΡΩΤΕΙΟΥ» ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ!

(Σχόλιο σε κοινό ανακοινωθέν της Ομάδας Εργασίας «Άγιος Ειρηναίος»)

Το Γραφείο μας μελετά με προσοχή τα τεκταινόμενα σχετικά με την πυρετώδη προώθηση της λεγόμενης «ένωσης των εκκλησιών». Παρατηρούμε με ενδιαφέρον, αλλά και ανησυχία, να γίνεται μία τιτάνια προσπάθεια, από την πλευρά των θιασωτών της «ενώσεως» να γεφυρώσουν «ανορθόδοξα» και επί ζημία της Εκκλησίας, το χάσμα ανάμεσα στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας και τον αιρετικό Παπισμό. Να παρακάμψουν τις δεκάδες κακοδοξίες του και να οικοδομήσουν μια «ένωση» ουνιτικού τύπου, παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές και χωρίς την επιστροφή των στην Ορθοδοξία.

Τις θλιβερές αυτές διαπιστώσεις καταδεικνύει η μέχρι σήμερα πορεία των Διαλόγων με τους παπικούς. Μεθοδεύθηκε η έναρξη του Θεολογικού Διαλόγου, όχι από τα διαιρούντα, αλλά από τα ενούντα, κάτι ξένο προς την Ορθόδοξη παράδοση, ενώ παράλληλα καλλιεργήθηκε το πνεύμα της «αμοιβαίας αναγνωρίσεως» για την δημιουργία ψευδαισθήσεων ενότητος και ταυτότητος πίστεως. Το πνεύμα αυτό μόλις διακρίνεται στα πρώτα κείμενα της Μικτής Επιτροπής, για να φανεί πλέον ξεκάθαρα και με κάθε επισημότητα στο κοινό κείμενο της Ζ΄ Συνελεύσεως του Balamand. Με το κείμενο αυτό Παπικοί και «Ορθόδοξοι», κάνοντας ένα θεαματικό άλμα και παρακάμπτοντας πλήθος αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού, φθάνουν στο σημείο να αναγνωρίσουν αλλήλους ως πλήρεις και αληθείς «αδελφές Εκκλησίες», με έγκυρα μυστήρια, με ταυτότητα πίστεως, με αποστολική διαδοχή και διά τούτο «από κοινού υπευθύνους διά την τήρησιν της Εκκλησίας του Θεού εν τη πιστότητι προς την θείαν οικονομίαν, ιδιαίτατα ως προς την ενότητα», (παράγρ.13 και 14), πράγμα που συνιστά πραγματική προδοσία της Ορθοδόξου πίστεως. Στην παρούσα φάση, (από το 2007 και εντεύθεν), καταβάλλεται μια εργώδης προσπάθεια από τα μέλη της Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μέσω των τριών τελευταίων κειμένων, δηλαδή αυτών της Ραβέννας, της Βιέννης και του Κιέτι, να αποσαφηνίσουν τη σχέση μεταξύ Πρωτείου και Συνοδικότητος και ειδικότερα με ποιο τρόπο αυτά τα δύο μεγέθη εκφράσθηκαν και λειτούργησαν διά μέσου των αιώνων στις διεκκλησιαστικές σχέσεις Ανατολής και Δύσεως. Κατ’ ουσίαν η όλη προσπάθεια αποσκοπεί στην εναρμόνιση μεταξύ Πρωτείου και Συνοδικότητος, έτσι ώστε να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές, Ορθοδόξους και Παπικούς.

Κερκόπορτα διὰ τὴν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν» ἡ «συνοδικότης» τοῦ παπισμοῦ!

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ τῆς πυρετώδους προωθήσεως τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν», ἐν ὄψει τοῦ 2025, ὁ Παπισμὸς «παίζει τὸ τελευταῖο του χαρτί». Μὲ ἀπίστευτες σοφιστεῖες προσπαθεῖ νὰ ξεπεράσει τὸν σκόπελο τῆς Συνοδικότητας καὶ νὰ τὴν ἐναρμονίσει μὲ τὸ παπικὸ πρωτεῖο, γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει στὰ δίχτυά του. Δεῖτε ὅμως πῶς θεωρεῖ ὁ «ἀλάθητος» τὸν συνοδικὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ὁποῖο καταρράκωσε καὶ ἐξαφάνισε ἡ «ἐκκλησία» του, ὅπως... ἀποκάλυψε ὁ διαβόητος καὶ παμπόνηρος Καρδινάλιος Κόχ: «Ὁ Πάπας Φραγκίσκος «τόνισε ὅτι στὸν διάλογό μας μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐμεῖς οἱ Καθολικοὶ ἔχουμε τὴν ἀνταποδοτικὴ δυνατότητα νὰ μάθουμε λίγο περισσότερα γιὰ τὴ σημασία τῆς ἐπισκοπικῆς συλλογικότητας καὶ τὴν ἐμπειρία τους ἀπὸ συνοδικότητα». «Ὁ Πάπας πάντα μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ σύνοδος δὲν εἶναι κοινοβούλιο. Ἐνῷ μία δημοκρατικὴ διαδικασία χρησιμεύει πάνω ἀπ’ ὅλα γιὰ τὸν καθορισμὸ τῶν πλειοψηφιῶν, ἡ συνοδικότητα εἶναι μία πνευματικὴ διαδικασία ποὺ στόχος της εἶναι νὰ καθορίσει τί ἑνώνει τοὺς Χριστιανοὺς στὴν πίστη, τὸν τρόπο ζωῆς καὶ τὴν κοινοτικὴ πρακτική τους».

Ἡ τραγική ἀλήθεια γιά τήν Παπική «Συνοδικότητα»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 13η Δεκεμβρίου 2021

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ»

Δεκάδες είναι οι αιρέσεις που επινόησε ο Παπισμός στην ιστορική του πορεία, αιρέσεις που οδήγησαν στην πλήρη σχεδόν διαστροφή της χριστιανικής διδασκαλίας και στην ολοκληρωτική ανατροπή του πολιτεύματος της μιας και αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού. Αφότου οι αιρετικοί Φράγκοι κατέλαβαν τον παλαίφατο πατριαρχικό θρόνο της Δύσεως, επέβαλαν δια πυρός και σιδήρου τις αιρετικές τους δοξασίες, με κυριότερη την πλάνη του παπικού πρωτείου, που επέφερε καίριο πλήγμα στον Συνοδικό Θεσμό διοικήσεως της Εκκλησίας.

Οι βάρβαροι και απολίτιστοι Φράγκοι, απομονωμένοι από τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο της αρχαιότητας και των μεσαιωνικών χρόνων, δεν γνώριζαν από ανθρώπινα δικαιώματα, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, συμμετοχή στα κοινά, δημοκρατική αντίληψη. Γνώριζαν την αυθαιρεσία, την δεσποτεία, την δυναστεία, την τυραννία, ως τρόπο άσκησης της εξουσίας. Μέσα σ’ αυτή τη νοσηρή κατάσταση δημιουργήθηκε το απάνθρωπο και αντίχριστο σύστημα της Φεουδαρχίας – Δουλοπαροικίας, το οποίο άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην ανθρώπινη ιστορία, ως μια από τις πλέον μαύρες σελίδες της. Στην κορυφή αυτού του συστήματος βρίσκονταν ο αυτοκράτορας, ο απόλυτος «ελέω Θεού» μονάρχης, στο οποίο ανήκαν τα πάντα. Γύρω από αυτόν υπήρχε η «αυλή», οι «ευγενείς», οι οποίοι ήταν γαιοκτήμονες, κατείχαν τα λεγόμενα «τιμάρια» και περιφρούσαν την εξουσία του αυτοκράτορα, αποδίδοντας τους φόρους από την εκμετάλλευση των γαιών. Κάτω από αυτούς ήταν ο λαός, ο οποίος ζούσε για να υπηρετεί την άρχουσα τάξη, χωρίς δικαιώματα, ακόμα και δικαίωμα ζωής.

Ανάλογη και χειρότερη ήταν η κατάσταση που επικρατούσε και στον εκκλησιαστικό χώρο. Η εκκλησιαστική ιστορία περιγράφει με τα πλέον μελανά χρώματα το φρικώδες εκκλησιαστικό καθεστώς στην φραγκοκρατούμενη Ευρώπη. Ο αυτοκράτορας των Φράγκων όταν εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και κατέλαβε το Πατριαρχείο της Δύσεως, προσέλαβε και την εκκλησιαστική εξουσία του «Πάπα» και αναγορεύτηκε ως ο υπέρτατος παγκόσμιος μονάρχης και ταυτόχρονα «αντιπρόσωπος του Θεού στη γη». Πιο κάτω από τον «Πάπα», που βρισκόταν στην κορυφή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, υπήρχαν οι καρδινάλιοι, οι πρίγκιπες της «εκκλησίας», (μέλη της σημερινής ρωμαϊκής Κουρίας), που προέρχονταν από τις τάξεις των «ευγενών» και αποκτούσαν εκκλησιαστικά αξιώματα με βία, απάτη και χρηματισμό, ζώντας άσωτη ζωή, ανάλογη με εκείνη των υπολοίπων «ευγενών». Μετά από αυτούς υπήρχαν οι λοιποί «επίσκοποι», που προέρχονταν και αυτοί από τις τάξεις των ευγενών και ήταν γαιοκτήμονες. Κάτω από αυτούς οι πιστοί της παπικής «εκκλησίας», οι οποίοι ζούσαν ως δουλοπάροικοι, χωρίς ελευθερία λόγου, χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Αυτή περίπου ήταν η διοικητική διάρθρωση του Παπισμού, η επιβίωση του εφιαλτικού φραγκικού Φεουδαρχισμού, στην οποία δεν υπάρχει ίχνος συνοδικότητος.

Μάλιστα οι «Πάπες», προκειμένου να κατοχυρώσουν και θεολογικά το δαιμονικής εμπνεύσεως παπικό πρωτείο, την αξίωσή τους δηλαδή για απόλυτη εκκλησιαστική κυριαρχία πάνω σε όλη την ανά την οικουμένη Εκκλησία, επενόησαν και έπλασαν τον μύθο περί του «πετρείου αξιώματος», ενώ παράλληλα εχάλκευσαν μεσαιωνικά κείμενα, άγνωστα επί πολλούς αιώνες, τις λεγόμενες «ψευδοϊσιδώριες διατάξεις», την «ψευδοκωνσταντίνεια δωρεά», τα ψευδοκλημέντια και την «ψευδοπιπίνεια δωρεά». Το «Πρωτείο του επισκόπου Ρώμης», αποτελεί μέχρι σήμερα το βασικότερο δόγμα πίστεως στον Παπισμό, το οποίο μαζί με το «αλάθητο», καταλύει κάθε ίχνος Συνοδικότητας, διότι τοποθετεί τον «Πάπα» υπεράνω όλων των Συνόδων, ακόμα και των Οικουμενικών, υποβιβάζοντας τις Συνόδους σε απλά συμβουλευτικά όργανά του. Αντίθετα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, την Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, κανένα εκκλησιαστικό πρόσωπο, ούτε καν ο Οικουμενικός Πατριάρχης, δεν μπορεί να θεωρηθεί αλάθητη αυθεντία και να τεθεί υπεράνω των αγίων Συνόδων. Η ψήφος όλων των επισκόπων έχει την ίδια ισχύ με αυτή του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος απλά προεδρεύει των Οικουμενικών Συνόδων.

Ἡ σχετικοποίησις τοῦ δόγματος εἰς τόν Παπισμό πρός χάριν τοῦ ‘’πρωτείου’’

Η σχετικοποίησις του δόγματος εις τον Παπισμό προς χάριν του ‘’πρωτείου’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ο Όσιος Πορφύριος αναφερόμενος στον Πάπα, τονίζει πως «είναι φως φανάρι ότι τον ενδιαφέρει να αναγνωρίσουν οι Ορθόδοξοι κεφαλήν τον Πάπα και τίποτε περισσότερο». Διαβάζοντας κάποιος για πρώτη φορά αυτό που είπε ο Όσιος Πορφύριος για τον Πάπα, αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για ένα ακόμα ομολογιακό λόγο για την Παπική εξουσιαστική μάνητα.

Πρωτίστως φυσικά ο Όσιος Πορφύριος, αυτό ήθελε να καταδείξει. Την άλλη διάσταση όμως που έχει ο λόγος τούτος, την αντιλαμβάνεται κάποιος αν δει τα διαδραματιζόμενα με τους Έλληνες της Κορσικής σήμερα, οι οποίοι υπάγονται στον Παπισμό ως ουνίτες.

Όπως γνωρίζουμε από την Ιστορία, το έτος 1676, 700 περίπου Μανιάτες πήγαν και κατοίκησαν ως εξόριστοι στην Κορσική μετά από πολλές περιπέτειες. Οι Παπικοί τους ανάγκασαν να μνημονεύουν τον Πάπα και αυτό ήταν το μόνο που αρχικά τους ζητήθηκε, αφήνοντάς τους να τελούν τις Ακολουθίες με βάση το Βυζαντινό τυπικό και με αυτό τον τρόπο έγιναν ουνίτες.

Αν επισκεφθεί κάποιος στις μέρες μας την περίοδο του Πάσχα το ναό των Ελλήνων της Κορσικής, θα νομίσει ότι βρίσκεται σε ναό Ορθοδόξων, αφού θα παρατηρήσει να ψάλλονται οι Ακολουθίες στα Ελληνικά και με βάση το Βυζαντινό τυπικό. Προς τούτο αποστέλλεται ουνίτης ιερέας της λεγόμενης ‘’Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας’’ στην Ελλάδα.

Ἡ δῆθεν εὐλάβεια τοῦ Πάπα γιά τόν Ἀπόστολο Παῦλο

Τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

Τήν Κύπρο καί τήν Ἑλλάδα ἐπισκέπτεται ὁ Πάπας Φραγκίσκος τίς πρῶτες ἡμέρες τοῦ Δεκεμβρίου.

Καί αὐτή τή φορά ὁ Πάπας δέν παραλείπει νά τονίσει ὅτι τό ταξίδι του γίνεται στά βήματα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἐνῶ οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Ἑλλάδας καί Κύπρου, πού θά τόν ὑποδεχτοῦν, μέ περισσή εὐκολία συνδέουν τήν ἐπίσκεψή του μέ κάποιο συμβολισμό δῆθεν περιοδείας στά χνάρια τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν.

Ἡ πραγματικότητα εἶναι πολύ διαφορετική. Εἶναι λίαν διαφωτιστικά ὅσα σημειώνει ὁ Ἀρχιμ. Κωνσταντῖνος Ραμιώτης στό... βιβλίο του «Ἡ μαγεία ὑπό τό φῶς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἀναφέρει, λοιπόν, ὅτι ὁ Παπισμός ὄχι μόνο δέν παραδέχεται τήν αὐθεντία τοῦ Ἀποστολικοῦ ἀξιώματος τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου ἀλλά ἐπιπλέον ἔχει καταδικάσει κάθε ἀντίθετη διδασκαλία. Παραθέτει μάλιστα καί τή μαρτυρία τοῦ Paul Fr. Ballester Convalier, Ἱσπανοῦ στήν καταγωγή, πρώην Ρωμαιοκαθολικοῦ μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπέστρεψε στήν Ὀρθοδοξία μελετῶντας τήν παπική ἐκκλησιολογία καί ἐντοπίζοντας τά προβληματικά της σημεῖα. Στό βιβλίο του «Ἡ ἐπιστροφή μοῦ εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν» ὁ πρώην Ρωμαιοκαθολικός μοναχός ἀναφέρει ὅτι τό διάταγμα τῆς 24ης Ἰανουαρίου 1647 τοῦ Πάπα Ἰννοκεντίου τοῦ 10ου ἀναθεματίζει ὡς αἱρετικό κάθε Χριστιανό πού θά τολμοῦσε νά πιστέψει, νά ἀκολουθήσει ἤ νά μεταδώσει σέ ἄλλους τή διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου περί τῆς αὐθεντίας τοῦ ἀποστολικοῦ του ἀξιώματος. Τό διάταγμα περιέχει τή θεωρία ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διατελοῦσε ὑπό τήν μοναρχική ἐξουσία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, τοῦ Πρώτου τῶν Παπῶν καί βασιλέων τῆς Ἐκκλησίας! Πρόκειται γιά ξεκάθαρη ὑποβάθμιση τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματος καί ὑποτίμηση τοῦ προσώπου τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὥστε καί μέ τόν τρόπο αὐτό νά θεμελιωθεῖ ἡ παπική κακοδοξία τοῦ Πρωτείου.

Δέν ὑπῆρξε ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς παλαιᾶς Ρώμης ὁ Πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος Πέτρος καί εἶναι κίβδηλο τό «Πέτρειο» δόγμα τοῦ Παπισμοῦ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 20ῃ Σεπτεμβρίου 2019

Δέν ὑπῆρξε ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς παλαιᾶς Ρώμης ὁ Πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος Πέτρος καί εἶναι κίβδηλο τό «Πέτρειο» δόγμα τοῦ Παπισμοῦ

Μέ ἀφορμή τήν πρόσφατη γνωστοποίηση ἀπό τό Βατικανό καί τόν διακατέχονταἀντικανονικῶς τό πάλαι ποτέ περίπυστο Πατριαρχεῖο τῆς Δύσεως «Πάπα Φραγκῖσκο» τῆςσυνοδευτικῆς ἐπιστολῆς του πρός τόν Παναγιώτατο Οἰκουμενικό ΠατριάρχηΚωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης κ.κ. Βαρθολομαῖο διά τά «δωρηθέντα» καί φερόμενα ὡςἀποτμήματα Λειψάνων τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καί Πρωτοκορυφαίου Πέτρου ἐπισημαίνομε τό εἰς τό πόνημα μας «Αἱ Αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ», Ἀθήνα 2009, σχετικόκεφάλαιο (https://imp.gr/wpcontent/uploads/2019/04/002_ oi_aireseis_tou_papismou.pdf) πούκαταδεικνύει τήν σαθρότητα τῶν ἰσχυρισμῶν ὅτι ὁ Ἀπόστολος Πέτρος μετέβη στήν παλαιάΡώμη καί ἵδρυσε τήν ἐκεῖ Ἐκκλησία καί ὅτι δῆθεν ἐκεῖ μαρτύρησε καί ὅτι τοιουτοτρόπωςθεμελίωσε τό «Πέτρειο» δόγμα καί τήν ἐφ’ὅλης τῆς Ἐκκλησίας ἐξουσία τοῦ Ἐπισκόπου τῆςπαλαιᾶς Ρώμης. Ἡ δωρεά τῶν φερομένων ὡς ἀποτμημάτων τῶν λειψάνων τοῦ ἈποστόλουΠέτρου ὑποκρύπτει μία ἀκόμη προσπάθεια θεμελιώσεως τοῦ «Πετρείου» δόγματος πού κατάκαιρούς ἐπεδιώχθη νά θεμελιωθεῖ στά γνωστά πλαστογραφημένα κείμενα τῆςψευδοκωνσταντίνειας δωρεᾶς, τῆς ψευδοπιπίνειας δωρεᾶς, τῶν ψευδοϊσιδωρείωνδιατάξεων καί τῶν ψευδοκλημεντίων. 

«... Ἀπεδείξαμεν διά τῆς ἑρμηνείας ὅλων τῶν σχετικῶν πρός τό ἡμέτερο ἐπίμαχον θέμα χωρίων τῆς Γραφῆς ὅτι ὁ ἀπόστολος Πέτρος οὐδέν «πρωτεῖον» διοικήσεως ἤ ἐξουσίας ἐπί τῶν λοι­πῶν ἀποστόλων καί τῆς ὅλης Ἐκκλησίας ἔλαβε παρά τοῦ Κυ­ρίου (κατά τήν σύμφωνον περί τῆς ἀληθοῦς ἐννοίας τῶν χωρίων τούτων γνώμην τῶν μεγάλων πατέρων τῆς Ἐκκλη­σίας), ὥστε νά δύναται νά μεταδώσῃ τοιαύτην ἐξουσίαν εἰς οἱονδή­πο­τε πνευματικόν διάδοχόν του (καίτοι οἱ ἀπόστολοι δέν εἶ­χον προσωπικούς πνευματικούς διαδόχους, ὡς ἱδρυταί πολ­λῶν Ἐκκλησιῶν).

Ἡ «θρονική ἑορτή» τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης» καί οἱ πραγματικές της παράμετροι (Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 8η Ιουλίου 2019

Η «ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ» ΤΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ

          Κατέστη πλέον  θεσμός ο εορτασμός των λεγομένων «θρονικών εορτών», τόσο στο Φανάρι (30/11), όσο και στη Ρώμη (29/7) και η αποστολή εκατέρωθεν επισήμων αντιπροσωπειών. 

Πρόκειται αναμφίβολα για καινοφανείς εορτές, εντελώς αμάρτυρες στην ιστορία της Εκκλησίας, παπικής εμπνεύσεως, με προφανή σκοπό να προβάλλει εισέτι το αντίχριστο δόγμα περί της «Πετρείου Εξουσίας», το γνωστό μας «πρωτείο εξουσίας» του «πάπα» εφ’ όλης της Εκκλησίας και κατ’ επέκταση όλου του κόσμου, αφού αυτός, σύμφωνα με την επίσημη διδασκαλία της παπικής «εκκλησίας» είναι ο «αντιπρόσωπος του  Χριστού στη γη» (Vicarious Christi) και ως εκ τούτου, από αυτόν πηγάζουν όλες οι εξουσίες. Θυμίζουμε εδώ απλά τον διαβόητο «περί περιβολής αγώνα» (1076-1123), όπου οι Φράγκοι καταληψίες του Πατριαρχείου της Δύσης «περιβλήθηκαν» όλες τις εξουσίες του κόσμου και καταστάθηκαν οι «διαχειριστές» των, τόσο τις πνευματικές (θρησκευτικές), όσο και τις πολιτικές. Υπενθυμίζουμε επίσης το γεγονός, ότι όλοι οι ηγεμόνες της Δύσης, για πέντε σχεδόν αιώνες, έπαιρναν την εξουσία από τα χέρια του «πάπα» και όποιος δεν πειθαρχούσε έχανε την εξουσία του και υφίστατο τρομερές συνέπειες!  

       Το «πρωτείο εξουσίας» του «πάπα» δεν είναι τίποτε διαφορετικό από την φραγκική φεουδαρχική αντίληψη περί εξουσίας, ότι η εξουσία πρέπει να βρίσκεται συγκεντρωμένη στα χέρια ενός ανδρός (του αυτοκράτορα), θείω δικαίω, ως και να ασκείται, κατά παραχώρηση, από τους υποτελείς του (ευγενείς και τιτλούχους). Ο «πάπας» πήρε τη θέση τουΚαρλομάγνου (του θεμελιωτή του φραγκισμού) και οι καρδινάλιοί του τη θέση των ευγενών τιτλούχων! Για να γίνει αποδεκτός αυτός ο τρόπος έπρεπε να «ντυθεί» με «θεολογικό μανδύα». Οι αιρετικοί Φράγκοι θεολόγοι βρήκαν τη λύση, εφεύραν το μύθο περί του«πετρείου πρωτείου», ότι δηλαδή ο Απόστολος Πέτρος, δεν ήταν ίσος με τους άλλους Αποστόλους, αλλά κατείχε το «πρωτείο» σ’ αυτούς, διαστρέφοντας με απίστευτη ασέβεια βιβλικά χωρία, προκειμένου να στηρίξουν αυτή την αλλόκοτη και βαθειά αντιχριστιανική διδασκαλία. Επίσης πλαστογράφησαν οικτρά και την ιστορία, με απίστευτα χαλκευμένα κείμενα κατά το μεσαίωνα, ώστε να «αποδείξουν» πως ο «πρώτος των Αποστόλων»Πέτρος, μετέβη στη Ρώμη, όπου ίδρυσε την εκεί τοπική εκκλησία, να είναι η «Αγία Έδρα» της παγκόσμιας εκκλησίας και να θεμελιώσει την εξουσία του σ’ αυτή!

Ἅγιος Νεκτάριος: Πῶς ὁ Πάπας ἐξεθεμελίωσε ἀπό τήν Εκκλησία τό Χριστό

ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης.

Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ.Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία, νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος».Ὅταν οἱ ἀπόστολοι κατὰ τὸν μυστικὸν Δεῖπνον ἔπεσαν σὲ φιλονικία, διὰ τὰ πρωτεῖα, ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε πὼς ὁ Πέτρος εἶναι ὁ μεγαλύτερος, ἐπειδὴ αὐτὸν ἀφήνω ἐπίτροπον εἰς τὸ ποίμνιον, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων σας.

Ὁ Θεός μόνο τήν Ἐκκλησία ἐμπιστεύθηκε ὄχι τά κράτη καί τούς πολιτισμούς

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (επισκ. Αχρίδος)

Από τους ιερείς ξεκίνησε ο πειρασμός στη Δύση, από τους ιερείς ξεκίνησε η καταστροφή της Δύσης. Από εκείνους τους ιερείς που χαλάνε κάθε τι ιερό και αναποδογυρίζουνε το νόμο.

Ο αρχιερέας Ααρών δεν σφυρηλάτησε το χρυσό μόσχο στην έρημο και άφησε το λαό να τον προσκυνά αντί τον αληθινό Θεό;

 Για χίλια χρόνια περίπου η Εκκλησία του Χριστού στην Ανατολή και στη Δύση ήταν μία Εκκλησία, με τον ίδιο νου, με την ίδια καρδιά και με την ίδια αίσθηση καθήκοντος. Αλλά, στο τέλος της χιλιετίας από τη γέννηση του Σωτήρα του κόσμου, ο αλυσοδεμένος σατανάς ελευθερώθηκε από την κόλαση, για να εξαπατήσει αυτό τον κόσμο. Και ο τρόπος του σατανά δεν είναι όπως ο τρόπος του Χριστού. Ο Χριστός, όταν άρχισε να χτίζει την αυτοκρατορία του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους, επέλεξε τους πιο απλούς και πιο ασήμαντους ανθρώπους. Ο σατανάς όμως πάντα περιφρονούσε τους μικρούς και ασήμαντους και ενεργούσε δια μέσου των αρχηγών, των αρχιερέων, των φιλοσόφων, των βασιλιάδων, των κυβερνητών, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών.

 Στο τέλος της πρώτης χιλιετίας ο σατανάς χτύπησε δια μέσου του αρχιερέα της Δυτικής Εκκλησίας, του έβαλε την ιδέα να χωρίσει από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, εμφυσώντας μέσα του το πνεύμα της υπερηφάνειας. Ο σατανάς τον έβαλε να συγκρουστεί με τους βασιλιάδες και τους ηγεμόνες όλων των χριστιανικών λαών χωρίς ιδιαίτερο λόγο: λόγω αξιωμάτων, λόγω εξουσίας. Δηλαδή για όλα εκείνα, τα οποία ο Σωτήρας δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία, αντίθετα τα έβαζε στην τελευταία θέση, στη χαμηλότερη βαθμίδα της αξιολόγησής Του.

Κολοσσιαῖα προπαγάνδα ἐπιβολῆς πρωτείου. Αἱρετικὸς ὅποιος δὲν ἀποδέχεται «Πρωτεῖον» κατὰ τοὺς «μεταπατερικοὺς» θεολόγους!

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

Στην εποχή μας που μαστίζεται από μία κρίση τεραστίων διαστάσεων, επιχειρείται μία προσπάθεια να οδηγηθεί η ορθόδοξη παράδοση σε μία διαφορετική κατεύθυνση, σε μία θεολογία «μεταπατεριστική», όπως πολύ συχνά αποκαλείται. Πως επιτυγχάνεται  μία τέτοια διαδικασία χωρίς να υπάρξουν μεγάλες αντιστάσεις από το ορθόδοξο πλήρωμα;  που οδηγεί μία τέτοια προσπάθεια;

Η απάντηση αυτή έχει δύο σκέλη. Στο πρώτο σκέλος γίνεται προσπάθεια να αλλοιωθεί κατά πολύ η πατερική εμπειρία, χωρίς να αμφισβητείται ακόμα το κύρος των Πατέρων της Εκκλησίας. Απλώς και μόνον υποδεικνύεται από τους «μεταπατερικούς θεολόγους» ότι οι Πατέρες είχαν μία διαφορετική αντίληψη από την πραγματική. Αυτή η αντίληψη τους φέρνει κοντά στην παπική και προτεσταντική παράδοση. Αφού λοιπόν οι Πατέρες έλεγαν τα ίδια πράγματα με τον Αυγουστίνο, τους σχολαστικούς, γιατί να υφίσταται διάκριση μεταξύ ορθοδόξου, παπικής και προτεσταντικής παρόδοσης σε μία ενωμένη Ευρώπη και σ’ ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο; Η ένωση των «εκκλησιών» κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι προσιτή και βέβαια αναγκαία, γιατί ποιό σωστά σκεφτόμενο ανθρώπινο ον θα μπορέσει να αποκλείσει  την ένωση των πάντων, αφού οι θεολογικές διαφορές του παρελθόντος έχουν πια ξεπεραστεί;

Στο δεύτερο σκέλος καταβάλλεται μία υπεράνθρωπη προσπάθεια από τους «μεταπατερικούς θεολόγους» να πληγεί το κύρος των Πατέρων της Εκκλησίας.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καὶ ὁ ἐπίσκοπός της στὰ πρακτικὰ καὶ στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ 

Ἡ ἐπιστημονικὴ ἐνασχόληση μὲ τὰ πρακτικὰ καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, δίχως καμιὰ ἀμφιβολία, προκαλεῖ ἱερὴ συγκίνηση καὶ δέος, ὅταν ὁ συντάκτης της ἀναλογίζεται ὅτι καλεῖται νὰ μελετήσει καὶ νὰ "ἐπεξεργαστεῖ" κείμενα -ὄντας μάλιστα ὁ ἴδιος ἄμοιρός των χαρισμάτων τοῦ Παρακλήτου- μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐνήργησε τὸ Πανάγιο Πνεῦμα καὶ καθόρισε τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.  Τὸ δέος αὐξάνεται ἐπειδὴ τὸ θέμα τῆς μελέτης "Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καὶ ὁ ἐπίσκοπός της στὰ πρακτικὰ καὶ στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων" εἶναι ἕνα ζήτημα μὲ τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο ἔχουν ἀσχοληθεῖ διαχρονικὰ μὲ πλῆθος συγγραφῶν τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, καθὼς καὶ μεγαλύτεροι θεολόγοι καὶ ἱστορικοὶ σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο, ἀλλὰ προπαντὸς ἐπειδὴ εἶναι ζήτημα ποὺ ἔχει ταλαιπωρήσει ὅσο κανένα ἄλλο τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴ δισχιλιετὴ παρουσία καὶ ζωή Της. 

Γιατί εἶναι λάθος ἡ διδασκαλία περί πρωτείου τοῦ Πάπα;

Η πέτρα που θα οικοδομηθεί η Εκκλησία δεν είναι ο απόστολος Πέτρος ως πρόσωπο, αλλά η ομολογία του ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού (Ματθ. 16, 16). Η Εκκλησία δε στηρίζεται σε ανθρώπους αλλά στο Χριστό, στο Θεό. Αν ο Χριστός ήθελε να πει ότι στον απόστολο Πέτρο θα στηριχθεί η Εκκλησία Του, θα έλεγε: «επί σε οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν». Δεν το είπε, όμως.

Ο απόστολος Παύλος υποστηρίζει ξεκάθαρα ότι ο Χριστός είναι το θεμέλιο της Εκκλησίας: «άλλο θεμέλιο κανείς δεν μπορεί να βάλει παρά αυτό, που υπάρχει, που είναι ο Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κορ. 3, 11). Οι απόστολοι ήταν όλοι ίσοι μεταξύ τους. Αν ήταν άνισοι, τότε ο Χριστός θα συνιστούσε και την κοινωνική ανισότητα. Πράγμα απαράδεκτο. Οι απόστολοι πριν το πάθος του Χριστού φιλονίκησαν μεταξύ τους για το ποιος είναι μεγαλύτερος (Λουκά 22, 24). Αν ήταν για το Χριστό ο απόστολος Πέτρος ανώτερος, δε θα γινόταν η φιλονικία.

Ἡ κακόδοξη παρερμηνεία τῆς ταύτισης τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου μέ τήν ‘’πέτρα τῆς ἀληθείας’’

Η ΚΑΚΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ‘’ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ’’

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

 

Οι Παπικοί για να στηρίξουν την κακοδοξία του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, παρερμηνεύουν το χωρίο από το Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο, «συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18). Πως είναι δυνατόν να ισχυρίζονται ότι η Εκκλησία του Χριστού στηρίζεται σε ένα άνθρωπο; Αν τον Απόστολο Πέτρο εννοούσε ο Χριστός, θα αναφερόταν απευθείας σ’ αυτόν λέγοντάς του «επί σε οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν». Ο Άγιος Κυπριανός αναφέρει ότι «όλοι οι Απόστολοι ήταν ότι και ο Πέτρος δηλαδή προικισμένοι με την ίδια τιμή και εξουσία*» (De Unitate Ecclesiae).