Η εποχή μας δεν είναι αιώνας νηστείας, αλλά υπομονής και αρρώστιας. Και αν τηρήσουμε σκληρή γραμμή και υπερβούμε τις δυνατότητές μας, τότε απλά δεν θα μπορέσουμε να την κρατήσουμε.
... Χρειαζόμαστε μια εσωτερική νηστεία για να νικήσουμε τον εαυτό μας και να είμαστε ευγενικοί, ταπεινοί και υπομονετικοί.
... Αν ο Κύριος μας επιτρέπει να υποφέρουμε, πρέπει να το αποδεχτούμε ταπεινά. Διότι ό,τι είναι αποδεκτό στον Κύριο πρέπει να ληφθεί από το χέρι Του, και πρέπει να υπομείνουμε τα πάντα.
... Αληθινή νηστεία είναι όταν ο άνθρωπος υπομένει υπομονετικά και ασύστολα όλες τις επιθέσεις και τις προσβολές, θεωρώντας ότι δικαίως τις άξιζε. Γιατι; Για τη ζωή που είχε στο παρελθόν και για την ανάλαφρη νεολαία.
... Η περηφάνια μας μοιάζει με θηρίο που, αν το αγγίξουμε ελαφρά, είναι έτοιμο να πηδήξει και να τα ξεσκίσει όλα. Είναι όμως καθήκον σου να την πιέσεις και να μην την αφήσεις να βγει.
... Ακόμα κι αν κάποιος σε στεναχωρήσει και σε θυμώσει και θέλεις να του πεις όλα όσα σκέφτεσαι για αυτόν, τότε κάνε κάτι διαφορετικό και πες στην περηφάνια σου: «Μείνε εκεί και μη βγεις!». Και αντί να του απαντήσεις βάναυσα, αντίθετα, του μιλάς απαλά. Έτσι αποκτάται η ταπείνωση.
... Αυτό είναι και το αναίμακτο μαρτύριο. Οι Άγιοι Μάρτυρες υπέφεραν τρομερά, αλλά για λίγο. Εδώ είναι ένα αναίμακτο μαρτύριο και όχι μόνο για ένα ή δύο χρόνια, αλλά για μια ζωή. Και αν ο Κύριος επιτρέψει να ξεκινήσει μεγάλος πόνος ή αληθινός διωγμός, τότε πρέπει να φανταστείς ότι είναι Γολγοθάς
... Ο Θεός μου επέτρεψε να σας πω τι μας περιμένει.
«Αυτό είναι κάτι που το λέμε. Και, αν έρθει αυτή η ώρα, μη φοβάσαι, αλλά πήγαινε στο θάνατο στον Σταυρό με πολύ θάρρος, και με το στήθος ανοιχτό, χωρίς να αμφιβάλλεις και να μην λυπάσαι τίποτα.
