Μᾶς ζητεῖται τοὐλάχιστον νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ ὁμολογήσουμε τὸν Θεό.

Μας ζητείται τουλάχιστον να έχουμε το θάρρος να ομολογήσουμε τον Θεό.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο Χριστιανισμός δεν αγαπιέται, όπου ο μοντερνισμός, η επιστήμη και ο ελευθεριασμός χτυπούν σκληρά τον Χριστιανισμό. Οι σύγχρονοί μας μας κοροϊδεύουν, λένε ότι η πίστη στον Θεό σημαίνει ότι είσαι διανοητικά καθυστερημένος.

Υπάρχουν πράγματι επιστήμονες, πολύ διαβασμένοι άνθρωποι, που δεν καταφέρνουν να κάνουν το άλμα πέρα ​​από τα όρια της πνευματικής, σωματικής και αισθητηριακής τους γνώσης. Πέρα από όλα αυτά που βλέπεις, αναρωτιέσαι τι υπάρχει, αλλά αυτοί δεν αναρωτιούνται. Ο διάβολος τους κρατάει πίσω, δεν τους επιτρέπει να φτάσουν στον Θεό, επειδή οι ίδιοι φοβούνται.

Δεν είναι τόσο εύκολο να εγκαταλείψεις τα πάντα, να κάνεις το άλμα στη θεότητα. Δεν είναι εύκολο για εμάς να εγκαταλείψουμε τα πάντα, σωστά; Να εγκαταλείψεις την υπερηφάνειά σου, τη θέση σου, την οικονομική σου κατάσταση και να πεις:

"Σήμερα είναι Κυριακή, δεν εργάζομαι, πηγαίνω στην εκκλησία! Σήμερα είναι αργία, δεν πηγαίνω σε πάρτι, πηγαίνω στην εκκλησία για να δοξάσω τον Θεό! Κάνω όλα τα άλλα τις άλλες μέρες".

Είναι δύσκολο να το κάνεις αυτό.

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, τό μαρτύριο καί ἡ σύγχρονη μαρτυρία- ὁμολογία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, τό μαρτύριο καί ἡ σύγχρονη μαρτυρία- ὁμολογία, 9-2-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πρώην ὑπουργὸς Ὑγείας τῆς Ρωσίας ὁμολογεῖ…

Ἴσως νὰ ἔρθει ἕνας καιρός, καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι σύντομα, θὰ ρωτᾶνε καθένα: ἐσύ, σὲ ποιόν πιστεύεις; θὰ ὁμολογήσουμε τότε τὸν Χριστὸ ἄφοβα; ἢ θὰ τὸν ἀρνηθοῦμε χάριν τῆς εὐημερίας καὶ τῆς ἡσυχίας;

Πρὸς ἐνίσχυση τῆς πίστης μας, πρέπει πιὸ συχνὰ νὰ στρε­φόμαστε στὴ ζωὴ τῶν ὁμολογητῶν ποὺ ὑπέφεραν γιὰ τὴν πίστη.

Τὸν καιρὸ τῆς διακονίας μου στὴ Σαμαρκάνδη, γνωρίστηκα μὲ κάποιον ἡλικιωμένο ἱερέα, τὸν π. Κοδράτο, καὶ τὴν ἀναγνώστρια Ἀγριππίνα Ἰ­βάνοβνα Μέλεντσουκ. Ἐκπληκτικὴ πραγματικὰ ἡ μοῖρα τους. Καὶ οἱ δύο κατάγονται ἀπὸ τὴ Λευκορωσία. Καὶ οἱ δύο ἡλικιωμένοι. Καὶ οἱ δύο ἀ­νάπηροι. Καὶ οἱ δύο ἐξορίστηκαν δέκα χρόνια. Τὸ ὅτι εἶναι συμπατριῶτες, τὸ συνειδητοποίησαν στὴν ἐνορία, ὅταν ὁ π. Κοδράτος ἔστρεψε τὴν προσοχή του στὴν γκριζαρισμένη γριούλα Ἀγριππίνα, ἐπειδὴ ἔ­ψελνε πολὺ ὡραία. Εἶχε τέτοια θεσπέσια φωνή! Ἔτσι λοιπὸν τὴν ἔκανε ἀναγνώστρια.

Ἡ Ἀγριππίνα ἔχει ὑποφέρει γιὰ τὸν σταυρό, δηλαδὴ γιὰ τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο δὲν ἔβγαλε ἀπὸ πάνω της ἀκόμα καὶ ἀπειλούμενη μὲ φυλακὴ καὶ ἐξορία. Οἱ γονεῖς της, ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ, συνελήφθησαν, καὶ τὴν ἴδια τὴν ἔστει­λαν σὲ ὀρφανοτροφεῖο. Ὅταν ἐνηλικιώθηκε, βρῆκε δουλειὰ στὸ Μὶνσκ στὴν ὑφαντουργία. Ὁ προϊστάμενος τοῦ ἐρ­γα­στηρίου της πρόσεξε πὼς φοροῦσε σταυρό, καὶ τὴν πλη­σίασε:

–Ἀγριππίνα, βγάλε τὸν σταυ­ρό, τῆς εἶπε.

Τόν ἔπνιξαν οἱ Ἀρειανοί (αἱρετικοί) στήν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας μέ τό ἴδιο του τό ὠμοφόριο!

Στίς 6 Νοεμβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ ὁμολογητοῦ καί ἱερομάρτυρος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Παύλου.

Ὁ μέγας αὐτός ὁμολογητής καί μάρτυρας κατήγετο ἀπό τήν Θεσσαλονίκη. Ἐχρημάτισε γραμματικός τοῦ ἁγιωτάτου Πατριάρχου Ἀλεξάνδρου, μετά τήν κοίμηση τοῦ ὁποίου οἱ ὀρθόδοξοι τόν ἐχειροτόνησαν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Βασιλεύς τότε (351) στήν Κωνσταντινούπολη ἦταν ὁ Κωστάντιος, ὁ ὁποῖος εἶχε παρασυρθεῖ ἀπό τίς αἱρετικές διδασκαλίες τοῦ Ἀρείου, ἔγινε φανατικός Ἀρειανός καί προχώρησε ἀμέσως στήν δίωξη καί ἀπομάκρυνση τοῦ Ὀρθοδόξου Παύλου ἀπό τόν πατριαρχικό θρόνο.

Ὁ κατατρεγμένος ἅγιος Παῦλος πῆγε στή Ρώμη, ὅπου βρῆκε καί τόν ἅγιο Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος ἐπίσης εἶχε βιαίως ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν θρόνο του λόγῳ τῶν ἀγώνων του ἐναντίον τῶν κακοδοξιῶν τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρείου.

Θάνατος εἶναι ἡ ἄρνηση...

❈ Ξέρετε, στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας οἱ Νεομάρτυρες ἤτανε ἡ μεγάλη ντροπή τῶν κατακτητῶν, τῶν Ὀθωμανῶν. Μαζευόντουσαν Ὀρθόδοξοι ἀπ' τή μιά μεριά καί Ὀθωμανοί ἀπ' τήν ἄλλη καί παρακολουθοῦσαν τόν ἀγῶνα τοῦ Νεομάρτυρος! Γιατί τούς ἔκαναν, νομίζετε, τόσα μαρτύρια τούς Νεομάρτυρες; Γιατί τούς σκότωναν μέ τή βία; Γιατί θέλανε νά πετύχουν τήν ἄρνηση.

Ὅταν λοιπόν δέν τήν πετύχαιναν, ζητωκραύγαζαν οἱ Ὀρθόδοξοι:

Ἡ Ὁμολογία Πίστεως τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ.

Με ανακοίνωσή του ο Μητροπολίτης πρ. Πάφου Τυχικός καταθέτει την Ομολογία Πίστεως την οποία του είχε ζητήσει η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου και έχει ήδη αποστείλει στον Οικουμενικό Πατριάρχη, στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και τα Μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Κύπρου.

Σχεδόν ένα μήνα μετά την απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Κύπρου ο Μητροπολίτης κ. Τυχικός να κηρυχθεί έκπτωτος του θρόνου και την ήδη έκκλητο προσφυγή του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο για αποκατάστασή του, θέλοντας να απαντήσει ο Πανιερώτατος στους ισχυρισμούς περί αποφυγής του να καταθέσει Ομολογία Πίστεως, έρχεται να εκτονώσει την κατάσταση προς αποφυγή σκανδαλισμού και αποκατάσταση της αλήθειας, καταθέτοντας την Ομολογία Πίστεως, ενώ συγχρόνως μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του αναφέρεται στην κατηγορία περί αποτειχίσεως.

Ο Μητροπολίτης κ. Τυχικός υποστηρίζει ότι ουδέποτε προέβη σε αποκήρυξη όσων υποσχέθηκε κατά την εις Επίσκοπον χειροτονία του. Αλλά σε ένδειξη υπακοής και θέλοντας να μην σκανδαλίζεται το ποίμνιο μέχρι να ληφθούν και οι τελικές αποφάσεις μετά το έκκλητον, προβαίνει στη σύνταξη και την υπογραφή της Ομολογίας.

σχόλιο orthodoxianewsagency

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡ. ΠΑΦΟΥ ΤΥΧΙΚΟΥ.

Επειδή καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα μέχρι και τώρα, διακινούνται διάφοροι ανυπόστατοι ισχυρισμοί περί δήθεν αποφυγής μου να καταθέσω Ομολογία Πίστεως, ή περί δήθεν παρεκκλίσεως της πορείας μου, κρίνω σκόπιμο προς αποκατάσταση της αληθείας να διευκρινίσω τα εξής.

1.Την σύνταξη της Ομολογίας Πίστεως την θεωρούσα εξ αρχής άνευ λόγου, καθότι συντάσσομαι με ό,τι και ομολόγησα κατά την ημέρα της χειροτονίας μου, δεν έπαψα να συντάσσομαι και ούτε θα πάψω, και σαφώς δεν προσχώρησα σε καμία πλάνη ἡ αίρεση (φεύ!), ώστε να υποβάλω εκ νέου ομολογία για δήθεν επανένταξή μου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκ νεότητός μου ζω και αναπνέω μέσα στην Εκκλησία, με ακλόνητη πίστη στον Τριαδικό Θεό, στο πάνσεπτο Πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της Υπεραγίας Μητρός Του, πίστη που βασίζεται στην Αγία Γραφή, στην Ιερά Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στους Ιερούς Κανόνες και στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων μας. Σύμφωνα λοιπόν με τις προϋποθέσεις αυτών, ασφαλώς ακολουθώ, σέβομαι και υπακούω στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου.

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν ὁμολογία τῆς πίστης στόν Χριστό

KYΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

[:Ματθ.ι΄32-33,37-38,ιθ΄27-30]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

[Υπομνηματισμός των χωρίων της ευαγγελικής περικοπής

της Κυριακής των Αγίων Πάντων]

Αφού απάλλαξε τους μαθητές Του από τον φόβο και την αγωνία που συντάρασσαν την ψυχή τους επειδή προηγουμένως τους είχε ομιλήσει για τους επερχόμενους διωγμούς, τους ενισχύει ενθαρρύνοντάς τους και πάλι με τα ακόλουθα λόγια, εκβάλλοντας τον φόβο με τον φόβο, και όχι μόνο με τον φόβο, αλλά και με την ελπίδα για μεγάλα έπαθλα. Και τους απειλεί με πολλή την εξουσία, προτρέποντάς τους από κάθε άποψη στο να κηρύττουν με παρρησία την αλήθεια και τους λέγει τα εξής: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς(:Μη λογαριάζετε λοιπόν τους διωγμούς και τους κινδύνους, αλλά να λογαριάζετε τις μεγάλες αμοιβές που σας περιμένουν. Καθένας που θα με ομολογήσει ως Σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω και εγώ ως δικό μου πιστό μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς. Εκείνος όμως που θα με αρνηθεί ως Θεάνθρωπο Σωτήρα μπροστά στους ανθρώπους, αυτόν θα τον αρνηθώ κι εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως δικό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς)»[Μτθ.10,32-33].Δεν προτρέπει, λοιπόν, μόνο με τα αγαθά, αλλά και με τα αντίθετα και καταλήγει στα δυσάρεστα. Και πρόσεξε την ακρίβεια των λόγων Του. Δεν είπε «ἐμένα» αλλά «ἐν ἐμοὶ», για να δείξει ότι αυτός που ομολογεί δεν ομολογεί με τη δική του δύναμη, αλλά με τη βοήθεια της χάριτος από τον ουρανό. Για εκείνον που το αρνείται όμως δεν είπε «ἐν ἐμοὶ» αλλά «ἐμένα», διότι αυτός, επειδή στερήθηκε τη δωρεά, Τον αρνείται κατ’ αυτόν τον τρόπο. «Ναι, αλλά για ποιο λόγο κατηγορείται», θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος, «εάν αρνείται τον Χριστό, αφού προηγουμένως τον εγκατέλειψε η θεία χάρη;». Κατηγορείται διότι η εγκατάλειψη αυτή οφείλεται σε εκείνον που τον εγκατέλειψε ο Κύριος εξαιτίας των πονηρών του έργων.

Για ποιον λόγο όμως ο Κύριος δεν αρκείται στη νοερή πίστη, αλλά ζητεί και την δια του στόματος ομολογία; Επειδή θέλει να μας εξασκήσει στην παρρησία και τη μεγαλύτερη αγάπη και την αγαθή διάθεση και να μας ανεβάσει σε πνευματικά υψηλότερο επίπεδο. Γι' αυτό και απευθύνεται προς όλους γενικώς τους ανθρώπους και δεν αναφέρεται μόνο στους μαθητές Του, αλλά ήδη και τους μαθητές αυτών τους καθιστά γενναίους. Πραγματικά, εκείνος που θα μάθει αυτό δεν θα διδάξει μόνο με παρρησία, αλλά και θα υποφέρει τα πάντα εύκολα και με μεγάλη προθυμία.

Ἀσέβειες μὲ τὸν νόμο

Ασέβειες με τον νόμο

Α. Παπαγιάννης, ιατρός

Κατά καιρούς άνθρωποι των ‘γραμμάτων’ και των ‘τεχνών’ (οι όροι χρησιμοποιούνται εντελώς συμβατικά) έχουν καταπιαστεί με θέματα, εικόνες, σύμβολα, πρόσωπα που για μεγάλη μερίδα του χριστιανικού ελληνικού κόσμου έχουν τον χαρακτήρα της ιερότητος και αποτελούν αντικείμενα σεβασμού και λατρείας.

Κάποιοι το κάνουν με την δέουσα προσοχή και τον σεβασμό που αρμόζει σ’ αυτά, κάτι που βρίσκει την ανάλογη αναγνώριση από το αντίστοιχο κοινό (όπως π.χ. η ταινία ‘Ο άνθρωπος του Θεού’ για τον Άγιο Νεκτάριο). Δυστυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις η ενασχόληση παίρνει τη μορφή σάτιρας, παραποίησης, ειρωνείας, συχνά χυδαίας, πάντα εν ονόματι κάποιας ‘τέχνης’ ή ‘ελευθερίας του λόγου’. Συχνά εκδηλώνονται διαμαρτυρίες και καμιά φορά αυτές φθάνουν σε αυτοδικία (τελευταίο παράδειγμα αυτό με τον βουλευτή της ΝΙΚΗΣ Ν. Παπαδόπουλο στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, που ‘φιλοξενούσε’ ασεβείς πίνακες κάποιου ‘καλλιτέχνη’).

Ν' ἁγιάσει τὸ χέρι του

Ν' αγιάσει το χέρι του

(Αριστείδης Δασκαλάκης)

«καὶ ἐγγὺς ἦν τὸ πάσχα τῶν Ἰουδαίων , καὶ ἀνέβη εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς.

καὶ εὗρεν ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς πωλοῦντας βόας καὶ πρόβατα καὶ περιστεράς , καὶ τοὺς κερματιστὰς καθημένους.

καὶ ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ , τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας , καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεε τὸ κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀνέστρεψε» (Ιωαν. 2,13-15)

«Χαμό έκανε ο βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος Βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης με το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ, στην Εθνική Πινακοθήκη σπάζοντας τζάμια και προθήκες.»

Είδηση που ήχησε σαν ουράνια μελωδία στ’ αυτιά μου. Που γλύκανε την ψυχή μου.

«Τα «έργα» που παρουσιάζονται στην περιοδική σας έκθεση, ιδίως το «εικόνισμα η Παναγία με τον Χριστό αγκαλιά» και η χυδαία παραποίηση του Αγίου Γεωργίου, δεν αποτελούν τέχνη. Αποτελούν ευθεία επίθεση στην Πίστη μας, στην πολιτιστική μας ταυτότητα, στις ρίζες του Έθνους μας.» είχε πει μεταξύ άλλων ο βουλευτής.

Θυμάμαι, είχα κληθεί σε μια ιδιωτική κλειστή σύναξη, στην οικία κάποιων αδελφών , ταπεινών αγωνιστών, ανθρώπων ακομμάτιστων, που αναλώνουν τη ζωή τους για Χριστό και Πατρίδα. Θα μας μιλούσε μια ομάδα κάποιων ανθρώπων , που μέχρι τότε δεν γνώριζα , ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που μετείχαν σε κάποιο κίνημα, που σκοπό είχε να ταράξει να νερά της πολιτικής. Αυτό το κίνημα, μέσα πιθανόν από λάθη και ολιγωρίες , έβαλε ξανά το Χριστό στη Βουλή. Το Ευαγγέλιο και την Πατρίδα. Σε εκείνο το σπίτι γνώρισα και τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον «άνεργο» (διατελούντα σε αργία) και ανεμβολίαστο τότε γιατρό. Η καλή απείθεια στο Σύστημα και απολυταρχικό καθεστώς, οδήγησε σε απώλεια βιοτικών πόρων και εργασίας, ένα οικογενειάρχη και πατέρα παιδιών.

Καμία ιδιαίτερη αναφορά απ’ τον γιατρό για τα προσωπικά του. Ταπεινός , οξυδερκής με τη φλόγα μέσα του για Χριστό και Πατρίδα. Πολύ με είλκυσε τότε, ο τρόπος και η στάση του ιατρού.

Ἡρωισμὸς καὶ ὁμολογία.

Ομιλία Γέροντα Αμφιλοχίου για τον ηρωισμό του βουλευτή της Νίκης, Νίκο Παπαδόπουλο, και ότι έπραξε στην Εθνική Πινακοθήκη.

 

Πρὸς τὸν βουλευτὴν καὶ Ὁμολογητὴν Νικόλαον Παπαδόπουλον.

Ἀρχιμανδρίτης Μάξιμος Καραβᾶς

 

16/3/2025

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

 

 

Σ’ αὐτὴν τὴν βλάσφημη ἐποχή

ποὺ ὅλοι τους σωπαίνουν,

ἐτόλμησε ἕνας βουλευτής

πράξη πολλῶν ἐπαίνων.

Τὸ ὄνομά του ἐτίμησε,

Νικόλαος καλεῖται

καὶ μὲ τὴν πράξη του αὐτή

ἀπ’ ὅλους ἐπαινεῖται.

Τὸ βλάσφημο εἰκόνισμα

τῆς μάνας Παναγίας,

ποὺ τόλμησαν καὶ ἔβαλαν

εἰς θέαν δημοσίαν.

Ἔδωσε νίκη στὸ λαό,

ὡς λέει καὶ τὸ ὄνομά του,

καὶ ἔγινε Ὁμολογητής

μὲ τὴν οἰκογένειά του.

Ἐὰν νομίζετε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν σᾶς βλέπει, δὲν σᾶς ἀκούει, καὶ γι΄ αὐτὸ δὲν σᾶς τιμωρεῖ τὴν ὥρα ποὺ Τὸν βλαστημᾶτε, πλανᾶσθε ταλαίπωροι.

Κωφίδης Ευάγγελος

Πρὸς Ἐλπίδα καὶ Στήριξιν τῶν Πιστῶν

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές,

Ὁ Κύριος μᾶς προείπε: «Ἔτι μικρὸν χρόνον τὸ φῶς μεθ᾿ ὑμῶν ἐστι… ἕως τὸ φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς» (Ἰω. 12:35-36). Στὴν ἐποχὴ μας, ποὺ ἡ σκοτία τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς ὑλιστικῆς τρέλας, καὶ τῆς πνευματικῆς τυφλότητος φαίνεται νὰ κυριαρχεῖ, καλούμαστε νὰ σταθοῦμὲ ἀκλόνητοι στὴ φλόγα τῆς πίστεως. Ὁ κόσμος, ὅπως καὶ στὶς ἡμέρες τοῦ Ἡσαΐα, «ἠδυνάτησε νὰ πιστεύσει» (Ἰω. 12:37 : Τοσαῦτα δὲ αὐτοῦ σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν οὐκ ἐπίστευον εἰς αὐτόν), γιατὶ ἐπιλέγει νὰ προσκυνήσει χρυσοὺς μόσχους — εἴτε εἶναι ἡ δύναμη τῶν στρατῶν, ἡ λατρεία τοῦ πλούτου, ἢ ἡ ὑποκρισία τῶν ψευδοποιμένων.

Ὁ Πειρασμὸς τῆς Ἰσχύος καὶ ἡ Προδοσία τῶν Ἀρχόντων

Ὁ Κύριος μᾶς προεῖπε: «Ἔσται καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιοῦς διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσιν διδασκάλους» (Β΄ Τιμ. 4:3). Σήμερα, ἡμέρα πένθους καὶ προβληματισμοῦ, βλέπουμε αὐτοὺς τοὺς καιροὺς νὰ ἐκπληρώνονται μὲ τραγικὴ ἀκρίβεια. Ὁ νέος Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ποὺ ὀρκίσθηκε ἐπὶ τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου, καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ποὺ τὸν ἐχειροτόνησε, ἀμφότεροι προσκυνοῦν τὸ χρυσὸ μόσχο τῆς πολιτικῆς ὁρθότητας, καταπατοῦντας τὶς Ἐυαγγελικὲς ἀρχὲς ποὺ δήθεν ὁρκίστηκαν νὰ διαφυλάξουν.

Ὁ Χρυσὸς Μόσχος τῆς Σύγχρονης Ἀποστασίας

Ὅπως ὁ Ἀαρών σφυρηλάτησε τὸν μόσχο στὴν ἔρημο, ἔτσι καὶ σήμερα οἱ ἄρχοντες σφυρηλατοῦν νέους νόμους ποὺ βεβηλώνουν τὸν γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια, μετατρέποντας τὸ δῶρο τῆς ζωῆς σὲ «ἔκτρωμα» ἀντιχριστιανικῆς ιδεολογίας. Ὁ Πρόεδρος, ποὺ ὑπερασπίσθηκε τὸν «γάμο» ὁμόφυλων καὶ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια, καὶ ἡ προκάτοχός του, ποὺ ἐπὶσημα γιόρτασε αὐτὸ τὸ βδέλυγμα, εἶναι οἱ νέοι προφῆτες τοῦ Βάαλ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ τελευταία πράξη τῆς προκατόχου ἦταν νὰ ἀπαγγείλει τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως στὸν Καθεδρικὸ Ναό — μιὰ βλάσφημη προσποίηση, καθὼς τὸ ἴδιο στόμα ποὺ δοξολογεῖ τὸν Χριστὸ εὐωδιᾶται ἀπὸ τὸν ἔπαινο τῆς ἀνομίας.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θὰ τοὺς ἔλεγε: «Τί κοινὸν φῶς πρὸς σκότος; Πῶς συμφωνήσει Χριστὸς πρὸς τὸν Βελίαλ;» (Β΄ Κορ. 6:15). Ἡ συμμαχία ἀνάμεσα στὴν κρατικὴ ἐξουσία καὶ στήν κρατική εκκλησία ποὺ σιωποῦν ἢ εὐλογοῦν τὰ ἀνοσιουργήματα, εἶναι ὁ σατανικὸς χορὸς ποὺ χορεύει γύρω ἀπὸ τὸν μόσχο τῆς ἀπιστίας.

Ὁ Προδομένος Ὄρκος καὶ ἡ Σιωπὴ τῆς Ἐκκλησίας

Ὁ ὄρκος ἐπὶ τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σύμφωνο μὲ τὸν Θεό, ὄχι θεατρικὴ πράξη. Ὁ Κύριος προειδοποίησε: «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματθ. 10:34). Ἐνῶ οἱ ἄρχοντες προσποιοῦνται ὅτι «προστατεύουν» τοὺς ἀδύνατους, ἀδημονοῦν τὰ ἀδύνατα πνεύματα τῶν ἀθώων παιδιῶν, κατακρίνοντας αὐτοὺς σὲ μία ζωὴ χωρὶς μητέρα ἢ πατέρα.

H παραδειγματικὴ καὶ διδακτικὴ συμπεριφορὰ τοῦ Ὁσίου Παϊσίου ὅταν βλασφημεῖται τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

Εἶναι παραδειγματικὴ καὶ διδακτικὴ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ Ὁσίου Παϊσίου, ἀλλὰ καὶ ἡ φωτισμένη ἐπιχειρηματολογία του, στὴν περίπτωση ποὺ κατέβηκε ὁ ἴδιος στὴ Θεσσαλονίκη (1988) καὶ πρωτοστάτησε σὲ διαδήλωση μπροστὰ σὲ αἴθουσα κινηματογράφου γιὰ νὰ ματαιωθεῖ, ὅπως καὶ ἔγινε, ἡ προβολὴ τῆς βλάσφημης ταινίας τοῦ Σκορτσέζε «Ὁ τελευταῖος πειρασμός», ποὺ βασιζόταν στὸ ὁμώνυμο ἔργο τοῦ Καζαντζάκη.

Διηγεῖται σχετικὰ ὁ βιογράφος του: «Πέρα ἀπὸ τὶς μεμονωμένες ἀντιδράσεις τοῦ εὐσεβοῦς ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀποφασίσθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία συντονισμένη διαμαρτυρία, στὶς 6-7 Νοεμβρίου (ν.ἡ.) τοῦ ἰδίου ἔτους (1988). Ζητήθηκε και ἡ συμμετοχὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ὅμως ἀρκετοὶ ἀντέδρασαν ἀρνητικά. Δὲν θεωροῦσαν καὶ τόσο πνευματικὸ νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τέτοια θέματα λέγοντας ὅτι ἡ περιφρόνησή τους πρὸς τὸ ἔργο γίνεται αἰτία νὰ προβληθῇ λιγώτερο.

Ὁ Γέροντας εἶχε τελείως ἀντίθετη ἄποψη: “Στὴν περίοδο τῆς εἰκονομαχίας”, ἔλεγε “δέκα Χριστιανοὶ ὑπερασπίστηκαν δυναμικὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὴν Χρυσῆ Πύλη καὶ μαρτύρησαν γι᾽ αὐτήν. Τώρα ποὺ βλασφημεῖται τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ δὲν πρέπει νὰ ἀδιαφοροῦμε. Ἂν ζούσαμε τότε ἐμεῖς οἱ “διακριτικοί” καὶ “γνωστικοί” θὰ λέγαμε στοὺς δέκα μάρτυρες: “Ἔτσι δὲν ἐνεργεῖτε πνευματικά· περιφρονεῖστε τὸν Σπαθάριο ποὺ ἀνεβαίνει νὰ γκρεμίσει τὴν εἰκόνα, καὶ ὅταν ἀλλάξη ἡ κατάσταση, θὰ βάλουμε στὴ θέση της ἄλλη εἰκόνα, καὶ μάλιστα πιὸ βυζαντινή. Αὐτὸ εἶναι τὸ φοβερό! Τὴν πτώση μας, τὴν δειλία, τὸ βόλεμά μας τὸ παρουσιάζομε σὰν κάτι ἀνώτερο!”.

Ἦταν «ἀκραῖος» καί «φανατικός» ὁ Ἅγιος Μάρτυς Αἰμιλιανός;

Ἀρχιμανδρίτου Παύλου Ντανᾶ

Ἱεροκήρυκος

15/3/2025

Κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτη (361-363) στή Θρακική πόλη Δορύστολον τῆς Μοισίας, ζοῦσε ἕνας νέος ἄνδρας ὀνόματι Αἰμιλιανός, ὑπηρέτης τοῦ τοπικοῦ ἐπάρχου. Ὅταν ὁ ἀποστάτης Ἰουλιανός ἐπεχείρησε νά ἀφανίσει τό Χριστιανισμό σέ ὅλη τή Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία διά πυρός καί μαχαίρας, ὁ ἀπεσταλμένος του τοποτηρητής Βικάριος, ἔφτασε στό Δορύστολον γιά νά φονεύσει τούς χριστιανούς, ἀλλά δέν βρῆκε οὔτε ἕναν. Περιχαρής γιά τό γεγονός, διοργάνωσε ἕνα μεγάλο συμπόσιο γιά τούς κατοίκους τοῦ Δορυστόλου, δίνοντας μάλιστα ἐντολή νά προσφερθεῖ θυσία στά εἴδωλα. Ἡ παγανιστική ἑορτή συνεχιζόταν νυχθημερόν σέ ὅλη τήν πόλη.

Ἐκείνη τή νύχτα ὁ Ἅγιος Αἰμιλιανός περιφερόταν στούς ναούς τῶν εἰδώλων, στήν ἀγορά καί στούς δρόμους τῆς πόλης συντρίβοντας μέ ἕνα σφυρί ὅλα τά εἴδωλα.

Τήν ἑπομένη μέρα ἡ πόλη συνείχετο ἀπό μεγάλο φόβο. Ὅλοι ἀναζητοῦσαν τόν καταστροφέα τῶν «θεῶν» τους, συνέλαβαν μάλιστα ἕναν χωρικό, ὁ ὁποῖος ἔτυχε νά περάσει ἐκεῖνο τό πρωί ἀπό τό βωμό τῶν εἰδώλων.

Πατάξω τὸν ποιμένα. Τιμὴ στὸ παιδὶ ποὺ τόλμησε νὰ πεῖ ΟΧΙ.

Η έμπνευση του κειμένου είναι μια τιμή στο παιδί, που τόλμησε να πει «ΟΧΙ» στην συμμετοχή του στην πομπή του καρνάβαλου

Κωφίδης Ευάγγελος

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές ἐν Χριστῷ,

Η Γραφή μας φωνάζει με δύναμη: «Πατάξω τὸν ποιμένα (γονέας, δάσκαλος, ιερέας), καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα» (Ζαχ. 13:7). Σήμερα, ὁ ποιμένας δέχεται πληγές ἀπὸ κόσμο ποὺ ἀρνεῖται τὴν ἀλήθεια, καὶ τὰ πρόβατα σκορπίζονται στὸν θόρυβο τῶν ἀνθρώπων ποὺ λένε: «Διαῤῥήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀποῤῥίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν» (Ψαλμ. 2:3). Ἀλλὰ μέσα σ’ αὐτὴν τὴν σύγχυση, ἕνα παιδὶ ἑστάθη σὰν μαρτύριο ζωντανό, ἀρνούμενο νὰ σκύψει τὸν λαιμὸ του στὸν ζυγὸ τῆς ἀπιστίας.

Ναί, βλέπουμε βασιλεῖς καὶ ἀρχηγούς, σύγχρονες ἐξουσίες, νὰ συναθροίζονται κατὰ τοῦ Κυρίου (Ψαλμός 2:2), προωθώντας νόμους ποὺ σπέρνουν σκότος ἀντὶ φωτός. Ἀλλὰ τὸ μικρὸ αὐτὸ παιδί, μέσα στὸ σχολείο, στὴν τάξη ποὺ γίνεται ἐπίπεδο μάχης γιὰ τὴ ψυχή του, εἶπε «ὄχι». Ὄχι στὴν συμμετοχὴ σὲ ὅ,τι διαψεύδει τὴν ἁγιότητά του. Ὄχι στὴν πράξη ποὺ θὰ λέγει ψέματα στὴν καρδιά του, πράγματι, θὰ «στεναχωρήσει τὸν Χριστό».

Ὅταν ἕνα παιδὶ ἀρνηθεῖ νὰ ὑπακούσει στὴν «παρέλαση τοῦ καρναβαλιού», δὲν λέει απλῶς «ὄχι» σε μιὰ δραστηριότητα· λέει «ναί» στὴν ἀλήθεια ποὺ «ὁ κόσμος μισεῖ» (Ἰωάν. 15:19). Τὸ «ὄχι» αὐτό εἶναι σπινθῆρας ἀντίστασης στὸ σκοτάδι, μαρτυρία πὼς ἡ πίστη δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ ζωὴ ποὺ θὰ πονέσει γιὰ νὰ ζήσει. Ἀλλὰ τί πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ αὐτὸ τὸ παιδί; Πῶς νὰ τὸ στηρίξουμε μπροστὰ στὴν πίεση τῶν συμμαθητῶν, τῶν δασκαλῶν, ἢ καὶ τῶν νόμων ποὺ ἐπαναστατοῦν κατὰ τοῦ Κυρίου;

Περί Ὁμολογίας Χριστοῦ

❈ Ἐδῶ σήμερα δέν τολμᾶμε νά κάνουμε κάτι πού θά μᾶς ἐκθέσει στούς ἄλλους ὡς Χριστιανούς, τόν σταυρό μας ἄς ποῦμε ἔξω ἀπό μιά Ἐκκλησία. «Γιατί», λέει, «θά μοῦ ποῦνε λόγια…».

Σημαία μας, ποὺ ἐβάφη μὲ τὸ αἷμα Του, ὁ Τίμιος Σταυρός.

«Ο Χριστός είναι ο ανίκητος αρχιστράτηγος μας.

Σημαία μας, που εβάφη με το αίμα Του, ο Τίμιος Σταυρός.

Και σάλπιγξ, που μας καλεί στη μάχη, το κήρυγμα του Ευαγγελίου...

῞Ολοι να καταλάβουμε τον προορισμό μας· να γίνουμε αγωνισταί,να πολεμήσουμε για την πίστη μας, για τη δόξα του Θεού μας, για το Ευαγγέλιο· και τότε ο Κύριος Ιησούς Χριστος θα είναι μαζί μας εις αιώνας αιώνων· αμήν»

(Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, Ομιλία Ιερό Ναό Αγ. Τριάδος Αμπελοκήπων – Αθηνών 2-9-1962)

 πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/09/blog-post_541.html

Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος ὡμολόγει τὴν Πίστιν του εἰς τοὺς ἀλλοθρήκους

Ο Άγιος Φιλούμενος ωμολόγει την Πίστιν του εις τους αλλοθρήκους

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Συνομιλώντας πριν πολλά χρόνια με κάποιον, που ως Αγιοταφίτης Ιερομόναχος είχε συλλειτουργήσει με τον Άγιο Φιλούμενο του Φρέατος του Ιακώβ, ζήτησα να μάθω κάτι για τον Άγιο. Αυτή η συνομιλία είχε γίνει πολύ πριν την αγιοκατάταξη του Αγίου Φιλουμένου του Κυπρίου.

Για τον Άγιο Φιλούμενο γνώριζα μόνο εκείνα που είχαν γραφεί στον Τύπο το έτος 1979 για το μαρτύριό του. Ζητώντας λοιπόν να μάθω περισσότερα για τον Άγιο Φιλούμενο, ο συνομιλητής μου απάντησε με απλότητα τα εξής : «Ήταν πολύ ταπεινός άνθρωπος… Να όταν έλεγε για παράδειγμα στα ειρηνικά το ‘’Ειρήνη πάσι’’, τό έλεγε μου είπε πολύ απλά, χωρίς το μουσικό ηχόχρωμα και χαμηλόφωνα». Το τόνισε ιδιαιτέρως, «Ήταν πολύ ταπεινός».

Και αμέσως ο συνομιλητής μου άλλαξε ύφος προσθέτοντας, «πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι». Ζήτησα να μάθω τι εννοεί. «Να», μου είπε, με πιο έντονο ύφος, αλλά και με θαυμασμό τα εξής : «Όταν πήγαινε στην αγορά, δεν φοβόταν. Ομολογούσε την Πίστη του στους Μουσουλμάνους και στους Εβραίους. Δεν φοβόταν. Πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι».

Ο θαυμασμός του συνομιλητή μου ήταν ολοφάνερος, για το ομολογιακό κάλλος του Αγίου Φιλουμένου. Είναι μεγάλος σταυρός όντως, η ομολογία της Πίστης εν μέσω αλλοθρήσκων.

Μνήμη τοῦ ἁγίου Ἔρωτος τοῦ ὁμολογητοῦ καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ

25 Ιούνιου.Μνήμη του αγίου Έρωτος του ομολογητού του Χριστού, τελειωθέντος στην εξορία

Ἐρῶν ὑπῆρχεν οὐρανῶν κάλλους Ἔρως,

Πρός οὓς μεταστάς, ὥσπερ ἦρα χαιρέτω.

Οι Άγιοι Ορέντιος, Φαρνάκιος, Έρωτας, Φίρμος, Φιρμίνος, Κυριάκος, και Λογγίνος ήταν αδέλφια, ξακουστά για την ανδρεία τους και υπηρετούσαν στρατιώτες στη Θράκη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (301).

Σε κάποια μάχη με τους Σκύθες, ο Ορέντιος κατόθρωσε να σκοτώσει τον σκληρό και γενναίο αρχηγό τους, Μαραρών. Για το κατόρθωμά του αυτό τιμήθηκε, αλλά συγχρόνως προσκλήθηκε να συμμετάσχει στις θυσίες προς τα είδωλα, που θα προσφέρονταν για τη νίκη του. Ο χριστιανός ήρωας αρνήθηκε ρητά, και διακήρυξε ότι αυτός ένα Θεό αληθινό αναγνωρίζει και λατρεύει, τον Θεό των χριστιανών. Βέβαια δεν τον τιμώρησαν αμέσως, χάρη του ανδραγαθήματός του. Αλλά μαζί με τα έξι αδέλφια του, τους έστειλαν δυσμενή μετάθεση στην Αρμενία.

Ἡ Δικτατορία τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας δείχνει τὰ σάπια δόντια της

Η Δικτατορία της πολιτικής ορθότητας δείχνει τα σάπια δόντια της

Χαράλαμπος Άνδραλης

Είναι γνωστό ότι τα αστυνομικά τμήματα είναι υποστελεχωμένα, καθώς μεγάλος αριθμός αστυνομικών, φρουρεί πολιτικά πρόσωπα, μεγαλοδημοσιογράφους και άλλες προσωπικότητες, με συνέπεια η εγκληματικότητα να έχει χτυπήσει κόκκινο και οι απλοί πολίτες να αισθάνονται απροστάτευτοι.

Κι όμως, υπήρξε μία περίπτωση ενός «εγκλήματος» που κινητοποιήθηκε ικανοποιητικός αριθμός αστυνομικών για να συλληφθεί ο «δράστης». Ένας πολίτης από τη Θεσσαλονίκη, ο Ν.Μ., θέλησε να ασκήσει το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι και να διοργανώσει μία ειρηνική διαμαρτυρία υπέρ της παραδοσιακής οικογένειας. Η συγκέντρωση απαγορεύτηκε ως επικίνδυνη και ο διοργανωτής συνελήφθη στην οικία του και παρέμεινε ένα σαββατοκύριακο στα κρατητήρια, περιμένοντας να περάσει από την αυτόφωρη διαδικασία.

Την ίδια στιγμή που ο κατηγορούμενος βρισκόταν στα κρατητήρια, στη Θεσσαλονίκη παρέλασαν υπερήφανα προσωπικότητες παγκοσμίου βεληνεκούς, όπως ο αμερικανός έπαρχος της Ελλάδος Τζορτζ Τσούνης, γνωστός για την αγάπη του στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και στην ΑΕΚ, στο γήπεδο της οποίας παρευρίσκεται συχνά παρέα με τον τοπικό Μητροπολίτη και πανηγυρίζουν τα γκολ της ομάδας τους. Μαζί του ήταν ο οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης, από τους βασικούς προωθητές της ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντας στην Ελλάδα και ο Άλμπερτ Μπουρλά CEO της PFIZER, πρωταγωνιστής της εμβολιαστικής φρενίτιδας με τις ατελείωτες δόσεις, των προηγούμενων ετών.