Περί Θείας Ἐγκαταλείψεως

❈ Ὁ Θεός ποτέ δέν μᾶς ἐγκαταλείπει, τό λέει στήν Ἁγία Γραφή «οὐ μή σε ἀνῶ οὐδ᾿ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω» (Ἑβρ. 13,5). Δέν θά σέ ἀφήσω οὔτε θά σέ ἐγκαταλείψω ποτέ.

Ἀλλά τί συμβαίνει; Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ὑπερηφανεύεται, τότε στήνει ἕνα τεῖχος πού τόν χωρίζει ἀπό τόν Θεό καί βιώνει αὐτή τήν ἀπομόνωση, στήν ὁποία ὁ ἴδιος ἔχει βάλει τόν ἑαυτό του, ὡς ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά στήν πραγματικότητα ὁ ἴδιος ἔχει ἀπομονωθεῖ καί ἔχει φύγει ἀπό τόν Θεό.

Ὁ Θεός, ὁ ἥλιος, πού εἶναι πανταχοῦ παρών, ὑπάρχει… καί ἐκεῖ ὑπάρχει… καί δίπλα του εἶναι, ἀλλά ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος ἔχει περιχαρακωθεῖ μέ τό τεῖχος τῆς ὑπερηφάνειας, τοῦ ἐγωισμοῦ, δέν ἐπιτρέπει στόν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης νά τόν φωτίσει καί νά τόν ἀναζωογονήσει.

Ἡ θεοεγκατάλειψις ὡς αἵρεσις κατὰ τοὺς Ἕλληνας Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ θεοεγκατάλειψις ὡς αἵρεσις κατὰ τοὺς Ἕλληνας Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ κ. Εὐλαλίου Θωμαΐδη, Θεολόγου

Ἡ ὑποστατικὴ ταυτότητα τῶν δύο φύσεων, ἡ ὁποία ὑπάρχει στὴ σύνθετη ὑπόσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καὶ ἡ ταυτότητα τῆς βουλήσεως τῶν τριῶν θείων ὑποστάσεων, ἡ ὁποία ὑπάρχει ἐντός τῆς Ἁγίας Τριάδος, καταλύεται, ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν ἀρειανικὴ θεωρία τῆς ὑποταγῆς τοῦ Υἱοῦ στὸν Πατέρα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ σχετικὰ σύγχρονη θεωρία τῆς θεοεγκατάλειψης, τουλάχιστον ἔτσι ὅπως ἐκφράστηκε ἀπὸ τὸν J. Moltmann. Ἡ προαναφερθεῖσα θεολογικὴ ἄποψη, προκειμένου νὰ ἑρμηνεύσει μὲ κάποιον τρόπο τὴν ὀδύνη τῶν αἱματηρῶν πολεμικῶν συγκρούσεων ἐκείνης τῆς ἐποχῆς (Παγκόσμιοι πόλεμοι), ὑποστηρίζει πὼς ὁ Θεὸς συμμετέχει στὸ πάθος καὶ τὴν ὀδύνη ὁλόκληρου τοῦ κτιστοῦ κόσμου. Ὁ J. Moltmann θεωρεῖ πὼς ἡ ἀπόλυτη ἀπάθεια τοῦ Θεοῦ εἶναι μία ἐπιρροὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ φιλοσοφία, ἡ ὁποία ἔκανε λόγο περὶ ἑνὸς πρώτου ἀναιτίου αἰτιώδους ὑπερκείμενου ὄντος, τὸ ὁποῖο δὲν ἐπιθυμεῖ κάτι ἀπὸ τὰ αἰτιατὰ ὄντα, καὶ τὸ ὁποῖο δὲν ἀγαπᾶ κάτι ἄλλο πέραν τοῦ ἑαυτοῦ του, ἐφόσον αὐτὸ ὑπάρχει ὡς πλῆρες, μὴ ἔχοντας, δηλαδή, καμία δυνατότητα πρὸς πραγματοποίηση, καθότι αὐτὸ εἶναι μόνο ἐνέργεια καὶ ὄχι δυνάμει, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει, μὲ τὴ σειρά του, ὅτι στὴν ἄκτιστη θεότητα δὲν ὑπάρχει κάτι ἀνεκπλήρωτο, δηλονότι κάποια ἰδιότητα ποὺ αὐτὴ νὰ μὴν τὴν κατέχει ἐξ ἀρχῆς.

Ὁ προαναφερθείς προτεστάντης θεολόγος, λοιπόν, θεωρεῖ τὸ Θεὸ ἀπαθῆ, λόγω τῆς ὀντολογικῆς του τελειότητας, ἀλλὰ ὄχι μὲ τρόπο ἀπόλυτο καὶ ἀμετάβλητο, καθὼς ὁ Θεὸς εἶναι συνάμα καὶ «ἐμπαθής», ἕνεκα τῆς ὑπέρμετρης ἀγάπης του, τὴν ὁποία δείχνει καὶ μεταδίδει πλουσιοπάροχα πρὸς τὰ κτίσματά του. Τὴ στιγμή, λοιπόν, τοῦ πάθους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατὴρ ἐγκαταλείπει τὸν Υἱὸ του ἐπάνω στὸ Σταυρό, ὑποφέροντας τοιουτοτρόπως τόσο ὁ Πατὴρ ὅσο καὶ ὁ Υἱὸς ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἐπώδυνο ἀποχωρισμὸ[1].

Πότε καί πῶς μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεός Ε΄, Ἁγίου Ἀναστασίου Σιναΐτου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

25. Πότε καί πῶς μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεός Ε΄, Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου, 11-12-19, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: Τί σημαίνει "ἡ ἐκ Θεοῦ τιμωρία"

Αγ. Κυρίλλου Αλεξανδρείας – Η εκ Θεού τιμωρία σημαίνει την εκ Θεού εγκατάλειψη.

(απόσπασμα από την Ερμηνεία εις τον Ησαΐαν)

Ερμηνεύοντας το Ησαΐας 1.8: «ἐγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιὼν ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηράτῳ, ὡς πόλις πολιορκουμένη·»

ο Άγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας λέγει˙

Ελεεινή η κατάσταση. Πως δηλαδή δεν είναι άξια για θρήνους και κραυγές; Γιατί εκείνη που ήταν κόρη στο παρελθόν και είχε τιμηθεί με αυτή την ονομασία και ήταν κατά κάποιο τρόπο κάτω από την προστασία του φιλοστοργότατου Πατέρα, του Θεού, εκείνη που μεθούσε από την φροντίδα και την αγάπη του και ήταν στεφανωμένη από αυτόν με ατέλειωτες τιμές και δόξες και νικούσε εκείνους που την αντιμάχονταν και αποτελούνταν από το αμέτρητο πλήθος εκείνων που κατοικούσαν σ’ αυτήν, η παμμακάρια και περιβόητη Σιών, δηλαδή η Ιερουσαλήμ, λέγει ότι θα εγκαταλειφθεί, δηλαδή θα γίνει έρημη.

Δίχως Θεὸν ὅλα καταστρέφονται. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

 Δίχως Θεὸν ὅλα καταστρέφονται

   Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

 Στήν ἐποχή μας ἔχουν αὐξηθεῖ ὅλα τά ἀρνητικά φαινόμενα τῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία ἔχει γίνει πραγματική ζούγκλα. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐγκαταλείψει τίς ἠθικές ἀρχές καί ζοῦν μέ τρόπο ἁμαρτωλό καί παράνομο.
Ἡ ἀδικία, ἡ κλοπή, τό συμφέρον, ἡ δολοπλοκία, ἡ διαφθορά, ἀλλά καί ἡ φιληδονία, ἡ σαρκολατρία, ἡ ἀνηθικότητα, ἡ συκοφαντία, ἡ κατεδάφιση τοῦ Ἔθνους, ἡ ἄρνηση τῶν συμβόλων, ἡ περιφρόνηση τῆς ἱστορίας καί τῆς παράδοσης, ἡ περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν κληρικῶν της εἶναι μερικά ἀπό τά χαρακτηριστικά τους.
Πολλοί νομίζουν ὅτι ἡ κακοδαιμονία, πού παρατηροῦμε στήν κοινωνία μπορεῖ νά ἐκλείψει, ἄν ψηφιστοῦν αὐστηροί νόμοι, πού θά ἀναγκάζουν τούς πολίτες νά ἔχουν καλή συμπεριφορά καί νά εἶναι δίκαιοι. Πρόκειται προφανῶς γιά πλάνη. Ἡ κοινωνία θά βελτιωθεῖ, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἀποδεχτοῦν τίς ἠθικές ἀρχές καί τίς ἔχουν καθημερινό ὁδηγό στή ζωή τους.Ὅταν θά εἶναι δίκαιοι καί ἔντιμοι ὄχι γιατί τό ζητοῦν οἱ νόμοι, ἀλλά γιατί αὐτό ὑπαγορεύει ἡ ἠθική τους συνείδηση.

Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: Τί σημαίνει "ἡ ἐκ Θεοῦ τιμωρία"

Αγ. Κυρίλλου Αλεξανδρείας – Η εκ Θεού τιμωρία σημαίνει την εκ Θεού εγκατάλειψη.
(απόσπασμα από την Ερμηνεία εις τον Ησαΐαν)

Ερμηνεύοντας το Ησαΐας 1.8: «ἐγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιὼν ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηράτῳ, ὡς πόλις πολιορκουμένη·»

ο Άγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας λέγει˙

Ελεεινή η κατάσταση. Πως δηλαδή δεν είναι άξια για θρήνους και κραυγές; Γιατί εκείνη που ήταν κόρη στο παρελθόν και είχε τιμηθεί με αυτή την ονομασία και ήταν κατά κάποιο τρόπο κάτω από την προστασία του φιλοστοργότατου Πατέρα, του Θεού, εκείνη που μεθούσε από την φροντίδα και την αγάπη του και ήταν στεφανωμένη από αυτόν με ατέλειωτες τιμές και δόξες και νικούσε εκείνους που την αντιμάχονταν και αποτελούνταν από το αμέτρητο πλήθος εκείνων που κατοικούσαν σ’ αυτήν, η παμμακάρια και περιβόητη Σιών, δηλαδή η Ιερουσαλήμ, λέγει ότι θα εγκαταλειφθεί, δηλαδή θα γίνει έρημη.