Κενοδοξία: Ἀπόγονος τῆς ἀπιστίας

Κενοδοξία: Ἀπόγονος τῆς ἀπιστίας – 1ον

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ ἄνθρωποι ἔχουν τὴ μεγάλη ἀδυναμία νὰ ἀποκτήσουν καλὴ φήμη, νὰ γίνουν πρόσωπα θαυμασμοῦ καὶ νὰ τοὺς ἐκτιμοῦν οἱ συνάνθρωποί τους. Ἐπιθυμοῦν τὴν ἀναγνώριση, τὶς τιμὲς καὶ τοὺς ἐπαίνους καὶ γιὰ τὰ ἔργα τους ἀκόμα, ποὺ εἶναι κατακριτέα!

Μὲ τὴ φαντασία τους μεγαλώνουν τὰ ἀσήμαντα καὶ δὲν ἔχουν τὴ στοιχειώδη αὐτογνωσία. Ἐπιδιώκουν τὴ δόξα χωρὶς νὰ τοὺς πρέπει, λησμονώντας ὅτι ἡ δόξα ποὺ προέρχεται ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς ἀνθρώπους διαρκεῖ λίγο καὶ παρομοιάζεται μὲ τὸ ἄνθος τοῦ χορταριοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέει ὅτι «ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι σὰν τὸ χορτάρι, καὶ ἡ δόξα τους σὰν τὸν ἀνθὸ τοῦ χορταριοῦ. Μόλις ξεραίνεται τὸ χορτάρι, μαζί του πέφτει καὶ ὁ ἀνθός του»1.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δόξα, δηλαδὴ καλὴ φήμη καὶ οἱ γνωστοί του τὸν ἐκτιμοῦν καὶ τὸν θαυμάζουν, ἀντιμετωπίζει κινδύνους, λύπες καὶ πολλὲς φροντίδες καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἡσυχάσει. Συχνὰ θλίβεται, γιατί ἐκεῖνοι ποὺ τὸν πλησιάζουν δὲν ἔχουν ἦθος καὶ οἱ σκοποί τους εἶναι ἰδιοτελεῖς. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Καὶ ἂν ἀκόμα ἔχει νὰ παρουσιάσει ἄπειρα κατορθώματα αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, δύσκολα εἰσέρχεται στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Γιατί συνήθως τίποτα δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ παρεκκλίνει ἀπὸ τὸ σωστὸ τόσο πολύ, ὅσο ἡ δόξα ποὺ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς πολλούς, γιατί κάνει τοὺς ἀνθρώπους δειλούς, ἀγενεῖς, κόλακες, ὑποκριτές»2.

Στήν πνευματική ζωή ὁ πρῶτος ἀπ' ὅλους καί ὁ πιό ἐπικίνδυνος εἶναι ὁ σκόπελος τῆς κενοδοξίας

Στὴν πνευματικὴ ζωὴ ὁ πρῶτος ἀπὸ ὅλους καὶ ὁ πιὸ ἐπικίνδυνος εἶναι ὁ σκόπελος τῆς κενοδοξίας, σκόπελος περισσότερο ἐπικίνδυνος καὶ φοβερότερος ἀπὸ τὶς Σειρῆνες, τὰ γνωστὰ τέρατα ποὺ ἔπλασαν μὲ τὴ φαντασία τους οἱ ἀρχαῖοι μυθοπλάστες ποιητές.

Λόγος περί κενοδοξίας

"Ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μέν σέβεται τον Θεόν, αλλά στην πραγματικότητα επιζητεί να αρέση στους ανθρώπους και όχι στον Θεόν.

Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος.

Δέν ἔχουμε ἀληθινή μετάνοια...

Ὁ ἄλλος περνάει ἔξω ἀπ’ τήν Ἐκκλησία καί κοιτάει γύρω νά δεῖ ἄν δέν τόν βλέπουν, νά κάνει τόν σταυρό του. Γιατί τό κέντρο εἶναι ὁ ἑαυτός μας, νά μήν μᾶς εἰρωνευτοῦν ἤ νά μήν μᾶς κοροϊδέψουν ὅτι εἴμαστε «χριστιανούληδες» καί τοῦ κατηχητικοῦ. Ἐνῶ ἕνας ἄθεος τό λέει καί τό καυχιέται κιόλας. Δέν ντρέπεται νά πεῖ ὅτι εἶναι ἄθεος.

Ἐμεῖς δηλαδή γιατί ντρεπόμαστε; Γιατί μᾶς πονάει ἡ εἰρωνεία.

Ἡ ἄσκηση τῆς ἀρετῆς νά γίνεται κρυφά_Τί εἶναι κενοδοξία καί τί ἀνθρωπαρέσκεια. Ἀπό ποῦ γεννιέται ἡ κενοδοξία, ποιά κακά προκαλεῖ καί πῶς νικιέται. Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἄσκηση τῆς ἀρετῆς νά γίνεται κρυφά_Τί εἶναι κενοδοξία καί τί ἀνθρωπαρέσκεια. Ἀπό ποῦ γεννιέται ἡ κενοδοξία, ποιά κακά προκαλεῖ καί πῶς νικιέται.

 Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Λόγος εἰς τήν Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Μαρκ. ι´ 32-45)

Η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένα γεγονός τόσο αξιοθαύμαστο, όσο είναι τα θαύματα κι η Ανάστασή Του. Είναι το θαύμα των θαυμάτων. Φόρεσε το στενόχωρο ανθρώπι­νο σώμα σαν σκλάβος κι έγινε Δούλος των δούλων Του.

Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι; Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες.Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο. Ο Κύριος Ιησούς επομένως διατύπωσε τη διδασκαλία Του για την ταπείνωση με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, τόσο με το λόγο όσο και με το έργο, με το παράδειγμά Του.Έτσι κανένας δε θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει την ανυπολόγιστη κι αναπόδραστη σπουδαιότητα της ταπείνωσης στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτός είναι ο λό­γος που εμφανίστηκε μ’ ένα θνητό ανθρώπινο σώμα, όπως εκείνο που είχε ο Αδάμ μετά την τιμωρία του για την αμαρτία και την πτώση του. Ο αναμάρτητος Κύ­ριος και Δημιουργός των φωτεινών και αστραπόμορφων χερουβίμ, ενδύθηκε τη βαριά και τραχιά στολή ενός καταδικασμένου αμαρτωλού. Δεν είναι από μόνο του αυτό ένα μέγιστο και σαφές μάθημα ταπείνωσης, που πρέπει να μάθει κάθε αμαρτωλός; Ο Κύριος επανέλαβε το μάθημα αυτό με το να γεννηθεί σ’ ένα ποιμενικό σπήλαιο κι όχι σε βασιλικό παλάτι· με το να κάνει συ­ντροφιά με τους φτωχούς και τους περιφρονημένους αμαρτωλούς· με το να πλύνει τα πόδια των μαθητών Του· με το να υποστεί θεληματικά τα πάθη και τελικά να σταυρωθεί· με το να πιει το πικρότερο ποτήρι των βα­σάνων ως την τελευταία σταγόνα.

Οι άνθρωποι βρήκαν πως το μάθημα της ταπείνω­σης είναι το δυσκολότερο που θα μπορούσαν να μάθουν και να εγκολπωθούν. Ακόμα κι οι ίδιοι οι μαθητές του Χριστού, που ζούσαν με τον πράο και ταπεινό Κύριο κα­θημερινά, αδυνατούσαν να κατανοήσουν την πραότητά Του και να μιμηθούν την ταπείνωσή Του. Η αποκλει­στική ενασχόλησή τους με τον εαυτό τους και την κα­τάστασή τους, με τη δόξα και την αναμενόμενη ανταμοι­βή τους, αποκαλύφτηκε ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές, όταν τέτοια πράγματα δεν έπρεπε ούτε καν να τα σκέφτονται. Οι αδυναμίες τους αυτές όμως φάνηκαν τέτοιες στιγμές με την πρόνοια του Θεού, ώστε οι επερχόμενες γενιές να δουν όλες αυτές τις ανεπάρκειες, κα­θώς και τις αμαρτωλές πτώσεις και τη μηδαμινότητα της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, όταν για παράδειγμα ο Κύ­ριος είπε τα σκληρά λόγια για τους πλουσίους, πως: «ευκοπώτερόν εστι κάμηλον διά τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν», ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο για την ανταμοιβή που περίμενε τον καθένα από τους αποστόλους: «τι άρα έσται ημίν;» (Ματθ. ιθ'24, 27).

Ἐσύ πού εἶσαι πηλός, γιατί κενοδοξεῖς;

Κάποιος ρώτησε ἕναν Γέροντα:

«Τί νά κάνω πού ἡ κενοδοξία μου μέ θλίβει;»

Καί τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Γέροντας:

«Καλά κάνεις, μιά καί σύ ἔκανες τόν οὐρανό καί τή γῆ».

Ἡ πολυτέλεια τῶν ἐνδυμάτων εἶναι αἰτία πολλῶν κακών – Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Η πολυτέλεια των ενδυμάτων είναι αιτία πολλών κακών και γι’ αυτό όλοι οι κληρικοί δεν πρέπει να ντύνονται πολυτελώς.

Ως τώρα υπέθεσα ότι η πολυτέλεια των ενδυμάτων είναι απλή ματαιότητα˙ αλλά φοβάμαι πως αυτή είναι κατ’ εξοχήν η τροφός της κενοδοξίας και η μητέρα της υπερηφανείας, η οδός της πορνείας και προαγωγός όλων σχεδόν των παθών. Είπα ότι είναι τροφός και μητέρα της κενοδοξίας και της υπερηφανείας, γιατί η ψυχή εκ φύσεως έχει συνήθεια να σχηματίζεται εσωτερικά μαζί με το σώμα˙ και αν το σώμα, παραδείγματος χάριν, ντύνεται ταπεινά, ταπεινώνεται και αυτή μαζί˙ αν όμως το σώμα ντύνεται ματαιόδοξα και υπερήφανα, ματαιοδοξεί και αυτή μαζί και υπερηφανεύεται, σύμφωνα με τον Ιωάννη της Κλίμακος που γράφει: «Η ψυχή εξομοιώνεται με ό,τι ασχολείται και λαμβάνει τον τύπο και την μορφή αυτών, τα οποία πράττει». (Λόγ. κε’ περί ταπειν.)˙ και είπα ότι είναι και οδός προς την πορνεία, γιατί ο μέγας Βασίλειος λέει: «Το να ασχολήται κανείς με τα μαλλιά και τα ενδύματα περισσότερο από όσο χρειάζεται αυτό είναι μία φροντίδα ή των ταλαιπώρων ή των αδίκων, σύμφωνα με τον λόγο του Διογένη» (Μέγ. Βασιλ. Λόγος προς τους νέους).

Αλλά πώς κατανοείς, αδελφέ, την αδικία, την πορνεία ή την μοιχεία και πώς τη δυστυχία; Εγώ το εξηγώ με τη δυσφημία και ερεύνησε και εσύ ο ίδιος, ή καλλίτερα, άκουσε τον ίδιο τον Βασίλειο, ο οποίος το ερμηνεύει πιο κάτω προσθέτοντας: «Επομένως, το να είναι κάποιος και να ονομάζεται καλλωπιστής εξ ίσου νομίζω ότι πρέπει να θεωρήται και από σας αισχρό πράγμα, όπως η πορνεία και η επιβουλή των ξένων γάμων» (Μεγ. Βασιλ. εις τους νέους).

Ἡ ὕπουλη καὶ δυσδιάκριτη κενοδοξία (ἀπόσπασμα) , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ κενοδοξία ὡς βάση τῆς ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν στὴν οἰκογένεια καὶ στὸ σχολεῖο, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

 ΟΜΙΛΙΑ_Ἡ κενοδοξία ὡς βάση τῆς ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν στὴν οἰκογένεια καὶ στὸ σχολεῖο, Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου-Περί κενοδοξίας καὶ πὼς πρέπει οἱ γονεῖς νὰ ἀνατρέφουν τὰ τέκνα τους (Α' μέρος), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου,

Ἡ κενοδοξία Α' ὁμιλία , Ἀρχιμ. Σἀββα Ἁγιορείτου

Ἐρωτήματα στὴν περὶ κενοδοξίας ὁμιλία (Α' μέρους), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

«Τί νά κάνω πού ἡ κενοδοξία μου μέ θλίβει;».

236.

Κάποιος ρώτησε έναν Γέροντα:

«Τι να κάνω που ή κενοδοξία μου με θλίβει;».

Και του απαντά ο Γέροντας: «Καλά κάνεις, γιατί εσύ δημιούργησες τον ουρανό και τη γη».

Και απ’ αυτό κατανύχτηκε ο αδελφός και έβαλε μετάνοια λέγοντας: «Συγχώρεσε με, γιατί τίποτε τέτοιο δεν έκανα».

Ὁ διάβολος μᾶς πολεμάει πολὺ μὲ τὴν κενοδοξία , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

ΕΡΩΤΉΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΊ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ ΟΜΙΛΙΑ.! (Α' και Β ΜΈΡΟΣ).

 

Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου:Ἀλαζονεία καί κενοδοξία. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ[:Λουκ. 18, 9-14]

Πνευματικά θησαυρίσματα από ομιλίες του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΙ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ

Αν θέλεις να συνετίσεις έναν υπερήφανο άνθρωπο, μη μεταχειριστείς πολλά λόγια. Θύμισέ του μόνο την ανθρώπινη φύση του και τη ρήση του σοφού Σειράχ: «Τί ὑπερηφανεύεται γῆ καὶ σποδός;(:Γιατί έχει τόση αλαζονεία και υπερηφανεύεται ο άνθρωπος, που είναι χώμα και στάχτη;)»[Σοφία Σειράχ 10,9]. Κι αν εκείνος σου πει ότι χώμα και στάχτη θα γίνει μετά τον θάνατό του, δώσε του να καταλάβει ότι και τώρα, που ζει δεν είναι τίποτα περισσότερο. Ας μην ξεγελιέται, βλέποντας την ομορφιά του· έχοντας την υγεία του, νιώθοντας τη δύναμη του, απολαμβάνοντας τις χαρές της σύντομης επίγειας ζωής. Χώμα και στάχτη είναι, «αφού, και όσο ακόμα ζει, αρχίζει η φθορά του»[Σοφ.Σειρ.10,9: «Ὅτι ἐν ζωῇ ἔῤῥιψα τὰ ἐνδόσθια αὐτοῦ(:Διότι του υπερήφανου ανθρώπου, ενόσω ακόμη ζούσε, έριξα κάτω τα εντόσθιά του)»].

Ας παρατηρήσει ο καθένας μας, πόσο ασήμαντη είναι η ύπαρξή μας. Ας μην περιμένει τη μέρα του θανάτου του, για να συνειδητοποιήσει τη μηδαμινότητά του. Ας την αντιληφτεί από τώρα, στρέφοντας φιλοσοφημένα τη σκέψη του μέσα του και γύρω του, στον εαυτό του και στους άλλους. Ας μη χάσει, όμως, το θάρρος του, διαπιστώνοντας την ανθρώπινη φθαρτότητα, ο Θεός δεν έκανε έτσι τα πράγματα επειδή μας μισεί, αλλά απεναντίας επειδή μας αγαπά και νοιάζεται για μας. Με αυτόν τον τρόπο μας παρέχει πολλές αφορμές για να γινόμαστε ταπεινοί. Αλήθεια, αν ο άνθρωπος, παρόλο που είναι πλασμένος από το χώμα της γης, τόλμησε να πει «Θα ανέβω στον ουρανό» [βλ. Ησ. 14,13-16: «Σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου, καθιῶ ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς Βοῤῥᾶν, ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ,νῦν δὲ εἰς ᾅδην καταβήσῃ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς. οἱ ἰδόντες σε θαυμάσονται ἐπὶ σοὶ καὶ ἐροῦσιν· οὗτος ὁ ἄνθρωπος ὁ παροξύνων τὴν γῆν, ὁ σείων βασιλεῖς;(:Εσύ λοιπόν όταν ζούσες, είπες με τον νου σου: ’’Θα ανεβώ στον ουρανό, επάνω στα αστέρια του ουρανού θα στήσω τον θρόνο μου, θα καθίσω ένδοξος βασιλιάς σε όρος υψηλό, στα όρη τα υψηλά, που βρίσκονται προς τον Βορρά. Θα ανεβώ’’, είπες, ‘’επάνω από τα σύννεφα, θα γίνω όμοιος προς τον Ύψιστο Θεό’’. Τώρα ιδού, θα κατεβείς στον άδη, στα βάθη, όπου υπάρχουν τα θεμέλια της γης. Οι άνθρωποι, οι οποίοι θα δουν το κατάντημά σου, θα καταπλαγούν και θα πουν: ’’αυτός λοιπόν είναι ο άνθρωπος που ανετάρασσε και τρομοκρατούσε την οικουμένη, συγκλόνιζε και κατεκρήμνιζε τους βασιλείς;’’»],πού θα έφτανε με το λογισμό του αν δεν τον συγκρατούσε σαν χαλινάρι η αδύναμη φύση του;.

Ἡ κενοδοξία μπαίνει ἀδιόρατα -Νά εἴμαστε νήφοντες, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

Ὅταν ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ γίνεται θέατρον!

Ὅταν ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ γίνεται θέατρον!

οῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ διαπιστώνουμε ὅτι ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς τῶν ναῶν μετατρέπεται σὲ θεατρικὴ παράσταση, ὅταν προΐστανται ἀρχιερεῖς. Δυστυχῶς ὑπάρχουν ἀρχιερεῖς ποὺ θεωροῦν τὴν παρουσία τους στὸ ναὸ εὐκαιρία νὰ ἐμφανισθοῦν, νὰ ἐντυπωσιάσουν καὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν κενοδοξία τους. Προκαλοῦν μὲ τὰ ἄμφια, τοὺς σταυρούς, τὰ ἐγκόλπια, τὰ ἐπιγονάτια, τὰ ἐπανωκαλύμμαυχα, τὶς χρυσοποίκιλτες μίτρες, τὶς ράβδους, τὰ κουδουνάκια στοὺς σάκκους καὶ γενικὰ μὲ τὴ φαρισαϊκή τους εἰκόνα. Καὶ συμπληρώνεται τὸ σκηνικὸ μὲ τὶς ἀτέλειωτες φωτογραφίες τῶν κινητῶν τηλεφώνων. Ὑπάρχουν ἀρχιερεῖς ποὺ ἐπιστρατεύουν τοὺς διακόνους καὶ τοὺς ὁδηγούς τους, γιὰ νὰ ἀπαθανατίζουν τὴν παραμικρὴ κίνησή τους καὶ νὰ καταγράφουν τὰ συνηθισμένα κατὰ συνθήκην λόγια τους, ποὺ φυσικὰ δὲν ἔχουν κανένα ἐνδιαφέρον οἱ πιστοὶ νὰ τὰ ἀκούσουν.

Μιλᾶμε γιὰ δεκάδες καὶ ἑκατοντάδες φωτογραφίες, οἱ ὁποῖες στὴ συνέχεια ἐμπλουτίζουν τὶς ἱστοσελίδες τους, γιὰ νὰ προβληθεῖ «τὸ μέγιστο ποιμαντικό τους ἔργο»!

Ἡ κενοδοξία καί ἡ ὑπερηφάνεια (Ἅγιος Λουκᾶς ἀρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

Η κενοδοξία είναι το πιο επικίνδυνο και το πιο ισχυρό πάθος. Υπάρχουν και άλλα πάθη εκτός από την υπερηφάνεια: η γαστριμαργία, η πορνεία, η οργή, η φιλαργυρία και άλλα. Αυτά όμως τα πάθη είναι τέτοιου είδους που, όταν τα νικάμε, μας αφήνουν για πάντα και δεν μπορούν στο εξής να μας πλησιάζουν. Τα δύο όμως ισχυρότερα πάθη, η κενοδοξία και η υπερηφάνεια, δεν μοιάζουν με τα υπόλοιπα. Μπορεί να τα πολεμάμε με όλες τις δυνάμεις μας, αυτά όμως με τίποτα δεν μας αφήνουν.

Δεν υπάρχουν άλλα πάθη, κατά των οποίων ο αγώνας θα ήταν τόσο δύσκολος. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κενοδοξία, και αυτοί που ζουν στον κόσμο, και μοναχοί, ακόμα και ερημίτες. Εμείς που ζούμε μέσα στον κόσμο για ποια πράγματα υπερηφανευόμαστε; Γι’ αυτά που δεν πρέπει να δίνουμε καμία σημασία και ούτε πρέπει να τα προσέχουμε.

Υπερηφανευόμαστε λοιπόν για την καλή μας φωνή, την εξωτερική μας ομορφιά, τα ακριβά ρούχα, τον πλούτο, την ευγένεια. Υπερηφανευόμαστε επίσης για την εξυπνάδα μας και την πρόοδο στις επιχειρήσεις μας. Κάθε μας βήμα είναι συνδεδεμένο με την κενοδοξία. Όλοι μας υπερηφανευόμαστε.

Οι μοναχοί για ποια πράγματα υπερηφανεύονται; Αυτοί που άφησαν τον κόσμο και αφιέρωσαν την ζωή τους στον Θεό για ποια πράγματα μπορούν να υπερηφανεύονται; Και όμως υπερηφανεύονται. Αλλά η υπερηφάνειά τους είναι πιο εκλεπτυσμένη. Μοναχός που νηστεύει πολύ και κάνει πολλές προσευχές μπορεί να υπερηφανεύεται επειδή ξεπέρασε στην νηστεία και προσευχή τους άλλους μοναχούς. Μπορεί κάποιον μοναχό να τον κάνουν ηγούμενο και να υπερηφανεύεται για την προαγωγή του. Προσεύχεται μοναχός, όμως το πάθος αυτό δεν τον αφήνει. Και δεν θα τον αφήσει ώσπου να γίνει τέλειος μοναχός και να νικήσει αυτό το πιο λεπτό και το πιο ισχυρό από τα ανθρώπινα πάθη.

Ἡ κενοδοξία. Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ ὁμιλία πραγματοποιήθηκε τό Σάββατο 27 Ἰανουαρίου, στήν αἴθουσα τοῦ Ἱεραποστολικοῦ Συλλόγου "ΚΥΡΙΑΚΗ".