Λόγος εἰς τήν Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Μαρκ. ι´ 32-45)

Η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένα γεγονός τόσο αξιοθαύμαστο, όσο είναι τα θαύματα κι η Ανάστασή Του. Είναι το θαύμα των θαυμάτων. Φόρεσε το στενόχωρο ανθρώπι­νο σώμα σαν σκλάβος κι έγινε Δούλος των δούλων Του.

Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι; Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες.Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο. Ο Κύριος Ιησούς επομένως διατύπωσε τη διδασκαλία Του για την ταπείνωση με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, τόσο με το λόγο όσο και με το έργο, με το παράδειγμά Του.Έτσι κανένας δε θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει την ανυπολόγιστη κι αναπόδραστη σπουδαιότητα της ταπείνωσης στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτός είναι ο λό­γος που εμφανίστηκε μ’ ένα θνητό ανθρώπινο σώμα, όπως εκείνο που είχε ο Αδάμ μετά την τιμωρία του για την αμαρτία και την πτώση του. Ο αναμάρτητος Κύ­ριος και Δημιουργός των φωτεινών και αστραπόμορφων χερουβίμ, ενδύθηκε τη βαριά και τραχιά στολή ενός καταδικασμένου αμαρτωλού. Δεν είναι από μόνο του αυτό ένα μέγιστο και σαφές μάθημα ταπείνωσης, που πρέπει να μάθει κάθε αμαρτωλός; Ο Κύριος επανέλαβε το μάθημα αυτό με το να γεννηθεί σ’ ένα ποιμενικό σπήλαιο κι όχι σε βασιλικό παλάτι· με το να κάνει συ­ντροφιά με τους φτωχούς και τους περιφρονημένους αμαρτωλούς· με το να πλύνει τα πόδια των μαθητών Του· με το να υποστεί θεληματικά τα πάθη και τελικά να σταυρωθεί· με το να πιει το πικρότερο ποτήρι των βα­σάνων ως την τελευταία σταγόνα.

Οι άνθρωποι βρήκαν πως το μάθημα της ταπείνω­σης είναι το δυσκολότερο που θα μπορούσαν να μάθουν και να εγκολπωθούν. Ακόμα κι οι ίδιοι οι μαθητές του Χριστού, που ζούσαν με τον πράο και ταπεινό Κύριο κα­θημερινά, αδυνατούσαν να κατανοήσουν την πραότητά Του και να μιμηθούν την ταπείνωσή Του. Η αποκλει­στική ενασχόλησή τους με τον εαυτό τους και την κα­τάστασή τους, με τη δόξα και την αναμενόμενη ανταμοι­βή τους, αποκαλύφτηκε ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές, όταν τέτοια πράγματα δεν έπρεπε ούτε καν να τα σκέφτονται. Οι αδυναμίες τους αυτές όμως φάνηκαν τέτοιες στιγμές με την πρόνοια του Θεού, ώστε οι επερχόμενες γενιές να δουν όλες αυτές τις ανεπάρκειες, κα­θώς και τις αμαρτωλές πτώσεις και τη μηδαμινότητα της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, όταν για παράδειγμα ο Κύ­ριος είπε τα σκληρά λόγια για τους πλουσίους, πως: «ευκοπώτερόν εστι κάμηλον διά τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν», ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο για την ανταμοιβή που περίμενε τον καθένα από τους αποστόλους: «τι άρα έσται ημίν;» (Ματθ. ιθ'24, 27).

Ὁμιλια κατανίκηση τοῦ ἔρωτα τῆς δόξας δια τοῦ γεννηθέντος Χριστοῦ-Ἁγιου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁμιλια κατανίκηση τοῦ ἔρωτα τῆς δόξας δια τοῦ γεννηθέντος Χριστοῦ-Ἁγιου Νικοδήμου Ἁγιορειτου, 27-12-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

Ἡ δόξα μὲ δαγκώνει (Άγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος)

Η ΔΟΞΑ μὲ δαγκώνει, κενή, μάταιη

τὰ δόντια της ἔμπηξε στὴν καρδιά μου,

κι ὅταν ἦρθαν τ’ ἄγρια σκυλιά, τὸ πλῆθος τὰ θηρία,

μὲ βρῆκαν νὰ κείτομαι καὶ μὲ κατασπάραξαν.

Ἡ τρυφὴ κι ὁ ἔπαινος τὸν μυελὸ καὶ τὰ νεῦρα μου

διέσπασαν, τῆς ψυχῆς τὴ δύναμη καὶ προθυμία.

Ὅσα μοῦ ἀφαίρεσαν, ἀλίμονο, πῶς νὰ τὰ γράψω ὅλα;

Ἀντὶ γι’ αὐτὰ μοῦ ‘βαλαν νἄχω ληστὲς

τὴν οἴηση καὶ τὸν ὄκνο, τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ μέριμνα

πῶς ν’ ἀρέσω στοὺς ἄλλους,

στ’ ἀντίθετα μ’ ἔσυραν καὶ μὲ διαμέλισαν.

Ἄλλοι τὴ σωφροσύνη παινεύοντας, τὴ νηφαλιότητά μου,

ἄλλοι τὰ ἔργα μου, νεκρὸ μὲ κατάφεραν,

οἴηση, τὸ παράδοξο πρᾶγμα, τὴ μεγάλη ἀπορία, σὲ μένα ἔσπειραν, τὸν καταβρωμισμένο.

Γιατὶ πῶς, ἐξήγησε, πῶς δὲν εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανείς,

πῶς δὲν εἶναι ἀξιολύπητο τελείως,

τόσα πάθη ξαφνικὰ μοῦ ἐπιτέθηκαν,

μὲ κατάφεραν νεκρό, ἀπ’ ὅλες τὶς ἀρετὲς γυμνό,

Ἐκεῖνος, πού ἀποφεύγει τήν τιμή, τόν καταδιώκει ἡ τιμή καί γίνεται κήρυξ τῆς ταπεινώσεώς του.!

Κάποια στιγμή από περιέργεια, και ο Δικτάτορας της Ρουμανίας Νικολάε Τσαουσέσκου ενδιαφέρθηκε για μιά συνάντηση με τον π.Αρσένιο Μπόκα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τον πήγαν στον Τσαουσέσκου, ο οποίος τον ρώτησε:

- Εϊ παπά, άκουσα ότι προλέγεις το μέλλον των ανθρώπων. Για μένα τι ξέρεις;

Η απάντηση όμως χάλασε την διάθεση του Κομμουνιστή Ηγέτη.

- Θα σας σκοτώσουν και τους δύο σε μιά μεγάλη γιορτή.

Αυτός βέβαια δεν τον πίστεψε και ζήτησε από την φρουρά να τον πάρουν από μπροστά του και να μην τον ξαναδεί ποτέ.

Ο Τσαουσέσκου αδερφοί με την σύζυγό του καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν την ημέρα των Χριστουγέννων του 1989.

Όποιος Αναστήθηκε ψυχικά ή απέκτησε την γνώση και την Αγάπη του Θεού, όσο ζούσε στη γη, αυτός Αναστήθηκε στην αιωνιότητα!

Αυτός που πέθανε ψυχικά εδώ, πέθανε στην αιωνιότητα.

Αυτός που απέρριψε την Βασιλεία του Θεού μέσα του, κατοίκησε ήδη απ’ αυτήν την ζωή στη βασιλεία των αιώνιων βασάνων.

Δια μέσου των αιώνων είναι γνωστό ότι όταν οι δυνατοί των διαφόρων εποχών υψώνουν χέρι επάνω στους υπηρέτες του Θεού, επάνω στην Εκκλησία Του, δεν διαρκεί για πολύ η εξουσία τους.

Ἡδονές, πλούτη, δόξα

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Σκέψου, αγαπητέ μου, ότι όπως είναι συναρμολογημένος απ’ όλα τα κτίσματα αυτός ό αισθητός απέραντος κόσμος, έτσι ακόμη είναι καμωμένος ένας άλλος κόσμος νοητός που αποτελείται από αμαρτωλούς, του οποίου τα στοιχεία είναι οι τρεις διεστραμμένοι έρωτες, που αναφέρει ό Θεολόγος Ιωάννης• δηλαδή

α) ό έρωτας των ηδονών,

β) ό έρωτας του πλούτου καί

γ) ό έρωτας της δόξας

"Πάν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός καί η επιθυμία των οφθαλμών καί η αλαζονεία του βίου" ^{(Α ́ Ιω. 2, 16)}.

Αυτός ό πονηρός κόσμος που αντίκειται στο σκοπό του καί εξουσιάζεται από τον εωσφόρο _{(ό οποίος γι’αυτό καί ονομάζεται κοσμοκράτορας)} είναι ό μεγάλος εχθρός , τον οποίο ο Σαρκωθείς Λόγος του Θεού και Πατρός , γεννήθηκε στη γη για να πολεμήσει πρώτα με το παράδειγμά Του το σιωπηλό και μετά, στον κατάλληλο καιρό, με τον λόγο καί τη διδασκαλία...

1. Με τη φτώχεια γιατρεύει τον έρωτα του πλούτου 

Συλλογίσου λοιπόν πώς πρώτα πολεμάει με την φτώχεια Του τον άτακτο έρωτα του πλούτου. Ό κοσμικός άνθρωπος νομίζει πως κάθε καλό το βρίσκει στα πρόσκαιρα αγαθά γι’ αυτό για να τα αποτυπώσει ή για να μην τα χάσει ξοδεύει σχεδόν όλο τον καιρό, που του έδωσε όμως ό Θεός για να κερδίσει τα αιώνια αγαθά.

Και ιδού που ό προαιώνιος Λόγος καί Υιός του Θεού και Πατρός κατεβαίνει από τον ουρανό για να μας λυτρώσει απ’αυτή την πλάνη καί να ξεριζώσει από τις καρδιές μας την καταραμένη ρίζα όλων των κακών, την φιλαργυρία, όπως την χαρακτηρίζει ό Απόστολος Παύλος "Ρίζα γαρ πάντων των κακών εστίν η φιλαργυρία" ^{(Α' Τιμ. 6,10)}. Πρόσεξε όμως σε τι είδους ταλαιπωρία κατάντησε από αγάπη για μας Εκείνος που διαμοιράζει τα πλούτη καί τους θησαυρούς στην παρούσα καί στη μέλλουσα ζωή "εμόν το αργύριον και εμόν το χρυσίον, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ" ^{(Αγγ. 2,8)}. Στοχάσου,πού είναι το παλάτι που γεννήθηκε;

Πού είναι οί προετοιμασίες;

Πού οί μαίες;

«Δέν ὑπάρχει τίποτα εὐγενέστερο καί ἐνδοξότερο ἀπό τόν πραγματικό χριστιανό»

«Ὑμεῖς δέ γένος ἐκλεκτόν»
Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό»
Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζάντονσκ

«Ἴδετε ποταπήν ἀγάπην δέδωκεν ἡμῖν ὁ πατήρ ἵνα τέκνα Θεοῦ κληθῶμεν» (Α’ Ἰω. 4, 1).
Ὦ, τί ἀγαθότητα! Ὦ, τί θεϊκή φιλανθρωπία! Πόσα δέν κατόρθωσε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Μέ πόσους τρόπους δέν μᾶς ἐπισκέφθηκε ἡ χάρη Του! Ἀπό φτωχοί καί καταφρονεμένοι ἁμαρτωλοί, γίναμε παιδιά τοῦ Θεοῦ!
Αὐτό θαυμάζει ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ κι ἀναφωνεῖ: «Ἴδετε ποταπήν ἀγάπην δέδωκεν ἡμῖν ὁ Πατήρ, ἵνα τέκνα Θεοῦ κληθῶμεν». Τί θαυμαστότερο λοιπόν ὑπάρχει ἀπό τό νά γίνει παιδί τοῦ Θεοῦ ἕνας ἁμαρτωλός; Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ  πρός τόν ἄνθρωπο τό πραγματοποίησε κι αὐτό.

Λόγος εἰς τήν Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Μαρκ. ι´ 32-45)

Η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένα γεγονός τόσο αξιοθαύμαστο, όσο είναι τα θαύματα κι η Ανάστασή Του. Είναι το θαύμα των θαυμάτων. Φόρεσε το στενόχωρο ανθρώπι­νο σώμα σαν σκλάβος κι έγινε Δούλος των δούλων Του.

Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι; Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες.

Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο. Ο Κύριος Ιησούς επομένως διατύπωσε τη διδασκαλία Του για την ταπείνωση με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, τόσο με το λόγο όσο και με το έργο, με το παράδειγμά Του.

Πολλοί ἔκαναν θαύματα ἀλλά μετά δέν πρόσεξαν...

 Δύσκολο στον άνθρωπο να έχη δόξα και τιμή χωρίς ζημία στην ψυχή του. Δύσκολο όχι μόνο για τους εμπαθείς, εκείνους που αγωνίζονται να νικήσουν τα πάθη τους, αλλά και σ’ εκείνους που τα ενίκησαν, και στους αγίους. Γιατί, έστω και αν τους έδωκε ο Θεός την νίκη κατά της αμαρτίας, όμως δεν ξαναγυρίσουν στην αμαρτία και να ξαναϋποδουλωθούν στα πάθη, όπως έγινε με μερικούς, που δεν έδειξαν την απαιτούμενη νήψη και επαγρύπνηση, αλλά εθάρρησαν στον εαυτό τους, στην πνευματική τους κατάσταση!  Η ροπή στην υπερηφάνεια, λέγει ο άγιος Μακάριος, εξακολουθεί να υπάρχη ακόμη και στις πιο καθαρές ψυχές. 
 Η ροπή αυτή είναι η πρώτη αιτία, που σπρώχνει τον άνθρωπο να γοητευθή από την αμαρτία και να ξαναγυρίση σ’ αυτήν. Και γι’ αυτό και το χάρισμα των ιαμάτων και όλα τα άλλα αντιληπτά χαρίσματα, είναι πολύ επικίνδυνα σ’ εκείνους που τα έλαβαν,γιατί γίνονται αντικείμενα μεγάλης τιμής από τους ανθρώπους με σαρκικό φρόνημα.   Αντίθετα τα μη αντιληπτά χαρίσματα είναι σε ασύγκριτο βαθμό ανώτερα από εκείνα, που πέφτουν στην αντίληψή μας.

Ἐάν θέλεις νά ἀποκτήσεις δόξα...

Εάν θέλεις να αποκτήσεις δόξα, να αποφεύγεις την δόξα· Εάν όμως επιδιώκεις την δόξα, θα την χάσεις.

Πες μου, ποιους θαυμάζουμε; όχι αυτούς που την περιφρονούν;

Ἡ δική μας σωτηρία θεωρεῖται ἀπό τόν Θεό ὡς δόξα δική Του! Τί σημαίνει πιστεύω στόν Θεό.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΘΕΩΡΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΟΞΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ-ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ.

«Ὁ Θεός εἶναι Αὐτός πού σᾶς ἐκάλεσε στήν σωτηρίαν διά μέσου τοῦ Εὐαγγελίου μας» γράφει μεταξύ τῶν ἄλλων ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθυνόμενος στούς Θεσσαλονικεῖς καί συμπληρώνει:«ὥστε νά δοξαστεῖ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός»( Β΄ Θεσσ.  2.14). 
Δηλαδή λέγει στούς Θεσσαλονικεῖς ὅτι μέ τήν σωτηρία τους δοξάζεται ὁ Θεός.

«Ἄς προσέξουμε δέ», λέγει καί ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «πῶς ὁ Χριστός μας θεωρεῖ δική Του δόξα, τήν δική μας σωτηρία». 
Δόξα τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ εἶναι τό νά εἶναι πολλοί οἱ σωζόμενοι Χριστιανοί. Ποῖος λοιπόν μπορεῖ νά μήν ἀγαπήσει τέτοιον Θεό καί Δεσπότη; Ἤ ποῖος δέν θά ἀγαπήσει καί δέν θά ἐπιθυμήσει τήν δόξα τέτοιου ἀγαθοῦ Δεσπότη, ἡ ὁποία εἶναι ἡ δική μας σωτηρία; Δέν εἶναι μικρό πρᾶγμα ὁ Παντοδύναμος καί Αὐτοδόξαστος Δημιουργός Μας νά θεωρεῖ δόξα Του τή δική μας σωτηρία.  Δόξα τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ εἶναι τό νά εἶναι πολλοί οἱ σωζόμενοι. 
«Ἄρα», λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος «μέγας εἶναι ὁ Κύριός μας, ἐάν ἔτσι ποθεῖ τήν σωτηρία μας· μέγα καί τό  Ἅγιο Πνεῦμα πού ἐργάζεται πάνω μας τόν ἁγιασμό». 

Ἡ δική μας σωτηρία θεωρεῖται ἀπό τόν Θεό ὡς δόξα δική Του! ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΩΤΗΡΙΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΩΣ ΔΟΞΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ! ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος γράφει στούς Θεσσαλονικεῖς ὅτι μέ τή σωτηρία τους θά δοξάζεται ὁ Θεός( Β΄ Θεσσ.  2.14): εἰς ὃ(σωτηρία) ἐκάλεσεν ὑμᾶς διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἡμῶν εἰς περιποίησιν δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Θεός εἶναι Αὐτός πού σᾶς ἐκάλεσε στήν σωτηρίαν διά μέσου τοῦ Εὐαγγελίου μας, ὥστε νά δοξαστεῖ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. 

Ἄς προσέξουμε δέ, λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, πῶς ὁ Χριστός μας θεωρεῖ δική Του δόξα, τήν δική μας σωτηρία. Δόξα τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ εἶναι τό νά εἶναι πολλοί οἱ σωζόμενοι Χριστιανοί. Ποῖος λοιπόν μπορεῖ νά μήν ἀγαπήσει τέτοιον Θεό καί Δεσπότη; Ἤ ποῖος δέν θά ἀγαπήσει καί δέν θά ἐπιθυμήσει τήν δόξα τέτοιου ἀγαθοῦ Δεσπότη, ἡ ὁποία εἶναι ἡ δική μας σωτηρία;

α)Ἡ Μεγάλη Εἴσοδος καί β)περί φθόνου (mp3)

Π. Σάββας 2012-05-03_Ἡ Μεγάλη Εἴσοδος καί περί φθόνου_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 03-05-12 (Συνάξεις Κυκλαρχισσῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία

Ὅλα γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ (mp3)

Π. Σάββας 2012-04-26_Ὅλα γιά τή δόξα τοῦ Χριστοῦ_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 26-04-12 (Συνάξεις Κυκλαρχισσῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία

Κυριακή Ε' νηστειῶν (Μάρκου Ι΄ 32-45)

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 (Μάρκου Ι΄ 32-45)

Ο Κύριος, βλέποντας ότι πλησιάζουν οι ημέρες του εκουσίου του Πάθους, του Σταυρού, της Ταφής και της ενδόξου Αναστάσεως, προετοιμάζει τους μαθητές του, ώστε να γνωρίζουν και να μη σκανδαλιστούν για τα όσα θα συμβούν σε Αυτόν. Όμως, οι μαθητές, έχοντας μέσα στη συνείδησή τους, διαφορετικές θεωρίες και αντιλήψεις περί του Σωτήρος και του Μεσσίου του Ισραήλ, παρεξηγούν τους λόγους, με αποτέλεσμα να ζητούν πράγματα εντελώς απαράδεκτα.

Ο ίδιος ο Ιησούς τους ξεκαθαρίζει ότι «ουκ οίδατε τι αιτείσθε» δηλ. δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Αλλά και πάλι, ο δυσκίνητος στα πνευματικά νους, των αφωτίστων ακόμα μαθητών, δεν κατορθώνει να συλλάβει το μέγεθος της θυσίας του Θεανθρώπου, γι αυτό και ο όμιλος των μαθητών, αγανακτεί με τους δύο αυταδέλφους, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, φοβούμενοι ότι αυτοί οι δύο θα λάβουν υπεροχική θέση στην κοσμική βασιλεία που δήθεν ετοίμαζε ο Ιησούς.

Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά εὐτυχισμένος;

«Ὁ πλούσιος καί εὐγενής», μᾶς διδάσκει ὁ καθηγητής τῆς ἐρήμου Μέγας Ἀντώνιος, «χωρίς ψυχική ἀγωγή (πνευματική καλλιέργεια) καί τήν (σύνολη) ὅλη ἐνάρετη ζωή, θεωρεῖται δυστυχής ἀπό αὐτούς πού φρονοῦν σωστά (καί εἶναι πράγματι). Ἔτσι ἀκριβῶς (ἀντίστοιχα) ὁ φτωχός καί δοῦλος κατά τήν τάξη, πού εἶναι στολισμένος μέ τήν ψυχική (πνευματική) καλλιέργεια καί τήν ἀρετή τοῦ βίου (τήν σύνολη ἀρετή), θεωρεῖται (καί εἶναι πράγματι) εὐτυχής. Ὅπως δέ ἀκριβῶς οἱ ξένοι χάνονται στούς δρόμους, ἔτσι καί ἐκεῖνοι πού δέν φροντίζουν γιά τήν ἐνάρετη ζωή, πλανώμενοι ἀπό τήν ἐπιθυμία χάνονται» .
Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά εὐτυχισμένος;

Νὰ σκεπτόμεθα συνεχῶς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου).

Ὁ Δαβὶδ ἔλεγε: «Πότε θὰ φθάσω διὰ νὰ ἰδῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ;» Kαὶ ἐὰν μὲν ἦτο κάποιος ἁπλοῦς, ἀσήμαντος καὶ ταπεινὸς ἄνθρωπος, ζῶν μέσα εἰς τὴν πτωχείαν, θὰ ἦτο καὶ τότε σπουδαῖον πρᾶγμα τό νὰ περιφρονήσῃ τὴν παροῦσαν ζωήν, πλὴν ὅμως δὲν εἶναι τόσον σπουδαῖον ὅπως ἀκριβῶς τώρα αὐτὸς ποὺ ἦτο Βασιλεὺς καὶ ἀπελάμβανε τόσον ἀπολαυστικὴν ζωήν, ποὺ ἦτο μέτοχος τόσον μεγάλης δόξης, ποὺ ἐπέτυχεν ἀμετρήτους νίκας καὶ ἐνίκησεν εἰς πολλοὺς πολέμους καὶ ἦτο λαμπρὸς καὶ δοξασμένος παντοῦ, ὅλα μὲν αὐτὰ νὰ τὰ περιφρονῆ, καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν καὶ ὅλην τὴν τρυφηλήν ζωήν, νὰ ἔχῃ δὲ ἐστραμμένην ὅλην τὴν προσοχήν του πρὸς τὰ μέλλοντα· αὐτὸ εἶναι γνώρισμα μιᾶς μεγαλόψυχης διάνοιας· αὐτὸ εἶναι δεῖγμα φιλοσόφου ψυχῆς, ποὺ φτερουγίζει πρὸς τὸν οὐράνιον ἔρωτά της. Τὸν Δαβὶδ λοιπὸν καὶ ἡμεῖς ἂς μιμηθῶμεν καὶ ἂς μὴ θαυμάσωμεν τὰ παρόντα, διὰ νὰ θαυμάσωμεν τὰ μέλλοντα· μᾶλλον δὲ ἂς θαυμάσωμεν τὰ μέλλοντα, διὰ νὰ μὴ θαυμάσωμεν τὰ παρόντα.
Διότι, ἐὰν ζῶμεν μὲ τὴν σκέψιν μας συνεχῶς πρὸς τὰ μέλλοντα ἐκεῖνα καὶ σκεπτώμεθα τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, τὴν ἀθανασίαν, τὴν αἰώνιον ζωήν, τὴν συναναστροφὴν μὲ τοὺς ἀγγέλους, τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Χριστόν, τὴν ἀθάνατον ἐκείνην δόξαν, τὴν ζωὴν ποὺ εἶναι ἀπηλλαγμένη ἀπὸ κάθε ὀδύνην, καὶ ἐὰν ἀναλογιζώμεθα ὅτι τὰ δάκρυα καὶ οἱ ὀνειδισμοὶ καὶ αἱ ὕβρεις καὶ ὁ θάνατος καὶ αἱ λύπαι καὶ ὁ πόνος καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ αἱ ἀσθένειαι καὶ αἱ ἀρρώστιαι καὶ ἡ πτωχεία καὶ ἡ συκοφαντία

Ὅσοι ταπεινώνουν τόν ἑαυτό τους, τούς δοξάζει ὁ Θεός- Ὁμιλία β' (Μικρός Εὐεργετινός)(mp3).

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 10-01-09 .

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία).
Γιά νά ἀκούσετε τήν α΄ Ὁμιλία κάνετε κλίκ στόν παρακάτω σύνδεσμο:
Ὅσοι ταπεινώνουν τόν ἑαυτό τους, τούς δοξάζει ὁ Θεός- Ὁμιλία Α' (Μικρός Εὐεργετινός)(mp3).

Ἡ δική μας σωτηρία θεωρεῖται ἀπό τόν Θεό σάν δόξα δική Του! ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος γράφει στούς Θεσσαλονικεῖς ὅτι μέ τή σωτηρία τους θά δοξάζεται ὁ Θεός( Β΄ Θεσσ.  2.14): εἰς ὃ(σωτηρία) ἐκάλεσεν ὑμᾶς διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἡμῶν εἰς περιποίησιν δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Θεός εἶναι Αὐτός πού σᾶς ἐκάλεσε στήν σωτηρίαν διά μέσου τοῦ Εὐαγγελίου μας, ὥστε νά δοξαστεῖ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. 

Ἄς προσέξουμε δέ, λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, πῶς ὁ Χριστός μας θεωρεῖ δική Του δόξα, τήν δική μας σωτηρία. Δόξα τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ εἶναι τό νά εἶναι πολλοί οἱ σωζόμενοι Χριστιανοί. Ποῖος λοιπόν μπορεῖ νά μήν ἀγαπήσει τέτοιον Θεό καί Δεσπότη; Ἤ ποῖος δέν θά ἀγαπήσει καί δέν θά ἐπιθυμήσει τήν δόξα τέτοιου ἀγαθοῦ Δεσπότη, ἡ ὁποία εἶναι ἡ δική μας σωτηρία; Δέν εἶναι μικρό πρᾶγμα ὁ Παντοδύναμος καί Αὐτοδόξαστος Δημιουργός Μας νά θεωρεῖ δόξα Του τή δική μας σωτηρία.  Δόξα τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ εἶναι τό νά εἶναι πολλοί οἱ σωζόμενοι. Ἄρα, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος « μέγας εἶναι ὁ Κύριός μας, ἐάν ἔτσι ποθεῖ τήν σωτηρία μας· μέγα καί τό  Ἅγιο Πνεῦμα πού ἐργάζεται πάνω μας τόν ἁγιασμό». 

Δίδαγμα 1ον: Πόσο πρέπει νά ἐμβαθύνουμε σ’ αὐτή τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ δική μας πρόοδος θεωρεῖται ἀπό τόν Θεό σάν δόξα δική Του! Πόσο θά πρέπει νά Τόν ἀγαπήσουμε καί νά ἐκδηλώσουμε αὐτή μας τήν ἀγάπη καί εὐγνωμοσύνη μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. «Ἐκεῖνος εἶναι πού μέ ἀγαπάει» λέγει ὁ Κύριος «αὐτός πού ἔχει τίς ἐντολές μου καί τίς τηρεῖ». Ἔχουμε τίς ἐντολές Του, ὅταν α)τίς γνωρίζουμε καί β)σέ κάθε περίπτωση προσπαθοῦμε νά τίς τηροῦμε. Τίς τηροῦμε δέ ὅταν κάθε στιγμή ἀγωνιζόμαστε ὥστε νά τείνουμε τόν νοῦ μας πρός Αὐτόν καί νά στρέφουμε ὅλες μας τίς ψυχικές δυνάμεις ἀγαπητικά πρός Αὐτόν. Τίς τηροῦμε ὅταν μέσα μας βασιλεύει Ἐκεῖνος καί ὄχι ἡ ἁμαρτία. Γιαυτό τόν σκοπό οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς παρέδωκαν τρεῖς σπουδαιότατες ἀρετές μέ τίς ὁποῖες ὁ ἄνθρωπος νεκρώνει τόν παλαιό ἄνθρωπο καί τόν νόμο τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου μέσα του:α) τήν νηστεία,β) τήν ἀγρυπνία καί γ)τήν προσευχή. Αὐτές τίς ἀσκοῦσε συνεχῶς ὁ Κύριος  ἄν καί δέν εἶχε τήν ἁμαρτία μέσα Του. Νήστευε (40 Ἡμέρες στήν ἔρημο, κρίθινοι ἄρτοι τό καθημερινό Του), ἀγρυπνοῦσε (διανηκτέρευε στήν προσευχή) καί προσευχόταν ἀδιάλειπτα. Ἄς τίς ἐγκολποθοῦμε κι ἐμεῖς γιά νά νεκρώσουμε τόν παλαιό ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις». «Πρέπει νά πεθάνουμε πρίν πεθάνουμε γιά νά μήν πεθάνουμε ὅταν πεθάνουμε» λέγει μία ἐπιγραφή σέ μία πόρτα ἁγιορείτικοῦ μοναστηριοῦ. Ἄς ἀγαπήσουμε ἀπό εὐγνωμοσύνη τόν Κύριο, νεκρώνοντας τόν ἑαυτό μας, δηλ. νεκρώνοντας τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες. Ἄς δεχόμαστε τό κάθε τι πού μᾶς στέλνει ὁ Κύριος μέ χαρά, ἀφοῦ κάθε τί εἶναι γιά τό καλό μας. Τότε ἁγιαζόμαστε. Ἀλλά καί πάλι ἀφοῦ καθαριστοῦμε ἔχουμε ἀνάγκη τῆς ὀρθῆς πίστεως. Μόνο ἔτσι θά συνεχίσουμε τήν νήψη, τήν ἀδιάλειπτη προσευχή καί πνευματική προσπάθεια γιά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. Ὅσο εἴμαστε σ΄ αὐτήν τή ζωή ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πίστη ζωντανή καί μεγάλη. Ὁ ἁγιασμός μας εἶναι κυρίως ἔργο τοῦ Θεοῦ καί ἐλάχιστα δικό μας κατόρθωμα. Ἐμεῖς μόνο καταθέτουμε τό «θέλω μας» καί ὁ Θεός ἐργάζεται τή σωτηρία μας. Ἄλλωστε μᾶς τό εἶπε: «Χωρίς Ἐμένα δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε». Καί «κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ Κύριον Ἰησοῦν παρά μόνο μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα». Κανείς δέν μπορεῖ νά νηστέψει, νά ἀγρυπνήσει καί νά προσευχηθεῖ σωστά ἄν δέν τοῦ τό δώσει ὁ Κύριος. Ἄς Τοῦ τό ζητήσουμε: «Κύριε, σέ παρακαλῶ δός μου ἐγκράτεια, νηστεία, ἀγρυπνία, αὐτοκυριαρχία καί αὐτοσυγκράτηση». Ἄς ζητήσουμε ἀπό τόν Κύριο: «Κύριε δός μου τήν Χάρη Σου, ὥστε νά προσεύχωμαι ἀδιάλειπτα». Ἄς ζητήσουμε καί τήν βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Πάντων τῶν Ἁγίων μας, ὥστε νά ἁγιασθοῦμε ἀλλά καί νά διαφυλάξουμε τόν ἁγιασμό μας διά τῆς ζωντανῆς πίστεως.

Δίδαγμα 2όν. Τί σημαίνει πίστη; Σημαίνει α) ἐμπιστοσύνη καί β) πιστότητα.

Α)Πιστεύω ἄρα ἐμπιστεύομαι τόν Θεόν, δηλ. ἐμπιστεύομαι τά λόγια Του καί Τά ἔχω (τά ἀκολουθῶ) σάν τίς μοναδικές ὁδηγίες ζωῆς γιά μένα. Ἄν δέν θεωρῶ τά λόγια Του σάν ὁδηγίες πού ὁδηγοῦν στόν ἀληθινό τρόπο ζωῆς τότε σημαίνει ὅτι δέν Τά ἐμπιστεύομαι σάν τήν Μόνη Ἀλήθεια· ἑπομένως ἀποδεικνύομαι στήν πράξη ἄπιστος. Διότι τά ἔργα τῆς πίστεως φανερώνουν ὅτι ἡ πίστις εἶναι ζωντανή. «Δεῖξε μου τήν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου» λέγει ἡ Ἁγ. Γραφή.

Β) Πιστεύω, ἄρα εἶμαι πιστός δηλ. παραμένω συνεχῶς πιστός, φυλάγω τήν πίστη. Εἶναι λέξη πού χρησιμοποιεῖται στό μυστήριο τοῦ γάμου, ὅπου οἱ σύζυγοι ὁφείλουν νά εἶναι πιστοί ὁ ἕνας στόν ἄλλο. Τό ἴδιο καί στούς πνευματικούς γάμους κάθε μιᾶς ψυχῆς (ἀφοῦ κάθε ψυχή εἶναι νύμφη Χριστοῦ) μέ τόν Νυμφίο Χριστό. Δέν μπορεῖς νά εἶσαι στήν Ἐκκλησία ἄν δέν εἶσαι συνεχῶς μέ τόν Χριστό τόν Νυμφίο τόν «κάλλει ὡραῖο». «Νυμφίος, ὁ Χριστός, νύμφη, ἡ καθεμία ψυχή» ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Πορφύριος. Πρέπει νά παραμείνει γιά πάντα πιστή ἡ ψυχή στό Νυμφίο Της. Δέν μπορεῖ νά ἔχει καί ἄλλες «ἀγάπες». Δέν μπορεῖ νά κάνει ἀπιστία, διότι τότε διαλύεται ὁ πνευματικός γάμος. Δέν πρέπει νά ἔχει καί ἄλλες ἐπιθυμίες ἐκτός ἀπό τό νά θέλει νά εἶναι μέ τόν Νυμφίο Χριστό. Δέν μπορεῖ νά ἔχει καί ἄλλα θελήματα ἐκτός ἀπό τό θέλημα τοῦ Νυμφίου της Χριστοῦ. Γιαυτό ὁ Νυμφίος τῶν ψυχῶν μας, μᾶς δίδαξε νά λέμε πάντα: «Γεννηθήτω τό θέλημά Σου» καί ποτέ τό θέλημά μου ἤ τό θέλημα κάποιου ἄλλου, ἐκτός τοῦ Θεοῦ. Ἄς φροντίζουμε ποτέ νά μήν κάνουμε τό θέλημά μας ἄλλά ἄς ἀγωνιζόμαστε, ρωτώντας τόν πνευματικό μας πατέρα νά μαθαίνουμε σέ κάθε περίσταση ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπιστία συνίσταται στήν μή τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ δηλ. τῶν ἐντολῶν,  ἔστω καί μιᾶς. Ἄς ἀγωνιζόμαστε νά παραμένουμε πιστοί στόν Νυμφίο μας Χριστό γιά νά ἀπολαμβάνουμε τήν μακαριότητά τῆς βασιλείας Του αἰωνίως.

π. Σάββας

http://hristospanagia.blogspot.com/