Γερόντισσα Μακρίνα: «Μοῦ φάνηκε ὅτι ἡ Ἁγία Ἀνάσταση ἦρθε μέσα στήν καρδιά μου καί τήν κατάπια»

Θα σας πω κάτι που μου συνέβη τότε στην πείνα, στην Κατοχή. Είχα ένα χρέος, που έπρεπε να το δώσω. Είχα εντολή να το εξοφλήσω μέχρι το Πάσχα. Και έκανα μεγάλη οικονομία, για να κλείσω το χρέος. Έτρωγα όλη την Μεγάλη Εβδομάδα λίγο ψωμάκι, πενήντα δράμια ψωμί, που και αυτό ακόμη δεν μπορούσα να το αγοράσω- έβρεχα το ψωμί μου μέσα στο νερό και το έτρωγα, δεν είχα τίποτε άλλο. Θέλω να σας πω, τι κάνει ο Θεός στην στέρησι, στην ανέχεια την μεγάλη και πως βοηθάει. Όχι ότι είχα άξια, αλλά με γλύκανε, για να μου δείξη πόσο δυνατός είναι και πόσο πρέπει να Τον λατρεύουμε.

Ήλθε το Μέγα Σάββατο και πήγα στις οκτώ το βράδυ στην εκκλησία, γιατί ο πνευματικός μας διάβαζε νωρίς τις Πράξεις των Αποστόλων. Όπως γίνεται στο Άγιον Όρος. Και κάθησα σε μία γωνιά και τραβούσα κομποσχοινάκι. Όλοι κρατούσαν λαμπάδες, εγώ δεν είχα τίποτε, ούτε ένα κεράκι, τίποτε. Τώρα πως να πήγαινα στο «Δεύτε λάβετε φως», δεν είχα κερί. Είπα με το νου μου: «Αφού θέλεις, Χριστέ μου, να μη έχω μία λαμπαδούλα να πάρω το άγιο Φως, νάναι εύλογημένο το θέλημά Σου».

Έλεγα λόγια στον Χριστό, παράπονα, έλεγα τον πόνο μου. Θυμήθηκα τους άσκητάδες και σκεφτόμουν: «Πως οι ασκητάδες στην έρημο δεν έχουν ψωμάκι, δεν έχουν φαγάκι και κείνους ο Θεός τους φροντίζει, τι στενοχωριέμαι; Και μένα ο Θεός θα με φροντίση.

Άμα θελήση ο Θεός, θα στείλη ανθρώπους να μου φέρουν και μένα κάτι, θα φωτίση να μου φέρουν και μία λαμπαδούλα». Είδα λοιπόν μία γυναίκα να έρχεται και να μου λέη:

-Δεν έχεις λαμπάδα;

-Όχι δεν έχω, της απάντησα.

Ἡ γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ τόν Ἅγιο Γέροντα Ἐφραίμ Κατουνακιώτη!

*Από το βιβλίο: «Λόγια Καρδίας – 

Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου»

~ Τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του έτους 1981 νοσηλεύθηκε επί ένα μήνα στο νοσοκομείο των κληρικών (Ν.Ι.Κ.Ε.) στήν Αθήνα ό μακαριστός Γέρων π. Έφραίμ Κατουνακιώτης (1912-1998), ό όποιος έπασχε από χρόνια δερματική πάθηση των ποδιών. Τό γεγονός αυτό έγινε γνωστό στούς εκκλησιαστικούς κύκλους καί επειδή ό Γέρων δεν έξήρχετο από τό Αγιον Όρος, έσπευσαν πολλές μοναστικές αδελφότητες, καί από γυναικεία Μοναστήρια, να τον επισκεφτούν χάριν διδαχής καί ευλογίας. Ό Γέρων συνοδευόταν από τον πρώτο του υποτακτικό, Ιερομόναχο π. Ιωσήφ, (Πρόκειται γιά τόν διάδοχο του Γέροντος Έφραίμ του Κατουνακιώτου στο ‘Ιερό Ησυχαστήριο του Όσιου Έφραίμ του Σύρου στα Κατουνάκια, στήν έρημο του Αγίου Όρους) ό όποιος τον βοηθούσε στήν νοσηλεία καί εκτελούσε χρέη «θυρωρού» στον θάλαμο, γιά να διατηρείται ή ησυχία του ασθενούς.

Ή Γερόντισσα Μακρίνα μέ μερικές αδελφές μετέβησαν στο νοσοκομείο προκειμένου να επισκεφτούν τον π. Έφραίμ καί απευθυνόμενες στον π. Ιωσήφ πού ευρισκόταν στον διάδρομο, ζήτησαν άδεια να δουν γιά λίγο τον Γέροντα. Ό π. Ιωσήφ εισήλθε στον θάλαμο καί πλησιάζοντας τον Γέροντα του ανακοίνωσε την άφιξη της Γερόντισσας Μακρίνας μέ τις μοναχές της. Ή απάντηση Του Γέροντος ήταν εμφαντική: «Διάπλατα τις πόρτες, παιδί μου!». Ή Γερόντισσα εισήρθε μέ πολύ σεβασμό προς τον Γέροντα καί μέ έκδηλη την αγάπη και την συγκίνηση της. Αφού πήραν την ευλογία του Γέροντος , αναχώρησαν.

Ὅταν ἡ Ὁσία Σοφία τῆς Κλεισούρας συνάντησε τήν Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου.

Όταν η Οσία Σοφία της Κλεισούρας συνάντησε την Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου.

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΔΩ

Αναφέρει η γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου. Σεπτέμβριος 1983

- Μιά φορά πήγαμε σε μία άσκήτρια, στά μέρη τής Κλεισούρας, στήν Καστοριά. Είχε τό προορατικό χάρισμα. Δέν ξέρω, αν έχετε άκούσει γι’ αυτήν. Ήταν ψηλή γυναίκα καί συγκύπτουσα. Είχε άλουσία περίπου σαράντα χρόνια καί είχε μία πλεξούδα, δέν ξέρω πόσες οκάδες ζύγιζε! Πώς τήν σήκωνε αύτή τήν πλεξούδα! Εκανε κρύο, είχε παγωνιά καί τό νερό ήταν κρύο. Ρίγος σ’ έπιανε στο μέρος πού ζούσε - καί κοιμόταν μέσα σε ένα τζάκι.

Αναβε άπό τήν Χάρη τού Θεού πού είχε μέσα της. Είχε τέτοια φλόγα,τέτοιο έρωτα Χριστού στήν καρδιά της, πού δέν μπορώ νά σάς περιγράφω. Τά μαγουλάκια της ήταν κόκκινα,παρ’ όλο πού ήταν γερόντισσα. Είχε σφυγμό μικρού παιδιού· πήγαιναν οί γιατροί καί τήν έβλεπαν καί θαύμαζαν. Έτρωγε μόνο χόρτα ,τίποτε άλλο.

Μόλις πήγα, μου λέει :

-Έσύ έχεις Μοναστήρι, καί κοίταξε, θά δώσης λόγο, αν έρχονται οί άνθρωποι καί δέν τούς μιλάς, γιά νά γνωρίσουν τον Χριστό. Τά βλέπεις αύτά τά δένδρα;

Ήταν τό ένα όλο κισσό έπάνω, τ’ άλλο είχε ένα φύλλο εδώ καί ένα εκεί.

Δὲν χορταίνονται τὰ «γράμματα» τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος!

Ὁμιλία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας Βασσοπούλου, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Λόγια Καρδίας»,

ἐκδόσεις Ἱ.Μ. Παναγίας Ὁδηγητρίας Πορτιαριὰ Βόλου

Δὲν χορταίνονται τὰ «γράμματα» τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος! Ἕνας Θεὸς δὲν μπόρεσε νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο λεῖο. Τὸν ὕβρισαν καὶ Τὸν ἐβλασφήμησαν. Εἴδατε τί ἔλεγε. «Διψῶ», «Κύριε, ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;». Εἶχε πόνο τὴν ὥρα τοῦ Σταυροῦ, γιατί γνώριζε ὅτι ναὶ μὲν θὰ σταυρωθῆ, ἀλλὰ καὶ πάλι θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν θὰ ἐκτελοῦν τοὺς λόγους Του. Τί ὡραία γραμματάκια! Τί ὡραία ποὺ συνομιλοῦσε μὲ τὸν Πατέρα Του! Τί ὡραία λόγια ἔλεγε στοὺς Ἀποστόλους! Τί συμβουλὲς τοὺς ἔδινε! Δὲν Τὸν καταλάβαιναν, τοὺς νικοῦσε ὁ ὕπνος, εἶχαν σκοτοδίνη. Τί ὡραῖο αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο! Πολὺ μ΄ ἀρέσει. Τί ὡραία ποὺ συμβουλεύει καὶ παρακαλεῖ τοὺς Μαθητᾶς!

Ὅταν ὁ νοῦς μας εἶναι καθαρὸς καὶ βρίσκεται συνέχεια σὲ θεωρία κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ κάνουμε πνευματικὸ ἀγώνα, γιὰ νὰ μὴ δεχώμαστε ὅ,τι θὰ μᾶς φέρη ὁ διάβολος, ὅπως λογισμοὺς καὶ διάφορα ἄλλα, τότε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι κοντά μας. Θὰ βλέπουμε καὶ θὰ…

αἰσθανώμαστε τὰ μεγαλεία τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ψυχή μας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: «Τὸ χέρι μου εἶναι πήλινο καὶ ἡ γλώσσα μου εἶναι πήλινη καὶ δὲν μπορῶ νὰ γράψω οὔτε νὰ διηγηθῶ τὰ μεγαλεία τοῦ Θεοῦ· εἶναι ἀνέκφραστα».

Θά ἔρθη καιρός, πού δέν θά βρίσκουμε ἕνα ἀντιδωράκι τόσο δά μικρό...

Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε καί πόσο πρέπει αυτές τίς μέρες να τίς εκτιμούμε καί να τις σεβώμαστε! Πρέπει να σκεφτώμαστε, τό βράδυ πού πηγαίνουμε να κοιμηθούμε: «Θά τήν ξαναβρούμε αυτή τή ζεστασιά, αύτό τό ζεστό φαγητό πού τρώμε; Θά ξαναβρούμε αύτά τά καλά πού έχουμε, αυτή τήν ήσυχία;». Δέν ξέρουμε τί ξημερώνει- αύτά έρχονται έν ριπή οφθαλμού. Γι’ αύτό αύτές τίς μέρες πρέπει να τίς έκτιμούμε καί να τίς σεβώμαστε.

Λέω, οί Σέρβοι μέ τόση πίστη καί εύλάβεια, τέτοιο μαρτύριο! Άλλα πάλι, λέω, καί στήν Ιερουσαλήμ στη Μονή Χοζεβά, ήταν χιλιάδες οί Πατέρες πού σφαγιάσθηκαν μέσα στο σπήλαιο- οί Χοζεβίτες δέν ήταν άγιοι Πατέρες; Όταν πήγαμε εκεί στο σπήλαιο, βάλαμε χώμα μέσα στο μαντήλι καί μάτωσε τό μαντήλι- ευωδίαζε τό χώμα, ένδειξη μαρτυρίου. Τό ίδιο καί στον Άγιο Θεοδόσιο καί στά ρωσικά Μοναστήρια παντού αίματα. Πήγαμε καί στο χωριό τών Ποιμένων καί λέμε, κάτι εύωδιάζει- έβγαινε άρρητος ευωδία. Καί στον άγιο Μηνά στή Χίο σφαγιάσθηκαν δεκατέσσερις χιλιάδες τήν ήμέρα τού Πάσχα. Τι μαρτύριο ήταν αύτό, δεκατέσσερις χιλιάδες! Γιατί έπέτρεψε ό Θεός καί τούς άποκεφάλισαν; Δέν ήταν εκείνοι άγιοι Πατέρες; Σύμφωνα μέ τήν πίστη μας, θά δώση καί σ’ εμάς ό Θεός. Ή Χάρις τού Θεού θά μάς σκεπάση. Να λέμε τούς Χαιρετισμούς- «τείχος εί τών παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε», καί τί θά κάνη ό Θεός δέν ξέρουμε.

Λέω, πώς πρέπει να είμαστε καί στο θέμα τής προσευχής! Όταν έκκλησιαζώμαστε, να είμαστε πολυόμματα Χερουβείμ. Εκεί πού στεκόμαστε, εκεί να μένουμε, εκτός έάν ύπάρχη σωματική άνάγκη. Τί μεγάλη ευλογία είναι να έχουμε κάθε μέρα Θεία Μυσταγωγία! Πολύ μεγάλη ευλογία είναι αύτή.

Ἡ Γερόντισσα Μακρίνα μέ τούς Ἁγίους Γέροντες Παΐσιο Ἁγιορείτη καί Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη

Ή Γερόντισσα Μακρίνα ευλαβείτο πολύ καί δύο άλλους συγχρόνους Αγίους Γέροντες Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη (1906- 1991) καί Παΐσιο 'Αγιορείτη (1924-1994). 

Τον Άγιο Πορφύριο επισκέφτηκε τό 1984 στήν Αθήνα, μέ σκοπό να τού ζητήσει να «σταυρώση» τό χέρι της, όπου είχε πάθη κάταγμα, γιά να αποφυγή την επέμβαση, επικίνδυνη λόγω τού διαβήτου της. Εκείνος δεν έδωσε σημασία στο θέμα της υγείας της, μόνο της ζήτησε τά ονόματα των αδελφών της συνοδείας της. 

Καθώς ή Γερόντισσα τις κατονόμαζε, ό Άγιος Πορφύριος μέ τό διορατικό του χάρισμα της ανέλυε την ψυχή της κάθε μιας μοναχής. Τον χειμώνα τού 1986 συνοδευομένη από την Γερόντισσα Φεβρωνία της Ιεράς Μονής Τίμιου Προδρόμου Σερρών καί άλλες μοναχές, επισκέφτηκε τό 'Ιερό Ησυχαστήριο τού 'Αγίου Ίωάννου τού Προδρόμου στήν Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, γιά να πάρουν την ευχή τού Αγίου Γέροντος Παϊσίου. Μόλις συναντήθηκαν, ή Γερόντισσα Μακρίνα έβαλε στρωτή μετάνοια στον Άγιο Παΐσιο καί αμέσως καί εκείνος έκανε τό ίδιο.

Νά ''κυνηγᾶμε'' τήν εὐχή

Στήν ώρα τής διακονίας (εργασίας) μας, ή οτιδήποτε άλλο κάνουμε, αντί νά αργολογήσουμε, αντί νά συζητήσουμε, αντί να πούμε ιστορίες, αντί νά πούμε πνευματικά, καλύτερα είναι νά λέμε τήν "ευχή". 

Γιατί μέσα καί στά πνευματικά ακόμη θά υπάρχει καί μία κατάκριση, ένα κουτσομπολιό, μία αργολογία, μία μεμψιμοιρία,, θά υπάρξουν αστεϊσμοί, διάφορα.

Όταν μάς έρχεται διάθεσις γιά συζήτηση, όταν μάς πιάνει πλήξη, μάς πιάνει στενοχώρια, νά ξέρετε είναι γιατί δέν κυνηγάμε τήν "ευχή". 

«Εὐχή, σιωπή καί ἐργασία...

 Δεν ωφελεί νηστεία στις τροφές και συγχρόνως να κατακρίνουμε, να ψιθυρίζουμε, να αργολογούμε και να γυρίζουμε εδώ και εκεί. «Ευχή, σιωπή και εργασία...

Για να νικήσει κανείς τα πάθη του πρέπει να κοιτάζει μόνο τον εαυτό του, όχι δεξιά και αριστερά...

«Μόλις εἶπα ‘Μνήσθητι, Κύριε τῆς δούλης Σου’ αὐτή ἦρθε καί ...»

  Σεπτέμβριος 1983

Μου έλεγε κάποτε ένας ιερεύς: «Καθώς ήμουν στην Προσκομιδή και έλεγα “Μνήσθητι, Κύριε… Μνήσθητι, Κύριε…” και είχα πλάι μου την εκκλησάρισσα μοναχή που διάβαζε και εκείνη ονόματα, μια στιγμή άκουσα σαν να μιλούσε. 

Της λέω: “Τι συμβαίνει;”. “Να, μνημόνευσα την εξαδέλφη μου, γιατί έχει τα σαράντα της σήμερα. Μόλις είπα ‘Μνήσθητι, Κύριε της δούλης Σου (τάδε)’ αυτή ήρθε και μου είπε:

Θυμᾶμαι τήν ἀδελφή Βρυαίνη πού μοῦ κρατοῦσε τό χέρι καί μοῦ ἔλεγε: «Πού θά πᾶς; Ἔχω νά διανύσω χάος. Πού θά πᾶς;». ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

Να καταλάβουμε ποιος είναι ο σκοπός μας καί ο προορισμός μας. Διάβαζα προχθές στον αββά Ισαάκ ότι ένας μοναχός σώζει επτά γενεές καί λάμπει επτά φορές σάν τον ήλιο. Σκεφθήτε τί μεγάλη αξία! Τί μάς έχει δώσει ο Θεός! Γι` αυτό θάχουμε καί πειρασμούς, θάχουμε καί λογισμούς. Όλα θά τά πολεμήσουμε γιά τήν αγάπη του Χριστού. Καί λογισμούς θά έχουμε καί σταυρούς καί βάσανα θά έχουμε. «Δόξα σοι, ο Θεος, μέριμνες κλπ., μόνο όταν υπάρχη ανάγκη μεγάλη. Όταν δεν ύπάρχη ανάγκη, δέν χρειάζεται να ξεφεύγουμε από την τάξι μας καί να μάς τραβάη η μέριμνα η μεγάλη καί να αφήνουμε τον Θεό.

Υστερα λέμε πώς θαρθή το δάκρυ, πώς θαρθή η κατάνυξις, η επίγνωσις του εαυτού μας, γιά να καταλάβουμε ποιο είναι τό θέλημα τού Θεού, πώς πρέπει να εργαστούμε τον Θεόν. Πώς θά περάσουμε τά τελώνια την ημέρα της αναχωρήσεώς μας;

«Γιατί σταμάτησες νά μοῦ κάνης κομποσχοίνι; Κάθε μέρα, ὅσο ζῆς, θά μοῦ κάνης τό κομποσχοινάκι, γιατί κάθε μέρα λαβαίνω τό δῶρο σου». ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

Θυμάστε, σάς είπα κάποτε γιά ένα άτομο, πού ήρθε και μου είπε ότι δέν πιστεύει πώς υπάρχει αιώνιος ζωή; Ξαφνικά μιά μέρα πέθανε ο καλύτερός του φίλος, πολύ νέος άνθρωπος. Από τον πόνο πού αισθάνθηκε, ήρθε μιά μέρα, μέ βρήκε, μιλήσαμε καί τού είπα να του κάνη κάθε μέρα ένα κομποσχοινάκι τριαντα- τριάρι κι ας μή πιστεύη. Μετά από λίγο καιρό σταμάτησε να κάνη τό κομποσχοίνι.

 Παρουσιάστηκε τότε ο φίλος του καί του λέει: «Γιατί σταμάτησες να μου κάνης κομποσχοίνι; Κάθε μέρα, όσο ζής, θά μου κάνης τό κομποσχοινάκι, γιατί κάθε μέρα λαβαίνω τό δώρο σου». Ας χάσουμε καί λίγο ύπνο. Είναι τέτοιες οί καταστάσεις τώρα, πού πρέπει να χάνουμε λίγο ύπνο, να εγκρατευώμαστε στο φαγητό μας καί σ’ όλα μας.

Ἐκείνη τήν ὥρα εἶδα πού ἄστραψαν τά δόντια της καί βγῆκε ἕνα φῶς ἀπό τό στόμα της ἦταν σάν νά ἦταν διαμαντένια τά δόντια της, ὅλα χρυσά. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Όλα νά τά γνωρίζη ο Γέροντας καί η Γερόντισσα. Ηταν μία ενάρετη ψυχή πού ζούσε μέ πολλή εγκράτεια καί άσκησι. Κάποτε είδε στον ύπνο της κάποιο όραμα, το οποίο πίστεψε καί έπεσε σέ πλάνη. Αυτό ήταν ένα σοβαρό κώλυμα καί ο πνευματικός της πού τη χειροθέτησε λυπόταν πού δέν μπορούσε νά τό καταλάβη και νά τό αποβάλη από τή διάνοιά της. Επέτρεψε ο Θεός νά τό πή σέ μένα: «Κοίταξε, Μαρικάκι, μου είπε, αυτά πού έβλεπα όλα ήταν πλάνη». Στήν τελευταία της ώρα, αφού κοινώνησε, κάθησε, ήρθε γιατρός, της έκανε τήν ένεσι και είπε ότι ήταν πέντε λεπτά υπόθεσι. Τότε ήρθε και ο πνευματικός καί της είπα νά τον φωνάξω καί τήν εξομολόγησε. Είπε αυτό πού δέν τό έλεγε, ότι «έχω πλάνη καί μέ πλανάει αυτό τό πράγμα». Τής τραβούσα από προηγουμένως κομποσχοινάκι καί έλεγα «Θεέ μου, βοήθησέ την νά καταλάβη αυτό τό σφάλμα της».

Θά ἔρθη καιρός, πού δέν θά βρίσκουμε ἕνα ἀντιδωράκι τόσο δά μικρό καί θά λέμε: «Πού εἶσαι, ἀντιδωράκι μου, νά σέ φάω, πού σέ εἶχα κάθε μέρα, σέ ἔπαιρνα καί σέ ἔτρωγα μέ τίς χοῦφτες!». ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε καί πόσο πρέπει αυτές τίς μέρες να τίς εκτιμούμε καί να τις σεβώμαστε! Πρέπει να σκεφτώμαστε, τό βράδυ πού πηγαίνουμε να κοιμηθούμε: «Θά τήν ξαναβρούμε αυτή τή ζεστασιά, αυτό τό ζεστό φαγητό πού τρώμε; Θά ξαναβρούμε αυτά τά καλά πού έχουμε, αυτή τήν ήσυχία;». Δέν ξέρουμε τί ξημερώνει- αυτά έρχονται εν ριπή οφθαλμού. Γι’ αύτό αυτές τίς μέρες πρέπει να τίς εκτιμούμε καί να τίς σεβώμαστε.

Λέω, οι Σέρβοι μέ τόση πίστι καί εύλάβεια, τέτοιο μαρτύριο! Άλλα πάλι, λέω, καί στήν Ιερουσαλήμ στη Μονή Χοζεβά, ήταν χιλιάδες οι Πατέρες πού σφαγιάσθηκαν μέσα στο σπήλαιο- οι Χοζεβΐτες δέν ήταν άγιοι Πατέρες; Όταν πήγαμε εκεί στο σπήλαιο, βάλαμε χώμα μέσα στο μαντήλι καί μάτωσε τό μαντήλι- ευωδίαζε τό χώμα, ένδειξι μαρτυρίου. Τό ίδιο καί στον Άγιο Θεοδόσιο καί στά ρωσικά Μοναστήρια παντού αίματα. Πήγαμε καί στο χωριό των Ποιμένων καί λέμε, κάτι ευωδιάζει- έβγαινε άρρητος ευωδία. Καί στον άγιο Μηνά στή Χίο σφαγιάσθηκαν δεκατέσσερις χιλιάδες τήν ημέρα του Πάσχα. Τί μαρτύριο ήταν αύτό, δεκατέσσερις χιλιάδες! Γιατί επέτρεψε ο Θεός καί τούς αποκεφάλισαν; Δέν ήταν εκείνοι άγιοι Πατέρες; Σύμφωνα μέ τήν πίστι μας, θά δώση καί σ’ εμάς ο Θεός. Η Χάρις του Θεού θά μάς σκεπάση. Να λέμε τούς Χαιρετισμούς- «τείχος ει των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε», καί τί θά κάνη ο Θεός δέν ξέρουμε.

Λέω, πώς πρέπει να είμαστε καί στο θέμα τής προσευχής!

Ὁ νέος πού εἶδε τόν Χριστό. Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

Είδατε τί μάς έλεγε προχθές ο κ. Ν.; Δέν σάς τό είπα; Οί γονείς ενός νέου τού έλεγαν: «Τί ζωή είναι αυτή πού κάνεις; Νά πάς νά γλεντήσης, νά βρής γυναίκες, νά κάνης, νά φτιάξης...». Ο νέος απελπίστηκε καί σκέφτηκε νά πάη στήν Πάτμο, στο έρημο αυτό νησί, γιά νά ησυχάση. Μόλις έφτασε στο νησί, πήγε στο ξενοδοχείο. Τό πρωί βγήκε βόλτα νά δή τό νησί. Στον περίπατο πού πήγε, τον πλησίασε μία νέα μέ σκοπό νά προσβάλη τήν αγνότητά του. Σκέφτηκε όμως ότι ο διάβολος τήν έβαλε, και πολέμησε μέ πολλή βία τον εαυτό του. Επέστρεψε στο ξενοδοχείο στενοχωρημένος από τήν κακία του διαβόλου. Μέσα στο δωμάτιό του βλέπει ένα φώς ουράνιο καί βλέπει τον Χριστό μπροστά του νά τον κοιτάζη μέ ένα χαμόγελο, μέ μιά στοργή, μέ μιά αγάπη! Δέν μπορεί νά τό φανταστή η διάνοια του ανθρώπου! Πληροφορήθηκε τότε μέσα του ότι επειδή αντέδρασε στις «προτάσεις» των γονέων του και αντιστάθηκε σ’ αυτή τή γυναίκα τό πρωί, γι’ αύτό τον βοήθησε η Χάρις τού Θεού και τον επισκέφτηκε ο Χριστός. Καί αμέσως είπε: 

Ὅταν πήγαμε στά Ἱεροσόλυμα, γνωρίσαμε ἕνα Ρῶσο ἱερομόναχο, τόν πατέρα Ἰγνάτιο στό προσκύνημα τῆς φιλοξενίας τοῦ Ἀβραάμ στή Δρῦ τή Μαβρῆ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Όταν πήγαμε στά Ιεροσόλυμα, γνωρίσαμε ένα Ρώσο ιερομόναχο, τον πατέρα Ιγνάτιο στο προσκύνημα της φιλοξενίας του Αβραάμ στη Δρυ τη Μαβρή. Η Θεία Λειτουργία πού έκανε διαρκούσε οκτώ ώρες. Τί έβλεπε! Η Γερόντισσα Ευπραξία, από τό Μοναστήρι του Γέροντος Θεοδοσίου στή Βηθανία, μάς είπε ότι πολλά ήθελε νά μάς πή καί νά μάς μεταδώση από τό μεγαλείο της Χάριτος του Θεού πού ζούσε μέσα του, αλλά δέν ήξερε τήν ελληνική γλώσσα καί εμείς δέν ξέραμε τή ρωσική. Έτσι λοιπόν ας μή χάνουμε τό χρόνο μας, καί μάς καταλαμβάνει η αμαρτία, μάς ρίχνει στή ραθυμία, στήν αμέλεια καί έρχεται καί ο διάβολος καί μάς λέει, «μή τό πής στή Γερόντισσα»- καί ύστερα μάς δίνει καί καταλαβαίνουμε καί γινόμαστε εκτός εαυτών καί ’μείς τυραννιόμαστε καί οι γύρω υποφέρουν. Πολύ σάς ικετεύω, νά κάνουμε πολλή υπακοή, νά κάνουμε τό θέλημα του Θεού, νά κάνουμε υπομονή.

Νά δῆτε οἱ κοσμικοί τί τραβᾶνε, κι ἀπό τά παιδιά τους κι ἀπό τούς συζύγους τους. Τό τί ἀκούω κάθε μέρα, εἶναι ἄνω ποταμῶν τί μοῦ λέει ὁ κάθε ἕνας γιά τά παιδιά του καί γιά τήν οἰκογένειά του! ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Να δήτε οι κοσμικοί τι τραβάνε, κι από τά παιδιά τους κι από τούς συζύγους τους. Τό τι ακούω κάθε μέρα, είναι άνω ποταμών τί μου λέει ο κάθε ένας γιά τά παιδιά του καί γιά την οικογένειά του! Ήταν μία γυναίκα καί την τυραννούσε πολύ ο άντρας της. Δεν ήξερε γράμματα, ούτε το άλφα, καί παρακαλούσε τήν Παναγία: «Δός μου λίγη γνώσι νά μπορέσω νά διαβάσω αύτή τήν φυλλάδα καί, αν μάθω, νά δής πόσες Παρακλήσεις θά σου κάνω, αρκεί νά διορθώσης αυτόν τον άνθρωπο πού μέ βασανίζει», καί σταυρώνει τον εαυτό της. Λοιπόν αυτή έφτασε νά κάνη όλη τήν νύχτα εβδομήντα Παρακλήσεις. Τό πιστεύετε; Τήν έμαθε τήν Παράκλησι φαρσί- τήν φώτισε ο Θεός. Ηρέμησε κι ο άντρας της καί μετανόησε, εξομολογήθηκε καί κοινωνούσε. ’Έγινε ένα προβατάκι.

Ἄμα ἐπιτρέψη ὁ Θεός νά γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ἀμέσως μετά θά βασιλέψη ὁ ἀντίχριστος, τότε θά θυμηθοῦμε αὐτές τις μέρες. Δέν θά τίς ξαναβροῦμε, θά λέμε: «Ἄχ, αὐτές τίς μέρες πῶς τίς ἔχασα, αὐτή τή νύχτα πῶς τήν ἔχασα, νά μή προσευχηθῶ;». ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

 Μεγάλη Τεσσαρακοστή- αυτές τις μέρες δέν ξέρουμε αν θά τις ξαναζήσουμε. Νά προσέξουμε την «ευχή», νά λέμε όλο καί περισσότερο την «ευχή»- διότι όσο πλησιάζουν τά χρόνια προς τό τέλος του κόσμου, τόσο θά απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον Θεό. Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος έλεγε ότι όσο θά πλησιάζουμε στά χρόνια του αντιχρίστου, τόσο χειρότεροι θά γινώμαστε, μοναχοί καί κοσμικοί.

   Σήμερα δέν ύπάρχει οικογένεια πού δέν έχει προβλήματα, κυρίως από τά παιδιά τους- φοβερά προβλήματα. Φθάσαμε στήν κατάστασι πού ο ένας νά μη θέλη να δη τον άλλο. Ό διάβολος περιλαβαίνει καί τά Μοναστήρια. Έχει μία ουρά πού είναι απεριόριστη καί τυλίγεται στον καθένα καί του λέει: «Μή κάνης εκείνο, κάνε τό άλλο, μή κάνης προσευχή, μή κάνης αυτό, τό κάνεις μεθαύριο, κοιμήσου» καί φέρνει τη χαύνωσι. Εμείς λοιπόν νά κάνουμε υπακοή- η υπακοή στούς Προεστώτες είναι υπακοή στον Θεό. Οι Προεστώτες είναι ένα μέσο της σωτηρίας μας, δηλαδή είναι όπως μία φαγάνα πού αφαιρεί τά μεγάλα βράχια, γιά νά περάσουμε- τά υπόλοιπα όμως πρέπει νά τά βγάλουμε εμείς. ’Άν εμείς δέν κάνουμε υπακοή στον Θεό, δέν θα μας σκεπάζη η Χάρις Του. Τίποτε δέν γίνεται έτσι. Και νά προσεύχεται ένας άνθρωπος από τό πρωί μέχρι τό βράδυ γιά ένα άλλο άνθρωπο, αν δέν έχη εκείνος προαίρεσι, δέν τον βοηθάει η προσευχή. Γι’ αυτό θέλει λοιπόν νά έχουμε καλή προαίρεσι, νά θέλουμε τή σωτηρία μας καί νά θέλουμε νά αγωνιστούμε.

   Αγώνας! Πώς είναι σέ ένα γήπεδο, σέ ένα στάδιο πού αγωνίζονται νά κερδίσουν τό κύπελλο, έτσι και εμείς πρέπει νά τρέχουμε, νά λέμε τήν «ευχή» συνέχεια. Είναι κόπος;

Στό «ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας Ἀχράντου» νά σταυρώνουμε τόν νοῦ μας, ὅπου πονᾶμε καί νά μνημονεύουμε ὀνόματα ἀρρώστων, ἁμαρτωλῶν, φυλακισμένων καί ὅσων ἀνθρώπων ἔχουν ἀνάγκη. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

Θέλω καί κάτι επί πλέον νά επισημάνω γιά τήν Θεία Λειτουργία, γιά τή στιγμή του «Άξιον εστι». Εκείνη τήν ώρα νά προσέχουμε τον λογισμό μας και νά σταυρώνουμε όλο το σώμα μας, διότι είναι παρών ο Θεός. Εκείνη τήν ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μας ενισχύει. Εκείνη την ώρα επισκιάζει η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος. Η δέ Παναγία όλα τα εξορκίζει είτε πειρασμό είτε αρρώστια. Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» νά σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε καί νά μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων καί όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη. 

Τήν ώρα πού εύχεται ο ιερεύς καί λέει: 

«Μνήσθητι Κύριε... ζώντων καί τεθνεώτων» νά γονατίζουμε, αν μπορούμε -καί οι εκκλησιαστικές- καί νά προσευχώμαστε γιά όλους τούς ανθρώπους.

Σᾶς εἶχα πεῖ παλαιότερα γιά μία ψυχούλα πού εἶχε λογισμούς καί ἔκανε συγκαταθέσεις. Μιά μέρα καθώς πήγαινε στό στάβλο, εἶδε δαιμόνια ἐκεῖ, πού τήν φώναζαν μέ τό ὄνομά της. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

 Ιανουάριος 1991

 Ο δαίμονας φοβάται το όνομα του Γέροντος καί της Γερόντισσας. Σας είχα πει παλαιότερα γιά μία ψυχούλα πού είχε λογισμούς καί έκανε συγκαταθέσεις. Μιά μέρα καθώς πήγαινε στο στάβλο, είδε δαιμόνια εκεί, πού την φώναζαν μέ το όνομά της. Τότε φοβήθηκε καί άρχισε νά φωνάζη: «Γερόντισσα, Γερόντισσα!». Τά δαιμόνια αμέσως σκόρπισαν, λέγοντας: «Ξέρεις τί θά σέ κάνουμε τό βράδυ;». Όταν έπεσε νά κοιμηθή τό βράδυ, είδε τον δαίμονα ολοζώντανο νά της λέη: «Ξέρεις τί θά κάναμε; Θά σέ σηκώναμε στον αέρα' άλλά τί νά σέ κάνω; Φώναξες τό όνομα της Γερόντισσας!». Ήταν πολύ φοβερό!

 Ο Γέροντας, η Γερόντισσα έχουν την Χάρι του Θεού. Όταν δέν πούμε τον λογισμό μας σ’ αυτούς, θά μας πολεμήση πολύ ο δαίμονας, θά μάς βγάλη από τήν θύρα της Παναγίας (της Μονής) καί τελειώνει η υπόθεσις. Γιατί νά μή λέμε τόν λογισμό μας; Νά τον λέμε καθαρά. «Γερόντισσα, μέ πολεμάει αυτός ο πειρασμός- βοήθησέ με, ενίσχυσέ με». Η Γερόντισσα θά αγρυπνήση, θά προσευχηθή, θά κάνη ό,τι μπορεί για νά μάς βοηθήση.

Αὐτά μοῦ τά ἀποκάλυψε ὁ Θεός, μόνο καί μόνο ἐπειδή ἔχω αὐτό τό διακόνημα- τά εἶδα ὀφθαλμοφανῶς, ὄχι ὅτι ἤμουν ἄξια. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Τό μεγαλύτερο θηρίο στον άνθρωπο είναι ο εγωισμός, είναι η υπερηφάνεια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από το «γιατί», το «πώς» καί το «τί». Εσύ κάνε υπακοή καί θά κάνης φτερά. Σήμερα έσβησε η υπακοή καί η ταπείνωσις από τούς ανθρώπους καί από τούς γονείς έσβησε καί από τά παιδιά. Βλέπουμε τά διαζύγια χιλιάδες η υπακοή έσβησε από τά ανδρόγυνα. Η εκκλησία βρίσκεται σε μία κατάστασι δύσκολη. Στά Μοναστήρια, τα ίδια. Ο διάβολος τώρα γυρίζει, κάνει γύρο στά Μοναστήρια. Όλους τούς κέρδισε. Οι μοναχοί δύο-τρεις είναι, πέντε είναι, θα πάη νά τούς διαλύση. Νά μή υπάρχη τίποτε. Αφού τά ξεθεμέλιωσε όλα ο διάβολος, δέν ύπάρχει ούτε κράτος ούτε εκκλησία, τίποτε. Γι’ αυτό νά κάνουμε υπακοή, νά σωθούμε, νά πάμε στον ουρανό. 

Γιατί πώς θά αντεξουμε τήν αιώνια Κόλασι;