ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οἱ ἱερεῖς πέθαναν ἕνας-ἕνας στὸ βωμό).Έλεγε ὁ Ἀρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οι ιερείς πέθαναν ένας-ένας στο βωμό)

Έλεγε ο Αρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

Σχετικά με το πόσο σημαντικές είναι οι προσευχές για τους νεκρούς, και για το γεγονός ότι υπάρχει επικοινωνία με τη μετά θάνατον ζωή, θα σας φέρω τώρα μια υπέροχη αλλά αληθινή ιστορία από τη ζωή ενός ναού της Ρωσικής Εκκλησίας μας. Πέθανε επαναστάτης στο χωριό Λυσογόρκα.

Ένας άλλος ιερέας στάλθηκε να τον αντικαταστήσει - ένας νεαρός άνδρας, ο οποίος πέθανε απρόσμενα κατά τη διάρκεια της πρώτης λειτουργίας - ακριβώς στο βωμό. Έστειλαν άλλον ιερέα, αλλά του συνέβη το ίδιο: την πρώτη μέρα της διακονίας του, αφού ψάλλει το «Πάτερ ημών» και το στίχο της κοινωνίας, ο ιερέας δεν έβγαινε για πολύ ώρα με τα Τίμια Δώρα, και όταν μπήκε ο γέροντας στο θυσιαστήριο, αυτός είδα έναν ιερέα ξαπλωμένο με όλα του τα ρούχα δίπλα στον Ιερό Θρόνο νεκρό.

Όλοι τρόμαξαν όταν έμαθαν για αυτόν τον μυστηριώδη θάνατο και, χωρίς να γνωρίζουν την αιτία, είπαν ότι κάποια σοβαρή αμαρτία έτρεχε πάνω από την ενορία όταν δύο αθώες ζωές θυσιάστηκαν γι' αυτό. Η φήμη γι' αυτό εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή, και κανένας από τους ιερείς δεν τόλμησε να πάει σε αυτή την ενορία.

Πανάξιος ὁ Πάφου!

Δὲν προσῆλθεν εἰς τὸ συλλείτουργον διὰ τὸν Ἀπ. Βαρνάβαν, ἐπειδὴ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου θὰ ἐμνημόνευε τὸν καθηρημένον καὶ ἀφωρισμένον ἐπικεφαλῆς τῶν ἀχειροτονήτων ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιον τῆς Οὐκρανίας. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔπειτα ἐδήλωσεν εἰς ὅλα τὰ μέσα ἐνημερώσεως:

«Εἶναι ἕνα θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο τὸν ἴδιο πρέπει νὰ ἐρωτήσετε. Ὅταν δέχθηκε τὴ χειροτονία ποιὸν ἐμνημονεύσαμε; Δὲν ἐμνημονεύσαμε πάλι τὸν Ἐπιφάνιο; Εἶναι κάτι τὸ... ὁποῖον δυσ­τυχῶς φαίνεται νὰ ἐξελίσσεται ὡς ἕνα πρόβλημα στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Εἶμαι ὅμως ἀποφασισμένος νὰ θέσω τέρμα σὲ αὐτὸ τὸ θέμα καὶ εἶμαι σίγουρος ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στέκεται παρὰ τὸ πλευρό μας. Εἶναι παιδαριῶδες νὰ μὴ συλλειτουργεῖ, ἐνῷ δέχθηκε τὴν χειροτονία. Θὰ πρέπει νὰ πάρει τὰ μηνύματα καὶ ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ ἀπὸ ὅλους ἐμᾶς. Εἶμαι ἀποφασισμένος ὅμως νὰ μὴν ἀφήσω νὰ ἐξελιχθεῖ ἕνα σχίσμα στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου»

ΑΓΙΟΣ ἀπό αὐτήν τήν ζωή. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ στό παπα- ΕΦΡΑΙΜ τόν Κατουνακιώτη «Σ΄ἀγαπῶ, γιατί μοῦ μοιάζεις!»

«Η δουλειά του παπά είναι να διαβάζει ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ειδικά των κεκοιμημένων.

Οι ζωντανοί όλο και κάποιον θα βρουν να του πουν τον πόνο τους, όλο και κάποιος θα τους στηρίξει έστω λίγο. Στην άλλη ζωή όλοι είναι εν μετανοία, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.

Δουλειά του παπά, είναι να μνημονεύει ονόματα κεκοιμημένων στην Προσκομιδή».

«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ, κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου. Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος… Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.

Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:

«Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει».

Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα. Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.

Μνημόνευσε τόν ΨευδοΚιέβου Ἐπιφάνιο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος

Μνημόνευσε τον Κιέβου Επιφάνιο ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος

Το όνομα του Μητροπολίτη Επιφανίου Κιέβου ακούστηκε για πρώτη φορά στον καθεδρικό ναό της Αθήναςαπό τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο οποίος μνημόνευσε το όνομα του νέου Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ουκρανίας, στα Δίπτυχα κατά τη διάρκεια της σημερινής αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας.

Ὁ Πατριάρχης Μόσχας δέν μνημόνευσε τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν

Τις πρόσφατες εξαγγελίες σχετικά με την διακοπή της μνημόνευσης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, έκανε πράξη κατά τη διάρκεια της σημερινής Θείας Λειτουργίας, που τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα, ο Πατριάρχης Μόσχας κ.κ. Κύριλλος.

Να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό μετά την αναγνώριση της Ουκρανικής Αυτοκεφαλίας από την Εκκλησία της Ελλάδος. 

Σε χθεσινή του τηλεοπτική συνέντευξη ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων είχε τονίσει πως αυτό θα συνέβαινε.

Συγκεκριμένα ανέφερε:

Ἡ Ρωσική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τερματίζει τήν εὐχαριστηριακή κοινωνία μέ τόν Ἰερώνυμο

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος είχε αναγνωρίσει και επισήμος τον επικεφαλής της σχισματικής εκκλησίας της Ουκρανίας Επιφάνιο.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία σταματάει την κοινωνία της Ευχαριστίας με τον επικεφαλής της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, δήλωσε στο Russia-24 ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, επικεφαλής του τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων.

«Πιστεύω ότι την επόμενη Κυριακή, όταν ο Πατριάρχης λειτουργήσει, αυτή η μνημόνευση δεν θα γίνει» ανέφερε.

Την ίδια ώρα, ο Μητροπολίτης εξέφρασε ότι η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία είναι έτοιμη να διατηρήσει την κοινωνία με εκείνους τους επισκόπους που δεν αναγνωρίζουν το ουκρανικό σχίσμα.

Νωρίτερα, η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είχε εξουσιοδοτήσει τον Πατριάρχη Κύριλλο να μην μνημονεύσει τον Ιερώνυμο στη λειτουργία, αν αναγνωρίσει τη σχισματική Ουκρανική Εκκλησία.

Σημειώνεται ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά από την επίσημη αναγνώριση της «νέας εκκλησίας» της Ουκρανίας από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, είχε εκφράσει την απογοήτευσή της.

Ἱερέας Ἀββακούμ: Προσευχόταν γιά χιλιάδες νεκρούς καθημερινά κι αὐτό ἔφερε μεγάλη εὐλογία στή ζωή του.

Ιερέας Αββακούμ

Στη Ρωσία, στα χρόνια του Τσάρου Νικολάου του Α΄, όταν επίσκοπος του Βλαντιμίρ (1821-1849) ήταν ο Παρθένιος Τσέρκωφ, τοποθετήθηκε ένας ιερέας, που τον έλεγαν Αββακούμ, στη φτωχότερη ενορία της επισκοπής του. Ήταν γιος νεκροθάφτη, νυμφεύτηκε μια φτωχή κοπέλα και ζούσαν με μεγάλη φτώχεια αλλά ο π. Αββακούμ ήταν ένας άνθρωπος πολλής προσευχής. 

Ιδιαίτερα του άρεσε να προσεύχεται για τους νεκρούς. Είχε ένα σημειωματάριο, όπου έγραφε τα ονόματα όλων των νεκρών για τους οποίους είχε ακούσει. Όλους αυτούς δεν τους μνημόνευε μόνο στην προσκομιδή αλλά και στις ιδιαίτερες προσευχές του, το πρωί και το βράδυ. Έτσι η προσευχή του κρατούσε ώρες ολόκληρες.

Το γεγονός αυτό στενοχωρούσε τη σύζυγο του που συνήθιζε να του λέει:

-Πρέπει να σταματήσεις αυτές τις μακρές βοηθητικές προσευχές που κάνεις και να με βοηθάς στον κήπο και σε άλλες δουλειές. Είμαι πολύ κουρασμένη. Ούτε μοναχός είσαι ούτε έγκλειστος. Αν θέλεις να προσεύχεσαι τόσο πολύ, πήγαινε στον επίσκοπο και ζήτησέ του να σου δώσει καλλίτερη ενορία, όπου θα μπορούμε να έχουμε ανθρώπους να μας βοηθούν. Τότε θα μπορείς να προσεύχεσαι όσο θέλεις. 

Ο π. Αββακούμ της έλεγε πως η προσευχή είναι το πρώτο καθήκον του ιερέως και δεν πρέπει να το παραμελεί. Σχετικά με την καλλίτερη ενορία σκέφτηκε πως είναι ανοίκειο να τη ζητήσει από τον επίσκοπο. Έπρεπε να κάνουν υπομονή, ωσότου του προσφερθεί καλύτερη θέση. Η σύζυγος του συμφωνούσε απρόθυμα.

«Μνήσθητι Κύριε, ἐκείνους πού κανείς δέν τούς θυμήθηκε στήν προσευχή ».

Ο Πατέρας Παύλος Γκρουζντέφ πάντα προσευχόταν για εκείνους για τους οποίους δεν υπάρχει κανένας να προσευχηθεί, δηλαδή, οποίος δεν έχει κανένα σύντροφο ψυχής στη γη. Είχε τη δική του ιδιαίτερη προσευχή:

«Μνήσθητι  Κύριε, εκείνους που κανείς δεν τους θυμήθηκε στην προσευχή ». 

Έτσι λοιπόν, όταν ο ιερέας εκτέλεσε την πιο πολύπλοκη  εγχείρηση στη χοληδόχο κύστη, εκείνη τη στιγμή συνέβη ο θάνατός του. Ένιωσε  ότι ήταν πολύ βαθιά στο φως και είδε πολλούς ανθρώπους που ήρθαν  για να προσεύχονται γι 'αυτόν, συμπεριλαμβανομένων των φίλων του, των ιερέων που ήταν ήδη νεκροί, αλλά ακόμα πιο άγνωστοι.

Ἡ μνημόνευση τῶν ὀνομάτων. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Η  μνημόνευση των ονομάτων

Ιδού και μία μεταστροφή άπό τό Σοβιετικό BLOCK.

Έφευγε ό νεαρός αξιωματικός μέ τή μονάδα του γιά τό Αφγανιστάν. Ενα βράδυ, τίς παραμονές της αναχωρήσεώς του, συγκεντρώθηκαν στό σπίτι του συγενείς και φίλοι νά τόν άποχαιρετίσουν. Μεταξύ των οπαοίων ήταν και ένα ιερέας, ξάδελφος του αξιωματικού.

Πρός το τέλος της οικογενειακής αυτής συγκεντρώσεως ό ιερέας ζήτησε με τρόπο άπό τόν αξιωματικό νά του γράψει τά ονόματα όλων των άνδρών, τους  οποιους διοικούσε, γιά νά τα μνημονεύει κάθε μέρα στή θ. Λειτουργία. Ό αξιωματικός στήν αρχή  αιφνιδιάστηκε και στή συνέχεια φάνηκε πώς πήγε να προβάλη κάποια άντίρρησι. "Ίσως από ευγένεια, ή βλέποντας τήν ήρεμη μα αποφασιστική ματιά

τού Ιερέα, συγκρατήθηκε. Έγραψε τα ονόματα των ανδρών  της μικρής μονάδος τήν όποια διοικούσε και, χωρίς  ενθουσιασμό, τα έδωσε στον ξάδελφο του ιερέα.

Ἕνα σῶμα εἴμεθα ἐμεῖς μέ τούς νεκρούς.

Ένα σώμα είμεθα εμείς με τους νεκρούς.

Μία Εκκλησία είμεθα με τον ουρανόν, με τους κεκοιμημένους μας. 

Εάν νιώθουμε την ανάγκη ο ένας να μιλάει εις τον άλλον, ο

ένας να φροντίζει διά τον άλλον, κατανοείτε πόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι νεκροί να επικοινωνούμε μαζί τους; 

Οι νεκροί μας παρακαλούν συνεχώς να έχουμε

τον νού μας εις αυτούς. Οι νεκροί μας ζούν

και μας κοιτάζουν να δούν εάν εμείς τους

μνημονεύουμε. 

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη δι᾽αυτήν την επικοινωνία.

 Την προσευχή μας να την αναπέμπουμε και γι᾽ αυτούς.

Την ελπίδα μας εις τον Χριστό να την έχουμε και γι᾽ αυτούς. 

Τις λειτουργίες μας να τις κάνουμε και γι᾽ αυτούς. Σαρανταλείτουργα να κάνουμε και γι᾽ αυτούς, ελεημοσύνες, μνημόσυνα, τρισάγια.

 Όλα αυτά βοηθούν πραγματικά τους νεκρούς μας.

-Νά προσεύχεσαι. Γιά ὅλους.... Καί τί θά βγεῖ;

 

Ἅγιος Βαρσανούφιος

  Κάποτε, ἕνας ἄρχοντας τῆς τσαρικῆς αὐλῆς, πῆγε νά συμβουλευτεῖ ἕναν περίφημο τότε γιά τήν ἀρετή του, ἱερέα τῆς Πετρούπολης.

-Πάτερ, πές μου, τί νά κάμω; Ἔχω πολλούς ἐχθρούς. Μέ μισοῦν «ματαίως»· χωρίς κανένα λόγο. Μέ συκοφαντοῦν στόν Τσάρο. Κινδυνεύω νά χάσω τήν δουλειά μου. Ἂν ὁ Τσάρος πεισθῆ καί μέ ἀπολύσει, ποῦ θά σταθῶ; Πῶς θά ζήσω; Σᾶς παρακαλῶ, συμβουλέψετέ με. Τί νά κάμω;

-Νά προσεύχεσαι. Γιά ὅλους. Καί περισσότερο γιά αὐτούς πού ξεσηκώθηκαν ἐναντίον σου. Καί στό σπίτι. Ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία, στήν θεία λειτουργία. Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό.

-Καί τί θά βγεῖ μέ αὐτό, πάτερ; εἶπε πικραμένος.

-Θά τό ἰδεῖς. Τά «ψίχουλα», οἱ μαργαρίτες -οἱ μερίδες πού βγάζει ὁ ἱερέας στήν προσκομιδή, ὅταν διαβάζει ὀνόματα- συμβολίζουν τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων· ζώντων καί κεκοιμημένων. Καί κάποια στιγμή, αὐτές τίς μερίδες ὁ παπᾶς τίς ρίχνει μέσα στό ἅγιο ποτήριο, μέ τά λόγια: «Ἀπόπλυνε, Κύριε, τά ἁμαρτήματα τῶν ἐνθάδε μνημονευθέντων δούλων σου, τῷ Αἵματί Σου τῷ Ἁγίῳ». Δηλαδή παρακαλεῖ τόν Χριστό νά ξεπλύνει μέ τό Αἷμα Του τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού μνημόνευσε.

Καί πρόσθεσε:

Ὁ μέθυσος ἱερέας

 Ζει ακόμα ο επίσκοπος πού διηγήθηκε τούτη την ιστορία.

Είναι αληθινή ιστορία κι έχει βαθύ νόημα, γιατί αναφέρεται στην προσευχή των ζώντων για τούς τεθνεώτες.

Οι προσευχές αυτές πάντοτε εισακούονται, μα πιο πολύ την ώρα της θείας λειτουργίας.Ο επίσκοπος πού αναφέραμε είχε στην περιοχή του έναν ιερέα, τον παπα-Γιάννη, ευλαβικό και σ’ όλους αγαπητό.Μάλιστα στην άγία πρόθεση αργούσε λίγο, γιατί διάβαζε πολλά ονόματα.Είχε όμως ένα φοβερό ελάττωμα’ του άρεσε το κρασί. .Όσο καλός ήταν στα καθήκοντά του, τόση αδυναμία είχε στο πιοτό.Πολλοί του έλεγαν νά κόψει αυτό το πάθος, το τόσο αταίριαστο σε λειτουργό του Θεού.Το καταλάβαινε κι ο ίδιος, έκλαιγε με παράπονο, έκανε μερικές προσπάθειες, άλλά σε λίγες μέρες άρχιζε πάλι τα ίδια.

Μία μέρα πού είχε πάλι υποκύψει ατό πάθος του, πήγε στην εκκλησία και, όπως ήταν μισοζαλισμένος, έβαλε «Ευλογητός» κι άρχισε τη θεία λειτουργία.

Παραχώρησε όμως ο Θεός και κάποια στιγμή παραπάτησε μέσα ατό ιερό, όπότε του έπεσαν από τα χέρια τα τίμια Δώρα.Πάγωσε άπ’ το φόρο του. ‘Έπεσε κάτω κλαίγοντας κι άρχισε νά μαζεύει με τη γλώσσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.’Ένιωθε την ενοχή νά τον πνίγει, γιατί το έπαθε επειδή ήταν ζαλισμένος από το κρασί.

Ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Ἐγώ ἀπό παιδί πηγαίνω στό νεκροταφεῖο κάθε μέρα καί σκέφτομαι τόν θάνατο»

 Πεθάναν όλοι οι συγγενείς μου. Λοιπόν, μια θεία μου την μνημονεύω. Είδα και την θεία και μου λέει:

– Άαχ! ανηψιέ μου Ιάκωβε, σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που μου στέλνεις.

Πολλά μου στέλνεις, αλλά ξέρεις έχει κι άλλους ανθρώπους που δυστυχούν και πεινούν και δεν έχουν κανέναν στον κόσμο να τους σκεφθή, να τους νοιαστή.

Γι’ αυτό κάνουμε τα Ψυχοσάββατα, είναι για όλους τους Χριστιανούς. Και της λέγω:

– Πού να ξέρω εγώ ποιος έχει ανάγκη;

«Μόλις εἶπα ‘Μνήσθητι, Κύριε τῆς δούλης Σου’ αὐτή ἦρθε καί ...»

  Σεπτέμβριος 1983

Μου έλεγε κάποτε ένας ιερεύς: «Καθώς ήμουν στην Προσκομιδή και έλεγα “Μνήσθητι, Κύριε… Μνήσθητι, Κύριε…” και είχα πλάι μου την εκκλησάρισσα μοναχή που διάβαζε και εκείνη ονόματα, μια στιγμή άκουσα σαν να μιλούσε. 

Της λέω: “Τι συμβαίνει;”. “Να, μνημόνευσα την εξαδέλφη μου, γιατί έχει τα σαράντα της σήμερα. Μόλις είπα ‘Μνήσθητι, Κύριε της δούλης Σου (τάδε)’ αυτή ήρθε και μου είπε:

Μνημονεύοντας ψυχές σέ ἕνα ταπεινό ἁγιορειτικό κελάκι…

Μνημονεύοντας ψυχές σε ένα ταπεινό αγιορειτικό κελάκι…
Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο, αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται…
Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο, στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές... με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων…
Το μοναδικό κερί που είχε κοντά του, του προσέφερε μια οριακή ματιά σε αυτό που μπορούσε ο καθένας μας να δει όσο το φως του κεριού που τρεμόπαιζε, πολεμούσε να αποδιώξει το μεταμεσονύκτιο σκοτάδι.
Εκείνος, κυπαρίσσι που ο αγέρας της ζωής δεν κατάφερε να ρίξει στην γη, έστεκε κοιτώντας το δισκάριο και μνημόνευε για ώρες, διακόπτοντας μόνο όπου η ακολουθία επέβαλλε την διακοπή για τις εκφωνήσεις. Τον κοίταζα με προσοχή, να διαβάζει ατέλειωτα ονόματα και κάπου, κάπου έβλεπα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια του. Πλησίασα αθόρυβα κοντά του, από την μια να καταστώ κοινωνός αυτής της δωρεάς του Θεού, μνημονεύοντας ονόματα δικά μου και από την άλλη να παρακολουθήσω αυτό που εκείνος, την στιγμή αυτή ζούσε. Με κοίταξε σε κάποια στιγμή και μου είπε:

Γιατί μνημονεύουμε τά ὀνόματα. Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης

Γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα. 

Μερικοί ρωτούν γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα των κεκοιμημένων και των ζώντων στις προσευχές που κάνουμε γι’ αυτούς. Ο Θεός σαν παντογνώστης που είναι, δεν ξέρει τα ονόματά τους και τις ανάγκες τους;

Όμως αυτοί που μιλούν και σκέπτονται έτσι, ξεχνούν ότι την προσευχή δεν την κάνομε για ενημέρωση του Θεού. Φυσικά ο Θεός δεν έχει ανάγκη τέτοιας ενημερώσεως. Άλλη είναι η σημασία αυτής της προσευχής.

Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά.

Γιατί δεν είμαστε απλώς συγγενείς ή φίλοι ή γνωστοί, αλλά «αλλήλων μέλη». Μέλη της Μιάς Εκκλησίας. Του Ενός Μυστικού Σώματος του Χριστού.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μηχανική και απαθή μνημόνευση των ονομάτων και στην ολοκάρδια προσευχή. Το ένα απέχει από τον άλλο, όσο ο ουρανός από τη γη.

Η προσευχή πρέπει να είναι ειλικρινής εκδήλωση αγάπης. Η αγάπη είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή. Γι’ αυτό ο Θεός τη δέχεται. Και γι’ αυτό την περιμένει!

Γέροντα Παῦλος Νικηταράς. Νουθεσίες

 http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/07/7_25.html

Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης: Μεγάλη ὡφέλεια δέχεται ἡ ψυχή τοῦ κεκοιμημένου ὅταν τή μνημονεύει ὁ ἱερέας

 Όταν τελείωσα την Θεία Λειτουργία, και πήγα στο κελλάκι μου, εκεί που καθόμουν, ήλθε η ψυχή το πνεύμα της μητέρα μου και μου είπε με παράπονο.

 - Πάτερ Ιάκωβε δε με μνημόνευσες σήμερα.

- Πως μητέρα δεν σε μνημόνευσα.

Ἄν ὁ ἱερέας ἀπό ραθυμία δέν μνημονεύσει τά ὀνόματα;(Ἅγ.Γαβριήλ)

 

 Αν ο λαϊκός δώσει χαρτί με ονόματα υπέρ Υγείας και Αναπαύσεως για να  μνημονεύθούν στη Θεία Λειτουργία, και ο ιερέας από ραθυμία δεν τα διαβάσει, τους μνημονεύει ο Θεός! 

Μνημόνευε τούς ἐχθρούς σου γιά νά γίνουν φίλοι

Κάποτε, ἕνας ἄρχοντας τῆς τσαρικῆς αὐλῆς, πῆγε νά συμβουλευτεῖ ἕναν περίφημο τότε γιά τήν ἀρετή του, ἱερέα τῆς Πετρούπολης. -Πάτερ, πές μου, τί νά κάμω;
Ἔχω πολλούς ἐχθρούς. Μέ μισοῦν «ματαίως»· χωρίς κανένα λόγο. Μέ συκοφαντοῦν στόν Τσάρο. Κινδυνεύω νά χάσω τήν δουλειά μου. Ἂν ὁ Τσάρος πεισθῆ καί μέ ἀπολύσει, ποῦ θά σταθῶ; Πῶς θά ζήσω; Σᾶς παρακαλῶ, συμβουλέψετέ με. Τί νά κάμω;
 -Νά προσεύχεσαι. Γιά ὅλους. Καί περισσότερο γιά αὐτούς πού ξεσηκώθηκαν ἐναντίον σου. Καί στό σπίτι. Ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία, στήν θεία λειτουργία. Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό.
 -Καί τί θά βγεῖ μέ αὐτό, πάτερ; εἶπε πικραμένος.
-Θά τό ἰδεῖς.