Μέ τήν εὐχή ἁγιάζεις τόν τόπο πού κάθεσαι καί τό ἔργο πού κάνεις".

Διά τῆς εὐχῆς", ἔλεγε ὁ Ὅσιος Ἀμφιλόχιος, "γίνεται ὁ ἄνθρωπος σάν παιδί. Τόν ἐπαναφέρει στήν ἁπλότητα καί ἀθωότητα πού εἶχε ὁ Ἀδάμ στόν Παράδεισο πρό τῆς πτώσεως. Παύει τήν διαφορά τοῦ φύλου, "οὐκ ἔνι ἀρσεν καί θῆλυ"∙ ἀποκτᾶ τήν - ἀκατανόητο γιά τούς κοσμικούς -, τήν εὐλογημένη ἁγία ταπείνωση. "Μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνέυματι ὅτι αὐτῶν ἐστίν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν".

Ὅταν ἀνοίχτηκε ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου της Πάτμου, ὅλη ἡ περιοχὴ γύρω εὐωδίασε...

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

Καθώς η Εκκλησία μας στις 19 Σεπτεμβρίου εορτάζει την ανακομιδή των λειψάνων του αγίου Αμφιλοχίου (Μακρή), η περιγραφή του γεγονότος από τον ιερομόναχο π. Ηλία Καλατζή είναι αποδεικτική ότι ο γέροντας της Πάτμου ήταν ειλικρινής και άδολος και ανυστερόβουλος καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού

Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο π. Ηλίας: «Το 1981, στις 19 Σεπτεμβρίου, κατόπιν πιέσεων πολλών πιστών και των υπευθύνων της Μεγάλης Μονής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, πραγματοποιήθηκε η εκταφή των λειψάνων του γέροντος.

Όταν ανοίχτηκε ο τάφος, ο οποίος βρίσκεται μέσα στα πεύκα, όλη η γύρω περιοχή ευωδίασε, με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να αρχίσουν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. ῾Η ευωδία διαρκούσε και μετά την πλύση των αγίων λειψάνων.

Ο ηγούμενος της Μονής του Θεολόγου Ισίδωρος -ο μετέπειτα μακαριστός επίσκοπος Τράλλεων – ο οποίος παρευρισκόταν στην εκταφή, χρειάστηκε να φύγει για λίγο από το νησί για ανάγκες της Μονής μας. Όταν επέστρεψε μου είπε: -Μύρισε τα χέρια μου, ακόμη ευωδιάζουν μετά το άγγιγμα της κάρας του Γέροντα».

Αὐτή, εἶναι ἡ ἀγάπη τῶν Γερόντων: σ’ ἀγκαλιάζουν καὶ ζεσταίνουν, πραγματικά, τὴν ψυχή σου!...

Γεώργιος Παπαζάχος για τον Άγιο Αμφιλόχιο Μακρή

Τον συναντούσα στην Πάτμο, όπου αυτός μόναζε, αλλά και στην Αθήνα, –μάλιστα, μια φορά που είχε έρθει, είχα και την ιδιαίτερη «ευλογία» να τον φιλοξενήσω σπίτι μου. Ήταν γαλήνιος, ήπιος· χαιρόσουν και μόνο να τον βλέπεις!…

Την πρώτη φορά που τον συνάντησα, μόλις με είδε από μακριά, χωρίς καν να με γνωρίζει, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και φώναξε εγκάρδια: «Ευλογημένος, ο ερχόμενος!». Μ’ αγκάλιασε κι’ ύστερα με φίλησε. Αυτή, είναι η αγάπη των Γερόντων: σ’ αγκαλιάζουν και ζεσταίνουν, πραγματικά, την ψυχή σου!…

Μετά, γύρισε και μού ’πε:

–Έλα να καθίσουμε έξω στον «πρωτογιό»* μου!…

–Ποιόν, «πρωτογιό» σας, Γέροντα;!…

–Αυτό, που βλέπεις εδώ πέρα, είναι ο «πρωτογιός» μου!…

–Ποιό, παππούλη;!…

–Να, αυτό το πεύκο!…

Ήταν ένα πεύκο, κάτω από το οποίο είχε βάλει ένα μακρόστενο τραπέζι, όπου έτρωγε με διάφορους ανθρώπους, που πήγαιναν να τον επισκεφθούν.

Και, συνέχισε:

–Βλέπεις;!… Πάνω στον κορμό του έχω καρφώσει αυτόν τον σιδερένιο σταυρό. Το πεύκο, λοιπόν, είναι ο «πρωτογιός» μου· και τον έχω κάνει και …«μεγαλόσχημο»!!

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρής. Ὁ νεοφανὴς Ἅγιος τῆς Πάτμου ἀκούγεται νὰ ὁμιλεῖ...

 

Τὸ κελὶ τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου της Πάτμου

Αυτό είναι τό κελί τού γέροντα νέου πιά Αγίου τής Εκκλησιας μας,Αμφιλοχίου Μακρή στήν Πατμο τό οποίο ή εκεί αδελφότητα τής Μονής μέ τήν ευλογημενή γερόντισσα τού μοναστηριού τό φυλάνε ώς ανεκτίμητο θησαυρό .

Ένας Άγιος τόν οποίο όσοι τόν γνώρισαν είτε ώς σχολάρχη τής Πατμιαδος είτε ώς γέροντα,έχουν νά πούν πολλά !

ΔΌΞΑ ΤΏ ΘΕΏ ,γιά τά δώρα πού μάς χαρίζεις .

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/09/blog-post_786.html

Ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος τῆς καρδιᾶς μας καί τοῦ σύμπαντος κόσμου

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΎΜΠΑΝΤΟΣ ΚΌΣΜΟΥ.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΝΤΙΠΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ.

Ἐορτάζει ἠ Πάτμος καί ὅλη ἡ Ἐλλάδα τό ἀγαπημένο καί Ἅγιο τέκνο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ..Στίς 19 Σεπτεμβρίου τιμοῦμε τήν ἀνακομιδή τῶν λειψάνων τοῦ Ἀγίου Γέροντά μας Ἀμφιλοχίου

Μέ ἀφορμή τήν χαρμόσυνο αὐτή ἡμέρα θά ἀνατρέξουμε σέ ἔνα ἐξαίρετο κείμενο. Στό κείμενο τοῦ Γέροντα Ἀντίπα Νικηταρᾶ , Γέροντα τοῦ Ἠσυχαστηρίου τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Λουκακίων Πάτμου. Μιά κατάθεση ψυχῆς γιά τόν ἀγαπημένο του Ἅγιο Ἀμφιλόχιο.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ.

Οἰκονόμησε ὁ Κύριος κατὰ τὰ παιδικά μου χρόνια νὰ γνωρίσω τὸν μεγάλο Ἅγιο Γέροντά μας καὶ νὰ δεθῶ μαζί του μὲ ἀκατάλυτους πνευματικοὺς δεσμοὺς ἀγάπης. Ἡ μητέρα μου Εἰρήνη ἐξομολογεῖτο στὸν Ἅγιο ἀπὸ μαθήτρια τοῦ Δημοτικοῦ ἕως καὶ τὴν ὁσιακὴ κοίμησή Του.

Θυμόταν ὅλες σχεδὸν τὶς συμβουλές, τὶς ἐπιλύσεις τῶν προβλημάτων ἀλλὰ καὶ τὰ ἐρωτήματα ποὺ τῆς ὑπέβαλε πολλὲς φορές. Ἡ δύναμις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου καλύπτει ὅλα τὰ κενά, τὰ ἐλλείποντα ἀναπληρώνει καὶ συμπληρώνει, θεραπεύει τὰ ἀσθενῆ. Ἔφτανε στὴν ἀνωτερότητα, στὸ ὕψος καὶ τὸ πλάτος τῆς εὐγένειας, στὴν πνευματικὴ καλλιέργεια. Συναρμολογοῦσε τὴν ἀνθρώπινη ὑπόσταση.

Τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο.

Τὸ 1955 οἱ γονεῖς μου ἀναχωροῦν ὡς μετανάστες γιὰ τὴν Αὐστραλία. Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ κάνουν εἶναι νὰ πάρουν τὴν εὐχὴ τοῦ ἁγίου Ἀμφιλοχίου. Πηγαίνουν στὴν ἱερὰ μονὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλλὰ ὁ γέροντας βρίσκεται στὸ Κουβάρι, ξεκινοῦν λοιπὸν πεζῇ γιὰ τὸ ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος καὶ συναντοῦν τὸν Ἅγιο. Ἐκείνη ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα μία ὁμάδα παιδιῶν ἀπὸ τὴν Πατμιάδα εἶχαν πάει ὡς προσκυνητὲς κοντὰ στὸν Ἅγιο. Μεταξὺ τῶν παιδιῶν ἦταν ὁ μετέπειτα καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. ὁ κ. Θωμᾶς Προβατάκης, ὁ πατὴρ Ἰωάννης Νικολόπουλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καλαμαριᾶς καὶ ἄλλοι.

Τότε ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος λέει στὸν Ἡσυχαστὴ τῆς Πάτμου καὶ τῆς Καλύμνου, τὸν γέροντα Σάββα Λάππα νὰ πάει γιὰ ψάρεμα γιὰ νὰ φιλέψουν τὰ παιδιά. Ὁ πατὴρ Σάββας ἐνῶ ἦταν πρωῒ καὶ ἀκατάλληλη ὥρα, με προθυμία πηγαίνει γιὰ ψάρεμα· μετὰ ἀπὸ ὀλίγο διάστημα σήκωσε τὰ ἀσήκωτα δίχτυα καὶ ὦ τοῦ θαύματος ἔπιασε 153 ψάρια. Ἀπὸ αὐτὰ τὰ ψάρια ἔδωσε ὁ γέροντας στοὺς γονεῖς μου εὐλογία νὰ γευματίσουν πρὶν ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ ταξίδι τους. Ἡ γερόντισσα Χριστονύμφη ἦταν παροῦσα σ΄ αὐτὴ τὴ σκηνή. Τὸ Εὐαγγέλιο τὸ ζεῖς κοντὰ στοὺς γέροντες. Πῶς νὰ μὴν εὐλαβοῦνται οἱ γονεῖς μου τὸν Ἅγιο ὅταν ἔβλεπαν αὐτὰ τὰ θαυμαστά!!

Ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος δίνει ἁγίασμα στὰ παιδιά...

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/09/blog-post_38.html

Πολὺ τὸν ἔθλιβε ὅταν ἀντίκριζε τὰ βουνὰ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἤξερε ὅτι οἱ ἑπτὰ (7) Λυχνίες τῆς Ἀποκαλύψεως ἤτανε σβησμένες

Πολύ τον έθλιβε όταν αντίκριζε τα βουνά της Μικράς Ασίας και ήξερε ότι οι επτά (7) Λυχνίες της Αποκαλύψεως ήτανε σβησμένες: η Έφεσος, η Σμύρνη, η Πέργαμος, τα Θυάτειρα, οι Σάρδεις, η Φιλαδέλφεια, η Λαοδίκεια και ότι η μόνη αναμμένη Λυχνία ήτανε η Λυχνία της Αποκαλύψεως (στην Πάτμο)».

Έλεγε: «Να σας αξιώσει ο ΘΕΟΣ να πάρετε το ΦΩΣ από την αναμμένη Λυχνία της Αποκαλύψεως (στην Πάτμο) να το μεταφέρετε για να ανάψετε τις σβησμένες Λυχνίες του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ στη Μικρά Ασία».

- Έχουμε ένα ανεξόφλητο χρέος πρώτα προς τους κρυπτοχριστιανούς απέναντι, οι οποίοι περιμένουν μέχρι τώρα κάτι από εμάς, και δεύτερο στον τουρκικό λαό (ο οποίος στο σύνολο του ή μάλλον περίπου κατά το 50% είναι Έλληνες εξισλαμισθέντες).

Μιὰ ἀπελπισμένη γυναῖκα ποὺ δὲν περίμενε σωτηρία ἀπὸ πουθενά....

Σε μία τέτοια πολυθρόνα ο Άγιος μας Αμφιλόχιος,αφημένος στο απόλυτο βίωμα της νοεράς προσευχής, είδε στην Ικαρία τη γυναίκα που ετοιμαζόταν να αυτοκτονήσει και έφυγε τρέχοντας και πήγε στο λιμάνι και πήρε το πλοίο και την έσωσε ……

Ὅταν κοινωνῇς ὄχι μόνον παίρνεις δύναμη...

Όταν κοινωνής όχι μόνον παίρνεις δύναμη, άλλά φωτίζεσαι, βλέπεις ορίζοντας ευρείς, αισθάνεσαι χαράν... διαφορετικά νοιώθει ο καθένας, ανάλογα με την διάθεση και την φλόγα της ψυχής του.

Σοφαὶ νουθεσίαι τοῦ ἁγιασμένου Ὁσίου Ἀμφιλοχίου Μακρή

Ψυχοσωτήρια Διδάγματα Συγχρόνων Γερόντων, 

Ἐκδόσεις "Ὀρθόδοξος Κυψέλη", Θεσσαλονίκη

(Νουθεσίαι τοῦ ἁγιασμένου Πατρὸς Ἀμφιλοχίου Μακρὴ πρὸς Μοναχές)

Τὸ νὰ παραμένης πιστὸς εἰς τὸν Μοναχισμὸν θεωρεῖται μαρτύριον.

Θέλει ὁ Χριστὸς νὰ σοῦ βγάλη τὰ ἀγκάθια, διότι εἶναι κηπουρὸς καὶ σὺ θέλεις τὴν ἡσυχία σου.

Ὁ Χριστὸς εἶναι κοντά μας, ἂς μὴ τὸν βλέπομε... καμμιὰ φορά μᾶς δίδει καὶ κανένα μπάτσο ἀπὸ πολλὴν ἀγάπην...

Πρέπει νὰ χαίρεσαι. Καλλιτεχνικὴ σμίλη κρατᾶ στὰ χέρια του ὁ Ἰησοῦς. Θέλει νὰ σὲ ἐτοιμάση ἕνα ἄγαλμα τοῦ οὐρανίου παλατιοῦ.

Εἶσθε βασιλικὰ πρόσωπα, προορίζεσθε γιὰ τὸν οὐράνιο νυμφῶνα.

Ὅταν ἰδῇς ἄνθρωπον κουρασμένον (πνευματικῶς) μὴ τοῦ βάλης... ἄλλο φορτίο διότι τὰ γόνατα δὲν ἀντέχουν.

Ἀγάπησε τὸν Ἕνα νὰ σὲ ἀγαποῦν καὶ τὰ θηρία.

Ἀληθινὸς πλοῦτος γιὰ μένα εἶναι νὰ σᾶς δῶ στὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

Ὅταν ὑπάρχει ἡ φλόγα τῆς ἀγάπης, ὅ,τι κακὸ πλησιάζει τὸ κατακαίει.

Ὁ ἄνθρωπος ὅταν δὲν ζητᾶ τὰ δικαιώματά του θὰ φωτίση ὁ Θεὸς τὸν ἄλλον νὰ τοῦ τὰ δώση.

Τὸ φῶς τοῦ Κυρίου νὰ σὲ φωτίζη καὶ νὰ σὲ ὁδηγῇ πάντοτε.

Ὁ διάβολος φρίττει ὅσον μάλιστα βλέπει νέες ὑπάρξεις νὰ κάθωνται ἐδῶ διὰ τὸν Χριστόν.

Ὅταν ἔχετε πειρασμοὺς τότε κατέρχεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Φαίνεται ὅτι τοῦ χαλᾶτε (τοῦ πειρασμοῦ) τὰ σχέδια.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ πνευματικῶς αἰσθάνεται προσευχόμενος, ὅτι εὑρίσκεται ἐντὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ του. Λυπᾶται ὅταν δὲν πορεύεται καλῶς ὁ ἀδελφός του καὶ προσεύχεται διὰ τὴν πρόοδόν του. Οὐδέποτε ἀλλάσσει ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴν χριστιανικὴν ἀγάπην...

Νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι πρὸς ἀπολογία καὶ μαρτύριο

ΠΗΓΗ

https://proskynitis.blogspot.com/2024/04/blog-post_96.html

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δὲν μᾶς ἀφήνει...

Στο πέλαγος της ζωής βρισκόμαστε, πότε θα έχωμε φουρτούνα και πότε γαλήνη. Η Χάρις του Θεού δεν μας αφήνει. Διαφορετικά θα είχαμε καταποντισθεί, εάν δεν μας συγκρατούσε.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής (♰ 16 Απριλίου 1970)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/04/blog-post_31.html

Ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος δίνει ἁγίασμα στά παιδιά...

https://proskynitis.blogspot.com/2023/09/blog-post_668.html

Ὅσιος Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου (♰ 16 Απριλίου 1970)

'Οσιος Αμφιλόχιος της Πάτμου (♰ 16 Απριλίου 1970)

https://proskynitis.blogspot.com/2023/04/16-1970.html

Ὁ Ὅσιος Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου καί τό ἐπιτίμιο...

«Κάποτε επισκέφτηκε την Πάτμο ένας δημόσιος υπάλληλος. Αφού περάτωσε τις εργασίες του, επισκέφτηκε τον Ευαγγελισμό προκειμένου να προσφέρει και εκεί τις υπηρεσίες του. Εδώ γνώρισε το Γέροντα Αμφιλόχιο και εντυπωσιάστηκε από την προσωπικότητά του.

Σε κάποια ευκαιρία ζήτησε να εξομολογηθεί. Μετά την εξομολόγηση, ο Γέροντας τον συμβούλεψε να κάνει ορισμένο επιτίμιο και να κοινωνήσει το επόμενο Πάσχα.

Αυτά έγιναν το Σάββατο βράδυ.

Το πρωί της Κυριακής, κατά τη Θεια Λειτουργία, ο αγαπητός μας εξομολογούμενος περιέπεσε σε θλίψη και απελπισία. Ο Γέροντας με τη διορατικότητά του αντιλήφθηκε την ψυχική του κατάσταση, τον πλησιάζει, τον χαϊδεύει απαλά στην πλάτη και του λέει:

''Δέν γίνεται ἄλλο, ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις. Πάσχα θὰ κάμης στούς Οὐρανοὺς μαζί μας'' (Οἱ τελευταῖες στιγμές τοῦ Ἁγ.Ἀμφιλοχίου Πάτμου)

Ἀρχιμ. Ἀντίπα Νικηταρᾶ, Δρ. Θεολογίας.

Ἐκείνη τήν Πέμπτη,τῆς 16ης Ἀπριλίου 1970 ἡ σιωπή βάραινε τό κελάκι τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου , στόν Πύργο. Μιά σιωπή ἀσυνήθιστη,μιά ἔσχατη, βουβή παράκληση. Ἦταν βαριά ἄρρωστος ὀ Ἅγιος Γέροντας Ἀμφιλόχιος . Ἦταν μέρες κλινήρης .Τήν Ἁγία Τεσσαρακοστή δοκιμάστηκε ἀπό βαριά πνευμονία , ἀρνούμενος νά λάβει ἀρτύσιμη τροφή . Τά πνευματικά του τέκνα ἀκροστοιχίζονταν στό κρεβάτι τοῦ πόνου. Στό κρεβάτι τῆς Νήψης καί τῆς Δοκιμασίας .

Τά παιδιά Του Τόν ἰκέτευαν νά μήν φύγει ἀκόμα ἀπό κοντά τους, νά δεηθῆ στήν Κυρία Θεοτόκο καί στόν Θεολόγο νά ἀνανήψη , νά εἶναι μαζί τους καί αὐτό τό Πάσχα. Προσπαθοῦσαν νὰ τὸν κρατήσουν μὲ ὀροὺς λίγες μέρες στὴν ζωή.

Παρακαλοῦσε ὁ Ἅγιος , ἔλεγε: «Ἀφῆστε με καλά μου παιδιὰ νὰ φύγω. Ἦρθε ἡ ὥρα μου».

Ὁ πρωτογυιός Του Παῦλος Νικηταρᾶς , ποὺ ἔζησε ὑπήκοος ἄχρι θανάτου , ἀπαρασάλευτα σιμά Του , σαράντα ὁλόκληρα χρόνια , μέ συντετριμμένη τήν καρδιά , χωρίς νά μπορεῖ νά κρύψει τά δάκρυά του, ἐπέμενε :

«Γιατί, Γέροντα, δὲν μένεις μαζί μας τοῦτο τὸ Πάσχα;»

Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἀγίου ἦταν μία καί μοναδική:

Μακαριστός Γέρων Γρηγόριος Δοχειαρίτης: Tὸ μυστικό τῆς ἁγιότητας τοῦ ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμω.

Ποιό ἤτανε τὸ μυστικὸ τῆς ἁγιότητας τοῦ οσίου Ἀμφιλοχίου; Εἶχε ζήσει τὴν περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων, τῶν συνασκητῶν του, καὶ αὐτὸ τὸν ἔκανε εὐτυχισμένο. Μέσα στὴν καταφρόνια τὸν ἔβλεπες εὐτυχῆ, χαρούμενο, ἀνεπιτήδευτο. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέμεινε μὲ ὑπομονή, μὲ καρτερία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ἀγόγγυστα, ἀκατάκριτα. Οὐδέποτε, ἂν τοῦ λαλούσαμε τὰ ἄσχημα τῶν ἀδελφῶν, συμφωνοῦσε μαζί μας, ἀλλὰ ἔκλινε τὴν κουβέντα: «Ἒ τὸν εὐλογημένο. Ἐγκατάλειψη Θεοῦ ἔπαθε. Κάνετε προσευχή. Ἔχει ἀνάγκη νὰ τὸν καλύψουμε μὲ τὸ πιὸ πολύτιμο βλατίο ποὺ κρατᾶ κάθε ἄνθρωπος στὰ χέρια του.» […]

Ζοῦσε τὴν ἀκτημοσύνη καὶ τὴν φτώχεια ὅπως τὰ ὑποσχέθηκε στὴν μοναχική του κουρά. Δύο πράγματα ἄκουγες νὰ ψιθυρίζη: τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» καὶ«ἀδελφοί μου, ὑπάρχει χρεία ὑπομονῆς».

Ὁ Θεός νά βοηθήσει τούς πιστούς καί τήν Ἐκκλησία Του τήν Ἁγία. Αὐτά σκέπτομαι καί λυποῦμαι γιά τήν ἐρχομένη γενική καταστροφή τοῦ κόσμου.

Τώρα τα λόγια των Ιεροκηρύκων και των πολιτικών είναι σαν να ρίχνουν νέφτι στη φωτιά. Ο πτωχός και αμόρφωτος Λαός εγκαταλείφθηκε και τώρα δεν ακούει, θέλει έργα και ζωή Χριστιανικής αγάπης, θέλει να συμπάσχουμε ως αδελφοί. Μόνο με την αγάπη προς αυτούς, με έργα φιλανθρωπίας θα επαναφέρουμε τους αδελφούς μας κοντά στον Χριστό. Και γι’ αυτό πρέπει έστω και αργά να σχηματίσουμε την μερίδα την Χριστιανική των εξεγερθέντων, να βοηθήσουμε με έργα και λόγια τα αδέλφια μας που τόσον πάσχουν σωματικά και πνευματικά…

Παντοῦ ὑπάρχει κάποιο στέκι γιά τόν Γέροντα τῆς Πάτμου (π. Ἀμφιλόχιο Μακρῆ).

Παντού υπάρχει κάποιο στέκι για τον Γέροντα της Πάτμου (π. Αμφιλόχιο Μακρή), είτε σε σπίτι, είτε σε ίδρυμα που διακονούν δικά του πρόσωπα, είτε σε μονύδριο που έπηξαν οι καλογριές του.

Στα ταξίδια του είναι πάντοτε ήρεμος, όσο και αν λυσσομανά το κύμα. Μου διηγείτο ο μακαριστός Θεσσαλονίκης Παντελεήμων:

~ Το ’48 ταξιδεύαμε από την Ρόδο για την Πάτμο με ένα καΐκι. Ήρθε να με παραλάβη και συνοδεύση ως πατριαρχικό Έξαρχο. Τα κύματα εκάλυπταν σχεδόν το πλοίο. Η καρδιά μου πήγε να σπάση από τον φόβο και την ταραχή.

Ο πατήρ Αμφιλόχιος, σαν να μη συνέβαινε τίποτε, αμέριμνος με ξεναγούσε στα παράλια της Μικράς Ασίας, σαν να ταξιδεύαμε με γαλήνη μεγάλη. Οπότε σκέφθηκα: «Για να μη ταράζεται και αγωνιά, σίγουρα ξεύρει καλό κολύμβι ως νησιώτης». Δεν βάσταξα άλλο· τον ρώτησα:

-Πάτερ Αμφιλόχιε, ξεύρετε κολύμβι;

-Όχι, δεσπότη μου, ούτε έβρεξα ποτέ τα πόδια μου στην θάλασσα.

-Και δεν φοβάστε το κακό που γίνεται;