«Προφῆτες, ἀρρώστια τῆς θρησκείας καί Ἐκκλησία». Προφήτη Ἰωήλ - Ἔδεσσα

Το κήρυγμα του μητρ. Ναυπάκτου και αγίου Βλασίου Ιερόθεου την ημέρα της γιορτής του προφήτη Ιωήλ, στην Έδεσσα (19-10-2014) με θέμα τους προφήτες, την αρρώστια της θρησκείας και την Εκκλησία του Χριστού:
.... Ο αγώνας τον οποίο έκανε ο προφήτης Ιωήλ ήταν ένας αγώνας εναντίον της θρησκείας και υπέρ του Ζώντος Θεού, ήταν ένας αγώνας εναντίον των ειδώλων και ουσιαστικά κήρυττε τον Ζωντανό Θεό τον Ζώντα Θεό .... Οι προφήτες όλοι, όπως και ο προφήτης Ιωήλ αγωνίζονταν εναντίον της θρησκείας. Η θρησκεία έχει μερικά ιδιώματα τα οποία την διαφοροποιούν από την Εκκλησία.

Σπινόζα καί πανθεϊστές. «Ὁ θεός ταυτίζεται μέ τή δημιουργία, μέ τόν ὑλικό κόσμο». Δαρβῖνος και ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης.

 ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Όσοι πιστεύουν στον πανθεϊσμό, ταυτίζουν το Θεό με τον κόσμο. Ο Θεός δεν έχει ύπαρξη χωριστή από τον κόσμο, δεν είναι δημιουργός, απλά υπάρχει μαζί με τον κόσμο.

Στη Βέδα των Βραχμανιστών, από το 1500 π.Χ. υποστηρίζεται η ταυτότητα της ύπαρξης του κόσμου με την ουσία του Θεού. Κάθε πλάσμα στη φύση, είναι και Θεός. Ο πραγματικός πατέρας όμως του Ευρωπαϊκού πανθεϊσμού ήταν ο Σπινόζα (1632-1677). Αυτός πίστευε ότι η Βίβλος είναι ένα ωφέλιμο βιβλίο, χρήσιμο να δίνει κατευθύνσεις στον άνθρωπο. Όμως, ο καθένας μπορεί να σχηματίζει ελεύθερα τις απόψεις του, ανεξάρτητα από αυτή. Οι απόστολοι και οι προφήτες είπαν απλά τη γνώμη τους, έκαναν λάθη, δεν έχει νόημα να τους μιμηθούμε.
Ο Θεός είναι η φύση, που τη θεωρούμε ενεργητικά. Τα πάντα γύρω μας υπήρξαν αιώνια. Και το καλό, και το κακό, πηγάζουν από την αιώνια φυσική ανάγκη, παράγονται όμως χωρίς σχέδιο και σκοπό. Οι καλοί, οι κακοί, οι διεστραμμένοι, ήταν εξ΄ ίσου αναγκαίοι για τον κόσμο, γι΄ αυτό και δημιουργήθηκαν από τη φύση-Θεό. Δεν υπάρχει ηθική διάκριση, ούτε θεία κρίση και τιμωρία. Ο Θεός δεν αισθάνεται αρνητικά για τους κακούς, ούτε θετικά για τους καλούς. Όταν ο άνθρωπος πεθάνει, το μόνο που μένει είναι η ανάμνηση, και όχι η αθάνατη ψυχή.

Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» καὶ ὁ διπλὸς οἰκουμενισμὸς (πολιτικὸς καὶ θρησκευτικὸς)

Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» καὶ ὁ διπλὸς οἰκουμενισμὸς (πολιτικὸς καὶ θρησκευτικὸς)

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

Ἡ ἐποχὴ μας σφραγίζεται καθοριστικὰ ἀπὸ μιὰ νέα ἱστορικὴ συγκυρία, τὴ Νέα Παγκόσμια Τάξη πραγμάτων καὶ τὴν ἀνάδυση στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μίας νέας παγκόσμιας Μονοκρατορίας τῆς Pax Americana, πού μεταφέρει τὸν κόσμο, ἀναδρομικά, στὴν ἑνότητα τῆς Pax Romana καὶ σ᾽ ὅ,τι αὐτὴ μπορεῖ νὰ σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο. 

Ἡ ἀνθρωπότητα ἐντάχθηκε σ' ἕνα παγκόσμιο σύστημα πολιτικῆς καὶ ἀξιῶν, πού ἐλέγχει καὶ διαμορφώνει καθολικά, μέσῳ τῆς ἑνιαιοποιημένης παιδείας καὶ τῶν κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε., τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία, ὡς πλανητικὸ ἄνθρωπο καὶ πλανητικὴ-ὁλιστική κοινωνία. 

Τὸ Internet-Διαδίκτυο ἰδιαίτερα, ἑνοποιεῖ τὸν κόσμο μας, τεκμηριώνοντας αὐτό, πού ἐμπεριέχει ὁ ὅρος παγκοσμιοποίηση (Globalization). 

Καὶ εἶναι θεμιτὸ νὰ ἐπικαλούμεθα τὸν ἐλπιδοφόρο λόγο τοῦ Χριστοῦ μας «γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμὴν (Ἰω. 10,18), τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι: ὑπὸ ποῖον ποιμένα;

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Παράρτημα Κειμένων [32-Τελευταίο]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΜΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ

Γιὰ μία ἀληθινὰ ὀρθόδοξη τοποθέτηση ἔναντι τῶν προκλήσεων τῆς Πανθρησκείας καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συνιστοῦμε τὴ μελέτη τοῦ βιβλίου: «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμὸς» τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος καὶ Ὁμολογητοὺ Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἔκδοσις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ- ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Ἂν καὶ τὰ ἀκόλουθα λόγια του π. Ἐπιφανίου ἀπευθύνονταν στὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, λόγω τῶν οἰκουμενιστικῶν ἀνοιγμάτων του, διατηροῦν μία διαχρονικὴ ἀξία. Ἀκόμη καὶ σήμερα ἀπευθύνονται σὲ ὅσους ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες ἐνδίδουν στὴν πανθρησκειακὴ λαίλαπα. Οἱ λόγοι αὐτοὶ ἐκφράζουν τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν πιστῶν, πάντοτε ἀδυνάτων γιὰ τὰ κοσμικὰ κριτήρια ἀλλὰ ἀποφασισμένων νὰ ἀντισταθοῦν ἕως θανάτου σὲ κάθε παραχάραξη τῆς Πίστεως ποὺ πάντοτε ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ἀνάγκη ἐπιτακτική της νηπτικῆς ἐργασίας [31]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΕΠIΛΕΓΟΜΕΝΑ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ἀνάγκη ἐπιτακτική της νηπτικῆς ἐργασίας.

Φρονοῦμε ὅτι οὐδεὶς καὶ δὶ’ οὐδένα λόγο δικαιοῦται νὰ κηρύττει «ἄλλο Εὐαγγέλιο» ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἐκήρυξαν οἱ θεοκήρυκες Ἀπόστολοι. Συγκεκριμένα:

α) Δὲν δικαιοῦται κανεὶς νὰ ἐξισώνει τὸ μοναδικὸ ἐν τὴ Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία τελεσιουργούμενο μυστήριο τῆς Σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὶς αἱρετικὲς «ἐκκλησίες» τῆς Δύσεως, τὶς παρασυναγωγὲς τῆς πλάνης. Πολὺ περισσότερο δὲν μπορεῖ νὰ θέτει σὲ ἴση μοίρα τὴν Ἐκκλησία μὲ τὶς «θρησκεῖες» ἢ «θρησκεύματα» ἢ «θρησκευτικὰ μορφώματα», μὲ τὰ ἀνθρώπινα δηλ. καὶ δαιμονικὰ κατασκευάσματα ἀπόπειρας προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ἁπλὲς σκέψεις σὰν ὀρθόδοξη ἀπάντηση στὴν Παγκοσμιοποίηση [30]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ζ)  Ἁπλὲς σκέψεις σὰν ὀρθόδοξη ἀπάντηση στὴν Παγκοσμιοποίηση.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ προσπάθεια ἐνοποιήσεως τῆς ἀνθρωπότητος διὰ τῆς διαδικασίας τῆς παγκοσμιοποιήσεως εἶναι μία πρόκληση γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους. Γιὰ νὰ τοποθετηθοῦμε σωστὰ ἀπέναντι σ' αὐτὸ τὸ φαινόμενο, φρονοῦμε ταπεινὰ ὅτι πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε τὰ πράγματα διαλύοντας τὴν ἀχλὺ ποὺ τὰ περιβάλλει:

α) Θὰ πρέπει νὰ ἑξαιρέσουμε τὴν τεχνολογία, τὴν ὁποία ὅλοι χρησιμοποιοῦμε γιὰ νὰ ἐπικοινωνήσουμε, γιὰ ἀναπτύξουμε τὴν ἐργασία μας, γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὸν κόσμο, γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε καλλίτερη ὑγεία κ.λ.π. Ἐπίσης τὶς θεωρητικὲς διακηρύξεις καὶ τὶς κάποιες φιλότιμες προσπάθειες τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν γιὰ βελτίωση σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδό της ζωῆς τῶν ὑπανάπτυκτων λαῶν θὰ πρέπει νὰ τὶς διακρίνουμε ἀπὸ τὴν διαδικασία τῆς ἰσοπεδωτικῆς παγκοσμιοποιήσεως. Πρέπει μὲ λίγα λόγια νὰ ἀπογυμνώσουμε τὴν παγκοσμιοποίηση ἀπὸ στοιχεῖα ποὺ δὲν τῆς ἀνήκουν, γιὰ νὰ φανεῖ τὸ ἀληθινό της πρόσωπο.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ἡ «θρησκευτικὴ ἐλευθερία» τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν σεκτῶν δὲν κομίζει τὴν οἰκουμενικότητα ἀλλὰ τὴν ἀποσύνθεση τῶν κοινωνιῶν. Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ἐλευθερία [29]

Ἂς εἶναι αἰωνία καὶ μακαρία ἡ μνήμη τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, ὁ ὁποῖος ἀγωνίστηκε ἐνάντια στὴ δράση τῶν ὁμάδων αὐτῶν...

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ε) Ἡ «θρησκευτικὴ ἐλευθερία» τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν σεκτῶν δὲν κομίζει τὴν οἰκουμενικότητα ἀλλὰ τὴν ἀποσύνθεση τῶν κοινωνιῶν. Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ἐλευθερία.

Ἐκτός της βιαίας ἐκριζώσεως τῆς εἰδωλολατρίας δὲν εἶναι σαφὲς ἂν ὁ συγγραφεὺς μιλώντας γιὰ τὴ στέρηση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας μέσα στὰ ὅρια τῆς ὀρθοδόξου αὐτοκρατορίας τῶν Ρωμαίων ἐννοεῖ καὶ τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία τῶν αἱρετικῶν.

Ὅλες τὶς αἱρέσεις, τῶν Μανιχαίων καὶ Ἀρειανῶν, Νεστοριανῶν καὶ Μονοφυσιτῶν, Εἰκονομάχων Παπικῶν καὶ Βαρλαμιτῶν ὡς ἀποκομμένες ἀπὸ τὴν καθολική, τὴν Ὀρθόδοξη, Ἐκκλησία οἱ Ὀρθόδοξοι αὐτοκράτορες τὶς ἀντιμετώπισαν ἐχθρικά. Γιατί αὐτές, ἔχοντας τὸ σπέρμα τῆς ὑπερηφανίας καὶ τῆς πλάνης, στερημένες τῆς Χάριτος λειτουργοῦσαν διασπαστικὰ καὶ καταλυτικὰ γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς αὐτοκρατορίας.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Μία ἄλλη «παγκοσμιοποίηση»: Ἡ Ὀρθόδοξη Ρωμιοσύνη - Σφοδρὴ ἐναντίωση στὴν εἰδωλολατρία καὶ τὴν αἵρεση [28]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

δ) Μία ἄλλη «παγκοσμιοποίηση»: Ἡ Ὀρθόδοξη Ρωμιοσύνη - Σφοδρὴ ἐναντίωση στὴν εἰδωλολατρία καὶ τὴν αἵρεση.

Εἶναι ἐντυπωσιακὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἅγιος Ἀλβανίας μιλώντας στὸ βιβλίο «Π.Ο.» σὲ πλεῖστα σημεῖα γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση, δὲν προβάλλει οὔτε καν ὡς μοντέλο γιὰ συζήτηση στὸ θέμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως τὴ Ρωμιοσύνη μας, τὴν Ὀρθόδοξη οἰκουμένη. Ἡ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, μεταμορφωμένη διὰ τῆς Πίστεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἐργαλεῖα ἀληθινῆς παιδείας τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, τὴν κλασσικὴ παιδεία καὶ φιλοσοφία, μὲ μέσα διοικητικῆς συνοχῆς τῆς τὰ παλαιὰ διοικητικὰ σχήματα βελτιωμένα καὶ προσαρμοσμένα στὰ καινούργια δεδομένα, τὸ ρωμαϊκὸ δίκαιο, βαθειὰ ἐπηρεασμένο ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ἀγκαλιάζει γιὰ χίλια χρόνια ἕνα μεγάλο τμῆμα τῆς μεσογειακῆς λεκάνης μὲ πολλοὺς λαοὺς καὶ ποικίλες ἐθνότητες, ἔχει τὴν αἴσθηση τῆς ρωμαϊκῆς συνέχειας καὶ μία βεβαιότητα οἰκουμενικότητας. Διατηρεῖ αὐτὴ τὴν αἴσθηση ἀκόμα κι ὅταν συρρικνώνεται σὲ μικρὲς κρατικὲς νησίδες μέσα στὴ μουσουλμανικὴ καὶ φραγκικὴ πλημμυρίδα.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ:Στάση καὶ ρόλος τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντί της παγκοσμιοποιήσεως. Οἱ θέσεις τὸν συγγραφέως καὶ οἱ ἐνστάσεις μας.[27]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

γ) Στάση καὶ ρόλος τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντί της παγκοσμιοποιήσεως. Οἱ θέσεις τὸν συγγραφέως καὶ οἱ ἐνστάσεις μας.

   Ὄχι μόνο στὴ σύνοψη τῆς μελέτης "Παγκοσμιοποίηση καὶ θρησκευτικὸ βίωμα" ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐν λόγω μελέτης διαβάζουμε: «Οἱ χριστιανοὶ καὶ μάλιστα οἱ Ὀρθόδοξοι, δὲν αἰφνιδιαζόμαστε ἀπὸ τὴ διαδικασία τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Ἡ οἰκουμενικότητα ὑπῆρξε ὁ αὐτονόητος πνευματικός μας χῶρος» (σ. 262). Ε, ὄχι! Αὐτὸ πάει πολύ! Ἡ ταύτιση τῆς διαδικασίας τῆς πολτοποιήσεως τῆς ἀνθρωπότητος μὲ τὴν οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας στ' ἀλήθεια μᾶς αἰφνιδιάζει. Ὁ οἰκεῖος σ' ἐμᾶς πνευματικὸς χῶρος εἶναι ἡ Καθολική, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀνοιχτὴ στὴν οἰκουμένη, ἀνοιχτὴ ὄχι σὲ συνεργασία καὶ συνδιαλλαγὴ μὲ τὶς θρησκεῖες καὶ τὸ φρόνημα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ἀνοιχτὴ γιὰ νὰ δεχτεῖ στὴν καθολικότητα τῆς ἀληθείας, τῆς ζωῆς, τῆς χαρᾶς τῆς «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰωάν. 1,9).

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ:Κριτικὴ στάση τοῦ συγγραφέως ἔναντι της Παγκοσμιοποιήσεως.-Η σύγχρονη μάστιγα τῆς διγλωσσίας καὶ οἱ «ὑπέροχες δυνατότητές» της [26]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

6. Εἰδικώτερα γιὰ τὴν Παγκοσμιοποίηση.

α) Κριτικὴ στάση τοῦ συγγραφέως ἔναντι της Παγκοσμιοποιήσεως.

Ἐπανειλημμένα σὲ προηγούμενα κεφάλαια μιλήσαμε γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς τὴν καθ' αὐτό, ἀληθινή, οἰκουμενικὴ Κοινωνία Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ὡς τὴ μοναδικὴ Ζωὴ καὶ ἐλπίδα τῆς ἀνθρωπότητος στὴν ὁποία καλοῦνται ἀπὸ τὸν Χριστὸ οἱ πάντες. Πρὶν ἐξετάσουμε πὼς ἐννοεῖ ὁ συγγραφεὺς τοῦ «Π.Ο.» τὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας ἔναντί της παγκοσμιοποιήσεως, τὴ σχέση τῆς μ’ αὐτὴν καὶ τὸ ρόλο τῆς σ' αὐτὴ τὴ διαδικασία πρέπει νὰ δοῦμε πὼς βλέπει αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν παγκοσμιοποίηση.

Κατ' ἀρχὰς ἀσκεῖ μία κριτικὴ σ' αὐτὴ τὴ «διαδικασία», ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ. Βλέπει τὶς θετικὲς καὶ ἀρνητικὲς πλευρὲς τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἢ ἀλλοιῶς τῆς κινήσεως «πρὸς παγκόσμια κοινότητα».

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ἀνακεφαλαίωση τῶν πάντων ἐν τῷ Χριστῷ ἢ ὠριγενίζουσα ἀποκατάσταση τῶν πάντων; [25]

…πουθενὰ στὴ θεολογικὴ σκέψη ποὺ ἐκφέρεται στὸ «Π.Ο.» δὲν ὑπάρχει θέση γιὰ τὴν τελικὴ κρίση τοῦ Θεοῦ, τὸν τελικὸ χωρισμὸ τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τὸν Παράδεισο καὶ τὴν Κόλαση.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

5. Ἀνακεφαλαίωση τῶν πάντων ἐν τῷ Χριστῷ ἢ ὠριγενίζουσα ἀποκατάσταση τῶν πάντων;

1. Κλείνοντας τὴν παρένθεση ἐπανερχόμεθα ἀναζητώντας πώς, κατὰ τὸ συγγραφέα, θὰ γίνει πραγματικότητα τὸ καθολικὸ ὅραμα «τῆς παγκοσμιότητος σὲ συσχέτιση μὲ τὴν Ἐκκλησία στὸ κορύφωμά του». Μᾶς λέγει ὅτι αὐτό, ἡ ἀνακεφαλαίωσις τῶν πάντων, «πρόκειται νὰ πραγματοποιηθεῖ «εἰς οἰκονομίαν τοῦ πληρώματος τῶν καιρῶν» δηλ. στὸ μέλλον, στὰ ἔσχατα. Πράγματι, «ἡ τελική... φάση τῆς ἀνακεφαλαιώσεως θὰ πραγματοποιηθῆ στὰ ἔσχατα, μεταϊστορικὰ»¹⁰³. Ὅμως, ὅπως δείξαμε στὸ περὶ ἐκκλησιολογίας κεφάλαιο, ἡ ἀνακεφαλαίωση τῶν πάντων εἶναι ἤδη γεγονὸς ἐν τῷ προσώπω τοῦ Χριστοῦ.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Παρένθεση: Ἡ οἰκουμενικότητα, «ὅραμα» ἢ πραγματικότητα;[24]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Παρένθεση: Ἡ οἰκουμενικότητα, «ὅραμα» ἢ πραγματικότητα;

Ἔχει ἡ Ἐκκλησία «ὁράματα»; Ὑπάρχει τέτοια λειτουργία στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ποῦ παράγει ὁραματισμούς; Μήπως καταξιώνεται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο ἡ φαντασία; Ἀντιθέτως. Κατὰ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἡ φαντασία εἶναι ἐχθρός της προσευχῆς καὶ ἐν γένει τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Βέβαια κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρας, καὶ οἱ Προφῆτες καὶ οἱ ἅγιοι «οὐ κατὰ φυσικὴν ἀκολουθίαν τινὰ καὶ τάξιν, ναὶ μὴν καὶ φαντασίαν ἐώρων καὶ ἐφαντάζοντο, ἄπερ ἐώρων καὶ ἐφαντάζοντο, ἀλλὰ θείως καὶ ὑπὲρ φύσιν τὸν νοῦν τὴ ἀρρήτω δυνάμει καὶ χάριτι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τυπούμενοι καὶ φαντασιούμενοι»¹⁰¹.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Μία θολὴ Ἐσχατολογία - μία «ἐσχατολογικὴ παγκοσμιότητα»[23]

Ποιὰ εἶναι λοιπὸν ἡ ἁγία πόλις, ἡ ἐπουράνιος Ἱερουσαλήμ, τὸ ὅρος Σιῶν, τὸ ὅρος Κυρίου; Εἶναι ἡ Ἁγία του Χριστοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλιο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

4. Μία θολὴ Ἐσχατολογία - μία «ἐσχατολογικὴ παγκοσμιότητα».

Τὰ ἔσχατα, δηλ. τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας, ἡ πλήρης φανέρωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα κρίσιμο γιὰ ὅλους τους πιστοὺς ζήτημα. Τί θὰ γίνει στὸ τέλος;

«...καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἱερουσαλὴμ καινὴν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἠτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς, καὶ ἤκουσα φωνῆς μεγάλης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης· ἰδοὺ ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων, καὶ σκηνώσει μετ' αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαοὶ αὐτοῦ ἔσονται καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς ἐσταὶ μετ' αὐτῶν... καὶ εἰπὲ μοὶ ...ἐγὼ τὸ Α καὶ τὸ Ὤ, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ἐγὼ τῷ διψώντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν. ὁ νικῶν κληρονομήσει ταῦτα, καὶ ἔσομαι αὐτῶ Θεὸς καὶ αὐτὸς ἐσταὶ μοὶ υἱός.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Μήπως λόγοι ποιμαντικοὶ ἐπιβάλλουν τὴ θεολογικὴ γλώσσα καὶ μέθοδο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κατὰ τὴν ἐπικοινωνία μὲ ἀλλόθρησκα περιβάλλοντα;[22]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

3. Μήπως λόγοι ποιμαντικοὶ ἐπιβάλλουν τὴ θεολογικὴ γλώσσα καὶ μέθοδο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κατὰ τὴν ἐπικοινωνία μὲ ἀλλόθρησκα περιβάλλοντα;

   Θὰ μποροῦσε πράγματι νὰ ὑποβληθεῖ ἡ ἀκόλουθη ἔνσταση: Μήπως αὐτὰ εἰπώθηκαν μ' αὐτὸ τὸν τρόπο γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀκουστεῖ ἡ ὀρθόδοξη μαρτυρία, ἡ χριστιανικὴ ἀλήθεια στοὺς ἀλλόθρησκους; Εἶναι ἕνα δίκαιο καὶ καλόπιστο ἐρώτημα ποὺ χρήζει αἰτιολογημένης ἀπαντήσεως γιὰ νὰ γίνει φανερὸ ὅτι δὲν ἀδικοῦμε τὸ συγγραφέα τοῦ βιβλίου «Παγκοσμιότητα καὶ Ὀρθοδοξία».

Ἀπαντοῦμε: α) ἔχουμε παρόμοιο τρόπο, παρόμοιο θεολογικὸ λόγο ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ Πατέρες;

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Τὸ Μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, πρότυπο κοινωνίας ἀγάπης ἢ χρηστικὸ ἐργαλεῖο τῆς παγκοσμιοποιήσεως; [21]

^{… ὁ συγγραφεὺς προβάλλει τὸ Μυστήριο τῆς Τριαδικῆς ἀγάπης ὡς πρότυπο ζωῆς, ἀλλὰ δὲν καλεῖ σὲ κοινωνία τῆς τριαδικῆς ζωῆς τους μὴ ὀρθοδόξους ἀδελφούς, τοὺς ἀλλόθρησκους} 

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

2. Τὸ Μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, πρότυπο κοινωνίας ἀγάπης ἢ χρηστικὸ ἐργαλεῖο τῆς παγκοσμιοποιήσεως;

Ὅλο τὸ βιβλίο τὸ διαπερνά ἡ θεολογικὴ ἰδέα ὅτι πρότυπο ἀληθινῆς Κοινωνίας ἀγάπης εἶναι τὸ Μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἔτσι «ἐποίησε τὲ ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων (ὁ Θεὸς ...μὲ οὐσιαστικὸ χαρακτηριστικὸ νὰ ἀποτελεῖ "κοινωνία ἀγάπης" κατὰ τὸ πρότυπό της Ἁγίας Τριάδος, σὲ ἁρμονία μὲ τὴν κτίση ὁλόκληρη καὶ τὴν πηγὴ τῆς ἀγάπης, τὸν Θεὸ» (σ. 35). Ἐπίσης λέγει ὁ συγγραφεὺς ὅτι διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου «ἡ ἄλλοτε "ἠλλοτριωμένη" ἀνθρωπότητα ἐπανέρχεται ἐν Χριστῷ στὴν κοινωνία μετὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος» (σ. 39).

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Μία... «ἐλαστικὴ» Ἐκκλησιολογία; [20]

 ...ὁ συγγραφεὺς  π ο υ θ ε ν ὰ  δὲν καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους τῶν θρησκειῶν μὲ θέρμη καὶ παρρησία, μὲ ζῆλο πνευματικὸ στὴν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ παντοῦ ἐπαγγέλλεται καὶ κηρύσσει μία παγκόσμια κοινωνία ἀγάπης...

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

1. Μία... «ἐλαστικὴ» Ἐκκλησιολογία;

Ἀφήσαμε τελευταία τὴ διαπραγμάτευση τῆς ἐντελέχειας, τοῦ οὐσιαστικοῦ στόχου τοῦ βιβλίου, ἡ ὁποία εἶναι καὶ ὁ τίτλος του. Ἐκεῖνο ποὺ διατρέχει ὅλα τὰ κείμενα τοῦ τόμου εἶναι ἡ διακήρυξη τῆς παγκοσμιότητος τῆς Ὀρθοδοξίας. Πρὶν προχωρήσουμε ὀφείλουμε νὰ ποῦμε ὅτι γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ἡ οἰκουμενικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θεωρεῖται δεδομένη. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι ἀκολούθησαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. 28, 19). Γι' αὐτὸ ἐκήρυξαν μὲ κόπους πολλούς, κινδύνους καὶ μαρτύρια τὸ Εὐαγγέλιο σ' ὅλο τὸν κόσμο, ἐβάπτισαν τοὺς πιστεύσαντας στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, οἰκοδομώντας τους στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Πρὸς μία κοινὴ γιὰ ὅλους θρησκεία - «Ἐκκλησία»; [19]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

ΠΡΟΣ ΜΙΑ «ΝΕΑ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ

στ) Πρὸς μία κοινὴ γιὰ ὅλους θρησκεία - «Ἐκκλησία»;

Εἶναι κι ἕνα ἄλλο ἐρώτημα. Ἂν ἔχουν καθαρότητα καρδίας τότε μήπως ἔχουν δεῖ καὶ τὸν Θεό, σύμφωνα μὲ τὸν Μακαρισμὸ τοῦ Χριστοῦ; Τότε δὲν διαφέρουν σὲ τίποτε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας καὶ τὶς ἁγιοπνευματικὲς ἐμπειρίες τους. Νὰτη καὶ πάλι ἡ κοινὴ μονοθεϊστικὴ ἐμπειρία, νὰτη καὶ ἡ ν έ α Ἐκκλησία ποὺ ὀνειρεύονται οἱ Οἰκουμενιστές. «Ὄχι δά, καὶ Ἐκκλησία»! θὰ ἐπαναστατήσει ὁ καλοπροαίρετος ἀναγνώστης. Ἰδοὺ λοιπὸν τί γράφει ὁ γνωστὸς καθηγητὴς Εὐάγγελος Θεοδώρου στὸ περιοδικὸ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ»: «Τόσο στὴν Πρωταποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς πρώτους ἀνθρώπους... ὅσον καὶ στὴν παραδοχὴ τοῦ συνενοῦντος τοὺς ἀνθρώπους "σπερματικοῦ λόγου" στηρίχθηκε ἡ ἐπισήμανσις τοῦ ἐπιφανοῦς θρησκειολόγου Friedrich Max Muller, κατὰ τὴν ὁποία μία elite ὀπαδῶν ὅλων τῶν Θρησκειῶν μὲ μία ἐσωτερικὴ ἀδελφοσύνη συναντῶνται καὶ συζητοῦν στὰ πλαίσια τοῦ διαθρησκευτικοῦ διαλόγου.

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ:Ὑπάρχει δυνατότητα καθάρσεως τῆς καρδίας στὶς διάφορες θρησκεῖες;[18]

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

ΠΡΟΣ ΜΙΑ «ΝΕΑ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ε)  Ὑπάρχει δυνατότητα καθάρσεως τῆς καρδίας στὶς διάφορες θρησκεῖες;

   Ἀποτελεῖ ἄλλη μία ἁπλουστευτική, ρηχὴ προσέγγιση στὰ ἄρρητα δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν δυνατότητα καθάρσεως τῆς καρδίας καὶ διαθέτουν ἀνθρώπους μὲ καρδία κεκαθαρμένη. Στὸ κοινὸ κείμενο ποὺ ὑπεγράφη κατὰ τὴν διαθρησκευτικὴ συνάντηση τῶν «τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν» στὶς Βρυξέλλες, ἡ ὁποία διοργανώθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο διαβάζουμε: «Ἡ οὐσία πάσης θρησκείας ἐκφράζεται καλλίτερον ἀπὸ τῶν διακρινομένων διὰ τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας»⁸⁴. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ἐπίσης γράφει:

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ:Ἔχουν ὅλες οἱ θρησκεῖες χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; [17]

 Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

ΠΡΟΣ ΜΙΑ «ΝΕΑ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ

 δ) Ἔχουν ὅλες οἱ θρησκεῖες χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Τό ἐρώτημα ἠχεῖ ἀνόητο καί ἡ ἀπάντηση κάθε χριστιανοῦ αὐτονόητη. Ἄς διαβάσουμε ὅμως τί λέγει σχετικά ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας: «Τά κατ᾽ ἐξοχήν δομικά ὑλικά μιᾶς ἁρμονικῆς συμβιώσεως, ὅπως ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» εἶναι “καρποί” Του [ἐνν. τοῦ Ἁγίου Πνεύματος] (Γαλ. ε´ 22). Ἀπό τήν διαβεβαίωση αὐτή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου δικαιούμεθα, νομίζω, νά συμπεράνουμε ὅτι, ὅπου ὑφίσταται ἡ παρουσία τῶν στοιχείων αὐτῶν — καί ἀναντιρρήτως διαπιστώνεται σέ οὐκ ὀλίγα “ἐξωχρισά ὑλικά μιᾶς ἁρμονικῆς συμβιώσεως». Σέ ἄλλο σημεῖο τοῦ βιβλίου διαβάζουμε: «ὁ καρπός τοῦ Πνεύματος» δέν εἶναι κάποιες πτήσεις σέ ἐξωκόσμιους χώρους⁸¹, ἀλλά “ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια” (Γαλ. ε´ 22), ὑτιανικά” περιβάλλοντα—  εἶναι δυνατόν νά διακρίνουμε ἴχνη τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»(σ.42).⁸⁰

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ποῦ δρᾶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Εἶναι ἀνεπαρκὴς ἐν προκειμένω ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία; [15]

Ποιό πνεύμα δίνει "χαρίσματα" στους πεντηκοστιανούς;

 Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

Κριτικὲς τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ορθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

ΠΡΟΣ ΜΙΑ «ΝΕΑ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ

β) Ποῦ δρᾶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Εἶναι ἀνεπαρκὴς ἐν προκειμένω ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία;

Ἐπανερχόμεθα ὅμως γιὰ νὰ ἀναλύσουμε τὶς πιὸ πάνω ἰδέες τοῦ Ἁγίου Ἀλβανίας περὶ τῆς δράσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μᾶς λέγει λοιπὸν ὅτι «τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐργάζεται γιὰ τὴν ἐπίτευξη ἑνότητος ὅλων τῶν ὄντων, μὲ τρόπους οἱ ὁποῖοι ὑπερβαίνουν τὴν ἀνθρώπινη σκέψη καὶ φαντασία καί, συνεπῶς, δὲν μποροῦν νὰ κλεισθοῦν σὲ θεολογικὰ σχήματα καὶ περιγραφές».

Πρὶν προχωρήσουμε, προκύπτει τὸ ἐρώτημα ποιὰ εἶναι τὰ «θεολογικὰ σχήματα» καὶ οἱ «περιγραφές». Οἱ τρόποι, μᾶς ἐξηγεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος, μὲ τοὺς ὁποίους ἐργάζεται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γιὰ νὰ ἑνώσει τὰ ὄντα, ὑπερβαίνουν τὴν ἀνθρώπινη σκέψη καὶ φαντασία. Καὶ γι' αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ κλεισθοῦν σὲ θεολογικὰ σχήματα καὶ περιγραφές. Συμπεραίνουμε λοιπὸν ἀβίαστα ὅτι τὰ θεολογικὰ σχήματα καὶ οἱ θεολογικὲς περιγραφὲς ἔχουν ὅρια ποὺ τὰ καθορίζει ἡ ἀνθρώπινη σκέψη καὶ φαντασία.