Ἡ φρικτὴ αἵρεση τοῦ «ἀλαθήτου» καὶ ἡ συγκρητιστικὴ ἐπιτροπὴ Διαλόγου Λατίνων-Ὀρθοδόξων στὴν παπικὴ Μονὴ Pannonhalma

«Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία· τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι ἡ αἵρεση τῶν αἱρέσων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι, φεῦ, ἡ πλέον φρικτή ἐξορία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν γῆ» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

………………………………….

Eργασίες της συγκρητιστικής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και των αιρετικών Λατίνων στην παπική Μονή του Pannonhalma

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της συγκρητιστικής Συντονιστικής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και των αιρετικών Λατίνων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στην παπική Μονή του Pannonhalma στην Ουγγαρία [1].

Από τις 15 έως τις 19 Ιουνίου 2026, η επιτροπή συνεδρίασε υπό την συμπροεδρία του καρδιναλίου Kurt Koch, προέδρου του Δικαστηρίου για την προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας, και του Μητροπολίτη Πισιδίας Ιώβ, εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Τα μέλη της οικουμενιστικής Επιτροπής θεώρησαν ιδιαίτερο «προνόμιο» το ότι μπόρεσαν να διεξαγάγουν τις εργασίες τους στο εμπνευσμένο περιβάλλον της παπικής Μονής, η οποία ιδρύθηκε το 996, «μέσα σε ατμόσφαιρα προσευχής».

Αναβολή έκδοσης αναθεωρημένου κειμένου περί της βλάσφημης και φρικτής αίρεσης του «αλαθήτου»

Οι «εργασίες» της συντονιστικής επιτροπής επικεντρώθηκαν σε αναθεωρημένο σχέδιο κειμένου που πραγματεύεται το «ζήτημα» (σ.σ. τη φρικτή και βλάσφημη αίρεση των Λατίνων) του «αλαθήτου» (του Πάπα), εξεταζόμενο «τόσο από θεολογική όσο και από ιστορική σκοπιά».

Αποφασίστηκε ότι αρκετά σημεία του απαιτούν περαιτέρω αναθεώρηση και διευκρινίσεις προτού μπορέσει να υποβληθεί προς εξέταση σε Ολομέλεια της συγκρητιστικής Επιτροπής.

Για τον λόγο αυτό προβλέπεται νέα συνεδρίαση της επιτροπής, η οποία προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 2027.

Ιστορική διαδρομή – Η βλάσφημη αίρεση των Λατίνων περί του αλαθήτου του Πάπα

Σχετικά με την επιβολή της φρικτής αίρεσης των Λατίνων περί του «αλαθήτου» του Πάπα ως απαράβατου δόγματος πίστεως της Παπικής «Εκκλησίας» διαβάζουμε στο άρθρο «Ο Παπισμός χθες και σήμερα» (Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής) [2]:

«ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

[…]

Ζ’. Τους δύο τελευταίους αιώνες η Ρώμη, αντί να διδα­χθεί από τα λάθη του παρελθόντος, σκληραίνει περισσότερο τη στάση της.

Η Α’ Βατικανή Σύνοδος (1870) επιβάλλει ως απαράβατο δόγμα πίστεως το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο του πάπα. Πρόκειται για την τελειωτική πτώση της Δυτικής «Εκκλησίας». Ο Χριστός, η μόνη αλάθητη Κεφαλή της Εκκλησίας, εξορίζεται από τη γη, και τη θέση Του καταλαμβάνει ο ειδωλοποιημένος ποντίφηκας της Ρώμης! Στη διαμαρτυρία καρδιναλίου για την αντιπαραδοσιακότητα του νέου δόγματος, ο πάπας Πίος Θ’ αντιτάσσει τον παροιμιώδη του λόγο: «Η παράδοση είμαι εγώ»! Από τους Λατίνους που διαφωνούν με τη δογματοποίηση του παπικού απολυταρχισμού, μια σημαντική μερίδα αποσχίζεται και δημιουργεί την «Παλαιοκαθολική Εκκλησία».

Η Β’ Βατικανή Σύνοδος (1962-1965), παρόλο που επαγγέλλεται την ανακαίνιση, διατηρεί το αλάθητο του πάπα και το επεκτείνει σε όλες τις αποφάσεις του. Ταυτόχρονα, η ίδια Σύνοδος καλεί τους Χριστιανούς όλων των δογμάτων σε παγχριστιανική ενότητα με κέντρο, όμως, τη Ρώμη και αρχηγό τον πάπα (ρωμαιοκεντρικός/παποκεντρικός οικουμενισμός)».

Παπικές κακοδοξίες

Ἡ ἀπὸ μακροῦ ὁλομέτωπος ἐπίθεσις τοῦ Σκοτεινοῦ Κόσμου.

«Νὰ κάμωμεν ὥστε νὰ περιπέσουν εἰς ἀνυποληψίαν αἱ θρησκεῖαι»[1]

(- Ἡ σκυταλορομία τοῦ Σατανᾶ…)

Ἡ δόλια αὐτὴ μεθόδευση ἐναντίον ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου ΚΑΙ τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὁμοῦ, χρονολογεῖται ἀπὸ μακροῦ, ἀπὸ τὸ ἔτος 1776 καὶ δῶθε, ἔτος ποὺ ἱδρύθηκε ἡ Μυστικὴ Ὀργάνωση τῶν ILLUMINATI, τῶν «πεφωτισμένων» στὴ Γερμανία[2]. Ἱδρύθηκε ἀπὸ δύο μασόνους καὶ θεωρεῖται παρὰ τῶν «πατέρων» πάσης Μασονίας ὡς ἕνας ἐκ τῶν 38 τύπων αὐτῆς [3] παγκοσμίως.

Αἱ δόλιαι μεθοδεύσεις

Μὲ ποιοὺς ὅμως τρόπους καὶ μεθοδεύσεις θὰ περιπέσουν σὲ ἀνυποληψία οἱ θρησκεῖες ὅλου τοῦ κόσμου;

1. Μὲ τὴ σήψη καὶ διαφθορὰ, στὴν ὁποία καταπίπτουν μερικοὶ ἐκ τῶν κατὰ καιροὺς ἡγετῶν τῶν θρησκειῶν, μηδὲ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐξαιρουμένου, δίδοντες ἀφορμὲς γενικῶν κακολογιῶν ἐναντίον δικαίων καὶ ἀδίκων… Βοοῦν δὲ σχετικῶς οἱ ἐφημερίδες, ὅπως καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος στὴ δεύτερη σελίδα του, ἐπαρκῶς τεκμηριωμένα ἐκεῖ, διὰ παραπομπῶν εἰς τὰ κατὰ καιροὺς ἔντυπα, ξένα καὶ ἑλληνικά.

2. Ἡ μὲ μύριους τρόπους, ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν, ἀποδυνάμωση τοῦ ἄλλοτε κραταιοῦ παπισμοῦ.

3. Διά τοῦ συνεχοῦς κατακερματισμοῦ τῶν προτεσταντικῶν Ὁμάδων καὶ τῶν ἔξω ἀπὸ κάθε χριστιανικὴ Παράδοση καὶ λογικὴ ἐκκλησιαστικῶν κατὰ καιροὺς καινοτομιῶν καὶ ἀνοχῶν παρ’ αὐτῶν.

4. Ἡ μύηση ἡγετικῶν στελεχῶν στὴ Μασονία, ἰδίως στὸν προτεσταντικὸ κόσμο Εὐρώπης καὶ ΗΠΑ.

5. Ἡ προσέλκυση μερικῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν – κατὰ καιροὺς – στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐξυπηρετήσεως γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν μεγάλων Δυνάμεων.

6. Οἱ «ἀπροσεξίες» καὶ οἱ σκοπιμότητες κατὰ τὴν ἐκλογὴ θρησκευτικῶν τινων ἡγετῶν, καθὼς καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὁμοίων, μηδὲ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξαιρουμένης.

Θρησκευτικός συγκρητισμός μέ ἐμμονή στήν ἀλλοίωση τοῦ ἀναλλοίωτου Θεοῦ

(+)Ἀρχιμ. Αὐγουστίνου Γ. Μύρου

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ

ΜΕ ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΥ ΘΕΟΥ

Τό θέμα τοῦ Θρησκευτικοῦ Συγκρητισμοῦ εἶναι ἀπέραντο μέ διάφορες ἐκφάνσεις καί ποικίλες προεκτάσεις, ἀλλά ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρον καί πολύ ἐπίκαιρο, διότι ἔχει σχέση μέ τή συστηματικὴ προσπάθεια παρεμπόδισης, ἤ καλύτερα, ἀκύρωσης τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, ἐνῶ ἰδιαίτερα στίς μέρες μας προωθεῖται δυναμικά καί μεθοδευμένα ἀπό ὀργανωμένα κέντρα τοῦ κόσμου.

Ἡ λέξη «συγκρητισμός» (μέ η καί ὄχι μέ ι) ὡς ὅρος χρησιμοποιήθηκε γιά πρώτη φορά, ὅπως φαίνεται ἀπό μαρτυρία τοῦ Πλουτάρχου1, γιά νά δηλώση τήν ἕνωση κατοίκων τῆς Κρήτης, παρά τίς διαφορές πού εἶχαν μεταξύ τους, ὥστε νά μπορέσουν νά ἀντιμετωπίσουν ἀποτελεσματικά ἐπικείμενο κίνδυνο. Ὡς θρησκευτικό φαινόμενο ὁ συγκρητισμός, χωρίς τήν συγκεκριμένη αὐτή ὀνομασία, ἐφανίσθηκε, καί μάλιστα σέ ἔξαρση στά χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μέ τίς ἀλλεπάλληλες ἀποστασίες τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό τόν ἀληθινό Θεό καί τή δράση τῶν ψευδοπροφητῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξυπηρετοῦσαν παράλληλα τούς λάτρεις τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τούς εἰδωλολάτρες2.

Στούς ἑλληνιστικούς χρόνους ἔγινε σύνηθες τό φαινόμενο νά ἀναμιγνύονται θρησκεῖες, θεοί καί θρησκευτικὲς τελετές. Τότε πολλοί ἑλληνικοί «θεοί» ἔγιναν γνωστοί στά κέντρα τῆς Ἀνατολῆς καί, ἀντίστροφα, ἀνατολικές «θεότητες» ἔγιναν δεκτές στόν ἑλληνικό κόσμο. Στά χρόνια τῆς Καινῆς Διαθήκης ὁ θρησκευτικός συγκρητισμός ἔκανε τήν ἐμφάνισή του στούς γύρω ἀπό τούς Ἰουδαίους λαούς. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου στούς Σαμαρεῖτες τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ, ὅτι αὐτοί «ἐπέμεναν νά λατρεύουν καί τούς δαίμονες καί αὐτόν (τόν Θεόν), ἀναμιγνύοντας ἔτσι τά ἄμικτα»3. Ἡ Ἐκκλησία τῶν πρώτων αἰώνων εἶχε νά ἀντιμετωπίση αἱρέσεις μέ χαρακτήρα συγκρητιστικό. Τέτοιου εἴδους αἱρέσεις ἦταν ὁ Γνωστικισμός, ὁ ὁποῖος περιεῖχε στοιχεῖα ἑλληνικά, ἰουδαϊκά καί χριστιανικά, καθώς ἐπίσης καί ὁ Μανιχαϊσμός, μέ ἀνάμιξη στοιχείων χριστιανικῶν, ἰουδαϊκῶν, ἰνδουϊστικῶν, ἀκόμη καί τοῦ Ζωροαστρισμοῦ, καί μέ φιλοδοξία νά ἑνώση τήν Ἀνατολή μέ τή Δύση4 . Ὁ ὅρος «Θρησκευτικός Συγκρητισμός» ἄρχισε νά χρησιμοποιεῖται γιά τό φαινόμενο πού μελετοῦμε τόν 19ο αἰώνα. Μέ τόν ὅρο αὐτό σημαίνεται ἡ προσπάθεια νά τονισθοῦν τά κοινά σημεῖα μεταξύ τῶν διαφόρων Θρησκειῶν καί τῶν διαφόρων χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, μέ παράλληλο παραμερισμό τῶν διακριτικῶν στοιχείων μεταξύ τους, μέ προβαλλόμενο σκοπό τήν ἐξομάλυνση τῶν ἐχθρικῶν σχέσεων μεταξύ τῶν λαῶν καί τελικά τήν εἰρηνικὴ συμβίωσή τους.

Συγκρητισμός : Ὁ μεγαλύτερος δαιμονικὸς πειρασμὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

Συγκρητισμός :

Ο μεγαλύτερος δαιμονικός πειρασμός της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Τελικά, φαίνεται πως είναι πολλοί αυτοί που είτε δεν γνωρίζουν, είτε γνωρίζουν και ύποπτα σιωπούν όταν η συζήτηση έρχεται στο θέμα του συγκρητισμού και μάλιστα του διαχριστιανικού.

Τι ακριβώς είναι ο συγκρητισμός όμως;

Είναι η προσπάθεια να τονίζονται τα κοινά σημεία μεταξύ των Χριστιανικών Ομολογιών και να παραθεωρούνται οι διαφορές.

Στην εποχή μας, επισημαίνει εύστοχα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ.κ. Ιερόθεος, “υπάρχει ο λεγόμενος διαχριστιανικός συγκρητισμός, σύμφωνα με τον οποίο θεωρείται ότι όλες οι χριστιανικές ομολογίες πιστεύουν στο ίδιο Ιησού Χριστό. Όμως αν μελετήσουμε καλά την παπική θεολογία, θα διαπιστώσουμε ότι έχει εσφαλμένη και πεπλανημένη Τριαδολογία αφού εισήγαγε μέσα στο Θεό την δυαρχία, επίσης έχει και εσφαλμένη Χριστολογία. Το ίδιο παρατηρούμε και στις άλλες χριστιανικές προτεσταντικές θεολογίες, οι οποίες φθάνουν στο σημείο να αρνηθούν ακόμα και την ανάσταση του Χριστού. Επομένως, όταν κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ Ορθοδοξίας και άλλων Χριστιανικών Ομολογιών, γιά να μη υποπέσουμε στον πειρασμό του συγκρητισμού, δεν πρέπει να εξετάζουμε τα κοινά τους σημεία, αλλά τις διαφορές τους. ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΤΟΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ (“Εκκλησιαστική Παρέμβαση”, 12/2022)

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ἐλέγχει τοὺς συγχρόνους οἰκουμενιστάς!

Η ΠΡΟΡΡΗΣΗ τοῦ Δικαίου Συμεών, ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι «φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν» (Λουκ. 2,32), δίνει μία ἠχηρὴ καὶ ἀποστομωτικὴ ἀπάντηση στοὺς σύγχρονους θιασῶτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, οἱ ὁποῖοι «βλέπουν» σωτηρία καὶ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, στὶς παντοειδεῖς αἱρέσεις καὶ τὶς δαιμονικὲς θρησκεῖες τοῦ κόσμου, τὶς ὁποῖες θεωροῦν ὡς «πολλοὺς δρόμους ποὺ ὁδηγοῦν στὸν ἴδιο Θεό».

Ἐὰν ἦταν «φῶς» καὶ οἱ διάφοροι ἱδρυτὲς θρησκειῶν, ὁ θεοφώτιστος ἅγιος Γέροντας δὲν θὰ ὅριζε τὸ Χριστὸ ὡς τὸ μοναδικὸ ἀποκαλυπτόμενο φῶς στὰ ἔθνη. Δὲν θὰ ἔλεγε ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς σωτήρας τοῦ κόσμου, προετοιμασμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ «κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν». Δὲν χρειαζόταν νὰ σαρκωθεῖ ὁ Θεὸς Λόγος, ἀφοῦ ἡ «δουλειὰ» θὰ γινόταν ἀπὸ τὶς ὑπάρχουσες θρησκεῖες!

Ποῖοι ἀντιμάχονται τὸν Χριστόν;

Ὁ γνωστός ὁμολογητὴς θεολόγος κ. Β. Χαραλάμπους δημοσίευσε βαρυσήμαντο ἄρθρο, μὲ τὸ ὁποῖο ἀποκαλύπτει πὼς ὅσοι ἀπὸ τοὺς «δικούς» μας θιασῶτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ «βλέπουν» καὶ ἄλλες «ὁδοὺς σωτηρίας», ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιμάχονται εὐθέως τὸν Χριστό. Τόνισε: «Δυστυχῶς ὑπάρχουν Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ ἀνθρωπάρεσκα ὑποδεικνύουν τὸ Ἰσλὰμ ὡς ἄλλη ὁδὸ σωτηρίας.

Ὑπάρχουν ἀρκετοὶ τρόποι νὰ ἐπιδείξουν οἱ Ἱεράρχες αὐτοὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τοὺς μωαμεθανοὺς συνανθρώπους μας, χωρὶς νὰ ὑποπίπτουν σὲ τέτοια βλάσφημα ἀτοπήματα. Ἄλλο εἶναι ἡ συνύπαρξη ἀνθρώπων κι ἄλλο ἡ συνύπαρξη θρησκειῶν. “Οὐκ ἔστι ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία” (Πράξ. 4,12), ἀναφέρουν οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Πῶς λοιπὸν ὁ ἀνθρωπάρεσκος συγκρητισμὸς ἀνακαλύπτει καὶ στὴ μωαμεθανικὴ πλάνη σωτηρία. Ἐὰν αὐτὸ τὸ μήνυμα δίνουν στοὺς συνανθρώπους μας αὐτούς, πῶς θὰ ἔλθουν “εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας”; Ἰσχυρίζονται οἱ Ἱεράρχες αὐτοὶ μὲ τὸν τρόπο τους, ὅτι ὑπάρχει καὶ “ἐν ἄλλῳ ἡ σωτηρία”; Πάντως μιλώντας κάποτε μὲ μετανάστες μωαμεθανοὺς στὸ θρήσκευμα, διαπίστωσα νὰ λένε διαφοροτρόπως ὅτι ἡ σωτηρία εἶναι σὲ κάθε θρησκεία. Δὲν γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι τὸ ἀνθρωπάρεσκο τοῦτο ἀτόπημα, ἔχει καὶ ὡς συνέπεια τὴν παραμονὴ τῶν συνανθρώπων μας αὐτῶν σὲ μία πλάνη ποὺ βλάσφημα προτρέπει “μὴ λέτε Τριάδα”; Εἶναι ἀγάπη πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀντιμάχονται τὴ Θεότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰρωνεύονται στὸ κοράνι ὅτι δῆθεν μᾶς φάνηκε ἡ Σταύρωσή Του καὶ παρεπόμενα ἡ Ἀνάστασή Του; Εἶναι δυνατὸ νὰ πιστεύουν οἱ Ἱεράρχες αὐτοί, ὅτι εὐαρεστοῦν κιόλας τὸν Κύριο μὲ τὴ στάση τους αὐτή; Ἄπαγε τῆς βλασφημίας!» (Ἱστ. Ἀκτῖνες)! Συμφωνοῦμε!

Τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα τῶν κακοδόξων ἁβροτήτων

Σέ συνέχεια τοῦ προηγουμένου σχολίου μας, ὁ κ. Β. Χαραλάμπους σημείωσε: «Δυσ­τυχῶς τὸ ἀπυρόβλητο τέτοιων βλάσφημων ἀναφορῶν, κάνει νὰ φαίνονται οἱ θεολογικὲς ἐνστάσεις γιὰ τὰ βλάσφημα τοῦ­τα ἀτοπήματα, ὡς δῆθεν ἀποτέλεσμα ἀκρότητας, καθότι καὶ οἱ κόλακες πληθαίνουν καὶ οἱ ἀλλόκοτες σκοπιμότητες.

Ἄγγελος Σικελιανός καί Ἀποκρυφισμός

Κωνσταντίνος Χ. Ναυπλιώτης

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ

____

“Ο ολοκληρωτικός Χριστός δε φάνηκε στη γην ακόμα.

Η θεϊκά ανθρώπινη εικόνα του έχει ανάγκη να συμπληρωθεί”

Άγγελος Σικελιανός, Λυρικός Βίος, τόμος A΄, σ. 37.

Για την σχέση του Άγγελου Σικελιανού με τον μυστικισμό και τον αποκρυφισμό υπάρχουν σαφείς αναφορές τόσο στα έργα του όσο και στην κοινωνική του δράση. Είναι γνωστό -από τον Καζαντζάκη – το περιστατικό που προσπάθησε να αναστήσει τον νεκρό ράφτη. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια αστεία, αν όχι γελοία, ιστορία αν πίσω από το γεγονός δεν διαφαινόταν η πραγματική πίστη του Σικελιανού στην προσδοκώμενη ικανότητά του να μπορεί να αναστήσει νεκρούς. Στο υπόβαθρο αυτής της επιχειρούμενης νεκρανάστασης, προβάλλεται η πίστη του ποιητή σε αποκρυφιστικές τεχνικές με τις οποίες είχε έρθει σε επαφή από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Αυτό επιβεβαιώνει και ο Παντελής Πρεβελάκης :

Η σχέση Schuré – Σικελιανού ήταν σχέση πνευματικής πατρότητας:

«Ο Σικελιανός, ως «πνευματικός γιός» (κατά τη δική του έκφραση) του Γάλλου μυσταγωγού, τον κάλεσε να παραστεί στις Δελφικές Εορτές μ’ ένα γράμμα πού έχει ιδιαίτερη σημασία: «Δελφοί, 25 Δεκ. 1926. Πολύ αγαπητέ και σεβαστέ Δάσκαλε. Τα αίτια που με οδήγησαν να βάλω την πρώτη βαριά πέτρα της θεμελίωσης μιας τεράστιας πνευματικής δράσης στους Δελφούς, όλο το έργο σου, η ζωή σου, και μέσα από αυτό η ψυχή σου…».2 (Περ. Études Néo-helléniques, (1969-1970), Aix-en-Provence-Paris 1970, σ. 88).

«Ήδη από τα νιάτα του, ο Σικελιανός, επηρεασμένος από το Νίτσε και τον Μπερξόν, πίστευε πως «ο Ποιητής, ο Στοχαστής, ο Μυστικός» μπορούν να εμφυσήσουν πνεύμα ζωής στην αδρανή ανθρώπινη μάζα. Αυτό το έχουν αποδείξει οι ιδρυτές των θρησκειών, πού ο Σικελιανός τούς ευλαβήθηκε πάντα ως πρότυπα ανώτερου βίου». Ένα βιβλίο πού φλόγισε τη νεανική φαντασία του ήταν οι Μεγάλοι Μύστες (Ράμα, Κρισνά, Ερμής, Μωυσής, Ορφέας, Πυθαγόρας, Πλάτων, Ιησούς) του Εδουάρδου Schuré.1

Όπως γράφει η καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Αγγέλα Καστρινάκη :

«Η σχέση του Σικελιανού με τον μυστικισμό είναι γνωστή και πολυσυζητημένη: θεωρούσε τον εαυτό του μύστη, έναν άλλον Ορφέα, χρησιμοποιούσε κατά κόρον τα γνωστικά σύμβολα, επεδίωκε την ώσμωση των θρησκειών, εντρυφούσε στα παλαιά γνωστικά συγγράμματα και στους σύγχρονους μυστικούς, κοιμόταν με τον θεόσοφο Edouard Schuré στο προσκεφάλι του, χρησιμοποίησε ως ήρωες τους Παυλικιανούς, γνωστική σέκτα του Βυζαντίου, και πολλά ακόμα…».3

Για να συνεχίσει Παντελής Πρεβελάκης :

«Υπό το φως αυτών των στοιχείων, ο βιογράφος του Σικελιανού μπορεί να εννοήσει μιάν εγγραφή στο Ημερολόγιο του Καζαντζάκη υπό χρονολογία 29 Νοεμβρίου 1914. Οι δυο ποιητές βρίσκονται στη Μονή Καρακάλου στο Άγιον Όρος: ‘Το βράδυ στα κρεβάτια μιλούμε πάλι για την ουσία της υπέρτατης επιθυμίας μας —να δημιουργήσουμε θρησκεία’». (Τετρακόσια γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη, Αθήνα 1965, σ. 7).4

Μοίρασε ἀμφίβολες «Καινές Διαθήκες» σέ παιδιά τοῦ Γυμνασίου, ἀλλά θέλει νά βγάλει τόν Ἐσταυρωμένο ἀπό τό Ἱερό «γιά νά ἀκολουθεῖ τήν Παράδοση»!

Ο Μητροπολίτης Περιστερίου θέλει να βγάλει τον Εσταυρωμένο από το Ιερό διότι όπως είπε στο ποίμνιό του στην συνάντηση που είχαν, είναι μια πρακτική που δεν προέρχεται από την Ορθόδοξη Παράδοση και επίσης δεν πρέπει να έχουμε στο Ιερό Βήμα τον Εσταυρωμένο και να λείπει η Ανάσταση. Πράγματα τα οποία αντέκρουσαν οι πιστοί με ακλόνητα στοιχεία. Μάλιστα, εάν ένας πιστός εκεί που μιλούσε έλεγε «δεσπότης», ο Μητροπολίτης Περιστερίου αμέσως τον διέκοπτε, λέγοντάς του ότι αυτός ο όρος είναι παπικός, να μην τον λέει. Ή αν έλεγε «Στρατευομένη Εκκλησία» πάλι τον διέκοπτε, λέγοντας του ότι αυτός είναι προτεσταντικός όρος, να μην τον λέει. Υπήρχε δηλαδή μία «ιδιαίτερη φροντίδα» εκ μέρους του Μητροπολίτη να κάνει αυτές τις υποδείξεις στους πιστούς για να τους δώσει την εντύπωση ότι όντως μεριμνούσε για την Ορθόδοξη Παράδοση, έτσι ώστε υπό την επήρεια αυτής της ψευδαίσθησης, ότι δήθεν γίνεται για την Ορθόδοξη Παράδοση, να δεχθούν την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το Ιερό Βήμα.

Την ίδια όμως στιγμή (την αμέσως επόμενη ημέρα ή την μεθεπόμενη) ο ίδιος Μητροπολίτης μοίρασε την «Καινή Διαθήκη» της αμφίβολης «Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας» στους μαθητές του 9ου Γυμνασίου της Μητροπόλεως στο Θέατρο Πολιτών. Είπε μάλιστα στα παιδιά ότι είναι τα πρώτα που παίρνουν την εν λόγω «Καινή Διαθήκη» γιατί μόλις εκδόθηκε!!

Ἀσεβὴς διαθρησκειακὴ συμπροσευχὴ διὰ τοὺς σεισμοπαθεῖς τῆς Τουρκίας καὶ Συρίας!

Ὅταν ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα συγκλονιζόταν ἀπὸ τὸν φοβερὸ σεισμό, κάποιοι ἔσπευσαν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὸν δρᾶμα τῶν μυριάδων θυμάτων, ὅπως οἱ «δικοί» μας θιασῶτες τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, προκειμένου νὰ προωθήσουν τὸ πανθρησκειακό τους ὅραμα!

Ὁ «ἅγιος» Ἀμερικῆς ἔσπευσε νὰ διοργανώσει ἀσεβῆ διαθρησκειακὴ προσευχή, νὰ ἐπικαλεστεῖ, μαζὶ μὲ αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους, τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς σεισμοπαθεῖς! Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Σὲ μία κίνηση ὑπέρβασης προέβη Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρος· ὀργάνωσε διαθρησκειακὴ προσευχητικὴ σύναξη γιὰ τὴν Τουρκία καὶ τὴ Συρία στὸ Πανεπιστήμιο Georgetown.

Ὁ Γέρων Γεώργιος Καψάνης διά τούς ἀντιτιθεμένους εἰς τόν Οἰκουμενισμόν θεολόγους

Ο Γέρων Γεώργιος Καψάνης διά τους αντιτιθεμένους εις τον Οικουμενισμόν θεολόγους

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η παρατήρηση του μ. Αρχιμανδρίτη Γεωργίου Καψάνη για τη διαφορότροπη απαξίωση των θεολόγων, οι οποίοι ασκούν με ορθόδοξη σοβαρότητα κριτική του συγκρητιστικού Οικουμενισμού, αποτελεί παρακαταθήκη ορθόδοξης έγνοιας, γι’ αυτά που πολλές φορές τεκταίνονται και λυπούν το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Ως γνωστό ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης υπερασπίστηκε πολλές φορές την Ορθόδοξη Πίστη, ιδιαιτέρως έναντι των παπικών πλανών. Από τη θέση του, ως Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, διεδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στον αντιαιρετικό αγώνα της Εκκλησίας μας και ειδικότερα σε αυτά που αφορούσαν την ανασκευή των παπικών πλανών.

Κατέδειξε ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ότι το κάλλος της ομολογίας έχει ευεργετική επίδραση, όχι μόνο στον Ορθόδοξο λαό, αλλά και σε όσους ταλαιπωρούνται από τέτοιες κακοδοξίες. Για τούτο έγραφε ότι, «η Εκκλησία ησθάνετο πάντοτε βαρύτατο χρέος να διατηρήση ακαινοτόμητον και ανόθευτον την Αποστολικήν πίστιν και παράδοσιν»*.

Πατριάρχης Βαρθολομαῖος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας». Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι μυριάδες μονοπάτια πού ὁδηγοῦν σέ ἕναν Θεό»

Πατριάρχης Βαρθολομαῖος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας»[1] Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι μυριάδες μονοπάτια πού ὁδηγοῦν σέ ἕναν Θεό»[2]

Πορφυρίτης

Τί θά πράτταμε, σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἐάν ἀντιλαμβανόμασταν ὅτι οἱ τσοπάνηδες πού προσλάβαμε νά φυλάττουν τά πρόβατά μας καί ρητά μᾶς διαβεβαίωσαν νά μήν ἀνησυχοῦμε διότι θά ἀγρυπνοῦν γιά αὐτά, βλέπουν τούς λύκους, τούς ἀφήνουν νά κατασπαράξουν τά πρόβατά μας καί ἐν τέλει γίνονται κάποιοι ἀπό αὐτούς οἱ ἴδιοι «λύκοι» καί τρῶνε τά ζωντανά μας; Ἀφήνουμε τό ἐρώτημα αὐτό νά πλανᾶται, διότι λίγο πολύ γνωρίζουμε τί θά πράτταμε.

Ἕνα δεύτερο ἐρώτημα εἶναι, τί γνώμη θά εἴχαμε γιά κάποιους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀναφέρονταν σέ αὐτούς τούς ἀποδεδειγμένα, λυκοτσομπάνους, ἔτρεχε ἡ γλῶσσα τους μέλι, ἡ κολακεία καί τό «γλύφειν» πήγαινε «σύννεφο» καί τούς ὑπερασπίζονταν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί μέσο, λέγοντας ὅτι «καλύτεροι τσομπάνοι ἀπ’ αὐτούς δέν ὑπάρχουν»! Ἴσως κάποιος ἀναρωτηθεῖ: «μά γίνονται τέτοια πράγματα;». Ἴσως καί νά γίνονται, ἄν πίνουν καί αὐτοί λίγο γαλατάκι ἤ τρῶνε λίγη φετούλα.

Ἄς γυρίσουμε σελίδα καί ἄς πᾶμε σέ ἕνα κείμενο πού δημοσιεύτηκε στό περιοδικό «Διάλογος», τ. 16 τοῦ 1999 (βρίσκεται στήν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος[3]), καί τιτλοφορεῖται «Νέα Ἐποχή καί Οἰκουμενισμός». Τό κείμενο ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἡ Ἱ. Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί Ἱερῶν Μητροπόλεων, πού ἔγινε στήν Ἀλίαρτο Βοιωτίας, ἀσχολήθηκε μέ τήν «Πρόκληση ἀπό τήν λεγόμενη Νέα Ἐποχή». Πολλοί σύνεδροι, ἰδίως ἀπό ὅλες σχεδόν τίς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἐξέφρασαν τήν ἀνησυχία τους γιά τήν σύνδεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ τή Νέα Ἐποχή. Κατέθεσαν δέ καί κείμενο, ὁρισμένοι σύνεδροι, στό ὁποῖο ἀναφέρονται τά ἑξῆς:

Ὁ διαχριστιανικός συγκρητισμός εἰς τήν ''Ἰδιωτικήν ἕνωσιν πιστῶν'' τοῦ Bose

Ο διαχριστιανικός συγκρητισμός εις την ‘’Ιδιωτικήν ένωσιν πιστών’’ του Bose

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Κατά καιρούς στη οικουμενιστική κοινότητα στο Bose της Ιταλίας, διοργανώνονται ‘’Διεθνή Συνέδρια Ορθόδοξης Πνευματικότητας’’. Ομιλητές στα Συνέδρια αυτά δεν θα είναι μόνο οι Ορθόδοξοι προσκεκλημένοι, αλλά και Παπικοί, Αγγλικανοί, βιβλικοί μελετητές, θεολόγοι διάφοροι, πατρολόγοι, μοναχοί της Ανατολής και της Δύσης (έτσι το αναφέρουν), φιλόσοφοι και συγγραφείς από όλο τον κόσμο.

Κατ’ αρχή θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η οικουμενιστική αυτή κοινότητα λειτουργεί κάτω από Βατικανό, καθότι λειτουργεί με βάση τον Βατικάνειο «Κώδικα Κανονικού Δικαίου». Είναι μια «Ιδιωτική ένωση πιστών» (Associazone private di fedeli) (άρθρα 114, 116, 117 και 322) και όχι ‘’μοναστική’’ κοινότητα όπως παρουσιάζεται.

Πρόσφατα σε Συνέδριο για τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο συμμετείχε εκτός των άλλων και Νεστοριανός. Είναι περιττό να επεξηγήσει κανείς τι είδους ‘’Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας’’ πραγματοποιήθηκε.

Tο έτος 2016 διοργανώθηκε Διεθνές Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας με θέμα «Μαρτύριο και κοινωνία», με συνεπακόλουθο να μην περιοριστούν στους Ορθοδόξους μάρτυρες.

Το 23ο Διεθνές Οικουμενικό Συνέδριο για την Ορθόδοξη Πνευματικότητα στο Βose είχε θέμα «Έλεος και συγχώρησις». Διαλέγουν η θεματολογία να είναι τέτοια, που να μην άπτεται των δογματικών διαφορών με τις αιρετικές κοινότητες. Η αναφορά σε ‘’διαφορετικές παραδόσεις’’ στην οικουμενιστική αυτή κοινότητα, καλύπτει τη ‘’διαφορετικότητα’’ με τρόπο που να υπηρετεί την οικουμενιστική δράση της.

Γέροντας Γαβριήλ τοῦ Ἁγίου Ὄρους: Σχισματικοί τῆς Οὐκρανίας θά πᾶνε στήν κόλαση

Ο γέροντας Γαβριήλ του Κουτλουμουσίου. Φωτογραφία: pererva.org

Γέροντας Γαβριήλ σημείωσε με απογοήτευση ότι «το σύγχρονο Ἅγιον Ὄρος ἔχει ἐν πολλοῖς μεταλλαχθεῖ καί ἀλλοιωθεῖ σέ ἕνα χῶρο ἐκκοσμικεύσεως».

Οι σχισματικοί της Ουκρανίας και τα μοναστήρια που τους φιλοξενούν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο Άγιον Όρος, δεν θα σωθούν και θα πάνε στην κόλαση, έγραψε ο αγιορείτης μοναχός Γαβριήλ, Γέρων τοῦ Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου τῆς Πάτμου, μέ πόνο καρδίας καί συνοχή ψυχῆς στην ανοιχτή επιστολή του προς την Ιερά Κοινότητα. Το κείμενο της επιστολής δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Pentapostagma.gr.

«Εἶναι θλιβερό καί συνάμα ἀποκαρδιωτικό νά διαπιστώνει κανείς ὅτι τό σύγχρονο Ἅγιον Ὄρος, ἀπό κοιτίδα καί λίκνο Ὀρθοδοξίας καί πολιτισμοῦ, ἀπό ἐργαστήριο παραγωγῆς μεγάλων ἀσκητικῶν καί ἡγιασμένων ὁσίων μορφῶν, μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, ἔχει ἐν πολλοῖς μεταλλαχθεῖ καί ἀλλοιωθεῖ σέ ἕνα χῶρο ἐκκοσμικεύσεως, συγκρητισμοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ἀπηνοῦς διωγμοῦ τῶν ἀδυνάτων μέν ἀπό πλευρᾶς ἰσχύος, παραδοσιακῶν δέ Μονῶν, πού ἀντιδροῦν σ’αὐτόν τόν ὁλισθηρό κατήφορο. Βλέπουμε σήμερα ἕνα Ἅγιον Ὄρος σχεδόν ξένο καί ἀγνώριστο, πρόθυμο καί ὑπάκουο σέ ξένα καί κοσμικά κελεύσματα, πάντοτε ἀντορθόδοξα, πού ἔχουν σάν ἀποτέλεσμα νά ἐνσπείρουν καί μεταξύ μας ἀνάδελφη, διχαστική καί σκληρή συμπεριφορά τῶν ἀπό θέσεως, τήν ὁποία κατέχουν, ἰσχυροτέρων ἔναντι τῶν ἀσθενεστέρων (νέων καί ἡλικιωμένων) μοναχῶν, πού ἀντιδροῦν, σύμφωνα μέ τά ἰσχύοντα μέχρι πρότινος ἱερά θέσμια τοῦ Ἁγιωνύμου τούτου Ὄρους, ἐμπρός στήν ἐπέλαση καινοφανῶν καί λίαν ἐκκοσμικευμένων ἰδεῶν καί συμπεριφορῶν, πού ἐπιδιώκουν πλέον ξεκάθαρα τήν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μας», σημείωσε ο γέροντας στην επιστολή του.

π.Σεραφείμ μοναχός, ἡ Μασονία καί ὀ διαθρησκειακός συγκρητισμός

 https://katihisis.blogspot.gr/

π.Σεραφείμ μοναχός, Η Μασονία και ο διαθρησκειακός συγκρητισμός (ΟΛΟΚΛΗΡΗ) [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Ολόκληρη η Ομιλία του π. Σεραφείμ Ζήση μοναχού, που εκφωνήθηκε την Τετάρτη 15-11-2017, στην αίθουσα "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" του χριστιανικού συλλόγου "Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής", στα πλαίσια της σειράς εκδηλώσεων με τίτλο: "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ". Αρχικά η Ομιλία αυτή δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη.

https://katihisis.blogspot.gr/

Ἡ αἱρετικὴ δοξασία τῆς «οἰκονομίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»

ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, προκειμένου νὰ στηρίξουν τὰ ἀνεπίτρεπτα «ἀνοίγματα» στὸν διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ συγκρητισμό, ἐφεῦραν καὶ προωθοῦν τὴν νεοφανῆ δοξασία «Οἰκονομία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Σύμφωνα μὲ αὐτή, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σῴζει καὶ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, καὶ στὶς αἱρέσεις καὶ θρησκεῖες τοῦ κόσμου! Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔγραψε τὰ ἑξῆς γιὰ τὴν καινοφανῆ αὐτὴ αἵρεση: «Στὸν Οἰκουμενισμό, ὅλες οἱ ἀδυναμίες, οἱ ἀποκλίσεις, τὰ λάθη, προέρχονται ἀπὸ τὴν κατάχρηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στὴν περίπτωση... αὐτὴ ἀπαιτοῦνται οἱ αὐστηρότατοι περιορισμοὶ καὶ ἡ διορατικότητα τῶν Πατέρων: τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίδεται μονάχα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου, ὡς ἀνταμοιβὴ τῆς πίστεως στὸν Θεάνθρωπο. Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ἡ Πεντηκοστή.

Προτάσεις ἀπόρριψης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Χριστολογίας ἀπό ἐκπροσώπους τοῦ θρησκευτικοῦ πλουραλισμοῦ

Προτάσεις απόρριψης της Εκκλησιαστικής Χριστολογίας από εκπροσώπους τού θρησκευτικού πλουραλισμού[1]

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

1.Τί είναι ο θρησκευτικός πλουραλισμός

Ο θρησκευτικός πλουραλισμός [Pluralismus] είναι μοντέλο αξιολόγησης και προσέγγισης των διαφορών θρησκειών πού ως βασική αρχή του έχει τη θέση ότι όλες οι θρησκείες είναι ισότιμες, αποδεκτοί δρόμοι σωτηρίας και καμμία δεν μπορεί να απαιτήσει αξιολογική προτεραιότητα η ποιοτική ανωτερότητα από κάποια άλλη. Ο θρησκευτικός πλουραλισμός , σύμφωνα με τούς εκπροσώπους του (J. Hick, Perry Schmidt -Leukel, R. Bernhardt, P.F. Knitter, A. Race, L. Swidler, κ.α ), είναι μέρος της ταυτότητας των σύγχρονων κοινωνιών. Συνδέεται οργανικά επίσης με την συζήτηση για μία θεολογία των θρησκειών πού θα συνθέτει λειτουργικά επιμέρους η κατά την κρίση τους, τις κοινές παραδοχές των διαφόρων θρησκευμάτων.

2. Η αφετηρία εκκίνησης

Αφετηρία εκκίνησης, συνυφασμένη απόλυτα με τη στοχοθεσία των εκπροσώπων τού θρησκευτικού πλουραλισμού, αποτελεί η απόρριψη της θέσης πού προβάλλει η αξιώνει η υποστηρίζει ότι ο Χριστιανισμός διατηρεί μία μοναδική αξιακή και ποιοτική διαφορά ένατι των άλλων θρησκειών. Αυτή η αντίληψη απολυτότητας τού Χριστιανισμού ή λόγος γιά οποιαδήποτε ποιοτική ανωτερότητά του έναντι των άλλων θρησκειών [Exklusivismus] υποστηρίζουν δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ενώ δεν συνδράμει και στην πρόοδο των διαθρησκειακών διαλόγων. Είναι στο επίκεντρο των διαφορών .

Σύμφωνα με τον John Hick (1922 – 2012), επιφανή θεωρητικό τού θρησκευτικού πλουραλισμού, καμμία μεμονωμένη θρησκεία δεν έχει προνομιακή πρόσβαση στην υπερβατική πραγματικότητα, τον Θεό, ως το «πραγματικό καθ’ εαυτό», ούτε μπορεί ιστορικά δικαιολογημένα να ισχυριστεί ότι είναι ανώτερη από τις άλλες με οποιονδήποτε τρόπο. Όλες οι θρησκείες, υποστηρίζει, έχουν προσανατολισμό προς το πραγματικό καθ’ ευατό, τον Θεό, καί αποτελούν εξίσου έγκυρες απαντήσεις στην χωροχρονική του αναζήτηση, προσέγγισή του ή καί εκδήλωσή του, ενώ αυτό δεν ταυτίζεται, σε καμμία περίπτωση, μόνο με μία αποκλειστική θρησκεία.

Ικανοποιητική, επίσης, δεν θεωρούν ούτε την προσέγγιση, ότι υπάρχουν οδοί σωτηρίας και στις άλλες θρησκείες, πλην όμως η χριστιανική εκδοχή διατηρεί μία ξεχωριστή μοναδικότητα και είναι τελειότερη [Inklusivismus].

Παραμορφώνοντας τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ (Πρωτοπρ. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Ἐπίκ. Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ)

Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδαχῆς καί ἐμπειρίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ἕνα φαινόμενο μόνιμο στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Μαρτυρεῖται ἤδη ἀπ’ αὐτά τά ἀποστολικά χρόνια (Ά. Ἰωαν. 22-26. Β ́ Ἰωάν, 7). Πλῆθος αἱρέσεων καί θεωριῶν ἄλλοτε εὐθέως καί ἄλλοτε συγκεκαλυμμένως ἐπιχείρησαν καί ἐπιχειροῦν μέχρι σήμερα νά παραχαράξουν ἤ καί νά ἀντικαταστήσουν τήν ἐκκλησιαστική αὐτοσυνειδησία καί τό ἐν Ἁγίω Πνεύματι φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό τά μέσα τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰώνα ἀλλά καί κατά τή διάρκεια τοῦ εἰκοστοῦ δημιουργήθηκαν αἱρετικά καί παραχριστιανικά συστήματα ἀλλά καί ἀποκρυφιστικές θεωρίες οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν μέχρι σήμερα καί συνεχίζουν νά παραμορφώνουν καί νά ἀκρωτηριάζουν τήν ἐξ Ἀποκαλύψεως διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀναφέρει πολύ χαρακτηριστικά ὁ καθηγητής κ. Εὐάγγελος Θεοδώρου: «Συχνά ὑπάρχουν ἰσχυρισμοί περί τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι, εἴτε μέ ἔκδηλη ἀντιχριστιανική διάθεσι, εἴτε κατά συγκεκαλυμμένον τρόπο μέ χρῆσι εὐσεβοφανοῦς προσωπείου, ὑπονομεύουν αὐτά τά θεμέλια τοῦ χριστιανισμοῦ»1.

Ἡ διατύπωση τῶν αἱρετικῶν ἀντιλήψεων σχετίζεται στίς μέν αἱρετικές κινήσεις, μέ τήν δῆθεν ὀρθή κατανόηση τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ὁποίας κάθε τέτοια ὁμάδα διεκδικεῖ γιά τόν ἑαυτό της, στίς δέ παραχριστιανικές κινήσεις (π.χ. Μορμόνοι) μέ τήν ἀνεπάρκεια, κατ ́ αὐτές, τῆς ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ θείας Ἀποκαλύψεως καί τήν ἀνάγκη συμπληρώσεώς της καί σέ ἄλλες μέ μοναδικό μέσο ἑρμηνείας ἀποκλειστικῶς τό ἔργο τοῦ ἱδρυτῆ τῆς κίνησης (π.χ. Χριστιανική Ἐπιστήμη).

Ἀντιθέτως στά ἀποκρυφιστικά συστήματα σχετίζεται μέ τό ἐπιχείρημα τῆς ἀξιολόγησης τοῦ Χριστιανισμοῦ ὑπό τό πρίσμα μιᾶς ἐσωτεριστικῆς – μυστικῆς γνώσης ἤ ἀργέγονης σοφίας, πού ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν ἤ ἀκόμα καί μέ ἀποκαλύψεις πνευμάτων σέ ὁρισμένους ἀποκρυφιστικούς χώρους (π.χ. Πνευματισμός).

Ἡ μονολόγιστη «εὐχή» εἶναι ὄντως λαθεμένη;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 15η Φεβρουαρίου 2021

Η ΜΟΝΟΛΟΓΙΣΤΗ «ΕΥΧΗ» ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΛΑΘΕΜΕΝΗ;

Πριν λίγο καιρό ο «Πάπας» Φραγκίσκος τόλμησε να διορθώσει την Κυριακή Προσευχή, και συγκεκριμένα τη φράση: «Μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», και να την αντικαταστήσει με τη φράση: «μην μας αφήσεις να υποκύψουμε στον πειρασμό». Κι’ αυτό, διότι θεώρησε, ως νομιζόμενος «αλάθητος», ότι ο Κύριος τη δίδαξε λάθος! Αυτή η πρωτοφανής πράξη του δεν είναι άσχετη με το νέο περιρρέον «πνευματικό κλίμα» της λεγομένης «Νέας Εποχής του Υδροχόου», σύμφωνα με το οποίο, η ανθρωπότητα έλαβε «νέο φως» και άρα κάθε αξία του παρελθόντος τίθεται υπό κρίση και αμφισβήτηση. Ζούμε σε εποχή πρωτοφανούς απόρριψης κάθε αξίας που μας κληροδότησε το παρελθόν.

Το «πνευματικό τέκνο» της «Νέας Εποχής» είναι ο Οικουμενισμός, ο οποίος προάγει τον θρησκευτικό συγκρητισμό. Εδώ και έναν αιώνα, έχουν τεθεί τα θεμέλια μιας νέας θρησκευτικότητας, η οποία ήρθε να αντικαταστήσει την πνευματικότητα του Χριστιανισμού, ως δήθεν ξεπερασμένη θρησκευτικότητα, ταυτισμένη με την «ατομική καταπίεση και τον άτεγκτο δογματισμό». Ο άνθρωπος της «Νέας Εποχής» δεν αισθάνεται ότι έχει ανάγκη από αυθεντίες, διότι θεωρεί τον εαυτό του μοναδική αυθεντία, «θεό», και άρα ικανό να κατανοήσει ο ίδιος, χωρίς μεσάζοντες και δασκάλους, την «αλήθεια». Δεν έχει ανάγκη από σωτηρία και σωτήρες, διότι θεωρεί τον εαυτό του σωτήρα του εαυτού του, σύμφωνα με τα διδάγματα της Θεοσοφίας, η οποία άντλησε τις αρχές της από τα ανατολικά θρησκεύματα (Ινδουϊσμό, Βουδδισμό, Ταοϊσμό, Λαμαϊσμό, κλπ). Πιστεύει ότι είναι «θεός», αφού αποτελεί ενότητα με την «συμπαντική ολότητα», η οποία ταυτίζεται με το «Θεό» (Πανθεϊσμός).

Τό ἰσλαμικό τμῆμα στή θεολογική Θεσσαλονίκης.Μία ἀπόπειρα θρησκευτικῆς συγχύσεως καί συγκρητισμοῦ

Παναγιώτη Τσαγκάρη

Υπ. Δρ. Θεολογίας

Γεν. Γραμματέα της ΠΕΘ

Την Πέμπτη, 04-06-2020 πραγματοποιήθηκε η δίκη στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την Προσφυγή Πανεπιστημιακών Καθηγητών που αιτούνται την ακύρωση της απόφασης για την ίδρυση Τμήματος Μουσουλμανικών Σπουδών στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης

Στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είχε αποφασιστεί, το έτος 2014, η ίδρυση και λειτουργία Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών, τετραετούς φοίτησης, σαράντα οκτώ (48) μαθημάτων, μετά από την παρακολούθηση των οποίων θα απονέμεται πτυχίο με ειδίκευση στον Μουσουλμανισμό.

Η απόφαση αυτή είναι σαφές ότι αλλοιώνει τον ιστορικό ορθόδοξο θεολογικό χαρακτήρα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Κυρίως, όμως, συνιστά άλλο ένα “χτύπημα” εναντίον της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα, αυτή τη φορά στο θεολογικό χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, τον Μάρτιο του 2014, είκοσι τρεις (23) από τους τριάντα εννέα (39) καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας -και από τους συνολικά εβδομήντα δύο (72) των δύο Τμημάτων της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.- αποφάσισαν την ίδρυση κατευθύνσεως Μουσουλμανικών Σπουδών εντός του Προγράμματος Σπουδών της ιστορικής Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Ως προς την εγκυρότητα της απόφασης, νομικά, θα έπρεπε να περάσει από τη Γενική Συνέλευση της Θεολογικής Σχολής, μια Συνέλευση όμως που δεν συγκλήθηκε ποτέ.

Στην ιδρυτική αυτή απόφαση ήταν κάθετα αντίθετο το άλλο Τμήμα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, μετά από Γενική Συνέλευση των μελών του.

Τί θά πρέπη νά γνωρίζουν τά μέλη τοῦ «Τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ Ἀποστόλου»

Γράφει ο π. Εμμανουήλ Χατζηδάκης, Ι. Α. Αμερικής

Αγαπητοί Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου,

Αυτή την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016, την πρώτη Κυριακή μετά την εορτή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου Μαθητή, είναι η «Κυριακή των Αρχόντων», κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά το Τάγμα σας και την εργασία που προσφέρετε «για την προώθηση της θρησκευτικής ελευθερίας, της ευημερίας και της προόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου». Επίσης έχετε όλοι δώσει όρκο «να υπερασπίζεστε και να προωθείτε την πίστη και παράδοση της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας … [και] να προστατεύετε και να προωθείτε το Ιερό Πατριαρχείο και την αποστολή του». Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας σε μερικές δηλώσεις που έκανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος για προβληματισμό και περίσκεψη. Στις 23.9.2016 το περιοδικό Archon News περιελάμβανε ένα άρθρο που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο The Catholic Register (στο οποίο παραπέμπονται οι αναγνώστες), με τον τίτλο, «Θρησκευτικοί ηγέτες επαινούν τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως μεγάλο οικουμενιστή». Ο Πατριάρχης τιμήθηκε κατά τη διάρκεια μιας διαθρησκευτικής συγκέντρωσης που πραγματοποιήθηκε στην βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, στην Ασσίζη της Ιταλίας, 20 Σεπτεμβρίου 2016. Κατά τη διάρκεια αυτής της συγκέντρωσης, θρησκευτικοί ηγέτες των δεκάδων θρησκειών συγκεντρώθηκαν για διάλογο και για προσευχή για την ειρήνη, και τιμώντας τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο με την ευκαιρία της 25ης επετείου του στο οικουμενικό θρόνο, τον εγκωμίασαν ως οικουμενιστή, θεολόγο και πρωτοπόρο θρησκευτικό υπερασπιστή της δημιουργίας του Θεού και ως κάποιο «που είναι τόσο βαθιά ριζωμένος στη δική του θρησκευτική παράδοση, που μπορεί να προσεγγίσει τους άλλους, χωρίς φόβο».