Ἡ ἐπιστήμη γκρεμίζει τὸν μῦθο τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως

Ο ΚΡΥΦΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Η επιστήμη γκρεμίζει τον μύθο της θεωρίας της εξελίξεως

Το «άχρηστο» DNA ήταν το τελευταίο καταφύγιο των εξελικτικών

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΕΝΑΝ ΚΡΥΦΟ ΚΩΔΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ DNA

Για χρόνια οι εξελικτικοί βιολόγοι ισχυρίζονταν ότι το DNA μας είναι γεμάτο «σκουπίδια». Θεωρούσαν ότι το μεγαλύτερο μέρος του γονιδιώματος είναι απομεινάρια αρχαίων ιών. Μια νέα διεθνής μελέτη όμως ανατρέπει πλήρως αυτή την εικόνα. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν έναν κρυφό και ισχυρό κώδικα μέσα σε αυτές τις περιοχές. Αυτά τα τμήματα δεν είναι άχρηστα εξελικτικά απολιθώματα. Αντιθέτως, λειτουργούν ως ένας εξαιρετικά σύνθετος πίνακας ελέγχου.

Το επιστημονικό άρθρο στο ScienceDaily επισημαίνει:

«Αυτά που κάποτε οι επιστήμονες απέρριπταν ως DNA-σκουπίδια, μπορεί στην πραγματικότητα να είναι από τους πιο ισχυρούς κώδικες στο γονιδίωμά μας.»

Αυτή η παραδοχή αποδεικνύει ότι η θεωρία της εξελίξεως βασίστηκε στην άγνοια. Όσο η επιστήμη προχωρά, η θεωρία της τυχαιότητας καταρρέει μπροστά στην αλήθεια της Βιβλικής Δημιουργίας.

ΟΙ ΕΥΦΥΕΙΣ ΓΕΝΕΤΙΚΟΙ ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ

Ἐπενόησαν λοιπόν νὰ διαβρώσουν τήν πίστη τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ.

Ο Ανθρωπος, οπου μοχθεί ,οπου αγωνίζεται με αγάπη και αυτοθυσία...

ανάλογα και τις βαθιες τασεις των ταλάντων του...εκει και χαριτωνεται απο τον Θεον.

Ειδαμε τον Αγιο Παισιο να φλέγεται απο αγαπη στον συνανθρωπο,να αναλώνεται ολος για την ωφελεια του ...Και ο Κυριος τον στολισε με τοσα χαρισματα...παρακλησεως, ιάσεως,διορασης και προορασης για τη διακονία του αδερφου... και επισης, τον κατέστησε προφητη του γένους .

Ειδαμε τον Αγιο Πορφυριο να παίρνει (μαζι με τοσα αλλα)μεγα χαρισμα γνώσεως των οντων.

Με αυτα τους τα χαρισματα οι Αγιοι,επαληθεύουν εν εαυτω τα προς σωτηριαν ερωτηματα που τους γεννωνται.

Για την σωτηρια,τον αδερφο,τον κοσμο ,το μέλλον του...

Κι'αυτα που επαληθεύουν εν εαυτω...γινονται πεδία θερμότατης προσευχης...

Για να προλάβουν λυπηρα,αναζητήσουν λυσεις φιλαδελφειας.

Ετσι όταν τους ρωτουσες για καποιο θεμα... συνήθως σου παρουσιαζαν μερος της γνωσης που απεκτησαν απο την "εν εαυτω,Χάριτι επαληθευση, αποκάλυψη " που ειχαν.

Περί Ἀνθρώπου

❈ Προσέξτε, γιά ὅλη τήν δημιουργία, γιά τά βουνά, γιά τά ἀστέρια, γιά τίς θάλασσες, γιά τά ζῶα, γιά τά φυτά... ὁ Θεός δέν εἶπε «ποιήσωμεν», ἀλλά εἶπε καί ἔγιναν. Δηλαδή μόνο μέ τόν Λόγο Του τά ἔφτιαξε ὅλα αὐτά. Γιά τόν ἄνθρωπο εἶπε

«Ὁμοφοβικοί» δέν ὑπάρχουν. Ἀρσενοφοβικοί καί θηλυφοβικοί ὑπάρχουν.

Όσο πραγματικές είναι οι αποχρώσεις των επινοημένων ρευστών φύλων άλλο τόσο είναι ο χαρακτηρισμός «ομοφοβικός» σε όποιον δεν τις αποδέχεται. Ο καθένας βέβαια έχει το δικαίωμα να αποκαλεί τον εαυτόν του όπως εκείνος θέλει, δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να επιβάλλει στον άλλον τις αρρωστημένες φαντασιώσεις του. Και επιτέλους, η ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια έχει κρατήσει ψηλά ορισμένες κοινές παραδοχές. Δεν θα τις πετάξει τώρα στον κάλαθο των αχρήστων για τον ευγονιστή Σβαμπ και τους εγκληματίες συνεταίρους του που θέλουν να αφανίσουν το ανθρώπινο γένος.

«Ομοφοβικοί» λοιπόν δεν υπάρχουν. Υπάρχουν αρσενοφοβικοί και θηλυφοβικοί, γιατί μόνο δύο φύλα υπάρχουν.

Βρισκόμαστε πάντοτε μπροστά σέ θαῦμα, μπροστά στήν πράξη τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου αὐτοῦ, πού ὑπερβαίνει τόν ἄνθρωπο...

Μια απλούστατη απάντηση στα "Γιατί Θεέ μου;"

Κάποιος από εσάς μου υπέβαλε πρόσφατα πολλές ερωτήσεις, στις οποίες δεν είμαι σε θέση να απαντήσω, διότι δεν περιπατούμε «διά είδους», αλλά «διά πίστεως» στη θεότητα του Χριστού (Β 'Κορ. 5,7.)

Στη Γαλλία, κάποιο μικρό παιδί, που αργότερα έγινε ιερέας, με ρώτησε:

«Και γιατί αυτό είναι έτσι;».

Μη γνωρίζοντας τί να απαντήσω είπα σοβαρά:

«Διότι!».

Και το παιδάκι έμεινε ικανοποιημένο με την απάντηση.

Συχνά και εμείς συναντούμε την πολυπλοκότητα αυτή, όντας ήδη αντιμέτωποι με κάποιο τετελεσμένο γεγονός, ορατό και ψηλαφητό. Και αν κάποιος μας ρωτήσει: «Γιατί αυτό είναι έτσι;», τότε δεν είμαστε σε θέση να δώσουμε απάντηση, διότι βρισκόμαστε πάντοτε μπροστά σε θαύμα, μπροστά στην πράξη της δημιουργίας του κόσμου αυτού, που υπερβαίνει τον άνθρωπο.

Από τον άνθρωπο εξαρτάται να έρθει σε κοινωνία με τον Θεό για όλη την αιωνιότητα και να κληρονομήσει το πλήρωμα της Θεότητος. Συνεπώς, για την κάθε φορά που συντριβόμαστε από την άγνοια και την αδυναμία μας να κατανοήσουμε, υπάρχει πάντοτε η ίδια απάντηση: Ο Θεός δημιουργεί τον κόσμο σύμφωνα με τις βουλές Του, οι οποίες μας είναι ανεξιχνίαστες.

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ 1-9-2021

https://youtu.be/u8h3oNzG-Nw

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ 1-9-2021

Ὅλος ὁ κόσμος γύρω μας. Ὅλα τά κτίσματα τοῦ Δημιουργοῦ μας παρακινοῦν ν’ ἀναπέμψουμε δεήσεις πρός τόν Κύριον.

Μελέτημα 5ον

Άπειρες είναι οι αιτίες, που μέρα και νύχτα στη ζωή μας, μας παρακινούν για προσευχή: Όλος ο κόσμος γύρω μας. Όλα τα κτίσματα του Δημιουργού μας παρακινούν ν’ αναπέμψουμε δεήσεις προς τον Κύριον. Ο ήλιος που μας χαρίζει το φως της ημέρας. Το φεγγάρι με τ’ άστρα, που τις ξάστερες νύχτες γίνονται αδαμαντοστόλιστη κορώνα της γης. Τα σύννεφα με τις αστραπές και τις μπόρες, οι σεισμοί! Η απεραντοσύνη της θάλασσας, άλλοτε με τη γαλήνη κι άλλοτε με τα κύματα της. Τα πουλιά που πετάνε επάνω μας τιτιβίζοντας χαρούμενα… Όλα μας λένε: «Προσευχήσου στον Πλάστη μας»...

Οι καθημερινές μας ανάγκες, η συναίσθηση της μικρότητας μας μέσα στο απέραντο σύμπαν, μας παρακινούν να ζητούμε κάθε τόσο με προσευχές τη βοήθεια του Κυρίου. Η ιστορία μας με τις εθνικές καταστροφές, όταν οι πρόγονοι μας δεν ακολουθούσαν το δρόμο του Θεού και με τις ανόδους και νικηφόρους πολέμους, όταν εκτελούσαν τις εντολές Του, μας επιτάσσει: «Μη ξεχνάς ποτέ σου το Θεό».

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 15-8-2021

https://youtu.be/n8hqbKwoQxE

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα 

Τά θαύματα τοῦ Θεοῦ προκαλοῦν τίς εὐχαριστίες τῶν ἀνθρώπων...

ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 

Κεφ 16

Τα θαύματα του Θεού προκαλούν τις ευχαριστίες των ανθρώπων

24 Η κτίση υπηρετεί εσένα, Δημιουργέ! Άλλοτε δείχνει τη δύναμή της εναντίον των ασεβών κι άλλοτε αναστέλλει τη δύναμή της για να ευεργετήσει αυτούς που πιστεύουν σ’ εσένα. 25 Γι’ αυτό κι αυτή η φύση έγινε τότε υπηρέτης της χάρης σου, που όλα τα συντηρεί, και έγινε τροφή που ικανοποιούσε όλες τις απαιτήσεις των παιδιών σου. 26 Τα παιδιά σου που τα αγάπησες, Κύριε, έπρεπε να μάθουν ότι τον άνθρωπο δεν τον τρέφουν μόνο τα προϊόντα της γης, αλλά ο λόγος σου είναι που συντηρεί εκείνους που πιστεύουν σ’ εσένα.

Κάποιος λοιπὸν τὰ ἔφτιαξε καὶ δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα τύχης…

Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Κάποτε στὸ εξωτε­ρικό, σὲ μιὰ παρέα ἐπιστημόνων, ἔλεγαν μερικοὶ πώς έγι­νε τὸ σύμπαν: τυχαῖα, μὲ τὴν ἀέναο κίνησι τῶν σωματιδί­ων τῆς ὕλης κλπ. Ἕνας πιστὸς ἐπιστήμονας τοὺς λέει: Θὰ σᾶς πῶ μιὰ ἱστορία πού συνέβη πρὸ ἡμερῶν. Εἶχα πάει σ’ ἕνα φιλικὸ σπίτι καὶ ἔπαιζαν ζάρια. Ἕνας φίλος ρίχνει τὰ ζάρια ἕξι. Τὰ ρίχνει δεύτερη φορά ἕξι. Τὰ ρίχνει τρί­τη· ἕξι. Τὰ ρίχνει τέταρτη· ἕξι. Ἑκατό, ἑκατόν πενήντα φο­ρές τὰ ἔριξε καὶ ὅλο βγαῖναν ἑξάρια. Τοῦ λένε οἱ ἄλλοι ὅλοι:

«Ποιός ὁ σκοπός τῆς Δημιουργίας;»Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ποιός ὁ σκοπός τῆς Δημιουργίας;» 

Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης 1-9-2011 

Ακούστε όλη την ομιλία εδώ: 

https://www.youtube.com/watch?v=jIPtI1ZJ-2I

Λέγαμε την προηγούμενη φορά για την Δημιουργία, ποιος είναι ο σκοπός της Δημιουργίας. Λέγαμε ότι κάθε άνθρωπος, για να κάνει κάποιο έργο, προηγουμένως σκέπτεται για ποιο λόγο να το κάνει, ποιο ελατήριο υπάρχει. Και πάντα έχουμε ένα ελατήριο, έχουμε ένα κίνητρο, έχουμε ένα λόγο που κάνουμε κάτι. Άραγε ο Θεός ποιο λόγο είχε, για να φτιάξει το σύμπαν; Γιατί βεβαίως, ο Θεός δεν έχει καμιά ανάγκη. Εμείς ως άνθρωποι έχουμε πολλές ανάγκες, λόγω της φύσεώς μας και λόγω του ότι είμαστε κτίσματα, είμαστε κτιστοί. Ο Θεός είναι ανενδεής, δεν έχει καμία ανάγκη και από κανέναν και από τίποτα. 

Ο σκοπός Του ήταν και είναι να δείξει την άπειρη αγάπη που έχει στον άνθρωπο και την αγαθότητά Του και την φιλανθρωπία Του. Και να κάνει έτσι τα δημιουργήματά Του και κυρίως τους ανθρώπους και τους αγγέλους μετόχους της δικής Του δόξας και της θείας μακαριότητας. Αυτός είναι ο λόγος που έφτιαξε ο Θεός το σύμπαν, να κάνει μετόχους της δικής Του μακαριότητας και τα δημιουργήματά Του που είναι εικόνες Του, τα κτίσματα που λέγονται άνθρωποι. 

Γι’ αυτό ήρθαμε και εμείς στον κόσμο πλασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού, με σκοπό να μπορέσουμε να απολαύσουμε τη δόξα του Θεού, τη μακαριότητα του Θεού, και όχι μόνο τώρα, αλλά εις τους αιώνες των αιώνων, δηλαδή πάντοτε. Και αυτό είναι η θέωση. Η θέα της δόξας του Θεού και η μετοχή στη δόξα αυτή του Θεού. 

Αυτό βέβαια απαιτεί και από τους ανθρώπους μια ανάλογη προετοιμασία, δηλαδή μία, θα λέγαμε, συγκατάθεση σε αυτήν την προσφορά. Ο Θεός μάς προσφέρει τη δόξα Του, μάς προσφέρει το Φως Του, μάς προσφέρει τη μακαριότητά Του, αλλά δεν μάς αναγκάζει να τη δεχτούμε. Αν θέλουμε τη δεχόμαστε, αν θέλουμε την απορρίπτουμε. 

Πώς θα δείξουμε ότι συγκατατιθέμεθα και λέμε ναι στο Θεό, λέμε ναι στην προσφορά του Θεού; 

Το πρώτο που χρειάζεται είναι να πιστέψεις, δηλαδή να εμπιστευτείς τον Θεό, να αποδεχθείς αυτά που σου λέει ως νόμο για τη ζωή σου. Γιατί πολλοί ας πούμε λέμε ότι: «Ναι, θέλω τον Παράδεισο». Θέλεις τον Παράδεισο, και ποιος δεν τον θέλει; Αλλά τον Θεό δεν Τον θέλουμε. Μα ο Θεός είναι ο Παράδεισος. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος. Και πώς το δείχνουμε ότι δεν θέλουμε τον Θεό; Με το ότι βάζουμε δικούς μας νόμους, δικά μας θέλω, τα οποία είναι αντίθετα με το θέλω του Θεού. 

Ὑπάρχει Θεός; Ποιός δημιούργησε τόν Θεό;

Επιλογή-μετάφραση στοιχείων: π. Ευθύμιος

Πηγή: https://www.youtube.com

Βρήκαμε στο Διαδίκτυο μία ενδιαφέρουσα επιχειρηματολογία με βάση τη λογική, για την αναγκαιότητα παραδοχής τής ύπαρξης ενός άπειρου και άτρεπτου Θεού, και μεταφέρουμε εδώ τα βασικά της σημεία.

Η ερώτηση από μόνη είναι λάθος, δεν έχει νόημα! Πώς γίνεται ο Θεός να δημιουργήθηκε από άλλον; Δεν θα ήταν Θεός αν τον δημιουργήσανε. Οπότε πάντα υπήρχε. Τώρα θα πείτε πώς ο Θεός γίνεται να υπήρχε από πάντα; Από πού προήλθε;

Αν υπήρχε από πάντα, δεν ήρθε από πουθενά! Άρα είναι παντού!

Και πώς είναι δυνατό; Αυτή είναι μία καλή ερώτηση, ας την απαντήσουμε.

Υπάρχει ένας γενικός κανόνας που λέει: είτε όλα προήλθαν από το τίποτα ή κάτι υπήρχε από πάντα και δημιούργησε τα πάντα! Δεν υπάρχει άλλη λύση, οπότε ποιο είναι; Όλα προήλθαν από το τίποτα; (που είναι αδύνατον), ή κάτι υπήρχε από πάντα;!

Αν είστε από την πλευρά τής λογικής, θα συμφωνήσετε σίγουρα ότι το ΤΙΠΟΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Άρα κάτι σίγουρα δημιούργησε τα πάντα! Και ό,τι δημιούργησε τα πάντα, υπήρχε από πάντα!

Ας προσπαθήσουμε να δούμε τι υπήρχε από πάντα, γιατί μερικοί άνθρωποι θα πούνε ότι το σύμπαν (ύλη, χρόνος, χώρος) υπήρχε από πάντα και δεν χρειαζόμαστε τον Θεό για να λύσουμε την εξίσωση. Ορίστε όμως τι πρόβλημα υπάρχει μ’ αυτό:

Για να ισχυριστείς ότι κάτι είναι αιώνιο, αυτό σημαίνει ότι από πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Για να ισχυριστείς ότι το σύμπαν είναι αιώνιο, είναι σαν να προσθέτεις ιδιότητες απείρου στο σύμπαν.

Θα προσπαθήσουμε να προσθέσουμε ιδιότητες απείρου ή αιωνίου στην ύλη, τον χρόνο και τον χώρο, για να σάς δείξουμε ότι η ύλη, ο χρόνος και ο χώρος δεν γίνεται να είναι άπειρα ή αιώνια! Αυτό σημαίνει ότι έχουν δημιουργηθεί από κάτι που ζει έξω από την ύλη, τον χρόνο και τον χώρο, που πέφτει στην περιγραφή τού Θεού, το άυλο, αιώνιο και πανταχού παρόν! Πρώτα θα πούμε γιατί η ύλη/χρόνος/χώρος ΔΕΝ γίνεται να είναι αιώνια!

Ἡ Ἀθεΐα ἐνάντια στήν Ἐπιστήμη.

Η Aθεϊστική Πίστη, στην προσπάθεια της να πολεμήσει τις υπόλοιπες θρησκείες, πολλές φορές, προσπάθησε να οικειοποιηθεί τα πορίσματα της Επιστήμης. Όμως, όπως όλες οι πίστεις, επειδή είναι βαθύτατα μισαλλόδοξη, προσπάθησε με την μέθοδο του Προκρούστη, να φέρει στα μέτρα της, τα όσα ανακαλύφθηκαν. Έτσι, κατά καιρούς άθεοι πολέμησαν τόσο την θεωρία της Σχετικότητας, όσο και τις ανακαλύψεις της Γενετικής.

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως μέλη του σώματος Χριστού, της Εκκλησίας, του αληθινού ψυχοθεραπευτηρίου, παρατηρήσαμε αυτή την διαμάχη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαφωνούμε, βεβαίως, με το να αποκαλείται ο Χριστιανισμός «Θρησκεία», αλλά παρόλα αυτά, το άρθρο είναι ενδιαφέρον. Μόνο ο θρησκειοποιημένος «Χριστιανισμός» (που είναι κίβδηλος Χριστιανισμός), μπορεί να αποκαλεστεί έτσι. Η Ορθοδοξία, είναι η επιστήμη (αλήθεια) που θεραπεύει την Θρησκεία. Και ως τέτοια, ουδέποτε είχε προβλήματα και αντιθέσεις με τις υπόλοιπες επιστήμες, όπως είχαν οι Θρησκείες.

Μεταξύ Χριστού και αντιχρίστου, πίστεως και απιστίας, διεξάγεται ανέκαθεν συνεχής αγώνας. Στον αγώνα αυτόν η απιστία στρατολογεί όλα τα μέσα που έχει στην διάθεσή της, και αναζητεί εντυπωσιακούς συμμάχους. Ιδιαιτέρως στέφεται και ζητεί στηρίγματα από την επιστήμη και υποστηρίζει – εντελώς αυθαίρετα- ότι η επιστήμη είναι μεγάλος και ισχυρός ανταγωνιστής του Χριστιανισμού. Δεν παύει δε από το να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία, για να παρουσιάσει ως πραγματικότητα τον ανταγωνισμό αυτό. Ας δούμε μερικούς τέτοιους τρόπους.

Αρχικά πρέπει να λεχθεί, ότι είναι βαθύς, έντονος και διακαής πόθος της απιστίας να δει την επιστήμη και την θρησκεία να αντιμάχονται η μία την άλλη. Ο Ηenri Lecomte (Ανρί Λεκόντ), Γάλλος βοτανολόγος και μέλος της Παρισινής Ακαδημίας των Επιστημών, όταν ερωτήθηκε εάν η θρησκεία συμβιβάζεται με την επιστημονική έρευνα, απάντησε: «Ο ανταγωνισμός μεταξύ επιστήμης και θρησκείας υπάρχει μόνο στο πνεύμα εκείνων, που επιμόνως το θέλουν. Στην πραγματικότητα η επιστήμη και η θρησκεία εξελίσσονται με τα μέσα τους η κάθε μία, σε εδάφη που είναι ουσιωδώς διάφορα. Το να θέλει κανείς να αντιτάσσει την μία κατά της άλλης, αποδεικνύει απλώς ότι παραγνωρίζει και τις δύο»(1). Ώστε δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ο ανταγωνισμός υπάρχει μόνο στη σκέψη των καλοθελητών, οι οποίοι αποβλέπουν σε αμφίβολους, σκοτεινούς και δόλιους σκοπούς.

Φανταστικὴ αἴσθηση ἀλληλεγγύης!

Οι αγριόχηνες πετάνε σε σχηματισμό V γιατί όταν η κάθε χήνα κτυπά τα φτερά της, δημιουργεί ένα ανοδικό ρεύμα για την άλλη που ακολουθεί. Αν μια αγριόχηνα ξεφύγει από τον σχηματισμό, ξαφνικά αισθάνεται τη δυσκολία να πετάξει μόνη της και γρήγορα επιστρέφει στο σχηματισμό μαζί με τις άλλες.

Όταν μια χήνα κουραστεί πάει στο πίσω μέρος του σχηματισμού και μια άλλη παίρνει τη θέση της. Οι χήνες που βρίσκονται στο πίσω μέρος, φωνάζουν για να ενθαρρύνουν εκείνες που βρίσκονται μπροστά, ώστε να αυξήσουν την ταχύτητά τους!

Με τον τρόπο αυτόν μοιράζονται όλες εξίσου την κούραση. Τέλεια αίσθηση, ομαδική!

Και δεν σταματούν εκεί. Αν συμβεί να αρρωστήσει η να τραυματιστεί μία χήνα, δύο άλλες βγαίνουν από τον σχηματισμὸ και τη συνοδεύουν μέχρι το έδαφος, για να τη βοηθήσουν και να την προστατεύσουν. Μένουν μαζί της μέχρι να μπορέσει να ξαναπετάξει ή να πεθάνει.

Ποιός ὁ σκοπός τῆς Δημιουργίας; 1-9-2011, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ποιός ὁ σκοπός τῆς Δημιουργίας; 1-9-2011, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Οἱ νυχτερινές ἀγαπητές ὧρες τοῦ Θεοῦ

Δοξολογία Θεού (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης )

Λέει ο Γέροντας στον υποτακτικό: «Εξεγερθέντες του ύπνου προσπίπτομέν Σοι, αγαθέ, και των αγγέλων τον ύμνον βοώμεν Σοι, δυνατέ· άγιος, άγιος» κτλ. «Κουά, κουά, κουά, κουά» τα βατράχια, κοάζουν, πώς λέγεται, ξεχάσαμε και τα ελληνικά τώρα.

-Βρε παιδί μου, λέει, πήγαινε στα βατράχια και πές τα: Α, να σας πω, ο Γέροντας λέει, σταματήστε τώρα γιατί θέλουμε να διαβάσουμε εμείς την ακολουθία.

-Νά 'ναι ευλογημένο, Γέροντα.

Αυτός ήταν υποτακτικός! Βλέπεις; Δεν είπε, «ε, Γέροντα, τα βατράχια θα πάω να πω εγώ;» Όχι υπακοή.

-Ακούστε εδώ, βατράχια, είπε ο Γέροντας να σταματήσετε τώρα, γιατί θέλουμε να διαβάσουμε εμείς την ακολουθία.

Μίλησε το βατράχι εκεί! Λέει:

-Πες του Γέροντα, τώρα τελειώνουμε κι εμείς την δοξολογία του Θεού και θα πάμε κι εμείς να ξεκουραστούμε.

Και τα βατράχια υμνολογούν το Θεό! Όλη η φύση, να πούμε, υμνολογεί, δοξολογεί τον Θεό, και κατά την καθαρότητά μας ακούμε κι εμείς αυτήν τη μυστική δοξολογία, τη μυστική, την άφωνο υμνολογία που κάνουνε και οι πέτρες ακόμη. Αυτό πώς το λένε, κάτι στίχους που έχει η μεγάλη δοξολογία, δεν ξέρω πώς τα λένε, γιατί εγώ έχω χρόνια να πάω πάνω στην ακολουθία.

Μοναχοί: Πυρ, χάλαζα, χιών, πνεύμα καταιγίδος...

114. Τό πλησίασμα τῆς κτίσης μέ ἀγάπη εἶναι προσευχή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

114. Τό πλησίασμα τῆς κτίσης μέ ἀγάπη εἶναι προσευχή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 6-5-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ἐξελικτική Δημιουργία καί Οἰκουμενισμός:Ἡ προσπάθεια μίας νεκρωτικῆς «θεολογίας» νά ἀναζωογονήσει μία ἀποτελματωμένη φιλοσοφική θεωρία

Σχόλιο Τ.Ι.: Πριν από τα κείμενα του Καθηγητή κ. Φαράντου και του μοναχού Δαμασκηνού, παραθέτουμε απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα κατά το οποίο έγινε ανάγνωση από το υπό κρίση βιβλίο του Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ζηζιούλα «Η Κτίση ως Ευχαριστία», σε εκπομπή του Δημήτρη Κοσμόπουλου (εδώ). 

Πρόκειται για ένα από τα πλέον βλάσφημα και αιρετίζοντα θεολογικά αναγνώσματα, σε βαθμό που θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ως νέο-ειδωλολατρική ομολογία. Αλλά και από επιστημονική-φιλοσοφική σκοπιά να το δει κανείς, η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρημάτων και των "διαπιστώσεων" του φιλοσόφου Ζηζιούλα, κινούνται ανάμεσα στη σοφιστία και την παραεπιστήμη. Από τη μεριά της Πίστης μας, είναι λυπηρό (για πολλούς σκανδαλιστικό) το φαινόμενο (σίγουρα σημείο των καιρών) πως τέτοιου περιεχομένου κείμενα μπορούν να φέρουν το μανδύα και την επίφαση “πονήματος Ορθοδόξου θεολογικής σκέψης”, και να μην έχουν ήδη καταδικαστεί για τον αντίχριστο χαρακτήρα τους. Από τη μεριά της Επιστήμης είναι απορίας άξιο πως θεωρητικά επιστημονικά σχήματα (Δαρβινισμός) και υφιστάμενα και καθιερωμένα επιστημονικά πεδία (Κβαντομηχανική, Σχετικιστική Φυσική, κ.λ.π.) μπορούν να έχουν τόσο διαβρωτική επίδραση στη φιλοσοφική σκέψη ώστε εν τέλει αυτή να οδηγείται στην πλάνη και την παρακμή.

«... Όλα όσα είπαμε, τονίζει ο μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης στο βιβλίο του η «ΚΤΙΣΗ ΩΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Θεολογική προσέγγιση στο πρόβλημα της Οικολογίας», περιγράφουν την κατάσταση που αφορά τους πρώτους 2 ή 3 αιώνες της Χριστιανικής περιόδου. Τα πράγματα όμως φαίνεται να αλλάζουν βαθμιαία και η Εκκλησία σιγά-σιγά οδηγήθηκε σε μια σοβαρή αλλαγή συνείδησεως σε ότι αφορά τις σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση. Τα αποφασιστικά βήματα σε αυτή την εξέλιξη μπορούν να περιγραφούν πολύ περιληπτικά ως εξής:

Πρώτον: η ισχυρή επίδραση του Πλατωνικού και του γνωστικού τρόπου σκέψεως κατά το δεύτερο και τρίτο αιώνα, είχε σαν αποτέλεσμα να υποτιμηθεί η σημασία του υλικού κόσμου και να θεωρηθεί στην καλύτερη περίπτωση ‘σαν χωρίς σημασία’ και στη χειρότερη σαν ‘κακός’. Οι Χριστιανοί γνωστικοί της Αλεξάνδρειας, πάνω από όλα η ισχυρή επιρροή του Ωριγένη, είναι κλασσικό παράδειγμα αυτής της εξελίξεως. Ο Ωριγένης του οποίου τα γραπτά διαβάζονταν πολύ από τους μοναχούς της Αιγύπτου, επηρέασε ένα αρκετά σημαντικό μέρος του Ανατολικού μοναχισμού, ο οποίος τελικά, ευτυχώς, διασώθηκε από την επηρροή αυτή χάρη σε δυνάμεις του Ορθοδόξου μοναχισμού όπως οι Άγιοι Μακάριος ο Αιγύπτιος και Μάξιμος ο Ομολογητής.

Ἑρμηνεία στήν ἑξαήμερη Δημιουργία (Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου)

Άγιος Νεόφυτος ο Ἐγκλειστος

ΛΟΓΟΣ Ι΄ 

Σχετικός με το Νώε και την αγανάκτηση του Θεού για τις παράνομες πράξεις των ανθρώπων και τον κατακλυσμό και την κιβωτό και σχετικά με το ότι η αμαρτία είναι ολέθριο έργο.

Το όνομα Νώε ερμηνεύεται σαν ανάπαυση, απ’ αυτούς που τα γνωρίζουν αυτά καλά και πολύ ευλόγως, διότι ανέπαυσε και το Θεό με τη δικαιοσύνη του και, αφού διέφυγε την ολέθρια ορμητικότητα των υδάτων, ανέπαυσε πραγματικά τον εαυτό του και τους οικείους του. 

“Και ην, λέγει η Γραφή, Νώε ετών πεντακοσίων και εγέννησε τρεις υιούς” (Γεν. ε’, 32). Επειδή ήταν δίκαιος και εγκρατής δεν γέννησε στο διάστημα τόσων πολλών χρόνων πολλούς “υιούς και θυγατέρας” (Γεν. ε’. 4) όπως οι προγενέστεροί του, αλλά μόνο τρεις γιους, τον Σημ, τον Χαμ και τον Ιάφεθ. Όταν οι άνθρωποι πολλαπλασιάστηκαν, γεννήθηκαν απ’ αυτούς και πολλές θυγατέρες, τις οποίες είδαν “οι υιοί του Θεού” (Γεν. στ’, 2), όχι τού εκ «φύσεως Θεού, αλλά του απογόνου του Αδάμ. Αυτός ήταν γιός του Σηθ, του οποίου το όνομα ήταν Ενώς ο οποίος “ήλπισεν επικαλείσθαι το όνομα Κυρίου” (Γεν. δ’, 26) και γι’ αυτό το λόγο και για την ευφυΐα και την επιδεξιότητά του τον αποκαλούσαν οι άνθρωποι Θεό, Αυτού, λοιπόν, του Θεού “οι υιοί ιδόντες τας θυγατέρας των ανθρώπων” (Γεν. στ’, 2), που καταγόντουσαν από το γένος του αφορισμένου του Κάιν, “ότι καλαί εισίν (κάθε καλό που χωρίζει από το Θεό ας είναι αναθεματισμένο) έλαβον εαυτοίς γυναίκας από πασών ων εξελέξαντο”. (Γεν, στ’, 2).

 

Εδώ, λοιπόν, υπάρχουν δύο εγκλήματα, ότι αφού υποδουλώθηκαν στο κάλλος των γυναικών τις έπαιρναν ως γυναίκες τους και δεν θυμήθηκαν ότι ήταν γένος καταραμένο από το Θεό. Το γένος εκείνο ήταν απόβλητο λόγω του πατέρα του Κάιν. “Και είπε Κύριος ο Θεός· ου μη καταμείνει το πνεύμα μου εν τοις ανθρώποις τούτοις διότι είναι αυτούς σάρκας” (Γεν. στ’, 3), δηλαδή έτσι συμπεριφέρονται και ζουν, όπως οι πλήρως κτηνώδεις σάρκες που δεν έχουν ψυχή. Υπάρχουν και τώρα πολλοί τέτοιοι, οι οποίοι ζουν πέρα για πέρα σαν σάρκες, οι οποίοι, επειδή σκλαβώθηκαν στην τρυφή και την αμαρτία, δεν θυμούνται την ψυχή και πώς παραμένει σ’ αυτούς πνεύμα Θεού δεν γνωρίζω. Αυτούς δεν τους απειλεί ο κατακλυσμός αλλά η γέεννα του πυρός, που είναι φοβερότερη από τον κατακλυσμό. “Έσονται δε αι ημέραι αυτών εκατόν έτη” (Γεν. στ’, 3). Κοίταξε την αξιοθαύμαστη άβυσσο της μακροθυμίας, διότι ενώ βρίσκονται σε τόσο μεγάλη υπερβολή κακίας, δεν τους καταστρέφει αμέσως αυτούς που είχαν καταστρέψει τη γη με τις αμαρτίες τους, αλλά μακροθυμεί χαρίζοντάς τους πάλι εκατό είκοσι χρόνια, δηλαδή πολύ μεγάλο διάστημα μετάνοιας, αν το θελήσουν. Οι Νινευίτες σε τρείς μέρες μόνο διάλυσαν την οργή του Θεού, αυτοί, όμως, ούτε μετά από το διάστημα των εκατό χρόνων αποφάσισαν να μετανοήσουν, καίτοι ο Νώε, που ήταν σπουδαιότερος από τον Ιωνά, κήρυττε την αγανάκτηση του Θεού κι ενώ για εκατό χρόνια κατασκεύαζε την κιβωτό, αυτοί τον κορόιδευαν, σκεπτόμενοι πως ήταν κάποιος φοβισμένος, φλύαρος κι απατημένος γέροντας, μέχρις ότου έπεσαν οι αμαρτωλοί στο δίκτυ του αβυσσαλέου κατακλυσμού (Ψαλμ. ρμ’, 10).

Γιατί ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, ἀφοῦ γνώριζε ὅτι κάποιοι θά κολαστοῦν;

Το ερώτημα που μου είχε τεθεί έλεγε: «Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε, ως παντογνώστης που είναι, ότι στο τέλος κάποιοι θα κολαστούν και, αν θυμάμαι καλά, κάπου αναφέρεται ότι πολλοί οι κλητοί ολίγοι δε οι εκλεκτοί; Δηλαδή· οι περισσότεροι θα πάνε στην κόλαση. Τι Θεός αγάπης είναι αυτός; Καλύτερα να μη δημιουργούσε τον κόσμο!».

 Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο;

Απαντώ στο πρώτο τμήμα της ερωτήσεως, για να συνεχίσω κατόπιν στο δεύτερο.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από άπειρη αγαθότητα και αγάπη, επειδή ο Ίδιος είναι αγάπη (Α´ Ιω. δ´ 8). Μια αγάπη που όσο κι αν προσπαθήσουμε να την εννοήσουμε με το περιορισμένο λογικό μας είναι αδύνατον να την κατανοήσουμε. Κι αυτό, λόγω του σκοτισμού της αμαρτίας και λόγω των αμέτρητων θλίψεων και περιπετειών ατόμων και λαών, που ζούμε καθημερινά. Ωστόσο, παρά τη σύγχυση και την αταξία που υπάρχει δίπλα μας και γύρω μας, συχνά δε και μέσα μας, έχουμε άπειρα δείγματα της θείας αγάπης και αγαθότητος.

Επειδή λοιπόν ο άναρχος και αιώνιος Θεός είναι αγάπη, και επειδή ο Ίδιος ζούσε και πριν δημιουργήσει τον κόσμο μια μακάρια και πανευτυχή ζωή, θέλησε, γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, την ευτυχία του αυτή να τη μεταδώσει και σε άλλα πλάσματα λογικά, σαν κι Αυτόν, ώστε να γίνουν περισσότερα τα όντα που θα απολαμβάνουν τις ευεργεσίες. Η εξάπλωση δε αυτή της μακαριότητος αποτελεί απόδειξη της άπειρης αγαθότητός του. Έτσι δημιούργησε πρώτα τον νοητό κόσμο, δηλ. τους αγγέλους, κατόπιν τον υλικό και ορατό κόσμο και τέλος τον λογικό άνθρωπο, από σώμα και ψυχή νοερή και αθάνατη.