ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ: Γιά τήν Θεία Κοινωνία

 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ (Συλλογή πνευματικῶν ὁδηγιῶν πρός κατόρθωση τῆς τελειότητος)

ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τό ὑπερφυέστερο ἀπό τά ἑπτά μηστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι τό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἑνωμένο μέ τήν Θεότητα.

Μέ τήν Θεία Κοινωνία γινόμαστε μέτοχοι τῆς Σαρκός καί τῆς Θεότητος τοῦ Ἰησοῦ.

Ὀνομάζεται Εὐχαριστία, γιατί ἀποτελεῖ ἀνάμνηση πολλῶν εὐεργεσιῶν καί ἀνακεφαλαίωση τῆς πρόνοιας τοῦ Θεοῦ καί ἐπειδή μέ ὅλα προετοιμάζει νά εὐχαριστήσουμε.

 

Νά προετοιμαζόμαστε μέ τήν προσοχή τοῦ νοῦ, μέ τήν ἀποστροφή τῶν πονηρῶν καί ἀισχρῶν καί βλασφήμων λογισμῶν, μέ τήν ἀποχή τοῦ μίσους καί τῆς μνησικακίας, μέ τήν καθαρή συνείδηση, μέ τήν κατά δύναμη νηστεία, μέ τήν ἐξαγόρευση τῶν κρυπτῶν, καί ἔπειτα νά κοινωνοῦμε.

Ἡ Θεία Κοινωνία, ὅταν γίνεται μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης, ἀδιακρίτως, καθαρίζει ἀπό κάθε κηλίδα, ἀπό κάθε μολυσμό σαρκός καί πνεύματος καί ἀπό κάθε ἔργο πονηρό. Εἶναι τό ὑπέρτατο μέσο οἰκείωσης τῆς λυτρωτικῆς χάριτος, πού ἀπορρέει ἀπό τόν Σταυρό. 

 

Ὅταν ἕνας ἔχει πνευματικό, ἐξομολογεῖται, ἐκκλησιάζεται, κοινωνεῖ μέ τήν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ, νηστεύει, πορσεύχεται, τότε ἔχει τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, καί δέν ἔχει νά φοβηθεῖ τίποτε σ' αὐτή τήν ζωή.

 Πρό τῆς Θείας Κοινωνίας νά καθαρίζουμε καλά τόν ἑαυτό μας πολλές μέρες πρίν, μέ τήν μετάνοια, τήν προσευχή, τήν ἐγκράτεια καί τήν ἐλεημοσύνη.

 Θά σωθοῦμε, ὅταν κοινωνοῦμε ἐξομολοηγμένοι τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, ὅταν ἔχουμε λατρευτική ζωή, ὅταν βαδίζουμε τήν ὁδό τῆς μετανοίας, ὅταν ὑμνοῦμε, δοξολογοῦμε τόν Κύριο, ὅταν ἐφαρμόζουμε τό νόμο Του· τότε θά ἐλπίζουμε στή σωτηρία.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ: Γιά τήν ταπείνωση καί τήν ὑπερηφάνεια

 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ 

(Συλλογή πνευματικῶν ὁδηγιῶν πρός κατόρθωση τῆς τελειότητος)

ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

 

"...καί μάθετε ἀπ' ἐμοῦ, ὅτι πρᾶος εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὐρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν" (Ματθ. 11, 29)

Ἐάν ταπεινώνεσαι ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, γνώριζε ὅτι θέλει σέ ὑψώσει ὁ Θεός, ἐπειδή ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται. Θέλει ὑψώσει ὀ Θεός τήν δύναμή σου καί τήν δόξα σου.

Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἀθέτηση Θεοῦ, διότι, ὅταν κάποιος ἐπιγράφει στόν ἑαυτό του τά κατορθώματά του καί ὄχι στόν Θεό, τί ἄλλο εἶναι παρά ἄρνηση Θεοῦ καί ἀντιθεΐα!

Ταπείνωση εἶναι νά κατακρίνεις τόν ἑαυτό σου καί νά πιστεύεις ὅτι ὅλοι εἶναι καλοί.

 

Τρία αἴτια στάθησαν στήν ἄρνηση τοῦ Πέτρου:

 

α) Ἡ ἀντιλογία στά λόγια τοῦ Κυρίου,

β) Ἡ προτίμηση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀπό τούς ἄλλους μαθητές, καί

γ) τό νά πιστεύει στόν ἑαυτό του καί νά ξεθαρρεύει στήν δύναμή του.

 

Ὅσο οἱ ἅγιοι πλησιάζουν στόν Θεό, τόσο καί ταπεινώνονται, διότι βλέπουν τίς ἀτέλειές τους. 

 

Ὄσους δέν μπορεῖ ὁ σατανᾶς νά τούς νικήσει μέ τά σωματικά πάθη, τούς νικᾶ λόγῳ τῆς φιλαυτίας καί τῆς ὑπερηφάνειας τοῦ νοῦ τους, ὅπως τούς φιλοσόφους, μάγους, φακίρηδες κ.τ.λ.

 

Τό ταπεινό φρόνημα γεννιέται ἀπό τήν μνήμη τῶν ἁμαρτιῶν. 

 

Χωρίς ταπείνωση δέν ὑπάρχουν ἀρετές.

 

Τό πάθος τῆς ὑπερηφάνειας συνδέεται μέ τό φθόνο καί τό μίσος πρός τόν συνάνθρωπο.

 

Διά τῆς ταπεινώσεως μᾶς σώζει ὁ Κύριος μέ συντομία.