‘Η ανακούφιση του φυλακισμένου

Περιστατικό που  διηγήθηκε κάποτε ο άγιος  Ιωάννης ο  Ελεήμων, πατριάρχης’ Αλεξανδρείας (610-619) στους κληρικούς του, για να τους αποδείξει πόσο πολύ ωφελούν οι λειτουργίες:
Ένας νέος από την Κύπρο, συμπατριώτης του Αγίου, οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Περσία και κλείστηκε σε μία φυλακή, που ονομάζονταν Λήθη.
Υπήρχε αυστηρός περσικός νόμος να μη βγαίνουν ποτέ ζωντανοί όσοι φυλακίζονταν εκεί.
Κάποτε όμως μερικοί κατάφεραν να δραπετεύσουν. Αυτοί πληροφόρησαν λάθος τους συγγενείς του νέου ότι πέθανε μέσα στη φυλακή.

Ύστερα απ’ αυτό οι γονείς του πήγαιναν τρεις φορές το χρόνο πρόσφορα στην εκκλησία για την ανάπαυση της ψυχής του, πιστεύοντας πως ειναι νεκρός.

Μιά συγκλονιστική ἱστορία Ἑλλήνων φυλακισμένων στίς φυλακές μωαμεθανικῶν κρατῶν

Μας είχαν συλλάβει οικογενειακώς με το πρόσχημα μη πληρωμής των φόρων. Κάθε πρωί σηκωνόμασταν πριν φέξει για την δουλειά. Η μητέρα καθάριζε τα γραφεία της φυλακής. Έπρεπε πριν τις 8 να λάμπουν όλα. Να είναι τα τζάμια καθαρά, τα κομπιούτερ, οι ναργιλέδες και ειδικά το γραφείο του διευθυντού.

Μια μέρα, δεν θα την ξεχάσω ποτέ, πήγα μαζί της να την βοηθήσω, επειδή είχε πυρετό. Έκαιγε ολόκληρη και έτρεμε. Με μια κουβέρτα σκεπαζόμασταν όλοι, κι’ αυτή ήταν και τρύπια. Εκείνη έκανε την ηρωίδα, δήθεν ότι δεν κρύωνε, για να σκεπαζόμαστε εμείς...Το κρύο στους 10 υπό το μηδέν και το νερό παγωμένο. Εκείνο το πρωί, σαν άνοιξαν την πόρτα του κελιού για να βγει, παρακάλεσα τον υπάλληλο να πάω να την βοηθήσω γιατί ζαλιζόταν, κρύωνε και έτρεμε. Είδαν τα χάλια της και με άφησαν.