Ἐμεῖς, πού εἴμαστε Ὀρθόδοξοι καί ἔχουμε τήν ὀρθή πίστη, θά εἴχαμε δύναμη;

❈ Διάβαζα πρόσφατα, γιά κάποιους Προτεστάντες στήν Ἰνδία, οἱ ὁποῖοι βρέθηκαν σέ δίλημμα. Τούς εἶπαν οἱ Ἰνδουιστές ἐκεῖ ἤ θά γίνεται Ἰνδουιστές ἤ θά κάψουμε τά παιδιά μπροστά σας. Ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν καί Πάστορας. Πάστορας θά πεῖ "παπάς" στούς Προτεστάντες, ἄν καί δέν ὑπάρχει ἱεροσύνη σ' αὐτούς, οὔτε εἶναι ὁ Χριστός αὐτός πού πιστεύουν γιατί τά ἔχουν ἀλλοιώσει τά δόγματα. Ἀλλά, ἄς ποῦμε, τέλος πάντων, ὅτι εἶναι μιά ἔκδοση Χριστιανική καί αὐτοί. Ἔτσι λένε, δέν εἶναι.

Λοιπόν βρέθηκαν σέ αὐτό τό δίλημμα. Ἐμεῖς τί θά κάναμε; Νά ψαχθοῦμε. Δέν ἐννοῶ ν' ἀπαντήσετε, ἀλλά ἄν μᾶς βάλλουν σέ ἕνα τέτοιο δίλημμα; Αὐτοί τί ἔκαναν;

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, τό μαρτύριο καί ἡ σύγχρονη μαρτυρία- ὁμολογία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, τό μαρτύριο καί ἡ σύγχρονη μαρτυρία- ὁμολογία, 9-2-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἁγία Αἰκατερίνη πότισε μὲ τὸ αἷμα της τὸ δένδρο τῆς Ὀρθοδοξίας.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Η Αγία Αικατερίνη η και Μεγαλομάρτυς ονομαζομένη υπήρξε ξεχωριστή μορφή για την Ορθοδοξία και πρόσφερε πάρα πολλά για την αγάπη της εις τον Χριστό. Υπέμεινε πολλά μαρτύρια και το τίμιο αίμα της πότισε το δένδρο της Πίστεως.

Η Αγία ήταν κόρη πολύ όμορφη, πλούσιας οικογενείας, κόρη του αριστοκράτη Κώνστα και απέκτησε πάρα πολλές γνώσεις κοσμικές. Σπούδασε ελληνική, ρωμαϊκή και λατινική φιλολογία και φιλοσοφία. Γνώριζε τα έργα του Oμήρου, του Λατίνου ποιητή Bιργίλιου, του Aσκληπιού, των Iπποκράτη και Γαληνού των ιατρών, του Aριστοτέλη και του Πλάτωνα, του Φιλιστίωνα και του Eυσέβιου των φιλοσόφων, του Iαννή και Iαμβρή των μεγάλων μάγων, του Διονυσίου και της Σιβύλλης και άλλων. Ήταν όμως και άρτια καταρτισμένη εις τα δόγματα της χριστιανικής πίστης. Επίσης σπούδασε φυσική, μαθηματικά και μιλούσε αρκετές ξένες γλώσσες της εποχής. Για την σπάνια ομορφιά της, την μόρφωσή της και τον χαρακτήρα της ήταν νύμφη περιζήτητη.

Από νεαρά ηλικία προσελκύστηκε από τον Χριστιανισμό και αφού τον μελέτησε, τον ασπάστηκε και βαπτίστηκε λαμβάνοντας το όνομα Αικατερίνα, αυτή δηλαδή που είναι πάντα καθαρή, αγνή (αιέν καθαρινά), από Δωροθέα. Εργάστηκε με ζήλο για την διάδοση του Χριστιανισμού και με την ρητορική της δεινότητα οδήγησε πολλές ψυχές εις την σωτηρία.

Ἁγία Εὐτροπία

 30 Οκτωβρίου

Η Αγία Ευτροπία ήταν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και μάταια ο έπαρχος Απελλιανός προσπαθούσε να διεγείρει την ψυχή της Ευτροπίας στις ορμές της ζωής των ανέσεων, των τέρψεων και των ηδονών, που υποσχόταν σ' αυτή αν ήθελε ν' αρνηθεί τον Χριστό.

Τέρψη, ηδονή και άνεση για μένα είναι, έλεγε η Ευτροπία, το να ζω κατά τα χριστιανικά παραγγέλματα. Εμάς ελκύουν η εγκράτεια, η λιτότητα, οι κακοπάθειες και οι θλίψεις για τους άλλους, η δε μεγαλύτερη των ηδονών είναι ο θάνατος για το Χριστό.

«Ὁ Θεὸς Δημητρίου βοήθει μοί»

Από το βιβλίο «ΘΗΣΑΥΡΟΣ» του Αγίου Δαμασκηνού, επισκόπου Λητής και Ρεντίνης.

Ένα παλικάριον της Θεσσαλονίκης νέον κατά πολλά και ωραιότατον εις την όψιν, ο άγιος λέγω Νέστωρ, κεκρυμμένος Χριστιανός οπού ήτον, και γνώριμος του αγίου Δημητρίου, βλέποντας τον Λυαίον, πως φονεύει τους ανθρώπους, και πως ο βασιλεύς χαίρεται και υπερηφανεύεται εις την νίκην του, άλλο δε και θέλοντας να ιδή την δύναμιν του αληθινού Χριστού του Θεού, υπήγεν εις τας καμάρας εκείνας, οπού ήτον σφαλισμένος ο μέγας Δημήτριος, και λέγει τον:

«Δούλε του αληθινού Χριστού, και εδικέ μου αυθέντα, ο μιαρός βασιλεύς χαίρεται πολλά εις τα έργα του ασεβεστάτου Λυαίου, και η ψυχή μου ορέγεται να παλεύσω μετ’ αυτόν, μόνον ευλόγησόν με, και δυνάμωσαί με, να υπάγω να τον νικήσω».

Τότε ο άγιος Δημήτριος έκαμε τον Σταυρόν του Χριστού εις το βλέφαρον του Νέστορος, και ειπέ τον: «Σύρε, και τον Λυαίον θέλεις νικήσει, και υπέρ Χριστού θέλεις μαρτυρήσει».

Κύπρος 1974 – «Συμπατριῶτες» Τουρκο«κύπριοι» βασάνισαν ἀπάνθρωπα καὶ σκότωσαν τὸν παπαΕπιφάνιο.

O Παπα-Επιφάνιος Ιωάννου (κατά κόσμον Εφραίμ) γεννήθηκε το 1919 στο χωριό Μηλικούρι, ήταν παντρεμένος με την Πρεσβυτέρα Άννα και ήταν πατέρας τριών παιδιών.

Εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα. Ακολούθως υπηρέτησε την Εκκλησία ως κληρικός. Χειροτονήθηκε το 1956 και υπήρξε εφημέριος του Ιερού Ναού στην Αγκαστίνα.

Ο Παπα Επιφάνιος Ιωάννου ήταν φλογερός Αγωνιστής της ελευθερίας. Αγωνίστηκε κατά το 1955-59 και κατά τη διάρκεια της τουρκανταρσίας το 1963-64. Λόγω της Εθνικής και Χριστιανικής του δράσης ήταν ιδιαίτερα μισητός στους Τουρκο«κύπριους» του χωριού.

Κατά την τουρκική εισβολή τον Αύγουστο του 1974, οι Έλληνες του χωριού της Αγκαστίνας οπισθοχωρούσαν για να σωθούν από τους Τουρκο«κύπριους» και έτσι και αυτός διέφυγε με την οικογένεια του στη Λεμεσό για να βρει καταφύγιο στους συγγενείς της γυναίκας του για την οικογένεια του. Ο ίδιος επέστρεψε στην Αγκαστίνα για να βρει το γιο του οποίος είχε ήδη συλληφθεί από τους Τουρκο«κύπριους» και αφού παραδόθηκε στους Τούρκους εισβολεις, οδηγήθηκε στα Άδανα της Τουρκίας.

Ἡ Ἁγία Εἰρήνη τῆς Λέσβου

Η Αγία Ειρήνη (γνωστή και ως Αγία Ειρήνη της Λέσβου) ήταν η κορούλα του Προεστού του χωριού της Θερμής (των Καρυών) της Μυτιλήνης, δίπλα από το οποίο υπήρχε το Μοναστήρι του Γενεσίου της Θεοτόκου, όπου είχε εγκατασταθεί ο Άγιος Ραφαήλ ως Ηγούμενος μαζί με τον υποτακτικό του, τον Άγιο Νικόλαο. Ο Προεστός Βασίλειος, ο πατέρας της Αγίας Ειρήνης, (μαζί με το δάσκαλο του χωριού Θεόδωρο) ήταν εκείνος που είχε οδηγήσει τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο, αφότου έφυγαν πρόσφυγες από τη Θράκη, μετά την άλωση της Κωσταντινουπόλεως, να εγκαταβιώσουν στο Μοναστήρι της Θερμής των Καρυών της Λέσβου και έγινε σταδιακά θερμός φίλος του Ηγουμένου Ραφαήλ και του Διακόνου Νικολάου.

Ποια ήταν η προσωπικότητα της Αγίας Ειρήνης;

Η γυναίκα του Προεστού Βασιλείου και μητέρα της Αγίας Ειρήνης, Μαρία, σε όνειρα στα οποία εμφανίστηκε διηγήθηκε τα εξής:

«Ο Ηγούμενος (ο Άγιος Ραφαήλ δηλαδή), ο Νικόλαος και η Ειρήνη ήταν άγιοι από τότε που ζούσαν, ήταν σφραγισμένοι από τον Κύριο… Και η Ειρήνη μου, όσα και να της κάναμε, όσα και να της λέγαμε, εγώ, μας έλεγε, έχω χαραγμένο το δρόμο που μου υπέδειξε ο Ηγούμενος του Μοναστηριού, θα ακολουθήσω το δρόμο του Χριστού μας. Ο Άγιος έβρισκε τον τρόπο πώς να φερθεί και να διδάξει κάθε άνθρωπο. Γι’ αυτό και τη Ρηνούλα δεν μπορούσαμε να την πάρουμε από κοντά του. Ήθελε συνέχεια να βρίσκεται στο Μοναστήρι» …

«Αυτό το κτήμα ήταν το εξοχικό μας. Από 'δω έφευγε η Ρηνούλα μου και ανέβαινε στο Μοναστήρι.» …

«Την είχε βαπτίσει ο ίδιος ο άγιος Ραφαήλ και την ώρα της βαπτίσεως παρακάλεσε την Παναγία να χαρίσει στη μικρή Ειρήνη χαρίσματα και αρετές. Γι’ αυτό και η Αγία Ειρήνη ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά».

Ἐδῶ μαρτύρησε ἡ Ἁγία Μαρκέλα

Εδώ έφθασε η Αγία Μαρκέλλα η Χιοπολίτιδα τραυματισμένη από το μαχαίρι του πατέρα της. Μόλις τον είδε να πλησιάζει είπε: ''Άνοιξε γη και θάψε με''.

Η γη άνοιξε και μπήκε μέσα εκτός από το κεφάλι της. Ο πατέρας της έκοψε το κεφάλι και το πέταξε στη θάλασσα.Το αίμα της Αγίας έβαψε τους βράχους και αυτή την ημέρα, την ημέρα της εορτής της, το αίμα της γίνεται ορατό σε αυτούς τους βράχους.

«Τό χάρισμα τοῦ μαρτυρίου καί οἱ προϋποθέσεις του»,π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Μνήμη οσιονεομάρτυρος Γεδεών[:30ή Δεκεμβρίου]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 30-12-1999]

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, και όλως ιδιαιτέρως η δευτέρα πόλις της μητροπολιτικής μας περιφερείας, ο Τύρναβος, εορτάζουν την μνήμην του οσιονεομάρτυρος Γεδεών. Είναι ο πολιούχος του Τυρνάβου, γιατί σ’ αυτήν την πόλη έδωσε τη χριστιανική του μαρτυρία ο άγιος. Τα δε λείψανά του είναι το ωραιότερο στολίδι της πόλεως, αλλά και το μεγαλύτερο καύχημά της. Είναι, ακόμη, πηγή πολλής πνευματικής δυνάμεως αλλά και ελέγχου ότι σε κάθε εποχή βιούται το ευαγγέλιο και δίδεται η μαρτυρία του πιστού.

Ο άγιος Γεδεών γεννήθηκε στα Κάπουρνα της Μακρυνίτσης στο Πήλιο το 1766 από γονείς φτωχούς, αλλά και πολύ ευλαβείς. Ελέγετο Νικόλαος. Στα δώδεκά του χρόνια βρέθηκε να δουλεύει στο μπακάλικο ενός εξαδέλφου της μητέρας του στο Βελεστίνο. Ο Τούρκος διοικητής παρετήρησε ότι ο μικρός Νικόλαος ήταν πολύ έξυπνος, πολύ εύστροφος και ζήτησε από τον θείο του, τον μπακάλη, να τον πάρει εις το σπίτι του εκεί ως υπηρέτη. Εκείνος, ο θείος του, αρνήθηκε· λέγει: «Πώς θα σου το δώσω εγώ το παιδί; Δεν είναι δικό μου το παιδί. Πώς θα γίνει αυτό;». Αλλά ο Τούρκος το πήρε το παιδί με τη βία- εξάλλου, κατοχή ήταν. Εκεί στο σπίτι του Τούρκου με ξεγέλασμα δέχτηκε την περιτομή. Πώς μπορούσε ένα μικρό παιδάκι 12-13 χρονών να γνωρίζει τι πράγμα είναι η περιτομή κ.λπ. Έτσι λοιπόν περιετμήθη ο μικρός Νικόλαος. Είναι η αναγνώρισις, θα λέγαμε, του Ισλάμ η περιτομή. Την απάτη του την έφερε βαρέως, γι' αυτό δύο μήνες αργότερα δραπετεύει στην Κρήτη, κανείς δεν το εγνώριζε πού είχε πάει, όπου και μένει εκεί τρία ολόκληρα χρόνια, στο σπίτι ενός ιερέως. Αλλά ο ιερεύς αυτός απέθανε και αναγκάζεται ο νεαρός Νικόλαος να αποχωρήσει από το σπίτι του ιερέως.

Έρχεται στη μονή Καρακάλλου, εις το Άγιο Όρος, όπου εκεί εξομολογείται το αμάρτημά του και χειροθετείται μεγαλόσχημος μοναχός. Έμεινε εκεί στη μονή Καρακάλλου τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια. Μελετούσε διαρκώς στο μοναστήρι του την πτώση του και μετρούσε το πέρασμα της ζωής του, ψάχνοντας να βρει τον τρόπο του μαρτυρίου του· γιατί πίστευε ότι μόνον έτσι θα μπορούσε να ξεπλύνει αυτό το πολύ μεγάλο αμάρτημα· γιατί στην πραγματικότητα ήταν άρνησις του Χριστού, παρά το ότι δεν εγνώριζε τι ήταν η ισλαμική περιτομή. Επιθυμούσε, με το μαρτύριο όπως σας είπα, να ξεπλύνει το αμάρτημά του.

Ἡ Ἁγία Βασίλισσα

Η Αγία Βασίλισσα.Εορτάζει στις 25 Νοεμβρίου.Αυτή ήταν σύζυγος του βασιλιά Μαξεντίου, που πίστεψε στον Χριστό διά της Αγίας Αικατερίνης και μαρτύρησε διά αποκεφαλισμού.

https://proskynitis.blogspot.com/2024/11/blog-post_462.html

Τὸ μαρτύριο τοῦ παπᾶ Κωνσταντίνου Κούνουπα στὴ σφαγὴ τῆς Χίου τὸ 1822

Τον καιρό της Σφαγής, εφημέριος στο χωριό της Κυδιάντας ήταν ο παπά Κωνσταντίνος Κούνουπας. Όταν άρχισαν τα γιουρουσια των Τούρκων προς την ύπαιθρο ο ιερέας αιχμαλωτίστηκε, οι Τούρκοι του πέρασαν χαλινάρι σα να ήταν υποζυγιο και γονατιστό τον οδήγησαν προς τη Χώρα. Εκεί στην Βρύση του Πασά, ο παπά Κουνουπας κατέρρευσε από την βασανιστική πορεία και κάτω από τους πλατανους της Δασκαλοπετρας του αφαίρεσαν τα χαλιναρια και τον αποκεφάλισαν.

Αυτά μας διασώζει,μαζί με πλήθος παρόμοιων μαρτυριών, ο ιστοριοδηφης της Σφαγης, παπα-Μάρκος Αγ. Βασιλάκης. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες η αποτομή του έλαβε χώρα στο Κάστρο και το σώμα του πετάχτηκε στα Ταμπάκικα απ όπου το περισυνελλεξαν χωριανοί και το έθαψαν πλάι στο ναό Αγ. Ιωάννου Κυδιάντας.

Ὁ σκύλος στὴν ταφὴ τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ.

Στις 5 Μαΐου 1426 εκοιμήθη στα χέρια των Τούρκων ο Άγιος Εφραίμ από τη Νέα Μάκρη ύστερα από πολύμηνα βασανιστήρια

Μια μοναχή από τη Μονή Ευαγγελισμού της Νέας Μάκρης διηγήθηκε σε όραμα τι συνέβη μετά το μαρτύριο του Αγίου.

Είδε πώς ένας σκύλος από το μοναστήρι εκείνης της εποχής, λευκός με μαύρες κηλίδες, που έζησε την εποχή του Αγίου, κρατούσε κοντά στο σκορβώδες δέντρο (πρόκειται για τη μουριά από την οποία κρεμάστηκε ο Άγιος Εφραίμ ο Νέος, μια μουριά που υπάρχει και σήμερα, γύρω από το οποίο χτίστηκε σήμερα παρεκκλήσι).

Ὄχι ἡ λογικὴ ἀλλὰ τὸ αἷμα τῶν Μαρτύρων ἀπέδειξε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ...

Όταν πρώτη φορά οι Απόστολοι μίλησαν περί του αναστημένου Χριστού, οι άνθρωποι γελούσαν και τους αποκαλούσαν μεθυσμένους...

Όταν μίλησαν δεύτερη φορά, οι άνθρωποι δεν γελούσαν, αλλά μπόρεσαν να τους αποκαλέσουν πληρωμένους.

"Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΡΧΑΤΖΙΚΑΚΗΣ" 28 Αυγούστου +

Μνήμη του Αγίου ενδόξου νέου Ιερομάρτυρος ΙΑΚΩΒΟΥ τοτ ΑΡΧΑΤΖΙΚΑΚΗ, του εκ Ζήρου Σητείας και εν Βουτζά της Σμύρνης σταυρωθέντος και πεταλωθέντος και μαρτυρικώς τελειωθέντος το 1922.

Ο Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Γεωργίου Αρχατζικάκης αναμφίβολα θεωρείται μια από τις σημαντικότερες πνευματικές φυσιογνωμίες της Σητείας. Συμπατριώτης ενός από τους επτά σοφούς της αρχαιότητος, του Μύσωνος και του μεγάλου μας επικού ποιητή Βιτσέντζο Κορνάρου, υπήρξε αγωνιστής της ελευθερίας, της παιδείας και της ευσέβειας.

Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1872 στο χωριό Ζήρος της Σητείας και ήταν ένα από τα 8 παιδιά του Γιώργη και της Ειρήνης Αρχατζικάκη (4 αγόρια: Κωνσταντίνος, Εμμανουήλ, Νικόλαος και Ιάκωβος και 4 κορίτσια: Μαριγώ, Χρυσάνθη, Στεφανία, Ελένη).

Το αρχικό όνομα της οικογένειας ήταν Παπαδάκη αλλά μετονομάστηκαν έτσι από τους χωριανούς για να τους ξεχωρίζουν, όταν στο πατρογονικό τους σπίτι φύτρωναν πολλοί «αρχατζίκοι» (μυρώνια) και ο παππούς κι ο πατέρας του που αρέσκοντο να τα τρώνε στη σαλάτα τους, έκανε τους χωριανούς να λένε «το σπίτι του αρχάτζικα» αντί το σπίτι του Παπαδάκη, κι έτσι τους έμεινε το παρανόμι.

Το 1907 χειροτονείται πρεσβύτερος λαμβάνοντας και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και κηρύσει τον λόγο του Θεού από άμβωνος.

Το 1908 εγείρεται θέμα των αραβόφωνων ορθοδόξων και ο Αρχατζικάκης με τον Μελ. Μεταξάκη και άλλους 135 κληρικούς καταθέτουν πράξη αποδοχής της αποκηρύξεως του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανού. Ξεσπά πόλεμος μεταξύ των Αγιοταφιτών του Πατριαρχείου, και των αραβόφωνων της Παλαιστίνης, ενώ οι νεότουρκοι υποκινούν τους αραβόφωνες και την Ρωσική «Παλαιστίνια εταιρία» κατά των ορθοδόξων Αγιοταφιτών προσπαθώντας σαν πλήξουν την αυτοτέλεια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, οι οποίοι τότε ζήτησαν την συνδρομή της Σμύρνης. Η ελληνορθόδοξη αδελφότητα Σμύρνης έστειλε 300 πιστούς να ενισχύσουν τη θέση του Πατριαρχείου. Έτσι ο Ιάκωβος Αρχατζικάκης μπαίνει στο στόχαστρο των Νεότουρκων φανατικών μουσουλμάνων.

Ἡ θυσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κυπριανοῦ καὶ ἡ Φιλοκαλικὴ θεώρηση τῆς ἐλευθερίας († Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός)

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανὸς (1756-1821) περικλεὴς μορφὴ τοῦ γένους, ὑπῆρξε καλλίνικος μάρτυρας τῆς ρωμηοσύνης, ποὺ μὲ τὴ θυσία του, στὴν ἀρχὴ τοῦ ἀγῶνος τῆς ἀνεξαρτησίας (1821), ἐνεψύχωσε τὸν ἐπαναστατημένο ἑλληνισμό, ἐπιβεβαιώνοντας συνάμα τὴ ρωμαίικη οἰκουμενικότητα τῆς ἐπαναστάσεώς του. Ἰδιαίτερη ὅμως σημασία ἔχει τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Κυπριανός, κατὰ κοινὴ μαρτυρία, συγκέντρωνε τὰ γνωρίσματα τῶν γνησίων ἐκπροσώπων τῆς πατερικῆς παραδόσεως: πίστη-πιστότητα στὴν Ὀρθοδοξία, ἦθος ἁγιοπνευματικὸ καὶ ποιμαντικὴ πληρότητα. Τὸ μαρτύριό του ἀκολούθησε τὴν ἄρνησή του, κατὰ τὴ μαρτυρία μάλιστα ξένου, νὰ ἐξωμόσει, νὰ προδώσει δηλαδὴ τὴν πίστη τῶν πατέρων του, στὴν ὁποία ἀγωνιζόταν νὰ διακρατήσει καὶ τὰ πνευματικά του τέκνα, ὅπως ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν γνωστὴ ἐγκύκλιό του «κατὰ Φαρμασώνων», ἤδη τὸ 1815. Μὲ αὐτὴν ὑποστασιώθηκε ἡ ποιμαντική του ἀγωνία, νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο, ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστός, ἀπὸ τὴν κορυφαία συνέπεια τῆς μεταφυσικῆς διαλεκτικῆς τῆς ἀποχριστιανοποιημένης Δύσεως, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἐκφράγκευση τοῦ γένους καὶ τὴν ριζικὴ ἀλλοτρίωσή του. Τὸ ἐνδιαφέρον του δὲ γιὰ τὴν συνέχεια τῆς παιδείας τοῦ γένους, ἐπιβεβαιώνει τὴν πατερικὴ συνείδησή του καὶ τὸν τοποθετεῖ στὴν χορεία τῶν ἀξίων ἱεραρχῶν μας, ποὺ θεωροῦν τὴν κατὰ Χριστὸν παίδευση ὡς περιχαράκωση τῆς πίστεως.

Ἔχοντας «ἐγκεκραμένο» μέσα του τὸ ποίμνιό του, ὅπως ὅλοι οἱ αὐθεντικοὶ τῆς παράδοσής μας ποιμένες, ἔφθασε, στὴν κρίσιμη στιγμή, ποὺ ἐκαλεῖτο νὰ ὁμολογήσει καὶ μαρτυρήσει τὴν σχέση του μὲ τὸν Χριστό, ὄχι ἁπλῶς στὴν θυσία, ἀλλὰ στὴν αὐτοθυσία. Καὶ αὐτὸ ὄχι ἀπὸ κάποια στιγμιαία πατριωτικὴ ἔξαρση. Ἡ θυσία του φέρει στὸν νοῦ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου Σμύρνης. Ἔτσι κατανοοῦμε τὶς δύο παραινέσεις τοῦ Κυπριανοῦ πρὸς τοὺς χριστιανούς του (Ἀπρίλιος-Μάιος 1821) νὰ παραδώσουν τὰ ὅπλα γιὰ τὴν ἀποφυγὴ ἀκαίρων προκλήσεων στὸν ἐχθρό. Ὁ ἴδιος ὁ Κυπριανὸς ὅμως ἦταν πάντα ἕτοιμος γιὰ τὸ μαρτύριο, διότι γνώριζε, ὅτι ἡ ὥρα αὐτὴ δὲν θὰ βραδύνει, ὅπως ἐκμυστηρεύτηκε στὸν John Carne: «Ὁ θάνατός μου, τοῦ εἶπε, δὲν θὰ βραδύνῃ. Γνωρίζω πὼς περιμένουν τὴν εὐκαιρία γιά ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ μένα».

Μνήμη τοῦ ἁγίου Ἔρωτος τοῦ ὁμολογητοῦ καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ

25 Ιούνιου.Μνήμη του αγίου Έρωτος του ομολογητού του Χριστού, τελειωθέντος στην εξορία

Ἐρῶν ὑπῆρχεν οὐρανῶν κάλλους Ἔρως,

Πρός οὓς μεταστάς, ὥσπερ ἦρα χαιρέτω.

Οι Άγιοι Ορέντιος, Φαρνάκιος, Έρωτας, Φίρμος, Φιρμίνος, Κυριάκος, και Λογγίνος ήταν αδέλφια, ξακουστά για την ανδρεία τους και υπηρετούσαν στρατιώτες στη Θράκη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (301).

Σε κάποια μάχη με τους Σκύθες, ο Ορέντιος κατόθρωσε να σκοτώσει τον σκληρό και γενναίο αρχηγό τους, Μαραρών. Για το κατόρθωμά του αυτό τιμήθηκε, αλλά συγχρόνως προσκλήθηκε να συμμετάσχει στις θυσίες προς τα είδωλα, που θα προσφέρονταν για τη νίκη του. Ο χριστιανός ήρωας αρνήθηκε ρητά, και διακήρυξε ότι αυτός ένα Θεό αληθινό αναγνωρίζει και λατρεύει, τον Θεό των χριστιανών. Βέβαια δεν τον τιμώρησαν αμέσως, χάρη του ανδραγαθήματός του. Αλλά μαζί με τα έξι αδέλφια του, τους έστειλαν δυσμενή μετάθεση στην Αρμενία.

Ἱερομάρτυς Βασίλειος Καραπαλίκης

Ἱερομάρτυς Βασίλειος Καραπαλίκης

21-6-1902

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΩ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου, ἐνδόξου νέου Ἱερομάρτυρος, Βασιλείου, ἀπηνῶς ἐν Χιλιοδένδρῳ Καστορίας κτανθέντος. Ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Νέος ῾Ιερομάρτυς Βασίλειος, τοὐπίκλην Καραπαλίκης, ἦν ἔγγαμος Ἱερεύς, πατὴρ τριῶν τέκνων, δύο υἱῶν καὶ μιᾶς θυγατρός, ἐφημέριος τῆς ἐνορίας Χιλιοδένδρου Καστορίας.

Ἐγεννήθη ἐν ἔτει 1858 καὶ ἠνάλωσεν ἑαυτὸν τῇ διακονίᾳ τοῦ πλησίον, τῇ ἀπλανεῖ ποδηγεσίᾳ αὐτοῦ καὶ τῇ Θείᾳ Λατρείᾳ. Φιλακόλουθος ὢν ἐτέλει τὰς Ἱερὰς Ἀκολουθίας ἐν τῷ τότε ἐνοριακῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ ἔχαιρε τῆς τιμῆς καὶ τῆς εὐλαβείας τῆς λογικῆς αὐτοῦ ποίμνης. Διὰ τὰς πολλὰς αὐτοῦ πρὸς ἅπαντας εὐεργεσίας ἐφθονήθη ὑπὸ τῶν ἀπίστων ἐκγόνων τῆς Ἄγαρ καὶ δὴ τῶν οἰκούντων ἐν τῇ γείτονι Μεσοποταμίᾳ. Ἐξ αὐτῆς ἀνόσιοι ἄνδρες τὴν ἑσπέραν τῆς 21ης Ἰουνίου τοῦ ἔτος 1902 ἐπέδραμον εἰς τὸν Ναόν, ἔνθα αὐτὸς ἐτέλει τὴν ἑσπερινὴν ἀκολουθίαν καὶ δι’ ὅπλου πυροβόλου αὐτὸν ἱστάμενον ἔμπροσεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἐτραυμάτισαν. Ἐξελθὼν ὁ πανόσιος Βασίλειος τοῦ Ναοῦ ἐρευνῆσαι τὴν αἰτίαν τοῦ αὐτοῦ τραυματισμοῦ κατεκρεουργήθη ὑπὸ τῶν ἀπίστων, ἀνηλεῶς κτυπώντων αὐτὸν διὰ ξύλων καὶ πελέκεων, ἐθραύσθη τὴν κεφαλήν, ἐστρεβλώθη τὴν γνάθον καὶ ἐκακώθη τὸ σαρκίον ἄχρι θανάτου. Τὸ αἱμόφυρτον αὐτοῦ σκῆνος μετὰ δυσκολίας ἀργότετον ἀνεγνωρίσθη ἐκ τῆς γενειάδος καὶ τῶν ἱερῶν αὐτοῦ ἀμφίων καὶ ἐνεταφιάσθη ὄπισθεν τοῦ Ἱεροῦ Βήματος.

Ἅγιος Νεομάρτυς Μάρκος ὁ ἐν Χίῳ Μαρτυρήσας (5 Ἰουνίου †)

ΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητοῦ

Ἀνάμεσα στήν πληθώρα τῶν ἐνδόξων Νεομαρτύρων, συγκαταλέγεται καί ὁ ἅγιος καί ἔνδοξος Νεομάρτυρας Μάρκος ὁ ἐν Χίῳ μαρτυρήσας. Ἕνας ἀπό τούς πολλούς ἐξωμότες, ὁ ὁποῖος συναισθάνθηκε τό μεγάλο λάθος του καί τό ξεπλήρωσε μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου του.

Γεννήθηκε στή Σμύρνη στό δεύτερο μισό τοῦ 18ου αἰῶνα. Ὁ πατέρας του καταγόταν ἀπό τή Θεσσαλονίκη καί ὀνομαζόταν Χατζή Κωνσταντῆς καί ἡ μητέρα του ἀπό τή Σμύρνη καί ὀνομαζόταν Μαρία. Ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ πλανόδιου ἔμπορα (γυρολόγου) στήν περιοχή Κουσάντασι (Νέα Ἔφεσο), ἀπέναντι ἀπό τή Χίο. Στά 1788, ὅταν ἦρθε σέ ἡλικία γάμου νυμφεύτηκε μιά...σεμνή χριστιανή κοπέλα. Μέ παρότρυνση τοῦ ἀδελφοῦ του ἐγκαταστάθηκε στήν Ἔφεσο. Ἐκεῖ ὅμως γνωρίστηκε μέ μιά ἄλλη χριστιανή γυναῖκα, ὀνόματι καί αὐτῇ Μαρίᾳ, μέ τήν ὁποία σύναψε μαζί της παράνομο ἐρωτικό δεσμό. Κάποια στιγμή τους συνέλαβαν αὐτοφώρῳ καί τούς ὁδήγησαν δεμένους στόν τοῦρκο δικαστῆ τῆς πόλεως, νά δικαστοῦν γιά τό ἀδίκημα τῆς μοιχείας καί νά διαπομπευτοῦν. Τούς τέθηκε τό δίλλημα: ἄν ἤθελαν νά ἀθωωθοῦν, ἔπρεπε νά ἀλλαξοπιστήσουν. Ὁ Μάρκος καί ἡ ἐρωμένη του δέχτηκαν νά γίνουν μουσουλμᾶνοι καί ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι.

Τήν ἄλλη μέρα ὁ Μάρκος ὑπέστη περιτομή καί υἱοθετήθηκε ἀπό τόν ἀγᾶ τῆς περιοχῆς. Ἡ μοιχαλίδα Μαρία κλείστηκε στό χαρέμι τοῦ ἀγᾶ, ἀλλά ἀργότερα ἀφέθηκε νά ζήσει ἐλεύθερη, μέ μισθό, πού τῆς ἔδινε ὁ ἀγᾶς.

Ὅμως γρήγορα ὁ Μάρκος συναισθάνθηκε τό μεγάλο σφάλμα του, νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του καί νά τουρκέψει. Γιά νά μή δώσει ὑποψίες στόν ἀγᾶ, ἔδειχνε φαινομενική σκληρότητα στούς Χριστιανούς καί ἐπαινοῦσε τούς τούρκους. Πῆγε κρυφά σέ κάποιο ἐξομολόγο, στόν ὁποῖο, μέ δάκρυα καί στεναγμούς μετανοίας ἐξομολογήθηκε τό κρίμα του. Ἔπεισε καί τή Μαρία νά συναισθανθεῖ καί αὐτή τό σφάλμα της, πείθοντάς την νά πάει στόν ἐξομολόγο. Ὁ πνευματικός τους συμβούλεψε νά φύγουν μακριά, διότι κινδύνευε ἡ ζωή τους. Μάλιστα τούς ὑποσχέθηκε ὅτι θά τούς διευκόλυνε νά φύγουν. Κάποιος φίλος του γιατρός πιστοποίησε δῆθεν σοβαρή ἀσθένεια τῆς Μαρίας, ζήτησαν τήν ἄδεια νά μεταβοῦν στή Σμύρνη, γιά θεραπεία. Ὁ ἀγᾶς τους ἐπέτρεψε καί ἀναχώρησαν γιά τή Σμύρνη.

Οἱ Ἅγιοι Ῥαφαήλ Νικόλαος, καί Εἰρήνη καί οἱ σύν αὐτοῖς μαρτυρήσαντες ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἐνδόξων, νεοφανῶν καὶ θαυματουργῶν Ὁσιομαρτυρων Ῥαφαὴλ καὶ Νικολάου καὶ τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Εἰρήνης καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου, ἓν ᾗ συνέπεσεν ἡ παροῦσα ἡμέρα, ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Μονῇ τῶν Καρυῶν, τῇ οὔσῃ παρὰ τῇ Θερμῇ ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ, ἐν ἔτει δὲ 1959 θαυμαστῶς ἡμῖν φανερωθέντων.

Μαζί με τους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη μαρτύρησαν ο πατέρας της Αγίας Ειρήνης, Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, το μόλις 11 μηνών βρέφος τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος, των οποίων τα οστά βρέθηκαν κοντά στους τάφους των Αγίων, μέσα σε ξεχωριστούς τάφους. Το μαρτύριό τους συνέβη την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου του έτους 1463.

Τα Μαρτύρια των Αγίων

Από τη στιγμή της συλλήψεως του Ηγουμένου Ραφαήλ τη νύκτα της Μεγάλης Παρασκευής, άρχισαν οι ανακρίσεις, με τον πιο άγριο τρόπο. Αφού οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να πάρουν με τις ανακρίσεις τις πληροφορίες που ήθελαν, άρχισαν τους βασανισμούς.

Πρώτα, άρπαξαν από την αγκαλιά της μητέρας του το 11 μηνών βρέφος Ραφαήλ, το έριξαν στο έδαφος και το φόνευσαν με χτυπήματα και ποδοπατήματα. Την ίδια τη μητέρα του, Μαρία, την έδεσαν σε ένα δέντρο, επειδή ορμούσε να πάρει το παιδί της, φώναζε και έκλαιγε.

Τὸ μαρτύριο τῶν πέντε Νεομαρτύρων της Σαμοθράκης καὶ ἡ προφητεία γιὰ τὴν τύχη ὅσων συνέβαλαν στὴν θανάτωσή τους!

Μετά το μαρτύριο του ηλικιωμένου αγίου Μιχαήλ που καταγόταν από την Κύπρο, μαρτύρησαν οι άγιοι, Γεώργιος, Θεόδωρος και Μανουήλ.

Όταν ζήτησαν από τον τρίτο να επιστρέψει στην πίστη τους από την οποίαν είχαν όλοι εξωμόσει το 1821, ο Μανουήλ που γνώριζε πολύ καλά την πίστη τους από το κοράνι το οποίο είχε μελετήσει, έλεγξε την «παράνοιαν και μυθοπλασίαν της ασεβείας» τους και είπε το εξής προφητικό:

«Ω μιαρώτατοι, ημείς εθελουσίως παραδιδόμεθα εις θάνατον διά Χριστόν, ουαί δε υμίν τοις ασεβέσι και ανόμοις· Χριστός γαρ ο των όλων Θεός, δι’ ον αποθνήσκομεν, αυτός θέλει εκδικήσει το αίμα ημών, και αποδώσει τα επίχειρα [την τιμωρία] της κακίας υμών, εν δικαία κρίσει».

Μετά και το μαρτύριο του αγίου Μανουήλ τον οποίο δεν άφησε ο δήμιος να προσευχηθεί, μαρτύρησε και ο άγιος Γεώργιος και, μάλιστα, με ιδιαίτερα βασανιστικό τρόπο. Ο άγιος για 24 ώρες αιμορραγούσε αργοπεθαίνοντας και στο τέλος οι Τούρκοι του έδωσαν την χαριστική βολή, πυροβολώντας τον στο κεφάλι.

Ενώ βρισκόταν στο τόπο του μαρτυρίου, αιμορραγώντας ο άγιος Χριστιανοί και αλλόθρησκοι σκούπιζαν το μαρτυρικό του αίμα σε υφάσματα για τον αγιασμό τους. Και, πράγματι, πάρα πολλοί έγιναν καλά στην συνέχεια, ενώ τον παρακαλούσαν να πρεσβεύει και για την κατάπαυση της θανατηφόρου λοιμώδους ασθένειας (πανώλης, πανούκλα) που ενέσκηψε στην περιοχή τους!