«Αὐτά εἶναι κρίματα Θεοῦ καί δέν σοῦ συμφέρει νά τά μάθεις»

 Από το Γεροντικό

Ο αββάς Αντώνιος βυθίζοντας κάποια φορά βαθιά τη σκέψη του στου Θεού τα κρίματα ζήτησε να μάθει:

«Κύριε, είπε, πώς μερικοί ζούν λίγα χρόνια και πεθαίνουν, ενώ άλλοι φτάνουν στα βαθιά γεράματα;

Γιατί κάποιοι ζουν μέσα στη φτώχεια και άλλοι πλουτίζουν;

Τά κρίματα τοῦ Θεοῦ

 

 Ζούσε ένας ενάρετος αναχωρητής που παρακαλούσε το Θεό και του έλεγε. Κύριε, γνώρισε μου ποια είναι τα κρίματά σου.

Πολλές φορές λοιπόν εξ αιτίας της αιτησής του αυτής επέδειξε και άσκηση και ο Θεός τον πληροφόρησε, πως αυτό είναι αδύνατο στους ανθρώπους. Επειδή αυτός πάλι επέμενε με την άσκηση παρακαλώντας το Θεό, θέλοντας ο Θεός να πληροφορήσει τον γέροντα, επέτρεψε να μπει σ' αυτόν λογισμός, ώστε να φύγει και να επισκεφθεί κάποιον μοναχό, που έμενε όχι και λίγα σημεία μακριά. Ετοίμασε τη μηλωτή του και ξεκίνησε.

Στέλνει τότε ο Θεός άγγελο, μετασχηματισμένο σε μοναχό, που συναντά το γέροντα και του λέει.
Που πηγαίνεις, καλόγηρε; Ο γέροντας του λέει.
Στο τάδε αναχωρητή. Λέει ο άγγελος ο δήθεν μοναχός.
Και εγώ προς αυτόν πηγαίνω· ας περπατήσουμε λοιπόν μαζί.

Τά κρίματα τοῦ Θεοῦ (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

ΤΑ ΚΡΙΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ που γεύθηκε τόσα α­πόρρητα μυστήρια και που ανέβηκε στον τρίτο ουρανό, καθώς μελετούσε τα κρίματα τού Θεού, αισθάνθηκε ίλιγγο σαν να κοίταζε σε άβυσσο. Προσπαθώντας να ερευνήση το βάθος τού πλούτου και της σοφίας και της γνώσεως τού Θεού, δεν αισθάνθηκε τίποτε άλλο παρά μόνο κατάπληξι. Κατεπλάγη και σταμάτησε αμέσως την έρευνα. Εάν έτσι αντιμετώπισε τα πρά­γματα ο Απόστολος, εμείς τι ματαιοπονούμε να εξετάζουμε περίεργα αυτά που δεν εξερευνώνται και να εξιχνιάζουμε αυτά που είναι ανεξιχνίαστα;