Τά λεγόμενα «ψυχολογικά» εἶναι κατ’ οὐσίαν πνευματικά προβλήματα

 

ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ

Τά λεγόμενα «ψυχολογικά» εἶναι κατ’ οὐσίαν πνευματικά προβλήματα.

Ἡ κουλτούρα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου εἶναι μία «κουλτούρα τῆς πτώσης»¹ καί τῶν παθῶν. Ἡ ὑποδούλωση στήν ὕλη καί στόν αἰσθησιασμό ἔφερε τήν λύπη² καί τήν ἀπελπισία.

«Ἡ ἀπελπισία» παρατηροῦσε ὁ μακαριστός π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ «εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς συνειδήσεως ὅτι ὁ Θεὸς θέλει νὰ μᾶς δώσει τὴν αἰώνια ζωή. Ὁ κόσμος ζεῖ στὴν ἀπελπισία. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καταδικάσει οἱ ἴδιοι τὸν ἑαυτὸ τοὺς στὸν θάνατο. Πρέπει νὰ παλέψουμε σῶμα πρὸς σῶμα μὲ τὴν ἀκηδία»³.

Σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος: «Ἀκηδία σημαίνει παράλυσις τῆς ψυχῆς καὶ ἔκλυσις τοῦ νοῦ, ὀκνηρία καὶ ἀδιαφορία πρὸς τὴν ἄσκηση, μίσος πρὸς τὶς μοναστικὲς ὑποσχέσεις. (Ἡ ἀκηδία εἶναι ἀκόμη) αὐτὴ ποὺ μακαρίζει τοὺς κοσμικούς, ποὺ κατηγορεῖ τὸν Θεὸ ὅτι δὲν εἶναι εὐσπλαγχνικὸς καὶ φιλάνθρωπος, ποὺ φέρνει ἀτονία τὴν ὥρα τῆς ψαλμῳδίας καὶ ἀδυναμία τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς»⁴

Ἐργασία

  ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

Εργασία

Όταν επρόκειτο να φύγει από το μάταιο κόσμο ο Όσιος Παμβώ, διηγείται ο Παλλάδιος, βεβαίωνε τους συνασκητές του, πως, αφ' ότου έγινε Μοναχός, δεν έμειναν ούτε μία ημέρα χωρίς εργασία, ούτε ψωμί έφαγε ποτέ δωρεάν.
Στην Κάτω Αίγυπτο ζούσαν εκατοντάδες Ερημίτες, λέγει επίσης ο Παλλάδιος. Κάθε σκήτη είχε δική της εκκλησία για να λειτουργούνται οι Ασκητές, με ευρύχωρο ξενώνα παραπλεύρως για την φιλοξενία των επισκεπτών. Εδέχοντο με καλωσύνη όλους τους ξένους οι Πατέρες και τους φιλοξενούσαν όσο καιρό ήθελαν εκείνοι να παρμείνουν στην έρημο. Είχαν όμως αυτή τη συνήθεια: Μια ολόκληρη εβδομάδα τους άφηναν ν' αναπαυθούν. Κατόπιν όμως τους έδιναν κάποια εργασία να κάνουν στον κήπο ή στο μαγειρείο ή οπουδήποτε αλλού, για να μη μένουν αργοί.

Τά δύο κουπιά

Τα δύο κουπιά

Ένας γέρος βαρκάρης πήγαινε βόλτα με τη βάρκα του ένα νεαρό. Στο ένα κουπί είχε γραμμένη τη λέξη «Προσευχή». Στο άλλο, τη λέξη «Εργασία».

Ο νέος το πρόσεξε και χαμογέλασε ειρωνικά.
- Παππού, του λέει, πηγαίνεις πολύ αργά. Όποιος εργάζεται, δεν έχει ανάγκη να προσεύχεται.

Ο βαρκάρης δεν του απάντησε.

Διάλογος τοῦ Ἁγ. Μαξίμου μέ τόν Θεοδόσιο

(Διάλογος μέ τόν Θεοδόσιο, τόν ἐπίσκοπο Καισαρείας Βιθυνίας, κατά τήν πρώτη του ἐξορία στό φρούριο τῆς Βιζύης τῆς Θράκης.)

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, μέγας θεολόγος καί Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὡμολόγησε τήν Ὀρθόδοξο Πίστι σέ μία ἐποχή πού παρουσιάζει πολλές ὁμοιότητες μέ τήν ἰδική μας. Ἡ πολιτική τῶν τότε αὐτοκρατόρων ἀπέβλεπε σέ πολιτικοκοινωνικές ἑνοποιήσεις σάν τίς σημερινές. Ὡς πρόσφορο μέσον γιά τήν πραγματοποίησί τους θεωρήθηκε ἡ ὑποστήριξις τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Εἶχαν χρησιμοποιηθῆ καί ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ὑποστήριζαν τήν αἵρεσι χάριν τῶν κοσμικῶν αὐτῶν σκοπιμοτήτων.

Εἶχαν πιστεύσει ὅτι ἀσκοῦν τάχα κάποια ἐκκλησιαστική οἰκονομία. Δυστυχῶς, ὅλοι σχεδόν οἱ πατριαρχικοί θρόνοι εἶχαν πέσει στήν αἵρεσι τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις ζοῦσε μόνο στήν συνείδησι τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί ἐκφραζόταν μέ τό στόμα τῶν ἐλαχίστων Ὁμολογητῶν, οἱ ὁποῖοι τήν ἐστερέωσαν μέ τό μαρτύριό τους.

Ἡ μνημόνευση τῶν ἁμαρτημάτων, μᾶς γεμίζει μέ παρρησία καί μέ πολλή δικαιοσύνη

 

Ακούγοντας  λοιπόν ο Παύλος, ότι αυτά τα αμαρτήματα δεν τα θυμάται ο Θεός, ο ίδιος συνεχώς τα μνημόνευε, λέγοντας τα εξής· «Δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι απόστολος, διότι κατεδίωξα την εκκλησία του Θεού» και «Ο Χριστός ήρθε  στον κόσμο να σώσει τούς αμαρτωλούς, μεταξύ των οποίων πρώτος είμαι εγώ». Δεν είπε ήμουν, αλλά είμαι.

Η συγχώρηση των αμαρτημάτων έγινε από το Θεό και η ενθύμηση των συγχωρηθέντων αμαρτημά­των δεν εξαφανιζόταν  από τον Παύλο.

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς γιά την ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ

Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς «ἐνθρονίσεως» τοῦ καταληψίου τοῦ πρεσβυγενοῦς Θρόνου τῆς παλαιᾶς Ρώμης κ. Φραγκίσκου, ἐκλεκτοῦ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ντέϊβιντ Ροκφέλερ, ἱδρυτοῦ τοῦ Μουσείου Ροκφέλερ τοῦ Τέλ-Ἀβίβ πού κατ’ ἔτος «δωρίζει» εἰς ἡμᾶς τά κατασκευασμένα ντοκυμαντέρς μέ τά χαλκευμένα καί ψευδῆ στοιχεῖα περί τοῦ Θεανθρωπίνου προσώπου τοῦ ἀληθοῦς Μεσσίου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἱδρυτοῦ τῆς τριμεροῦς ἐπιτροπῆς, εἰς τόν ὁποῖον ἐπεδόθη καί τό «δακτύλιον τοῦ ἁλιέως» ὡς δῆθεν διαδόχου τοῦ δῆθεν «πρίγκηπος» τοῦ κολεγίου τῶν Ἀποστόλων, Ἀποστόλου Πέτρου ταπεινῶς ἐπαγόμεθα τά κάτωθι:
 
Ὁ ἀπόστολος Πέτρος οὐδέν «πρωτεῖον» διοικήσεως ἤ ἐξουσίας ἐπί τῶν λοιπῶν ἀποστόλων καί τῆς ὅλης Ἐκκλησίας ἔλαβε παρά τοῦ Κυρίου (κατά τήν σύμφωνον περί τῆς ἀληθοῦς ἐννοίας τῶν γραφικῶν χωρίων γνώμην τῶν μεγάλων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας), ὥστε νά δύναται νά μεταδώσῃ τοιαύτην ἐξουσίαν εἰς οἱονδήποτε πνευματικόν διάδοχόν του (καίτοι οἱ ἀπόστολοι δέν εἶχον προσωπικούς πνευματικούς διαδόχους, ὡς ἱδρυταί πολλῶν Ἐκκλησιῶν).

Ψεύτικη ταπεινοφροσύνη

 Ὅποιος λέγει ὅτι ὀσφράνθηκε καλά τήν εὐωδία ἑνός τέτοιου μύρου (δηλ. τῆς ταπεινοφροσύνης) καί συγχρόνως ὅταν ἀκούει ἐπαίνους συγκινεῖται κάπως ἡ καρδιά του ἤ βλέπει ὅτι δονεῖται ἀπό τήν δύναμη τῶν ἐπαινετικῶν λόγων, αὐτός ἄς μήν ἀπατᾶται, ἔχει πλανηθεῖ».

 (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναῒτης) 

Πηγή:ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο

Ortodoxia y Romanocatolicismo (el papismo) principales diferencias.

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 

Ortodoxia y Romanocatolicismo (el papismo)

principales diferencias.

+Archimandrita Yeorgios

Yérondas del monasterio de San Gregorio

Santo Monte Athos

 
Prólogo

Después de tomar el trono de Roma el nuevo Papa, Benedicto XVI, se anunció el retorno del inicio del Diálogo teológico de Ortodoxos y Romanocatólicos, que a causa del problema de la Unía se había parado en Julio del 2000. Se han hecho varias valoraciones sobre la actitud que mantendrá el nuevo Pontífice frente a serios problemas teológicos que existen y dificultan la apocatástasis o restablecimiento de la unión eclesiástica.
Independientemente de estas valoraciones, los Ortodoxos vemos la apocatástasis de la unión eclesiástica como la vuelta de los Romanocatólicos a “Ortodoxa fe que se entregó en los santos miembros de la Iglesia, una vez para siempre” -de la que nunca deberían haber salido- y de la cual se han cambiado por los dogmas heréticos como el de la primacía del poder del papa, de su infalibidad, del “filioque”, de la creada gracia y muchos más.

Τό χειρότερο ἀποτέλεσμα τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό: ἡ αὐτοκτονία.

   

 

ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ

 

Τό χειρότερο ἀποτέλεσμα τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό: ἡ αὐτοκτονία.

Τό τελικό ἀποτέλεσμα τῶν παθῶν, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό, εἶναι ὁ πνευματικός θάνατος· συνάμα καί ὁ πρόωρος σωματικός-βιολογικός θάνατος.

Μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή: «Τά ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ θάνατος»¹.

Πράγματι, ἡ ὑποταγή στήν θνητή σάρκα καί στήν ἁμαρτία «καρποφορεῖ» τόν θάνατο. Αὐτό, τονίζει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, συνέβαινε, ἀπό τόν καιρό ἀκόμη τῆς Π. Διαθήκης· τότε πού οἱ ἄνθρωποι ἦταν ὑποδουλωμένοι στό γράμμα τοῦ Νόμου καί στήν ἁμαρτία ζώντας «ἐν τῇ σαρκί»².

Νηστεία, Βολταῖρος καί Εὐγένιος Βούλγαρης

ΝΗΣΤΕΙΑ, ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ ΚΑΙ ΕΥΓ. ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀθανασίου Ἀβραμίδη,
καρδιολόγου, καθηγ. Παθολογίας Πανεπ. Ἀθηνῶν «Η ΝΗΣΤΕΙΑ, Η ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ» ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»

.       Ὁ Aὐτοκράτορας τῆς Πρωσσίας Φρειδερίκος ὁ B΄, ὁ ἐπιλεγόμενος Mέγας (1712-1786) λογοτέχνης καί ποιητής μέ πνευματικά ἐνδιαφέροντα, πολύ εὐχαριστεῖτο νά συζητᾶ πνευματικά θέματα μέ τόν σοφό Διάκονο, τότε, Eὐγένιο Bούλγαρη (1716-1806) ―σχολάρχη μετέπειτα τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καθηγητή τῆς Πατριαρχικῆς Ἀκαδημίας Kων/πόλεως, Ἀρχιεπίσκοπο Σλαβενίου καί Xερσῶνος Pωσίας ἀργότερα καί φημισμένο Διδάσκαλο τοῦ Γένους― ὁ ὁποῖος τήν ἐποχή ἐκείνη σπούδαζε στή χώρα τοῦ Aὐτοκράτορος αὐτοῦ.Συχνός συνδαιτυμόνας στό αὐτοκρατορικό τραπέζι ἦταν ὁ διανοητής καί φιλόσοφος Bολταῖρος (1694-1778) διάσημος συγγραφέας, ἄπιστος καί σκωπτικός, εἴ­ρων εἰς βάρος τῆς πίστεως σέ Θεό καί πολέμιος τῆς μεταφυσικῆς, τήν ὁποία θεωροῦσε ὡς τήν «πηγή δυστυχίας τῆς ἀνθρωπότητος». Aὐτός ἐν ὀλίγοις ἦταν ὁ πολύς Bολταῖρος.

Προσευχή (μέρος δεύτερο)

ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

Προσευχή (μέρος δεύτερο)

Εκείνος που έχει συμμαζεμένο το νου του, όταν προσεύχεται, και προσέχει σ' αυτά που λέγει, απομακρύνει με τη φλόγα της προσευχής του τους δαίμονες, λέγει ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος. Εκείνος όμως που μετερωρίζεται (σκορπίζει το νου του σε ανώφελες σκέψεις) περιπαίζεται απ' αυτούς.
Ένα Άγιος Ερημίτης, πολλά χρόνια κλεισμένος μέσα σε μια σπηλιά στη ρίζα ενός απόκρημνου βράχου, είχε μοναδική του απασχόληση την προσευχή. Ο Ουράνιος Πατήρ, προνοώντας γι' αυτόν, όπως και τα πετεινά τ' ουρανού, τον έτρεφε μ' αυτό το θαυμαστό τρόπο: Κάθε βράδυ, ύστερα από τη δύση του ηλίου, έβρισκε ένα ζεστό ψωμί, που έλεγες πως μόλις είχε βγει από το φούρνο, στην είσοδο της σπηλιάς του. Χρόνια γινότανε αυτό!Μια μέρα όμως πήγε να δει τον Ερημίτη μας ένας συνασκητής του και καθώς συνομιλούσαν, του υπέδειξε πως δεν ήταν σωστό να κάθεται αργός. Τον βοήθησε να κόψει καλάμια από το έλος και τον έμαθε να πλέκει πανέρια.

Οἱ δύο ἀσκητές καί ἡ Παναγία

ΟΙ ΔΥΟ ΑΣΚΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ

 Δύο ασκητές κάποτε πήγαν σε μία αγρυπνία. Μετά την ολονύκτια και πολύωρη αγρυπνία, στην τράπεζα παρέθεσαν ψάρι και ρεβύθια, επειδή ήταν ημέρα Παρασκευή. Ο ένας από τους δύο ασκητές είπε: Θα φάω ψάρι εις τιμήν της Παναγίας, και ο άλλος είπε: Θα φάω ρεβύθια εις τιμήν της Παναγίας. Μετά την τράπεζα πήραν τους ντορβάδες τους και πορεύονταν για τα ασκητήριά τους.

Ἡ "Βυζαντινή" Αὐτοκρατορία, ἦταν ἡ ἀδιάσπαστη συνέχεια τῆς Ρωμαϊκής

  Του Glanville Downey

 

Πηγή: Περιοδικό “Phoenix”  (τ. 12, No. 3  σελ. 125), εκδ. Classical Association of Canada,

 απόσπασμα από το άρθρο: “Review: Byzantium and the Classical Tradition”.

Όποιος προσέλθει στην μελέτη της Βυζαντινής Ιστορίας για πρώτη φορά μπορεί κάλλιστα να εκπλαγεί, διαπιστώνοντας πως οι Βυζαντινολόγοι δεν βρίσκονται επ’ ουδενί σε συμφωνία μεταξύ τους ως προς το πότε ακριβώς αρχίζει η «Βυζαντινή»  περίοδος.  Μερικοί Βυζαντινολόγοι θεωρούν πως αυτή η περίοδος κατ’ αυτούς αρχίζει με την βασιλεία του Διοκλητιανού (284-305). Ένας μεγάλος αριθμός πάλι θα ξεκινούσε με τον Μέγα Κωνσταντίνο (305-337). Άλλοι θα εκλάμβαναν την βασιλεία του Μεγάλου Θεοδοσίου (379-395) ή εκείνη των υιών του Αρκαδίου και Ονωρίου (395-423) ως αρχή της νέας αυτής εποχής.  Το Βρετανικό Μουσείο τοποθετεί ως αρχή του καταλόγου των Βυζαντινών  εικόνων του τον Αναστάσιο Α’ (491-518).

Ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου «Τό τῆς Ἱερωσύνης ἐπάγγελμα»

Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου
«Το της Ιερωσύνης επάγγελμα»

 Απολογητικός (περί Ιεροσύνης),
μετ. Θ. Καστανά, εκδ. «Ενορίας», 1948, Αποσπάσματα.

     Είναι και κάτι άλλο τελευταίο και μεγαλύτερο από όσα είπα. (Προχωρώ, βλέπετε, στον κολοφώνα του λόγου και δεν θα πω ψέμα• γιατί δεν επιτρέπεται σ' αυτούς που μιλούν για τόσο υψηλά ζητήματα). Δεν ενόμιζα κι ούτε τώρα νομίζω, ότι το ίδιο είναι να βόσκη κανείς ποίμνιο ή βουκόλιο και το ίδιο να επιστατή ανθρώπινες ψυχές. Γιατί εκεί φθάνει κανείς να θρέψη ή να παχύνη το βουκόλιο ή το ποίμνιο, και σ' αυτόν τον σκοπό αποβλέποντας ο βουκόλος ή ο βοσκός θα πάη σε τόπους με άφθονο νερό και με καλό χόρτο, θα οδηγήση τα ζώα του από λιβάδι σε λιβάδι, θα τα ξεκουράση, θα τα σκορπίση και θα τα συμμαζέψη, μερικά με το ραβδί του, τα περισσότερα με τη φλογέρα. Άλλη δουλειά δεν έχει ο βοσκός ή ο βουκόλος, παρά κάποτε κάποτε να πολεμήση λίγο με τους λύκους κι ίσως καμιά φορά να φροντίση για κανένα άρρωστο ζώο του.