Τελικὰ κάνουν τὰ ράσα τὸν παπᾶ;

Τελικά κάνουν τα ράσα τον παπά;

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

«Όποτε τυχαίνει να συναπαντήσω κανέναν παπά, και προ πάντων αν τύχη να είναι ευμορφάνθρωπος, στέκουμαι και τον θαυμάζω για την μεγαλοπρέπεια του, για το επιβάλλον και μαζί για την σεμνότητα που έχει η όψη του, και για την εμπιστοσύνη που έχει το παρουσιαστικό και η αμφίεσή του. Ιερό πρόσωπο! Αλλά και τι γραφικότητα έχει όλο το παράστημά του.

Είμαι ζωγράφος, το μάτι μου είναι ακονισμένο στο τι είναι γενικά το έμορφο κι' όχι μοναχά δεν βρίσκω κανένα ψεγάδι απάνω του, αλλά και τον θαυμάζω. Και να συλλογίζεσαι πως υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, και θεολόγοι μάλιστα, που ξυνίζουνε τα μούτρα τους, που τον βρίσκουνε ''αντιαισθητικόν''! Αντιαισθητικόν βρίσκουνε τον Όμηρο, τον μάντη Τειρεσία, τον Μέντορα, τον Αχιλλέα με τα μαύρα στριφτά γένια, τον Θεμιστοκλή, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Λουκιανό που τον είδε και τάχασε ο σκληρός Διοκλητιανός, τον άγιο Νικόλαο, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, τον Θανάση Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Ησαΐα Σαλώνων, τέλος βρίσκουνε άσχημο τον πνευματικό λέοντα με την φυσική χαίτη του, και έχουνε για όμορφον εκείνον τον μαδημένον, που είναι σαν το κριάρι που το κουρέψανε και γίνηκε αγνώριστο, με τα στραβά ποδάρια του, με το λαιμό της γαλοπούλας και με το κωμικό μούσι! Μη χειρότερα! Πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος από ξιπασιά για να φανή ευρωπαϊσμένος! Εμείς που κάτι λογάμε από τέχνη, νοιώθουμε αυτά τα αισθήματα, κ' οι απελέκητοι και κακόγουστοι ''αχαλούν για την άκομψον και βάρβαρον εμφάνισιν των κληρικών''! Ποιοί; εκείνοι που το μάτι τους θέλει να βλέπει τριμμένα κι' ανέκφραστα σχήματα.»

Ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸ θέαμα!

Πρέπει να ήταν ο Χαράρι που είπε ότι στο μέλλον οι περισσότεροι άνθρωποι θα ασχολούνται με τα θεάματα. Και είναι προφανές ότι θέλουν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, του οποίου την εργασία ούτως ή άλλως θα την έχει αντικαταστήσει η τεχνητή νοημοσύνη, να μην ασχολείται με τα κοινά. Να «ξεδίνει» στα θεάματα. Να δέχεται αδιάφορα και αμάσητα τις όποιες πολιτικές του επιβάλλονται.

Και έρχονται οι πρόθυμοι της διοικούσης εκκλησίας να δώσουν «περιεχόμενο» και σε αυτόν τον στόχο της νεάς τάξης, όπως δίνουν «περιεχόμενο» στο πράσινο αφήγημα. Και μας ομιλούν φερειπείν για τον «υψηλό σκοπό του αθλήματος», για «το άθλημα ως σημείο ενότητας» και άλλες τέτοιες ανοησίες. Ποιοί;

Ὁ Θεός θέλει τήν αὐταπάρνησίν μας

Ὁ Θεός θέλει τήν αὐταπάρνησίν μας

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας προϋποθέτει ἀνθρώπους ποὺ νὰ διακρίνονται γιὰ τὴν αὐταπάρνησή τους, δηλαδὴ νὰ ἀρνοῦνται καὶ νὰ ὑπερβαίνουν τὰ συμφέροντά τους καὶ τὶς προσωπικές τους φιλοδοξίες χάριν τοῦ ὑψηλοῦ σκοποῦ ποὺ εἶναι ἡ διακονία τῶν πιστῶν. Οἱ ψυχροὶ ἐπαγγελματίες δὲν εἶναι κατάλληλοι γιὰ τὸ ἔργο αὐτό.

Τὸ μεγάλο παράδειγμα αὐταπάρνησης μᾶς τὸ ἔδωσε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, «ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ ἦταν Θεός, δὲν θεώρησε τὴν ἰσότητά του μὲ τὸ Θεὸ ἀποτέλεσμα ἁρπαγῆς, ἀλλὰ τὰ ἀπαρνήθηκε ὅλα, πῆρε μορφὴ δούλου κι ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ὄντας πραγματικὸς ἄνθρωπος ταπεινώθηκε θεληματικὰ ὑπακούοντας μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ»[1].

Ἀκολούθησαν μετὰ οἱ Ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι δέχτηκαν τὴν κλήση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀνταποκρίθηκαν πρόθυμα, ἀφοῦ ἐγκατέλειψαν συγγενεῖς κι ἐπαγγελματικὲς ἀπασχολήσεις. Σημειώνουμε ἐνδεικτικὰ μερικὲς περιπτώσεις.

Ἱερουργοῦν ὁμοφυλόφιλοι Κληρικοί;

23-7-2025

Καρανίκας Παναγιώτης

Προσφάτως διάβασα, στο ιστολόγιο «ΑΚΤΙΝΕΣ», ένα άρθρο με τίτλο «Θεία Κοινωνία με Coca Cola; Κι όμως κάποιοι το κάνουν! (και κάποιοι τους «στηρίζουν»)» (21/7/2025). Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε το ακόλουθο απόσπασμα του εν λόγω άρθρου που υπογράφεται από κληρικό της Ελλαδικής Εκκλησίας:

«Προσωπικά, μου θυμίζει μια συζήτηση που είχα κάποτε με ομοφυλόφιλο ιερέα:

Όταν του είπα πως υπάρχουν περιορισμοί για την ερωτική δραστηριότητα του ιερέα αλλά και του πιστού που θέλει να μπει στον δρόμο της άσκησης, μου απάντησε:

Ο Θεός δεν έχει καμία δουλειά από την μέση και κάτω, δεν έχει καμία δουλειά κάτω από τα παντελόνια.

Μα υπάρχουν αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων περί αυτών των θεμάτων, του είπα!

Ω, μα αυτά είναι ξεπερασμένα πια. Άλλες εποχές τότε και άλλες τώρα, μου απάντησε.

Αυτή η Νικολαίτικη φιλοσοφία του «τα κάνω όλα» (ακολασία, σεξουαλική ανηθικότητα, «η σωτηρία της ψυχής δεν επηρεάζεται από τις σωματικές ερωτικές πράξεις και επιλογές, άρα μπορώ να ζω ασύδοτα») είναι που άνοιξε την πόρτα στην ιδιωτική θεολογία («εγώ πιστεύω με τον τρόπο μου»).»

Αν και κατά καιρούς φθάνουν στα αυτιά μου, από χείλη λαϊκών, φήμες περί υπάρξεως ομοφυλόφιλων αρχιερέων και ιερέων, τις προσπερνώ ως ανυπόστατες, ανεδαφικές και δυσφημιστικές της Εκκλησίας του Χριστού. Ωστόσο αδυνατώ να προσπεράσω την προαναφερθείσα διήγηση, δημοσιευθείσα υπό κανονικού ιερέως της Εκκλησίας μας, που γι’ αυτό έχει βαρύνουσα σημασία και πιθανή εγκυρότητα.

Ἡ ἱερωσύνη δὲν μολύνεται

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ ἱερωσύνη δὲν μολύνεται

«Καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶ ἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτό ἐστι τὸ αἷµά µου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόµενον». (Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ ποτήριον, ηὐχαρίστησε καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ ἔπιον ἀπὸ αὐτὸ ὅλοι. Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Τοῦτο, ποὺ πίνετε, εἶναι τὸ αἷµα µου, µὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυροῦται ἡ νέα Διαθήκη καὶ τὸ ὁποῖον χύνεται πρὸς σωτηρίαν πολλῶν).

Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι αὐτὸ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Ὁ ἴδιος τὸ εἶπε. Ὁ ἱερέας τί εἶναι; Ὁ ἀγωγός, ποὺ μεταφέρει τὴν Χάρη τοῦ Κυρίου καὶ μεταβάλλεται ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης παρατηρεῖ γιὰ τὴν ἀναξιότητα τοῦ λειτουργοῦ ἱερέως:

«Δίνε τὴν πρέπουσα σημασία, τιμή καί ἀξία στήν ἱερωσύνη σου, γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ, γιά τή σωτηρία σου καί γιά τή σωτηρία τοῦ ποιμνίου σου. Μή προσβλέπεις σέ κανένα πρόσωπο -οὔτε στό πρόσωπό σου, οὔτε στίς ἁμαρτίες σου, οὔτε στὴν ἀναξιότητά σου. Νὰ προσβλέπης μόνο στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου τὴν εἰκόνα φέρεις καὶ τὸν ὁποῖο ἀντιπροσωπεύει ὡς μεσίτης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν ὥρα τῆς ἱερουργίας. Νὰ ἀνήκης ὁλοκληρωτικὰ στὸν Θεὸ καὶ ὄχι στὸν ἑαυτό σου τὴν ὥρα αὐτή. Τὶς ἁμαρτίες σου, τὶ πονηρὲς ἐνθυμήσεις καὶ τὶς ἄλλες ἐνέργειες τοῦ διαβόλου παράδωσέ τες γεμᾶτος συντριβὴ στὸν Κύριο, τὸν Ἀμνὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ παίρνει πάνω Του τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου (πρβλ. Ἰω. 1:29). Καὶ μὴ ταράζεσαι ἀπὸ τὶς προσβολὲς τῶν πονηρῶν αὐτῶν ἐνθυμήσεων».Κάποτε ὁ Μέγας Βασίλειος παραβρέθηκε στὸν ἑσπερινὸ ἑνὸς χωριοῦ τῆς ἐπισκοπῆς του καὶ διέκρινε ὅτι ἔλειπε ὁ μπάρμπα Γιώργης, γνωστὸς γιὰ τὸν τακτικό του Ἐκκλησιασμό, ἀφοῦ δὲν ἔχανε οὔτε ἑσπερινό, οὔτε ὄρθρο.

Ὁ πόθος τοῦ γέροντος Σάββα Ἀχιλλέως γιὰ τὴν ἱερωσύνη

Ὁ πατὴρ Σάββας Ἀχιλλέως γεννήθηκε στὸ ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Λευκωσίας, τὴν ὄμορφη Ἅλωνα, στὶς 2 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1930. Ἦταν τὸ πέμπτο καὶ τὸ μικρότερο παιδὶ μιᾶς φτωχικῆς ἀγροτικῆς οἰκογένειας. Γονεῖς του ἦταν οἱ εὐσεβεῖς καὶ θεοφοβούμενοι ἄνθρωποι: ὁ Ἀχιλλῆς καὶ ἡ Ἑλένη.

Πατήρ Σάββας Αχιλλέως:

«Μικρὸ παιδὶ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου δὲν ἔλειπα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Ἤμουν πάντοτε ὁ βοηθὸς τοῦ γέροντος ἱερέα τοῦ χωριοῦ μου καὶ κάθε βράδυ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀπήγγειλα τὸν Ὕμνο πρὸς τὴν Παναγία μας. Ὅταν μαζευόταν ὅλη ἡ οἰκογένεια στὸ φτωχικό μας σπιτάκι, ἔπιανα στὰ χέρια μου τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἔψαλλα ἐπιμελῶς τὸ Εὐαγγέλιο εἰς ἀκρόασιν τῶν γονέων μου καὶ τῶν μεγαλυτέρων ἀδελφῶν μου. Ἤμουν τὸ πέμπτο καὶ τὸ μικρότερο ἀπὸ ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς οἰκογένειάς μου. Οἱ γονεῖς μου ἦταν εὐσεβεῖς καὶ φιλοπάτριδες καὶ ἀγαποῦσαν πολὺ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐμφύτευσαν αὐτή τους τὴν ἀγάπη στὴν ἁγνὴ καρδούλα τῶν παιδιῶν τους.

Ἀνεπτύχθη μέσα μου ἡ φλογερὴ ἐπιθυμία νὰ ἀξιωθῶ κἄποτε νὰ ἱερωθῶ. Ἔβλεπα τὸν ἱερέα στὸν δρόμο μου καὶ ὅταν ἐκεῖνος προσπερνοῦσε στεκόμουν καὶ τὸν παρακολουθοῦσα καὶ τὸν θαύμαζα. Παρακαλοῦσα Τὸν Θεὸ νὰ φτάσω κἄποτε στὸ ὕψος αὐτὸ τῆς Ἱερωσύνης. Σκεφτόμουν ὅμως καὶ ἔλεγα: «αὐτὸς ποὺ συνάντησα τώρᾳ στὸ δρόμο μου εἶναι Θεολόγος ἱερέας. Ἐγὼ ἕνα φτωχόπαιδο, πῶς θὰ σπουδάσω καὶ πῶς θὰ ἀξιωθῶ νὰ ἔχω ἕνα Πτυχίο Θεολογίας;». Θεολογία ἔλεγα…! Μὰ ὑπάρχει μεγαλύτερη ἐπιστήμη σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, νὰ μιλᾷς καὶ νὰ διδάσκῃς τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ; Καὶ συζητοῦσα πάντοτε μὲ τὸν ἑαυτό μου καὶ μόνος μου ἀναλογιζόμουν τὸ μέγα βάρος τῆς Ἱερωσύνης.

Τό ἔργον τοῦ πνευματικοῦ θερισμοῦ

Τό ἔργον τοῦ πνευματικοῦ θερισμοῦ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας δὲν διατηροῦν σχέσεις μὲ τὴν Ἐκκλησία. Πολλοὶ εἶναι οἱ λόγοι ποὺ δημιούργησαν αὐτὴ τὴν κατάσταση, ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ὄχι τὴν εὐτυχία ποὺ ἐπιζητοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὴ δυστυχία ποὺ ἐπιμόνως ἤθελαν νὰ ἀποφύγουν! Ἔτσι συμβαίνει πάντα μὲ ἐκείνους ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ζοῦν χωρὶς τὴν ἄνωθεν βοήθεια. Θεωροῦν ἀποτελεσματικὸ νὰ περιφρονήσουν τὶς θεῖες ἐντολές καί, χωρὶς ἀναστολὲς καὶ ἐμπόδια, νὰ ἀξιοποιήσουν τὶς δυνάμεις τους, γιὰ νὰ πετύχουν ὅλα ὅσα ἐπιθυμοῦν καὶ ὅλα ὅσα ὑποδεικνύουν οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι γνωστοὶ ἀπὸ ποικίλες δραστηριότητές τους. Τελικὰ βιώνουν τὴν πικρία τῆς ἀποτυχίας καὶ ὁδηγοῦνται στὴν ἀπελπισία μὲ πλῆθος ψυχολογικῶν προβλημάτων. Δυστυχῶς, οἱ ὑποδείξεις καὶ οἱ συμβουλὲς τῶν εἰδικῶν ποὺ συνεχῶς προβάλλονται, κυρίως ἀπὸ τὰ μέσα τῆς ἐνημέρωσης, ἀποδεικνύονται ἀναποτελεσματικὲς καὶ ἐπιζήμιες γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλήθεια, τί μπορεῖ νὰ προσφέρει ἕνας «θηλυπρεπὴς αἰσθητικός, ἕνας φιλήδονας πεζογράφος, ἕνας ὀνειροπόλος στιχουργός, ἕνας ὠμὸς καλλιτέχνης, ἕνας θορυβοποιὸς ὑλιστὴς καὶ ὁλόκληρο ἐκεῖνο τὸ ἄθροισμα τοῦ νοσηροῦ φιλελευθερισμοῦ, ποὺ ἐργάζεται ἐπίμονα, γιὰ νὰ ὀργανώσει καὶ νὰ ἐξοπλίσει τὸν κόσμο κατὰ τρόπο ποὺ προδίδει γυμνότητα ψυχικῆς εὐγένειας καὶ ἄρνηση τοῦ στοιχειώδους ἀγαθοῦ, δηλαδὴ τῆς ἐσωτερικῆς γαλήνης;», ἀναρωτιόταν εὐλαβής κληρικός.

Περιμένοντες τὸν «ὑπέροχον» Ἐπίσκοπον!

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὅταν κάποιος μητροπολίτης ἀναχωρήσει εἰς Κύριον, ἀρχίζουν οἱ «ζυμώσεις» γιὰ τὸ διάδοχό του. Ὑπάρχει ἐνδιαφέρον σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων τῆς περιοχῆς. Ἐνδιαφέρονται οἱ ἐνάρετοι κληρικοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνάξιοι. Ἀνησυχοῦν οἱ πιστοὶ ποὺ εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι ποὺ ἐμφανίζονται στὸ ναὸ μία ἢ δύο φορὲς τὸ χρόνο. Ἐνδιαφέρονται καὶ οἱ παντελῶς ἄσχετοι μὲ τὴν πίστη, γιατί θέλουν ἕνα δεσπότη νεωτεριστή, μὲ «ἀνοικτοὺς ὁρίζοντες» καὶ ἄξιο γιὰ κοινωνικὸ ἔργο. Ἐνδιαφέρονται οἱ δήμαρχοι καὶ οἱ λοιποὶ ἄρχοντες τοῦ τόπου, ὅπως καὶ οἱ πρόεδροι τῶν διαφόρων συλλόγων καὶ σωματείων, γιὰ νὰ ὑπάρχει ἕνας μητροπολίτης ποὺ θὰ συμπληρώνει τὴν παράσταση στὶς δημόσιες ἐμφανίσεις τους καὶ θὰ εἶναι κοσμικός, κοινωνικός, διαχυτικὸς καὶ ἄρα ὑπέροχος!

Τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ δὲν μιλάει γιὰ ἐνάρετο μητροπολίτη. Δὲν τὸν ἐπιθυμεῖ. Δὲν θέλει ἠθικοὺς φρα­γμοὺς στὴ ζωή του. Τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία του, γιατί θὰ τοὺς ἐμποδίζει καὶ δὲν θὰ ἐγκρίνει τὶς ὅποιες ἀμφίβολες δραστηριότητές τους καὶ προπαντὸς θὰ ἐλέγχει τὶς ἁμαρτωλές τους ἐπιλογές.

Γενικὰ ὅλοι ζητοῦν ἕνα ἐπίσκοπο, ποὺ θὰ εἶναι ὅμοιός τους, θὰ εὐλογεῖ ὅλες τὶς πράξεις τους καὶ θὰ εἶναι ἀκόλουθός τους σὲ κάθε πρωτοβουλία τους! Πολλὲς φορὲς οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἔχουν σχηματίσει καλὴ ἐντύπωση γιὰ κάποιον ἐπίσκοπο, ποὺ τὸν εἶδαν καὶ τὸν ἄκουσαν στὴν τηλεόραση ἢ σὲ κάποια ἐκδήλωση καὶ ζητοῦν καὶ γιὰ τὴν περιοχή τους νὰ ἔχουν ἕνα παρόμοιο. Χωρὶς φυσικὰ νὰ γνωρίζουν τὸ ἦθος του καὶ τὴν ἀξιοσύνη του. Στηρίζονται στὴν ἐπιτηδευμένη ἐμφάνισή του ἢ σὲ κάποια δήλωσή του, κενὴ πνευματικοῦ περιεχομένου, ἀλλὰ εὐχάριστη στοὺς θρησκευτικὰ ἀδιάφορους, ὅπως εἶναι οἱ ἴδιοι.

Περί Ἱεροκατηγορίας

❈ Ἀπό τούς λαϊκούς βγαίνουν καί οἱ ἱερεῖς... «Κατά τόν λαόν καί οἱ ἄρχοντες», ὅπως λέμε. Ἅμα ἀνέβει ὁ λαός πνευματικά, θά ἀνέβει καί ὁ κλῆρος πνευματικά. Ὅλοι παραπονοῦνται γιά τούς παπάδες, γιά τούς δεσποτάδες... Τί κατηγορεῖς; Ἐσύ ἑτοίμασες τό παιδί σου νά γίνει παπάς σωστός;

Δέν ξέρει κἄν πῶς νά τό ἑτοιμάσει, ἀφοῦ δέν ἔχει ἑτοιμάσει κατ’ ἀρχάς τόν ἑαυτόν του. Κατηγορεῖ τούς παπάδες καί τούς δεσποτάδες, ἐνῶ δέν ἔχει πάει ποτέ νά ἐξομολογηθεῖ. Κάνε πρῶτα αὐτή τήν ἐργασία στήν οἰκογένειά σου.

Βιώματα ἀξίων κληρικῶν

Βιώματα ἀξίων κληρικῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄξιοι κληρικοὶ εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὶς ἐνορίες τους καὶ διακονοῦν μὲ ἰδιαίτερο ζῆλο τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ σκέψη τους εἶναι πάντα σ’ αὐτοὺς κι ἐκεῖ­νοι τοὺς σέβονται καὶ χαίρονται μὲ τὴν παρουσία τους. Ὑπάρχει ἕνας μυστικὸς σύνδεσμος μὲ τοὺς ἐνορίτες τους, χωρὶς νὰ τὸν φανερώνουν μὲ λόγια, ἀλλὰ πάντα μὲ μικρὲς ἢ μεγάλες πράξεις. Ἐκεῖνοι τοὺς ἀγαποῦν καὶ αὐτοὶ τοὺς προσφέρουν. Καὶ στὶς περιπτώσεις ποὺ μετατίθενται – γιὰ λόγους ποὺ κρίνουν οἱ οἰκεῖοι μητροπολίτες – τὰ ἴδια συναισθήματα ἔχουν καὶ γιὰ τοὺς νέους ἐνορίτες τους, παρόλο ποὺ τοὺς εἶναι ἄγνωστοι. Ἡ βαθιὰ βίωση τοῦ μυστηρίου τῆς ἱερωσύνης τοὺς διατηρεῖ πάντα πρόθυμους καὶ ἀκαταπόνητους στὸ ποιμαντικό τους ἔργο. Ἡ ἀγάπη τους δὲν μειώνεται καὶ τὸ ἐκκλησιαστικό τους φρόνημα μένει πάντα ἴδιο. Οἱ τόποι ἀλλάζουν, ὅπως καὶ οἱ ἐνορίτες, ἀλλὰ οἱ πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχουν καὶ πρέπει νὰ ἱκανοποιοῦνται παντοῦ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Οἱ ἀληθινοὶ ποιμένες δὲν εἶναι κάλαμοι ὑπὸ ἀνέμων σαλευόμενοι!

Οἱ ἀναμνήσεις τῶν ἄξιων κληρικῶν ἀπὸ τὶς προηγούμενες ἐνορίες τους παραμένουν πάντα ζωντανές. Τὰ ὡραῖα βιώματα τῆς διακονίας τους ἐκεῖ τούς ἐπηρεάζουν θετικὰ ἢ καλύτερά τούς τροφοδοτοῦν πνευματικά, γιὰ νὰ διατηροῦν ἀμείωτο τὸν ἱερό τους ζῆλο. Οἱ συναντήσεις μὲ παλιοὺς ἐνορίτες εἶναι θερμὲς ἀπὸ συναισθήματα ἀγάπης. Ἀκόμα κι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶχαν ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὴ διακονία τους στὸ βαθμὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε, χαίρονται, νοσταλγοῦν καὶ τοὺς θέλουν πάλι μαζί τους!

Ὑπόμνησις Ἱερατικῶν καθηκόντων

 Γράφει ὁ πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Οἱ ἀξιωματοῦχοι στὴν κοινωνία ἄλλοτε τιμῶνται καὶ ἄλλοτε ἐπικρίνονται, μὲ βάση πάντα τὸ ἦθος τους καὶ τὸ ἔργο τους. Συν­ήθως σχολιάζονται δυσμενῶς, γιατί χωρὶς νὰ τὸ ἀξίζουν κατέχουν ἀξιώματα, κινούμενοι ἀπὸ τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας καὶ τοῦ πλουτισμοῦ. Ὡστόσο, οἱ ἄν­θρω­ποι στοὺς ὁποίους ἀπευθύνονται βλέπουν, ἀκοῦν καὶ βγάζουν τὰ συμπεράσματά τους. Εὐ­τυ­χῶς ποὺ τὰ πρόσωπα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἀλλάζουν συχνὰ καὶ δὲν διαιωνίζονται δυσάρεστες καταστάσεις.

Ἀξιωματοῦχοι ὑπάρχουν καὶ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ διακονοῦν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Πρωτίστως εἶναι οἱ μητροπολίτες καὶ δευτερευόντως οἱ ἱερεῖς. Κι ἐδῶ ἔχουμε ἄξιους καὶ ἀνάξιους. Οἱ πρῶτοι ἐπαινοῦνται κι ἔχουν τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν ἀγάπη τῶν πιστῶν καὶ οἱ δεύτεροι σχολιάζονται γιὰ τὴ σκανδαλώδη συμπεριφορά τους, κάτι ποὺ εἶναι ἰδιαίτερα ἀνησυχητικό, γιατί εἶναι ἰσόβιοι στὴ θέση τους καὶ δύσκολα... βελτιώνονται τὰ κακῶς κείμενα στὴν Ἐκκλησία.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συμβούλευε τοὺς συνεργάτες του νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ στὸ θέμα τῆς ἐκλογῆς ἐπισκόπων καὶ λοιπῶν κληρικῶν, γιατί μόνο ἄξιοι ἐργάτες τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας θὰ μποροῦσαν νὰ προστατέψουν καὶ νὰ προεκτείνουν τὸ ἀποστολικὸ ἔργο τῆς σπορᾶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ στοὺς λαούς. Οἱ πολύτιμες συμβουλὲς κυρίως περιέχονται στὶς λεγόμενες «ποιμαντικὲς ἐπιστολές», δηλαδὴ στὶς δύο πρὸς τὸν Τιμόθεον καὶ στὴν πρὸς Τίτον.

π. Θεόδωρος Ζήσης, «Τό πρόβλημα τῆς ἱερωσύνης τῶν γυναικῶν» (Α΄)

–https://youtu.be/BTZqiP2Nl7A?t=5 – katihisis

https://tasthyras.wordpress.com/2024/06/01/π-θεόδωρος-ζήσης-τό-πρόβλημα-τῆς-ἱερ/

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ «ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ» ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ; (Σχόλιο στήν πρόσφατη «χειροτονία» διακόνισσας)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27η Μαΐου 2024

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ «ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ» ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

(Σχόλιο στην πρόσφατη «χειροτονία» διακόνισσας)

Όπως έχουμε και άλλοτε τονίσει, η καθιέρωση από ορισμένες προτεσταντικές κοινότητες, όπως αυτής των Αγγλικανών, της «χειροτονίας» των γυναικών σ’ όλους τους βαθμούς της Ιερωσύνης, μέχρι και του Επισκόπου, οφείλεται στην επικράτηση καινοφανών θεολογικών αντιλήψεων στους κόλπους του Προτεσταντισμού σχετικά με το θέμα αυτό, που είναι σαφώς ξένες προς το περιεχόμενο της αντιστοίχου διδασκαλίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Έχουν δε την αφετηρία τους, κατά κύριον λόγον, στην απόρριψη υπό των Προτεσταντών σύνολης της Εκκλησιαστικής και Πατερικής μας Παραδόσεως.

Μετά τη «Σύνοδο» της Κρήτης, στις συνοδικές αποφάσεις της οποίας, ως γνωστόν, το έργο και η «θεολογική» παραγωγή του Π.Σ.Ε. καταφάσκεται και επαινείται, (αντί απορρίψεως), αναζωπυρώθηκε και πάλι το εν λόγω θέμα από γνωστούς κύκλους, στην προσπάθειά τους να φέρουν σε ακόμη μεγαλύτερη προσέγγιση την Ορθοδοξία με τον Προτεσταντισμό μέσα στα πλαίσια του οικουμενιστικού γίγνεσθαι. Πριν μερικά χρόνια, και συγκεκριμένα το 2020, πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη Διεθνές Συμπόσιο με τίτλο: «Διακόνισσες: Παρελθόν – Παρόν – Μέλλον». Σύμφωνα με σχετική ανοικτή επιστολή της διοργανωτικής επιτροπής προς τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες: «Το συμπόσιο εξέτασε από επιστημονική και εκκλησιαστική προοπτική τον θεσμό των διακονισσών της Εκκλησίας, τόσο κατά τους πρώτους όσο και κατά τους επόμενους αιώνες, καθώς και τις σύγχρονες αντιδράσεις και επιφυλάξεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών και άλλων χριστιανικών παραδόσεων». Ακολουθούν στην επιστολή οι λόγοι, οι οποίοι καθιστούν την αναβίωση του θεσμού των διακονισσών ως «επείγουσα ανάγκη».

Κλῆρος καί Ἐκκλησία (Α΄+ Β' μέρος), Ἀγ. Παϊσίου καί Αγίων Πατέρων-Μέ πόνο καί ἀγάπη γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Κλῆρος καί Ἐκκλησία (Α΄+ Β' μέρος), Ἀγ. Παϊσίου καί Αγίων Πατέρων-Μέ πόνο καί ἀγάπη γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, 30-5-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com,

 

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ «ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ» ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ; (Σχόλιο στην πρόσφατη «χειροτονία» διακόνισσας)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27η Μαΐου 2024

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ «ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ» ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

(Σχόλιο στην πρόσφατη «χειροτονία» διακόνισσας)

Όπως έχουμε και άλλοτε τονίσει, η καθιέρωση από ορισμένες προτεσταντικές κοινότητες, όπως αυτής των Αγγλικανών, της «χειροτονίας» των γυναικών σ’ όλους τους βαθμούς της Ιερωσύνης, μέχρι και του Επισκόπου, οφείλεται στην επικράτηση καινοφανών θεολογικών αντιλήψεων στους κόλπους του Προτεσταντισμού σχετικά με το θέμα αυτό, που είναι σαφώς ξένες προς το περιεχόμενο της αντιστοίχου διδασκαλίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Έχουν δε την αφετηρία τους, κατά κύριον λόγον, στην απόρριψη υπό των Προτεσταντών σύνολης της Εκκλησιαστικής και Πατερικής μας Παραδόσεως.

Μετά τη «Σύνοδο» της Κρήτης, στις συνοδικές αποφάσεις της οποίας, ως γνωστόν, το έργο και η «θεολογική» παραγωγή του Π.Σ.Ε. καταφάσκεται και επαινείται, (αντί απορρίψεως), αναζωπυρώθηκε και πάλι το εν λόγω θέμα από γνωστούς κύκλους, στην προσπάθειά τους να φέρουν σε ακόμη μεγαλύτερη προσέγγιση την Ορθοδοξία με τον Προτεσταντισμό μέσα στα πλαίσια του οικουμενιστικού γίγνεσθαι. Πριν μερικά χρόνια, και συγκεκριμένα το 2020, πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη Διεθνές Συμπόσιο με τίτλο: «Διακόνισσες: Παρελθόν – Παρόν – Μέλλον». Σύμφωνα με σχετική ανοικτή επιστολή της διοργανωτικής επιτροπής προς τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες: «Το συμπόσιο εξέτασε από επιστημονική και εκκλησιαστική προοπτική τον θεσμό των διακονισσών της Εκκλησίας, τόσο κατά τους πρώτους όσο και κατά τους επόμενους αιώνες, καθώς και τις σύγχρονες αντιδράσεις και επιφυλάξεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών και άλλων χριστιανικών παραδόσεων». Ακολουθούν στην επιστολή οι λόγοι, οι οποίοι καθιστούν την αναβίωση του θεσμού των διακονισσών ως «επείγουσα ανάγκη».

Φαίνεται ότι οι εισηγήσεις και τα πορίσματα του Συμποσίου εκείνου της Θεσσαλονίκης άρχισαν να υλοποιούνται και να εφαρμόζονται στην πράξη μόλις το 2024 με πρωτοπόρο την Ι. Μητρόπολη Ζιμπάμπουε του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Όπως πληροφορηθήκαμε από το διαδίκτυο, ο Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε κ. Σεραφείμ προχώρησε πρόσφατα στη «χειροτονία» διακόνισσας, επικαλούμενος πρακτικές ανάγκες, προκειμένου να διευκολυνθεί, το ιεραποστολικό έργο της Μητροπόλεως: «Η ιεραποστολή στην Αφρική έχει ανάγκη τις διακόνισσες, κυρίως για το ποιμαντικό έργο και για τις βαπτίσεις των ενηλίκων γυναικών, καθώς και σε ιδιαίτερες περιπτώσεις…».[1] Ωστόσο όπως επισημαίνει ο Σεβ. Μητροπολίτης Αντινόης κ. Παντελεήμων, βαθύς γνώστης του ιεραποστολικού έργου της Αφρικής, σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο τον Β΄, (17.5.2024): «Στην Ιερά Μητρόπολη Ζιμπάμπουε δεν υπάρχει τόση μεγάλη προσέλευση των νεοφωτίστων, ώστε να απαιτεί την κατάσταση χειροτονίας Διακόνισσας. Εξ’ άλλου, όπως Υμείς ο ίδιος γνωρίζετε, και με όλο τον σεβασμό, ο Σεβασμιώτατος Αδελφός κ. Σεραφείμ, απουσιάζει τον περισσότερο καιρό από την έδρα του. Πού, λοιπόν η ανάγκη χειροτονίας Διακόνισσας;;;». Οι βαθύτεροι λόγοι, κατά την ταπεινή μας γνώμη, δεν μπορεί να είναι άλλοι από την προώθηση του οικουμενιστικού πνεύματος, το οποίο ως γνωστόν απαιτεί την προσέγγιση και τον συγκερασμό όλων των χριστιανικών ομολογιών και όλων των θρησκειών.

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων πρὸς Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας γιὰ χειροτονία γυναικὸς καὶ πολυγαμικὸ ἱερέα!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΝΤΙΝΟΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ΕΦΗΣΥΧΆΖΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΊΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

ΕΝΟΡΙΑ ΠΡΟΔΡΌΜΟΥ ΧΩΡΑΣ 852 00 ΚΑΛΥΜΝΟΣ-GREECE

Προς

Την Α.Θ.Μ. Τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β‘

Εις Αλεξάνδρειαν. P.O.BOX 2006

Μακαριώτατε,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!

Σας γράφω με πολύ σεβασμό και την εν Χριστώ αδελφική αγάπη για θέματα που θίγουν το κύρος του Πατριαρχείου ημών, του οποίου η Χάρις του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος Σας κατέστησε ως Προκαθήμενο του Αποστολικού Θρόνου του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου.

Το πρώτο ζήτημα είναι που άπτεται την βασική εκκλησιαστική Παράδοση, δηλ. της χειροτονία της Διακόνισσας κ. Αγγελικής (Angelic Molen). Βέβαια, ο θεσμός των Διακονισσών, αναμφισβήτητα, υπήρχε στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού και αποκλειστικός ρόλος τους ήταν να βοηθήσουν τον Επίσκοπο ή τον Πρεσβύτερο κατά την βάπτιση ενηλίκων γυναικών και την κατήχηση νεανίδων. Αλλά, λόγω της επικράτησης του Νηπιοβαπτισμού, εξασθένισε και στο τέλος έπαυσε να υφίσταται. Τότε, συνεχίστηκε ως θεσμός των Κατηχητριών, που συνέβαλε ουσιαστικά στην Ιερά Κατήχηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όμως, ουδέποτε στην εκκλησιαστική ιστορία επετράπη η συμμετοχή γυναικός στη θεία Λειτουργία και μάλιστα να μεταδίδει το Άχραντο Σώμα και Τίμιο Αίμα του Σωτήρος στους πιστούς, όπως φαίνεται στις δημοσιευθείσες φωτογραφίες στα ΜΜΕ!!! Την ευθύνη του σκανδαλισμού των πιστών φέρει ο Επίσκοπος που το επέτρεψε. Στην Ιερά Μητρόπολη Ζιμπάμπουε δεν υπάρχει τόση μεγάλη προσέλευση των νεοφωτίστων, ώστε να απαιτεί την κατάσταση χειροτονίας Διακόνισσας. Εξ άλλου, όπως Υμείς ο ίδιος γνωρίζετε, και με όλο τον σεβασμό, ο Σεβασμιώτατος Αδελφός κ. Σεραφείμ, απουσιάζει τον περισσότερο καιρό από την έδρα του. Πού, λοιπόν η ανάγκη χειροτονίας Διακόνισσας;;;

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης γιὰ «τὸ πρόβλημα τῆς ἱερωσύνης τῶν γυναικῶν».

 

https://youtu.be/zlqw-EWuITs?t=1 – simon agiagi

https://tasthyras.wordpress.com/2024/05/09/ο-π-θεόδωρος-ζήσης-για-το-πρόβλημα-της/

Κεφάλαια Ἱερατικῆς Διακονίας

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

4. Συνεπὴς εἰς τὰ ὅσα διδάσκει

Τὸ ἔργο τῶν κληρικῶν εἶναι ἀγγελικό, ἀλλὰ αὐτὸ προϋποθέτει ἐνάρετους λειτουργούς. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι «ἡ ψυχὴ τοῦ ἱερέα πρέπει νὰ εἶναι καθαρότερη καὶ ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς ἡλιακὲς ἀκτῖνες, γιὰ νὰ μὴ τὸν ἀφήσει ποτὲ ἔρημον τὸ Ἅγιον Πνεῦμα»6.

Ἐδῶ πρέπει νὰ προσγειωθοῦμε λίγο στὴ σκέψη μας. Τὸ ἰδανικὸ εἶναι αὐτό, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ἅγιός μας. Ὅμως ὅλοι οἱ κληρικοὶ ξεκινοῦν ἀπὸ πολὺ χαμηλὰ καὶ πρέπει νὰ διατηροῦν τὴν προσπάθεια νὰ γίνουν ἐνάρετοι. Στὴν ἀρχὴ ἔχουν ἱερὸ ζῆλο καὶ ἁγνὴ προαίρεση, στὴν πορεία ὅμως πολλοὶ λησμονοῦν τὸν πνευματικὸ ἀγώνα καὶ ἐργάζονται, ὅπως οἱ ἐπαγγελματίες, τηρώντας τὰ προσχήματα καὶ ἐκτελώντας τὰ ἱερατικά τους καθήκοντα χωρὶς νὰ συμμετέχει ἡ ψυχή τους, ἡ ὁποία δυστυχῶς εἶναι αἰχμάλωτη τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Καὶ αὐτὸ εἶναι μιὰ θλιβερὴ πραγματικότητα.

Ὁ ἱερέας πρέπει νὰ ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς ἐνορίτες του, νὰ ἔχει ψυχικὴ... ἐπαφή, νὰ οἰκοδομεῖ πνευματικὰ μὲ τὸ ἦθος του καὶ τὸ κήρυγμα καὶ νὰ τὸν διακρίνει ἡ συμφωνία ἔργων καὶ λόγων. Μόνο ἔτσι θὰ ἀποκτήσει τὴν ἐμπιστοσύνη τους καὶ θὰ ἀποδέχονται ὅλα ὅσα θὰ τοὺς διδάσκει.

*  * *

5. Ὄχι παράλογοι κρίσεις

Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν γνωρίζουν πολλὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς κληρικούς, ὅταν βλέπουν κάποιον ἀνάξιο ἱερέα γενικεύουν τὸ ἀρνητικὸ παράδειγμα καὶ συμπεραίνουν ὅτι ὅλοι οἱ κληρικοὶ εἶναι τὸ ἴδιο.

Ὅσιος Ἰάκωβος ἐν Εὐβοίᾳ: «Τώρα, πάτερ μου, εἶσαι σωστὸς ἱερεὺς τοῦ Κυρίου, τώρα ἔχεις ὁλόκληρη τὴν θεία Χάρη ποὺ ἄφησες μαλλιὰ καὶ γένεια»!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος», ἐκδόσεις «Ἑνωμένη Ῥωμηοσύνη», Θεσσαλονίκη, 2020.

Διήγηση: «Ἕνας ἔγγαμος ἱερεύς, ὅταν χειροτονήθηκε ἔκοβε τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένεια. Εἶχε ὅμως καὶ ἐνοχή. Πῆγε, λοιπόν, στὸν π. Ἰάκωβο καὶ τὸν ρώτησε:

-Πειράζει, Γέροντα, ποὺ κόβω τὰ γένεια καὶ τὰ μαλλιά;

-Δὲν πειράζει, τέκνον μου, τοῦ ἀπάντησε, ἀλλὰ μὲ πολλὴ πίκρα ὁ Γέροντας.

»Ὁ ἱερεὺς ἐξέλαβε “τὸ δὲν πειράζει” σὰν “χίλιες φορὲς πειράζει” καὶ τὸ καλλιέργησε μέσα του. Ἔτσι ἄφησε γένεια καὶ μαλλιά. Τὰ μαλλιά, μάλιστα, τὰ ἔδενε μὲ μαῦρο κορδονάκι, εἶχαν μακρύνει καὶ δένονταν καλά. Σ᾿ ἕνα χρόνο περίπου, ξαναπῆγε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Μονή. Βλέπει τὸν π. Ἰάκωβο ἔξω ἀπ᾿ τὴν πύλη τῆς Μονῆς, μόλις κατέβηκαν ἀπ᾿ τὸ αὐτοκίνητο· ἀκούει τὸν Γέροντα:

Ὅσιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς, ἀπό γράμμα του σέ μητέρα νέου κληρικοῦ».

«Είναι διά σας η μεγαλύτερη ευτυχία να έχητε ένα παιδί να αγιάζη τα Τίμια Δώρα, να έχη την τιμή να συγχωρή αμαρτήματα και να πρεσβεύη συνεχώς υπέρ της οικογενείας σας. Και βασιλεύς να γινόταν ουδέποτε θ' αποκτούσε την δόξαν ενός Ιερέως. Ο Ιερεύς είναι ανώτερος των Αγγέλων κατά την ώραν της Θείας Λειτουργίας.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής, από γράμμα του σε μητέρα νέου κληρικού».

(♰ 19 Σεπτεμβρίου εορτή Aνακομιδής Ιερών Λειψάνων)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/09/blog-post_788.html