Τέλος ἐποχῆς γιὰ τὶς θέσεις ἐργασίας ποὺ ξέραμε – Ἐργασιακὸ «ὁλοκαύτωμα» φέρνει ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη

Τέλος εποχής για τις θέσεις εργασίας που ξέραμε – Εργασιακό «ολοκαύτωμα» φέρνει η Τεχνητή Νοημοσύνη

Εκατομμύρια ανθρώπων κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι τα επόμενα χρόνια, όσο κυβερνήσεις και λαοί παραδίδουν αρμοδιότητες στην ΑΙ

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Ο περισσότερος κόσμος δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει ακόμη την εργασιακή «Αποκάλυψη» που πιθανότατα θα φέρει η εκτεταμένη ένταξη της Τεχνητής Νοημοσύνης στους επαγγελματικούς κλάδους.

Παραχωρώντας στην υπηρεσία της ψηφιακής διακυβέρνησης τον Προσωπικό Αριθμό και τις ηλεκτρονικές ταυτότητες που χρειάζεται απαραιτήτως η Τεχνητή Νοημοσύνη για να «οπλιστεί», ουσιαστικά ταΐζουμε το «τέρας» που θα λιανίσει τα επαγγέλματα και θα οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπων σε μαζικές απολύσεις.

Περί Ἐργασίας

 ❈ Σήμερα στό Εὐαγγέλιο, ὁ Χριστός ζητάει τήν βάρκα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καί ὁ Ἀπόστολος Τοῦ τή δίνει!... Μπές μέσα γιά νά κάνεις κήρυγμα!... Καί ἀπό ἐργαλεῖο γιά νά πιάνει ψάρια, γίνεται ἱεραποστολικό ἐργαλεῖο γιά νά πιάνει λογικά ψάρια, τούς ἀνθρώπους. Αὐτό κάνει ὁ Χριστός μας μέσα ἀπό τή βάρκα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου.

Ἄν λοιπόν δεῖς καί ἐσύ ἔτσι τήν ἐργασία σου, ὡς ἕνα ἱεραποστολικό ἐργαλεῖο γιά νά δοξαστεῖ ὁ Θεός, ξέρετε πῶς ἀλλάζουν τά πράγματα; Ὅλα ἀλλάζουν μετά. Τό ἐπάγγελμά σου νά εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, στά χέρια τοῦ Χριστοῦ, γιά νά δοξαστεῖ ὁ Χριστός, γιά νά διαδωθεῖ τό Εὐαγγέλιο.

Καί λέμε ἐμεῖς τώρα: «θά δουλέψω γιά τό μεροκάματο». Ὄχι! Κάθε στιγμή πρέπει νά δουλεύεις γιά τόν Χριστό. Ποιό μεροκάματο…; Ὁ Χριστός θά σοῦ δώσει καί τήν τροφή τήν γήινη, ὅπως τήν ἔδωσε στόν Ἀπόστολο Πέτρο μετά, καί γέμισαν τά δίχτυα ψάρια, μέχρι πού σκιζόντουσαν, λέει, τά δίχτυα!

«Ὁ μή ἐργαζόμενος, μηδέ ἐσθιέτω»

Λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ὁ μή ἐργαζόμενος, μηδέ ἐσθιέτω» (Β’ Θεσ. 3,10), Δέν θέλετε νά ἐργαστεῖτε; Δέν θά τρῶτε κιόλας.

Γιατί, προσέξτε, ἡ ἐργασία δέν εἶναι γιά νά ζήσουμε, ἀλλά γιά νά κάνουμε ἀγάπη, γιά νά δείξουμε ἀγάπη. Ὅταν κάθεσαι λοιπόν καί τεμπελιάζεις, παραβαίνεις τήν θεμελιώδη ἐντολή τοῦ Θεοῦ, τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης.

Νά μήν δουλεύουμε, ἀλλά νά ἐργαζόμαστε. Γιατί δουλεύω θά πεῖ εἶμαι δοῦλος

❈ Νά μήν δουλεύουμε, ἀλλά νά ἐργαζόμαστε. Γιατί δουλεύω θά πεῖ εἶμαι δοῦλος. Εἶμαι δοῦλος σ’ αὐτήν τήν ἀντίληψη, ὅτι πρέπει νά δουλέψω γιά νά ἔχω λεφτά καί γιά νά ζήσω. Αὐτό εἶναι ὑποδούλωση, εἶναι δουλεία. Δουλεία στή δουλειά.

Νά ἐργάζομαι σημαίνει νά δείχνω ἀγάπη. Νά κάνω αὐτό πού πρέπει γιά νά ἀρέσω στόν Θεό.

Πόσες ὧρες πρέπει νὰ ἐργάζεται ὁ χριστιανός- ὁ ἐλεύθερος χρόνος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἠθικὴ καὶ τιμιότητα στὸ ἐπάγγελμα ποὺ ἀκολουθοῦμε , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

«Εἴτε οὖν ἐσθίετε εἴτε πίνετε εἴτε τι ποιεῖτε, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιεῖτε» Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

ΑΝΑΓΝΩΣΙΣ ΤΕΤΑΡΤΗ: Τό ἐμπόδιο πού προξενεῖ στήν σωτηρία ἡ ἀργία καί οἱ πολλές ἐργασίες (Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δύο ειδών ζώα φαίνονταν στον παλαιό Νόμο παρόμοια ακάθαρτα· εκείνα που δεν είχαν πόδια και εκείνα που είχαν πολλά πόδια. Θέλησε, λοιπόν, ο Κύριος να μας διδάξει έτσι, ότι δύο ειδών άνθρωποι δεν είναι δυνατό να του αρέσουν, εκείνοι που κατασαπίζουν σε μία άξια κατηγορίας αργία και αντίθετα, εκείνοι, που, θέλοντας να κάνουν πολλά, μπλέκονται σε αμέτρητες υποθέσεις και εργασίες, όμως και το ένα και το άλλο αποτελεί μεγάλο εμπόδιο για την σωτηρία [1]. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να πούμε κάτι και για το ένα και για το άλλο, αποδεικνύοντας την ζημία, που προξενούν στην ψυχή και δείχνοντας τον τρόπο, που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, για να τα θεραπεύσουμε.

ΜΕΡΟΣ Α ́

Το μεγαλύτερο έργο πολλών χριστιανών δεν είναι άλλο παρά το να περνούν όλη τους την ημέρα αργοί· να βαδίζουν στις πλατείες της πόλεως· να μιλούν για μηνύματα καινούργια και ανώφελα· να κοροϊδεύουν τους διαβάτες· να πηγαίνουν στην Εκκλησία, όταν δεν γνωρίζουν τι άλλο να κάνουν (και αυτό δεν το κάνουν από ευλάβεια, αλλά για να συναναστρέφονται εκεί και άλλους)· να βαδίζουν εδώ κι εκεί για περίπατο, όντας περισσότερο οφειλέτες σ’ εκείνον που θα τους βρη τον τρόπο να ξοδεύουν ανώφελα όλη τους την ημέρα και λογαριάζοντας πώς την περασαν πιο ευτυχισμένα, όταν την περάσουν χωρίς καμμία φροντίδα και μέριμνα. Αντίθετα θα δης άλλους να ασχολούνται με τόσες υποθέσεις και εργασίες, που ταλαιπωρώντας το σώμα πιέζουν το πνεύμα τους και μερικές φορές λιγοστεύουν την ζωή τους, χωρίς να δίνουν στην ψυχή την παραμικρή άνεσι. Τώρα, μολονότι και αυτές οι δύο κακές κατηγορίες είναι τόσο κοινές στους χριστιανούς, παρόλα αυτά, ποιος είναι εκείνος που σκέπτεται την ζημία που του προξενούν στην σωτηρία του;

ΜΕΡΟΣ Β’

Η ζημία που προξενεί στην ψυχή η αργία και οι πολλές εργασίες

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για την αργία, το Πνεύμα το άγιο με λίγα λόγια μας τα φανερώνει όλα· «Η αργία δίδαξε πολλήν κακία» (Σοφ. Σειρ. 33,28). Η αργή ζωή δίδαξε τους ανθρώπους κάθε είδους κακία, γιατί εκείνος ο λόγος που λέει “πολλήν” σημαίνει το ίδιο με το να έλεγε το “κάθε” [2]. Σκέψου, λοιπόν, ότι ο διάβολος άνοιξε στον κόσμο αυτόν ένα σχολείο πονηριών και βλέποντας ότι μόνος του δεν μπορεί να δίνη τόσα μαθήματα κακοεργίας, στον ίδιο καιρό μάλιστα, έβαλε ως υποδιδάσκαλο την αργία, για να παραδίνη αυτή τα μαθήματα εκείνα που ο ίδιος δεν προλαβαίνει να διδάσκη και έτσι αυτή να συμπληρώνη την δική του έλλειψι.

Μποροῦμε νά προσευχόμαστε τήν ὥρα τῆς δουλειάς; (Γέροντας Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι)

«Δεν ξέρετε πως είστε ναός του Θεού και πως το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας;» μας ρωτάει ο απόστολος Παύλος (Α’ Κορ. 3:16). Αφού, λοιπόν, όλοι οι χριστιανοί είμαστε ζωντανοί ναοί του Θεού, δεν πρέπει να γίνουμε οίκοι αδιάλειπτης προσευχής και δοξολογίας Εκείνου;

Υπάρχει, όμως, κι άλλος ένας λόγος, για τον οποίο οφείλουμε να προσευχόμαστε αδιάλειπτα: Ο σατανάς με τα όργανά του και τους υπηρέτες του μας πολεμάει συνέχεια. Όμοια μας πολεμάει και η σάρκα, που εναντιώνεται στο πνεύμα. Μ’ αυτούς τους ισχυρούς εχθρούς δεν μπορούμε να τα βάλουμε μόνοι μας. Γι’ αυτό πρέπει να οπλιστούμε με την προσευχή.

Παντού και πάντοτε μπορούμε να προσευχόμαστε με το νου και το πνεύμα. Και στο δρόμο και στη δουλειά και στο τραπέζι και στο κρεβάτι και στην πολυκοσμία και στη μόνωση μπορεί να θυμάται κανείς τον Θεό, να Τον ευχαριστεί, να Τον δοξάζει και να ζητάει τη βοήθεια Του. Κι Εκείνος, ως φιλάνθρωπος και πολυέλεος, είναι πάντα έτοιμος να μας ακούσει και να μας συντρέξει.

***

Μπορούμε να προσευχόμαστε την ώρα της δουλειάς

Και μπορούμε και πρέπει να προσευχόμαστε. Τι κάνουμε συνήθως την ώρα της δουλειάς; Λέμε μάταια λόγια, κουτσομπολεύουμε και κατακρίνουμε τους συνανθρώπους μας, τραγουδάμε, καμιά φορά και τσακωνόμαστε με τους συνεργάτες ή συναδέλφους μας. Στους εργασιακούς χώρους γίνεται συχνά τόση φασαρία, που θαρρείς ότι μιλάει ολόκληρη η οικουμένη.

Όλη αυτή η φασαρία, κι αν ακόμα δεν εμποδίζει την εργασία, αναμφίβολα δεν ωφελεί την ψυχή. Ποιος δεν θα παραδεχθεί πως, αντί να λέμε κούφια ή και εφάμαρτα λόγια, είναι καλύτερα να προσευχόμαστε;

Μαζί μέ τήν ἐργασία χρειάζεται καί ἡ προσευχή γιά νά προοδεύει ἀληθινά καί ἡ ἐργασία καί ὁ ἄνθρωπος

Κάποτε ένας γέρο βαρκάρης πήγαινε βόλτα με την βάρκα του έναν νεαρό. Στο ένα κουπί είχε γραμμένη τη λέξη προσευχή και στο άλλο τη λέξη εργασία.

Ο νέος το πρόσεξε αυτό και χαμογέλασε ειρωνικά.

Παππού, του λέγει, πηγαίνεις πολύ αργά. Όποιος εργάζεται δεν έχει ανάγκη να προσεύχεται.

Ο Γέρων δεν του απάντησε.

Ὁ διάβολος βρίσκει γρήγορα δουλειά σέ ὀκνηρά χέρια, ἀλλά ἕνας ἄγγελος βρίσκει γρήγορα ἐργασία στούς φιλόπονους καί ἐπιμελεῖς. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

Ό διάβολος βρίσκει γρήγορα δουλειά σε οκνηρά χέρια, αλλά ένας άγγελος βρίσκει γρήγορα εργασία στους φιλόπονους και επιμελείς.

Στον κόσμο αυτό της συνεχούς κινήσεως και της συνεχούς μεταβολής, ο άνθρωπος επιβάλλεται να είναι απασχολημένος, είτε το θέλει είτε όχι, παράγοντας έργο, είτε καλό είτε άσχημο. Ό άνθρωπος πού μένει αργός, σε ακηδία, στην πραγματικότητα δεν είναι τεμπέλης. Είναι ένας φιλόπονος εργάτης τού διαβόλου! Ένα αργό σώμα και μια αργή ψυχή είναι το πιο κατάλληλο χωράφι γιά να σπείρει και να καλλιεργήσει ο διάβολος.

Ό άγιος Αντώνιος ο Μέγας λέει ότι η σάρκα χρειάζεται να δουλαγωγείται και να αφοσιώνεται σε επίμοχθο έργο. Ο άγιος Έφραίμ ο Σύρος συμβουλεύει: «Δίδαξε τον εαυτό σου να εργάζεται, ώστε να μη χρειαστεί να διδαχθεί την επαιτεία».

Όλοι ανεξαιρέτως οι άγιοι Πατέρες τονίζουν την αναγκαιότητα της εργασίας γιά τη σωτηρία της ψυχής τού ανθρώπου.

107. Ὁ σκοπός τῆς ἐργασίας καί ὁ τρόπος τῆς συνεργασίας (Εὐεργετινός τόμ. Β΄- ὑπόθ. Δ΄-Ε΄), 22-12-2018, Αρχιμ. Σάββα Αγιορείτου

107. Ὁ σκοπός τῆς ἐργασίας καί ὁ τρόπος τῆς συνεργασίας (Εὐεργετινός τόμ. Β΄- ὑπόθ. Δ΄-Ε΄), 22-12-2018, Αρχιμ. Σάββα Αγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

31. Ἐργασία στά Καλλίσια, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 10-12-2018, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

31. Ἐργασία στά Καλλίσια, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 10-12-2018, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, 10-12-2018, ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης - Ἡ δουλειά εἶναι εὐλογία, εἶναι δῶρο Θεοῦ

 Έργο του Ανδρέα Πιπερίδη.

- Γέροντα, παλιά έλεγαν: «Καλύτερα να λειώνεις σόλες παρά κουβέρτες».Τι εννοούσαν; 

-Ήθελαν να πουν: «Καλύτερα να λειώνεις σόλες δουλεύοντας παρά να μένεις στο κρεββάτι τεμπελιάζοντας». Η δουλειά είναι ευλογία, είναι δώρο Θεού. 

Δίνει ζωντάνια στο σώμα, φρεσκάδα στον νου. Εάν δεν έδινα ο Θεός την δουλειά,θα μούχλιαζε ο άνθρωπος. Όσοι είναι εργατικοί, ακόμη και στα γεράματά τους δεν σταματούν να δουλεύουν.

Ἐργασία καί προσευχή. Ἡ πρώτη διώχνει τήν πλήξη καί ἡ δεύτερη τή θλίψη.

Στό κακοτράχαλο μονοπάτι τῶν θλίψεων θυμόμαστε τόν Θεό καί ζητᾶμε ταπεινά τή βοήθειά Του.

«Η ΤΕΘΛΙΜΜΕΝΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ»

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ  Ἐγκλείστου

ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

[ἀποσπάσματα ἐπιστολῶν]

      Ἀπό τά πρῶτα βήματα τῆς χριστιανικῆς του ζωῆς ὁ ἄνθρωπος συναντάει πολλές δυσκολίες. Καί ὅσο προχωράει, τόσο μεγαλώνουν οἱ δυσκολίες. Τό εἶπε, ἄλλωστε, ὁ Κύριος: «Στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν» (Ματθ. 7, 14). 

Ὅποιος, λοιπόν, ἀποφασίζει νά τραβήξει αὐτόν τό δρόμο καί νά περάσει αὐτή τήν πύλη, πρέπει νά ὁπλιστεῖ μέ μεγάλη ἀνδρεία, γιά ν ἀντιμετωπίσει νικηφόρα κάθε λογῆς ἐπιθέσεις, ἀντιδράσεις, ἐμπόδια καί πειρασμούς .

Γι’ αὐτό κι ἐσεῖς τώρα προχωρῆστε μπροστά μέ θάρρος, μέ γενναιότητα καί σταθερότητα. Τρέξτε σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο, πού ἔλεγε: «Οὕτω τρέχω, ὡς οὐκ ἀδήλως» (Α΄ Κορ. 9, 26). Δηλαδή: Νά, ἔτσι τρέχω, μέ τά μάτια στηλωμένα στό τέρμα. Σέ ποιό τέρμα; Σ’ ἐκεῖνο πού ποθεῖτε νά φτάσετε κι ἐσεῖς – στή θέα τοῦ Θεοῦ, στή μέθεξή Του, στή βασιλεία Του.

Ὅποιος παλεύει γενναῖα μέ τά πάθη του καί τηρεῖ πιστά τίς θεῖες ἐντολές, αὐτός, ἀνάλογα μέ τήν πνευματική του πρόοδο, καθαρίζει τήν καρδιά του. Καί ὅσο καθαρίζεται, τόσο πλησιάζει τόν Κύριο, πού ὑποσχέθηκε καί ἐπιθυμεῖ νά κατοικήσει μέσα του, νά ἑνωθεῖ μαζί του: «Πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν πάρ αὐτῷ ποιήσομεν» (Ἰω. 14, 23).

Ὁ διάβολος βρίσκει γρήγορα δουλειά σέ ὀκνηρά χέρια, ἀλλά ἕνας ἄγγελος βρίσκει γρήγορα ἐργασία στούς φιλόπονους καί ἐπιμελεῖς. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ.

Ο διάβολος βρίσκει γρήγορα δουλειά σε οκνηρά χέρια, αλλά ένας άγγελος βρίσκει γρήγορα εργασία στους φιλόπονους και επιμελείς.

Στον κόσμο αυτό της συνεχούς κινήσεως και της συνεχούς μεταβολής, ο άνθρωπος επιβάλλεται να είναι απασχολημένος, είτε το θέλει είτε όχι, παράγοντας έργο, είτε καλό είτε άσχημο. Ο άνθρωπος πού μένει αργός, σε ακηδία, στην πραγματικότητα δεν είναι τεμπέλης. Είναι ένας φιλόπονος εργάτης του διαβόλου! Ένα αργό σώμα και μια αργή ψυχή είναι το πιο κατάλληλο χωράφι γιά να σπείρει και να καλλιεργήσει ο διάβολος.

Ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας λέει ότι η σάρκα χρειάζεται να δουλαγωγείται και να αφοσιώνεται σε επίμοχθο έργο. Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος συμβουλεύει:

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Περί πνευματικῆς ἐργασίας

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Δύσκολα μπορούμε να βρούμε καλύτερο παράδειγμα, για την ανάγκη να μην είμαστε νωθροί και αναβλητικοί στην προσευχή και την πνευματική εργασία, απ’ αυτό πού δίνει ο άγιος Εφραιμ ο Σύρος: «Κάποτε ένας αδελφός είχε, υπό την επήρεια τού διαβόλου, τον εξής λογισμό: Δώσε σήμερα ανάπαυση στον εαυτό σου και αύριο σήκω νωρίς για την ακολουθία στην Εκκλησία. Εκείνος όμως απάντησε στον λογισμό: «Ποιος ξέρει, ίσως ούτε αύριο να μη σηκωθώ, γι’ αυτό πρέπει σήμερα!».

Ὁ ἅγιος τῶν ἀνέργων, Γέροντας Ἰάκωβος τῆς Βίτσας

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

 

Ο Άγιος της Βίτσας Ζαγορίου, μακαριστός Γέροντας Ιάκωβος Βαλαδήμος (+ 15 Φεβρουαρίου 1960), υπήρξε πρότυπο εργατικότητος, γι’ αυτό και ο Θεός τον αξίωσε να βοηθά τους ανέργους σε εξεύρεση εργασίας.

Όταν εγκαταστάθηκε στο Μονοδένδρι, στο ερειπωμένο τότε, όπως, δυστυχώς, και σήμερα, Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, επιδόθηκε με ζήλο τόσο στην ανακαίνισή του όσο και στην ανακαίνιση ψυχών της γύρω περιοχής μέσα από την εξομολόγηση και την καθαρή μυστηριακή ζωή. Ερείπιο βρήκε το Μοναστήρι από τις φθορές και τις λεηλασίες, ερείπια και τις ακατήχητες ψυχές των ανθρώπων της γύρω περιοχής, που τις αγαπούσε σαν κάτι ατίμητο, αφού και αυτές, όπως όλων μας, ήσαν ψυχές «υπέρ ων Χριστός απέθανε» (Ρωμ. ιδ΄ 15). Με την φιλεργατικότητα του ο Γέροντας ανακαίνισε τα κτίρια και με την αγάπη του προσείλκυε τις ψυχές σαν μαγνήτης, για να τις πλύνει και να τις θεραπεύσει σταδιακά από τα γήινα πάθη τους.

Η εργασία αποτελεί ευλογία Θεού, χαροποιεί τον άνθρωπο και τον κάνει συνδημιουργό του Θεού, αρκεί κάθε εργαζόμενος, όπως η όρνιθα, που όταν πίνει νερό στρέφει το βλέμμα της δοξολογικά προς τον ουρανό, να επιζητεί καθημερινώς την θεία βοήθεια γνωρίζοντας ότι χωρίς εκείνη τίποτα δεν μπορεί να επιτύχει. Αυτός που δεν εργάζεται σκέπτεται πονηρά, περιπατεί άτακτα περιεργαζόμενος τους εργαζομένους, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος (Θεσ. γ΄ 12), και γίνεται βάρος στον κοινωνικό του περίγυρο. Ο άνεργος όμως διαφέρει από τον άεργο, γιατί, ενώ αυτός επιθυμεί να εργάζεται, οι συνθήκες της κάθε εποχής δεν του επιτρέπουν να βρεί εργασία.

Για το πολυσχιδές έργο του Γέροντος Ιακώβου στα Ζαγοροχώρια ο τότε επιχώριος Μητροπολίτης του έδωσε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Αυτός, όμως, ήταν τόσο ταπεινός, που ποτέ του δεν φόρεσε το επανωκαλύμαυχο και τον σταυρό, τα διακριτικά του βαθμού του. Τον Σταυρό του Χριστού δεν τον θεωρούσε κόσμημα επιδείξεως. Τον φορούσε μέσα του διακριτικά και τον σήκωνε στού ώμους του αγόγγυστα. Ήταν ένας σταυροφόρος Κυρηναίος ψυχών. Γνώριζε ότι κανείς δεν θα μπορέσει να πλησιάσει τον Κύριο χωρίς να σηκώσει με χαρά τον σταυρό του.

Κυριακή ΙΑ΄Λουκᾶ, Ὁ ἐξαναγκασμός τῆς καθημερινότητος

Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

16-12-2001

Κάποτε ο Κύριος,αγαπητοί μου, εκλήθη σε ένα δείπνο από κάποιον Φαρισαίον. Κατά την διάρκεια του δείπνου, ο Κύριος είπε εις τον οικοδεσπότην να μην καλεί φίλους και συγγενείς στο τραπέζι, αλλά αναγκεμένους ανθρώπους, που δεν έχουν τη δυνατότητα να του ανταποδώσουν την ευεργεσία. Μάλιστα πρόσθεσε ο Κύριος λέγοντας: «ἀνταποδοθήσεται γάρ σοι ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων». Δηλαδή θα έχεις την αμοιβή σου κατά την ανάσταση των νεκρών. Τώρα μην περιμένεις αμοιβή,γιατί το κάλεσμα συγγενών και φίλων, δε θα είναι τίποτε άλλο παρά γεμάτο επαίνους: «Ήταν ωραίο το φαγητό», «Σε ευχαριστούμε που μας κάλεσες» και άλλα πολλά τέτοια…

Κάποιος ανακείμενος ενθουσιάστηκε με αυτά που άκουσε από τον Κύριον και είπε: «Μακάριος ὅστις φάγεται ἄρτον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ», δηλαδή είναι ευτυχισμένος εκείνος που θα παρακαθίσει στο τραπέζι της βασιλείας του Θεού. Και τότε ο Κύριος, σαν απάντησιν προς εκείνον που είπε το «μακάριος ὅστις φάγεται ἄρτον» και ενώπιον πάντων, εις επήκοον πάντων, είπε την παραβολή του μεγάλου δείπνου, αυτή που ακούσαμε, αγαπητοί στη σημερινή μας ευαγγελική περικοπή.

Ὅταν ἡ ἐπίδραση τοῦ ἐργασιακοῦ περιβάλλοντος στήν ὑγεία εἶναι κακή. Πρόγνωση ἐγκεφαλικοῦ

 

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 
Ὅταν ἡ ἐπίδραση τοῦ ἐργασιακοῦ περιβάλλοντος στὴν ὑγεία εἶναι κακή. Πρόγνωση ἐγκεφαλικοῦ. Τὰ χρόνια κυλοῦσαν. Σὲ μιὰ ἐπίσκεψή μου στὸν Γέροντα κι᾿ ἐνῶ συζητούσαμε διάφορα θέματα, ξαφνικὰ τὸν βλέπω νὰ σκύβει, νὰ ἀγκαλιάζει τὸ κεφάλι μου καὶ νὰ μοῦ τὸ σταυρώνει ἐπανειλημμένα, ψιθυρίζοντας: 

«Εἶναι ἀριστερά, ἀριστερὰ τὸ βλέπω». Ὁ Γέροντας μοῦ εἶχε κάνει, μὲ τὴν μυστικὴ προσευχή του, «πνευματικὸ ἐγκεφαλογράφημα». Δὲν μοῦ ἔδωσε ἐξηγήσεις, μοῦ ἔδωσε ὅμως συμβουλές, τί πρέπει νὰ προσέχω γιὰ τὴν περιφρούρηση τῆς ὑγείας μου.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι δὲν πῆρα «τοῖς μετρητοῖς» τὶς προειδοποιήσεις τοῦ Γέροντα. 

Τὸ μεγάλο λάθος μου ἦταν ὅτι παρέμενα, μὲ αὐτάρεσκη ἀμέλεια, στὴν πνευματική μου ὑπανάπτυξη κι᾿ ἀπὸ κεῖ δὲν μποροῦσα νὰ ἀντιληφθῶ τὸ ὕψος τῆς πνευματικότητος τοῦ Γέροντα στὴν πραγματική του διάσταση. Ἔτσι, ἢ τὸν ἔχανα στὰ σύννεφα τοῦ ἀκατάληπτου ἢ τὸν κατέβαζα στὰ μέτρα τῆς δικῆς μου νηπιότητος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἀξιοποιῶ τὶς ἀνεκτίμητες εὐκαιρίες, ποὺ μοῦ πρόσφερε.