«Τόν νοῦν εἰς οὐρανόν μεταθέντες». Γ΄ Χαιρετισμοί. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Τόν νοῦν εἰς οὐρανόν μεταθέντες». Γ΄ Χαιρετισμοί. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 17-3-2017 (Κήρυγμα)
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Σέ ποιούς πειρασμούς πρέπει νά χαιρόμαστε. Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

---

"Μεγάλη χαρά να το θεωρείτε αδελφοί μου, 

όταν περιπέσετε  σε διάφορους πειρασμούς 

για τον Θεό.

"…Είναι χαράς και επαίνου  άξιοι οι πειρασμοί και οι θλίψεις, που δοκιμάζουν οι χριστιανοί για τον Θεό και προέρχονται από τον Θεό. Επειδή αυτοί γίνονται δεσμός άλυτος και αυξάνουν την αγάπη προς τον Θεό και την κατάνυξη.

Γι΄αυτό είπε και ο σοφός Σειράχ «τέκνο εάν προσέρχεσαι για να δουλεύεις στον Κύριο και Θεό σου να ετοιμάσεις την ψυχή σου για πειρασμό». Και ο Κύριος είπε στον κόσμο θα έχετε θλίψη αλλά να έχετε θάρρος εγώ νίκησα τον κόσμο». Διότι χωρίς θλίψεις και γυμνάσια δεν μπορεί κανείς να λάβει στεφάνους ούτε θεϊκούς ούτε κοσμικούς.

Βέβαια μπορεί να αναρωτιόταν κανείς «εάν τέτοια καλά φέρνουν οι πειρασμοί γιατί ο Χριστός μας προστάζει να λέμε στην ευχή του |"Πάτερ ημών" « και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν;». Δηλαδή Κύριε μη μας βάλεις σε πειρασμό; 

Και απαντά σ΄ αυτό ο θεοφόρος Μαξιμος ότι δύο ειδών είναι οι πειρασμοί.

Ἡ πνευματική θυγατέρα τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου, κ. Σοφία Ὀρφανίδου, για πρώτη φορά καταθέτει πολύτιμες προσωπικές μαρτυρίες ἀπό τή ζωή της κοντά στόν Ἅγιο Γέροντα

***ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ***

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ-ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ-ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ

 

ζ΄"Θυμάμαι!"

Μαρτυρία της κυρίας Σοφίας Ορφανίδου-

Εκδόσεις Επτάλοφος

"Κάθε φορά που με αποκαλούν "πνευματικό παιδί του Γέροντος Πορφυρίου" μου έρχεται στην μνήμη ο λόγος σεβαστού Γέροντος, ο οποίος είπε κάποτε "αυτό το οποίο καθιστά κάποιον πνευματικό παιδί κάποιου Γέροντος είναι το κατά πόσον τον αισθάνθηκε και όχι πόσες φορές τον συνάντησε στην ζωή του". Έχω συναντήσει ανθρώπους, οι οποίοι δεν τον εγνώρισαν και όμως τόσο πολύ τον αισθάνθηκαν, τον αγάπησαν, ακολούθησαν το παράδειγμά του. Κάποια σεβαστή Γερόντισσα μου είπε πως, όταν διάβασε για πρώτη φορά τον βίο του Αγίου Πορφυρίου, ένοιωσε ότι ο Άγιος μπήκε ολόκληρος στην καρδιά της και στο κάθε κύτταρο του είναι της. "Ο Άγιος Πορφύριος είναι δώρο του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ και η μεγαλύτερη ευεργεσία του Θεού και στην δική μου ζωή. Ήταν αρχές της δεκαετίας του ΄70 όταν διάβασα το βιβλίο "Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ της Ειρήνης Γκοραϊνωφ. Τόσο άγγιξε την ψυχή μου ο Άγιος Σεραφείμ που του ζήτησα να φέρει στον δρόμο μου έναν σύγχρονο Άγιο.

Ὁ δαίμονας ἔριξε ‘’δίχτυ’’ καί πιάστηκε σ’ αὐτό

Ιταλό-Γερμανική κατοχή, 1943. Στο Χατζηκυριάκειο, στην παραλία, στον Σταυρό, κάποιος πατέρας, κάθε βράδυ ‘’λαδώνει’’ τον Ιταλό σκοπό και έχει μια ψαροταβερνούλα και πιάνει κάθε βράδυ, πλην μεγάλης φουρτούνας, 10-15 κιλά ψάρια. ‘’Λαδώνει’’ τον Ιταλό σκοπό με 5-6 ψαράκια και με τα πόδια πρωί-πρωί πάει τα υπόλοιπα ψάρια στην φτωχογειτονιά του και τα μοιράζει σε πεινασμένους συγγενείς και φίλους και κυρίως στα παιδιά.

Ένα βράδυ, γυαλί η θάλασσα, φεγγαράδα, την ώρα που πάει να μπει στο βαρκάκι του βλέπει εκεί στην παραλία κάποιο ξάδελφό του, τον Τάκη. Ο Τάκης του προτείνει να ψαρέψουνε μαζί.

Εὐλόγησον... Νά ΄ναι εὐλογημένο!

Ο πιο συνηθισμένος χαιρετισμός, καθώς κάποιος επισκέπτεται ένα μοναστήρι της πατρίδος μας, είναι το «ευλόγησον», «ευλογείτε», «Ευλογείτε γερόντισσα την ευχή σας», «Να ΄ναι ευλογημένο Γέροντα», «Ευλόγησον, αδελφή, συγχώρεσέ με», «Είναι ευλογημένο αυτό, πάτερ;»

Τί σημαίνουν, όμως, όλα αυτά; είναι εκφράσεις τυπικές και στερεότυπες κουβέντες των καλογήρων και μόνο; Ποιά είναι η σημασία τους για τον απλό προσκυνητή, που δεν ζει στα βουνά και στις ερημιές, αλλά μέσα στη πόλη, στο χωριό, στο θόρυβο, στις μέριμνες, στο σχολείο, στην εργασία, στην οικογένεια, και θέλει να ωφεληθεί, να πάρει χάρη από το προσκύνημά του, να του μεταδώσουν οι μοναχοί ίσως κάτι απ΄αυτά που βιώνουν; 

Τα μοναστήρια στον Ορθόδοξο Μοναχισμό δεν είναι ένας χώρος απλής συγκατοίκησης, αλλά, κατά το πρότυπο των αποστολικών κοινοτήτων, ένας τόπος ευχαριστίας, αθλήσεως, αγιασμού, μετανοίας, «όπου η καρδία και η ψυχή είναι μία και άπαντα κοινά. Όπου άνθρωποι απλοί, αλλά κεκλημένοι απο τον Θεό για την αγγελική ζωή του μοναχικού πολιτεύματος, προσπαθούν να κατακτήσουν την αγιότητα, να νεκρώσουν τον παλαιό άνθρωπο και τα πάθη του, για να οδηγηθούν στην εν Χριστώ ανακαίνιση, την ανάσταση, τη θέωση. 

«Καλά τότε, γνώριζε ὅτι, σ’ αὐτό ἐδῶ τό μέρος θά λάμψη σύντομα ἡ Δόξα τοῦ Θεοῦ κι ἕνα μεγάλο Μοναστήρι θά χτιστῆ. Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

 Ο μακάριος προείπε και το ακόλουθο πού αφορούσε την ίδρυση του Μοναστηριού της Αγίας Τριάδας Ιονόφσκυ.

Στο αγρόκτημα Σάμπουργκ του ρρημητηρίου Κιταγιέφσκαγια, ζούσε η δόκιμη μοναχή Πελαγία. Έτρεφε μιά αληθινή ευλάβεια πρός το πρόσωπο του Στάρετς και με αγάπη εκπλήρωνε κάθε διακονία πού θα της ανέθετε ο μακάριος. ’Αν της έλεγε να πλύνη μιά πουκαμίσα, θά τήν έπλενε. ’Αν της έλεγε νά βάλη τά χαλινάρια στόν ταύρο, θά τά έβαζε. Αν τήν έστελνε στό Δνείπερο νά πλύνη ένα ζευγάρι μπότες, θά πήγαινε. Εξ αιτίας αυτής της ακρίβειας στήν διακονία καί της απλότητας στην υπακοή, ο Στάρετς τήν αγαπούσε πολύ καί συχνά τήν προστάτευε από διάφορους πειρασμούς καί μπλεξίματα.

Κάποτε, ένας Ιερομόναχος Μεγαλόσχημος από τό Αγιον Όρος, ήρθε στήν Λαύρα καί πρότεινε νά κείρη κρυφά την Πελαγία κι άλλες τρεις δόκιμες από τό αγρόκτημα. Εκείνες όμως, δίσταζαν νά δεχθούν τήν δελεαστική προσφορά χωρίς τήν ευλογία του Στάρετς Θεόφιλου. Πήγαν λοιπόν σ’ εκείνον νά τον συμβουλευτούν.

Ο μακάριος δεν έβγαλε λέξη, μόνον έφερε ένα καρβέλι χωρίς τήν εσωτερική ψίχα καί τότε είπε:

«Κύριε! Χάρισε τή σοφία Σου σ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὥστε νά τά ᾿χουν ὅλα αὐτά συνέχεια στό νοῦ τους! »

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Πρέπει ὅλοι μας νά ᾿μαστε πεπεισμένοι πώς κάθε ἄνθρωπος, ἐκτός ἀπό τή ζωική του φύση, ἔχει καί τή πνευματική. Πώς, ὅπως ἡ ζωική φύση ἔχει τίς ἀνάγκες της, ἔτσι κι ἡ πνευματική ἔχει τίς δικές της.

Οἱ ἀνάγκες τῆς ζωικῆς φύσης εἶναι τό φαγητό, τό πιοτό, ὁ ὕπνος, ἡ ἀναπνοή, τό φῶς, τό ντύσιμο, ἡ ζέστη.

Οἱ ἀνάγκες τῆς πνευματικῆς φύσης εἶναι ἡ περισυλλογή, ἡ συμπάθεια, ἡ ὁμιλία, ἡ ἐπικοινωνία μέ τό Θεό μέσω τῆς προσευχῆς, ἡ θεία λειτουργία, τά μυστήρια, ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ συναναστροφή μας μέ τόν πλησίον κι ἡ συνομιλία μας μαζί του, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ ἀμοιβαία διδασκαλία.

Ἕνα ἐκπληκτικό κείμενο γιά τήν ἀσκητικότητα τοῦ ἁγίου βασιλιά Ὄλαφ τῆς Νορβηγίας

Κάποτε συζητούσε ο άγιος επίσκοπος Sigfrid (φωτιστής της Σουηδίας) με τον βασιλιά Canut. Ο βασιλιάς Canut ήταν παλιά στενός φίλος του Olaf, όμως έπειτα άρχισε να τον ζηλεύει και τώρα τον κατηγορούσε για την πολυτελή ζωή του.

Έλεγε ο Canut: «Εγώ φοράω ένα λινό και όχι ένα μεταξωτό πουκάμισο, ένα πορφυρό ένδυμα και όχι ένα βελούδινο ή μωβ. Πίνω μόνο μπίρα και όχι υδρόμελι. Όμως ο Olaf φοράει ένα πουκάμισο από μετάξι και ένα βελούδινο ένδυμα. Έχει τα ποιο εκλεκτά φαγητά ετοιμασμένα για αυτόν και ένα αγγείο με κρασί βρίσκεται στο τραπέζι του».

Ο επίσκοπος Sigfrid απάντησε:

Ἡ σωτηρία μας εἶναι ἔργο τῆς ἁγίας Τριάδος»

Ἐν γάρ μιᾷ φιλανθρωπίᾳ τό γένος ἔσωσεν ἡ Τριάς, ἀλλ᾿ ὅμως τῶν ὑποστάσεων ἑκάστη τῶν μακαρίων ἰδίαν τινά λέγεται συντέλειαν εἰσενέγκται.

Ὁ μέν γάρ Πατήρ διήλλακται,

ὁ δέ Υἱός διήλλαξε,

τό δέ Πνεῦμα τό Ἅγιον φίλοις ἤδη καταστᾶσι δῶρον ἐγένετο.

Καί ὁ μέν ἔλυσεν, ὁ δέ τό λύτρον ἦ ᾧ λελύμεθα, τό δέ Πνεῦμα ἐλευθερία.

(Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα. Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή)

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἡ μετάνοια, ἡ ἐξομολόγηση καί τά σύγχρονα προβλήματα, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Ἡ μετάνοια, ἡ ἐξομολόγηση καί τά σύγχρονα προβλήματα

(προσφυγικό, κάρτα τοῦ πολίτη κ.λ.π.).

Ὁμιλία στίς 12-03-2016

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 3,2). Ξέρουμε ὅλοι ὅτι αὐτό ἦταν τό κήρυγμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τό ἴδιο ἦταν καί τό κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ἔτσι, σκέφτηκα σήμερα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν εὐχή τοῦ π. Κωνσταντίνου καί τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου μας κ.κ. Ἰωήλ, νά ποῦμε δυό λόγια γιά τήν μετάνοια καί τήν ἐξομολόγηση, ἐνόψει βεβαίως καί τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πού εἶναι κατεξοχήν στάδιο μετανοίας.

Λίγο - πολύ ὅλοι γνωρίζετε τί θά πεῖ μετάνοια καί τί θά πεῖ ἐξομολόγηση, ἐφόσον μάλιστα ἔχετε πολύ καλούς πατέρες καί πνευματικούς. Δέν νοεῖται βέβαια χριστιανός, ὀρθόδοξος, βαφτισμένος, πού νά θέλει νά πάει στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στόν Παράδεισο καί νά μήν ἔχει πνευματικό ὁδηγό. Ὅπως κανείς, ἄν θέλει νά περάσει μιά ζούγκλα, θά πρέπει νά πάρει ἕναν ὁδηγό πού νά γνωρίζει τά μονοπάτια, ἀλλιῶς θά χαθεῖ καί θά τόν φᾶνε τά ἄγρια θηρία, ἔτσι καί κάποιος πού θέλει νά περάσει μέσα ἀπό τήν ‘ζούγκλα’ αὐτή τοῦ σύγχρονου κόσμου καί προπάντων μέσα ἀπό τίς δαιμονικές παγίδες καί νά μήν πιαστεῖ ἀπό καμιά, χρειάζεται ἕναν πνευματικό ὁδηγό, ὁ ὁποῖος θά τόν πάρει ἀπό τό χέρι καί θά τόν περάσει μέ ἀσφάλεια μέσα ἀπό ὅλα αὐτά τά θηρία καί τίς παγίδες.

- Τί ὅμως ἄραγε εἶναι μετάνοια καί τί ἐξομολόγηση;

Στόμα πού εὐχαριστεῖ πάντοτε τόν Θεόν, οὐ μή στερηθῆ τῶν εὐλογιῶν τοῦ Θεοῦ....( Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης )

Στόμα που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεόν, ου μη στερηθή των ευλογιών του Θεού, και στόμα που γογγύζει και πληγώνει τον μέγαν Ευεργέτην Του, είναι αδύνατον να μη τον παιδεύση ο Θεός. Αυτός μας έδωσε το είναι μας. Αυτός μας χορηγεί την ζωήν. Αυτός μας την διατηρεί με την ποικίλην θείαν Του πρόνοιαν. Αυτός, εχθρούς όντας πρότερον, δια του θανάτου του Υιού Αυτού μας κατήλλαξε και μας έκανε υιούς και κληρονόμους της βασιλείας Του! Αυτός μας καθαρίζει και αγιάζει δια μέσου των αγίων Του Μυστηρίων! 

  Αυτός μας δίδει την ουράνιον και αγιωτάτην βρώσιν και πόσιν, δηλαδή το Πανάγιόν Του Σώμα και το Τίμιον Αίμα Του!

Ἡ μάνα ‘’σκεπάζει’’ τή νύφη

Κάπου στο λιμάνι του Πειραιά έμενε μια γριά χήρα με τον μονάκριβο γιό της. Ο γιός της αγάπησε στα είκοσι δυο του μια εικοσάχρονη και την παντρεύτηκε. Την πρώτη νύχτα του γάμου την βρήκε μη παρθένα. Ήταν το 1946 μετά την κατοχή. Μανιάτης αυτός το πήρε βαριά προσβολή και πρότεινε στη Μάνα του, την χήρα, να χωρίσει την γυναίκα του. Η καλή του η μανούλα του είπε να δει με έλεος την γυναίκα του και να την συγχωρέσει σαν αδελφή του πεπλανημένη. Το παλληκάρι άκουσε τη μητρική γνώμη, ανέχθηκε την γυναίκα του και δεν την πρόσβαλε ή την υποτίμησε δεικτικά ποτέ, ούτε την ρεζίλεψε σε συγγενείς και φίλους. Η μάνα, η χήρα, το 1948 πέθανε και την θάψανε στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.

Ρωμανίδης: Ποιά εἶναι τά κριτήρια γιά νά χαρακτηριστεῖ μία Σύνοδος Θεόπνευστη καί ἐμφορούμενη Ἁγίου Πνεύματος;

Ῥωμανίδης: «Δὲν εἶναι ἡ ὕπαρξις τοῦ ἐπισκόπου ἡ ἐγγύησις ὅτι μία Σύνοδος ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Οὔτε ἡ Χάρις τῆς Ἀρχιερωσύνης ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία "εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν"»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πατερικὴ Θεολογία», τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)

Πῶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καθοδηγεῖ, ποιοὺς καθοδηγεῖ καὶ σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ καθοδήγησις; Ἐκεῖνο ποὺ λένε μερικοὶ ὅτι, ὅταν μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀποφασίση κάτι, αὐτὸ εἶναι ἀλάθητο, ἐπειδὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι θεόπνευστη κλπ., εἶναι σὰν νὰ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ δεχθοῦμε ὡς ἀλάθητη διδασκαλία ὅ,τι ἀποφασίζει καὶ διακηρύσσει μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πνεῦμα περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα.

Βέβαια εἶναι σωστὸ ὅτι μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι ἀλάθητη, ὅτι διδάσκει ἀλαθήτως, ὅτι εἶναι ὠφέλιμη γιὰ τὴν πίστι μας κλπ. Ναί, ἀλλὰ πῶς γίνεται καὶ εἶναι ἀλάθητη; Γιατί εἶναι ἀλάθητη; Γιατί οἱ ἀποφάσεις της εἶναι ἀλάθητες;

Ἡ μοντέρνα Ὀρθόδοξη θεολογία μιλάει πάρα πολὺ γιὰ θεοπνευστία. Ἀπὸ ὅσα ἔχω διαβάσει, βλέπω νὰ μιλᾶνε περὶ θεοπνευστίας, ἀλλὰ δὲν ἔχω βρῆ περιγραφὴ τῆς θεοπνευστίας...

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ: Ἡ ἀρχή ὁποιασδήποτε ἐργασίας πρέπει νά γίνεται μέ φόβο, μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ.

Κάθε  ενέργειά μας απαραίτητα ή μας προσεγγίζει

προς  τον  Θεό,  ή,  αντιθέτως, μας απομακρύνει. 

Στην καρδιά που έχει γίνει απαλή με την άσκηση  και  την επίσκεψη της  χάριτος  δίδεται  συχνά  να  βιώσει, έστω και μερικώς, την αγάπη του Χριστού, αυτή που αγκαλιάζει όλη την κτίση με ατελείωτη συμπάθεια προς κάθε τι υπαρκτό. Τώρα είμαι αιχμάλωτος του  Χριστού‐Θεού.  Γνώρισα τον εαυτό μου από το μηδέν·  κατά  τη  φύση του  ο  άνθρωπος  είναι  μηδαμινότητα. 

Παρά  ταύτα  όμως  αναμένουμε  από  τον  Θεό  συμπάθεια  και  σεβασμό.  Και  ξαφνικά,  ο  Παντοδύναμος  αποκαλύπτεται  σε μάς με την απερίγραπτη  ταπείνωσή του. 

Η  όραση αυτή  φέρνει κατάνυξη στην ψυχή και κατάπληξη στον νου.  Αυθόρμητα κλίνουμε  το  γόνυ  ενώπιον  Αυτού. Όσον  δε  και  αν  αγωνιζόμαστε  να μοιάσουμε  σε  Αυτόν  με  ταπείνωση, βλέπουμε ότι είμαστε ανίσχυροι να φθάσουμε το απόλυτον Αυτού.