Ἀναφέρει ὁ γέροντας Σιλουανός.

Λέτε: «Υπάρχουν πολλές θλίψεις». Αλλά εγώ θα σας πω: «Να είστε ήρεμοι και θα δείτε ότι τα προβλήματά σας θα μετατραπούν σε ειρήνη, ώστε να εκπλαγείτε και να πείτε: Πώς υπέφερα και θλίβομαι τόσο πολύ πριν;

Αἱ εὐεργετικαί θλίψεις

Αἱ εὐεργετικαί θλίψεις

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐναλλαγὲς στὴ ζωή του. Ἄλλοτε χαίρεται, γιατὶ ὅλα βαίνουν καλῶς στὴ ζωή του. Σκέπτεται, εὐχαριστεῖται καὶ ξεχνάει ὅτι ὁ οὐρανὸς δὲν εἶναι πάντα καθαρὸς καὶ διαυγής. Καὶ ἄλλοτε τὴ χαρὰ τὴ διαδέχεται ἡ θλίψη, ὅταν παρουσιάζονται ἐμπόδια στὴ ζωή του, ὅπως εἶναι οἱ ἀσθένειες, οἱ ἀποτυχίες, οἱ ἀδικίες, οἱ διωγμοί, οἱ συκοφαντίες καὶ πλῆθος ἄλλων δυσάρεστων γεγονότων.

Στὴν πρώτη περίπτωση ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει προβληματισμούς, τὴ χαρά του τὴν ἀποδίδει στὶς ἱκανότητές του καὶ τὶς ἐπιτυχίες του. Φρονεῖ ὅτι εἶναι ἀνώτερος, ἰσχυρός, ταλαντοῦχος καὶ μοναδικός. Τοῦ δημιουργεῖται ἡ ἰδέα ὅτι δὲν εἶναι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Γίνεται ὑπερήφανος, ἀρνεῖται τὴν ὑποταγή του στὸ Θεό, θεωρεῖ τὶς ἠθικές ἀξίες ἐμπόδια στὴ ζωή, ποὺ ἀφαιροῦν τὴ χαρὰ καὶ τὶς ἡδονὲς ἀπὸ τὴν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν. Τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν εἶναι δύσκολο νὰ τὸν προσεγγίσεις καὶ νὰ τὸν πείσεις νὰ ἀναθεωρήσει τὶς ἐσφαλμένες του ἀπόψεις γιὰ τὴν εὐτυχία.

Ὅμως στὴ ζωὴ ἔρχονται καὶ οἱ θλίψεις, γιά τὶς ὁποῖες ὁ «εὐτυχισμένος» ἄνθρωπος δυσανασχετεῖ, ἀμφισβητεῖ τὴ χρησιμότητά τους καὶ ἀπελπίζεται, γιατὶ καὶ αὐτὸς ἀκολουθεῖ τὴν πορεία ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Το φλιτζάνι τσάι

Μια μέρα, ο γέροντας έδωσε σε μια από τις θαυμάστριές του ένα φλιτζάνι τσάι, με ασυνήθιστα ευχάριστη γεύση, και μετά έριξε ένα άλλο φλιτζάνι τσάι, αλλά ήταν πικρό και δυσάρεστο, τόσο πολύ που δεν μπορούσε να το πιει.

Οἱ αἰτίες τῶν θλίψεων Α', Ἁγ. Ἰγνάτιου Μπριαντσιανίνωφ, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ αἰτίες τῶν θλίψεων Α', Ἁγ. Ἰγνάτιου Μπριαντσιανίνωφ- Ὁμιλία στήν Κυριακή τοῦ Παραλύτου, 2-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

Ἡ παραβολή τῶν σταυρῶν

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΩΝ

+

Κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος—ούτε δίκαιος ούτε ασεβής, απλώς ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος. Βιαζόταν το πρωί, κουραζόταν το βράδυ, και το βράδυ νόμιζε ότι η ζωή του είχε πάει κάπως στραβά. Και μια ιδιαίτερα δύσκολη μέρα, είπε δυνατά:

«Αν πρέπει να κουβαλήσω έναν σταυρό, δώσε μου, Κύριε, έναν ελαφρύτερο».

Και σαν να ήταν απάντηση, βρέθηκε σε μια μεγάλη πλατεία. Και στην πλατεία—σταυροί. Ξαπλωμένοι, όρθιοι, ακουμπισμένοι στους τοίχους, σαν καυσόξυλα κοντά σε έναν αχυρώνα. Ο ένας ήταν μικρός και τακτοποιημένος, σαν από κατάστημα με σουβενίρ. Ο άλλος ήταν φαρδύς και συμπαγής, οπότε ήταν αμέσως προφανές: ένας σοβαρός άνθρωπος, που υπέφερε βαθιά. Ο τρίτος ήταν καλυμμένος με σκλήθρες, στραβός, σαν κάποιος να τον είχε ήδη εγκαταλείψει.

Ο άνθρωπος πλησίασε και τον άγγιξε.

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Σέ αὐτή τή ζωή ὑπάρχουν δύο δρόμοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἔχουμε νά ἐπιλέξουμε. Ἀπό τήν μιά πλευρά ἡ Ἐκκλησία μας, πού δέν κοροϊδεύει τούς ἀνθρώπους, καί πού μᾶς λέει πώς, ἄν θέλουμε νά γίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀποκτήσουμε τήν στάση ζωῆς Του, θά πρέπει νά βαδίσουμε τήν «στενή καί τεθλιμμένην» ὁδό, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν τελεία Χαρά καί σχέση μέ Ἐκεῖνον. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ κόσμος ὑπόσχεται μιά ζωή ἄνετη, πού ἐν τέλει ὅμως ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στήν θλίψη καί στήν κατάθλιψη.

Δυστυχῶς, μιά μεγάλη κατηγορία ἀνθρώπων, προσπαθεῖ νά συνδυάσει αὐτούς τούς δύο δρόμους. Οὐσιαστικά αὐταπατᾶται ὅτι μπορεῖ νά ζεῖ μέν μέ χριστιανικό ἔνδυμα, ἀλλά μέ κοσμικό τρόπο. Οἱ περισσότεροι ἀπό ὅσους αὐτοαποκαλοῦνται Χριστιανοί, προσέρχονται στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γιατί ἐκεῖ νομίζουν ὅτι θά βροῦν χρήσιμες κατά κόσμον γνωριμίες καί θά ἔχουν τήν εὐκαιρία νά συνεχίζουν νά κάνουν ὅ,τι ἔκαναν καί ὡς κοσμικοί, κουτσομπολεύοντας, κατακρίνοντας, σχηματίζοντας ἰδιαίτερες κλίκες, ἤ ἀκόμη καί τολμῶντας ἀνερυθρίαστα νά πιστεύουν ὅτι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ χρειάζεται διορθώσεις καί… ἐκσυγχρονισμό. Οἱ περισσότεροι ἔχουν μετατρέψει τούς Ναούς τοῦ Θεοῦ σέ κοσμικά σαλόνια! Κάθε Κυριακή ἀποτελεῖ μιά εὐκαιρία, ὄχι γιά νά ἔλθουν πιό κοντά στόν Χριστό καί στό ἦθος Του, ἀλλά γιά ξεγνοιασιά καί ἀλλοφροσύνη! Ἐνῷ θά περίμενε κανείς οἱ Χριστιανοί νά εἶναι πιό μετρημένοι, πιό συνετοί καί πιό ἥμεροι ἄνθρωποι, αὐτό πού ἀντιμετωπίζει, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἶναι ἄγρια θηρία ἕτοιμα νά κατασπαράξουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Ἄραγε, ποιά ἡ διαφορά ἀπό τούς χειρότερους κοσμικούς; Καμία, ἐκτός ἀπό τό θρησκευτικό λεξιλόγιο πού συνήθως χρησιμοποιεῖται, γιά νά προσδοθεῖ κῦρος στά ἀσεβῆ ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἔργα!

Τό ὅτι συμβαίνουν λοιπόν θλίψεις, σημαίνει δύο πράγματα:

❈ Γιατί συμβαίνουν οἱ θλίψεις στήν ζωή μας; Διότι ἔχουμε πολλές ἁμαρτίες. Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος: "ἄν δέν ἔχεις ἁμαρτίες ἤ ἄν δέν ἔχεις καμιά ἁμαρτία καί ἔχεις θλίψεις, πάλι νά χαίρεσαι γιατί κάνεις καταθέσεις στόν οὐρανό".

Τό ὅτι συμβαίνουν λοιπόν θλίψεις, σημαίνει δύο πράγματα: εἴτε ξεχρεώνουμε ἁμαρτίες, εἴτε ἄν δέν ἔχουμε ἁμαρτίες - πού ποιός δέν ἔχει! - κάνουμε καταθέσεις στόν οὐρανό, ὅπου θά βροῦμε πολύ μεγάλη δόξα.

Ποιά εἶναι ἡ διαφορά θλίψεως καί στενοχώριας;

*Ἐρώτηση*: Ποιά εἶναι ἡ διαφορά θλίψεως καί στενοχώριας; *Ἀπάντηση*: Λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι» (Β’ Κορ. 4,8). Ὑπάρχει διαφορά; Βεβαίως, ὑπάρχει τεράστια διαφορά.

Θλίψις εἶναι αὐτό πού ἔρχεται ἀπό ἔξω: μιά ἀρρώστια, μιά δυσπραγία οἰκονομική, μιά συκοφαντία, μιά βρισιά ἀπό τόν ἄλλον, μιά ὁποιαδήποτε ἀδικία. Ἔρχεται καί σέ πιέζει, σέ θλίβει, σέ συν-θλίβει, σέ στίβει.

Τό πῶς θά ἀντιδράσεις σ’ αὐτό, εἶναι τό δεύτερο κομμάτι.

Μέσα ἀπ' ὅλες τίς δοκιμασίες καί τίς θλίψεις ὁ Θεός κατεργάζεται τήν σωτηρία μας

- Ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ;

Νά σωθοῦμε. Ἡ σωτηρία μας. Αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ὁποῖος θέλει "πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν" (Α' Τιμ. 2,4).

Νά ἔλθουμε σέ ἐπίγνωση ἀληθείας.

Μὴν ἀπορεῖς γιατί ἔρχονται οἱ θλίψεις στὴ ζωή σου.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Στοχασμοί περί του καλού και του κακού

«Μην απορείς γιατί έρχονται οι θλίψεις στη ζωή σου.

Όταν το δέντρο θέλει να ριζώσει πιο βαθιά, ο άνεμος το χτυπάει πιο δυνατά. Έτσι και η ψυχή σου, όταν θέλει να ριζώσει πιο βαθιά στον Θεό, ο άνεμος των θλίψεων θα φυσήξει με ορμή.

Μην αποφεύγεις τις θλίψεις· μέσα σ’ αυτές θα γνωρίσεις τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις και τον Θεό.

Περί λύπης

❈ Ὁ Ἅγιος Κασσιανός τή λύπη τήν ἔχει κατατάξει στά ὀκτώ θανάσιμα ἁμαρτήματα. Ὁ φόνος δέν εἶναι μέσα σ’ αὐτά! Ἡ λύπη εἶναι μέσα στά θανάσιμα ἁμαρτήματα. Εἶναι φοβερό αὐτό τό ἁμάρτημα τῆς λύπης. Εἶναι ἁμάρτημα. Ἀλλιῶς τό λέμε στενοχώρια. Γι’ αὐτό λέει ὁ Ἀπόστολος «θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι» (Β΄ Κορ. 4,8).

Θλίψεις σίγουρα... κάποιος θά ἔρθει ἀπ’ ἔξω, κάποιοι θά σέ ἀδικήσουνε, θά σέ βρίσουνε, θά σέ ἀπαξιώσουνε.. τό Κράτος, ξέρω ’γώ, θά σοῦ πάρει τούς μισθούς, θά σοῦ κάνει περικοπές, ἡ Τρόικα, δέν ξέρω ποιοί ἄλλοι.. ὁ γείτονας.. Ὅποιοι καί νά σέ πιέζουνε, αὐτό εἶναι μία ἐξωτερική θλῖψις, τό ὁποῖο ἔχει σίγουρα ἡμερομηνία λήξης. Ἐσύ ὅμως ὀφείλεις νά μήν τά πάρεις μέσα σου, νά μήν τά ἐσωτερικεύσεις δηλαδή καί ἀρχίσεις νά ὑποτάσσεσαι στό δαιμόνιο τῆς λύπης καί νά στενοχωριέσαι. Αὐτό εἶναι ἁμαρτία.

Γι’ αὐτό λέει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, προσέξτε: «μή δῷς εἰς λύπην τήν ψυχήν σου» (Σοφία Σειράχ 30,21). Μήν ἀφήσεις τήν ψυχή σου νά λυπηθεῖ. Μπορεῖς νά τό κάνεις αὐτό, ἄσχετα ἄν σέ πιέζει ὅλος ὁ κόσμος, ἄν πέσουν ὅλοι ἐπάνω σου καί σέ θλίβουν.

Νά ἀφεθεῖς στόν Θεό καί νά πεῖς:

Ἄν θέλεις νά εἶσαι Χριστιανός, θά ἔχεις θλίψεις...

❈ Σήμερα ἔχει περάσει τό πνεῦμα τῆς καλοπέρασης καί στούς Χριστιανούς. Καί σοῦ λέει: «Δέν γίνεται νά περάσουμε καλά καί σ’ αὐτή καί στήν ἄλλη ζωή;». Δέν γίνεται. Ἐδῶ, ἄν θέλεις νά εἶσαι Χριστιανός, θά ἔχεις θλίψεις.

Τό εἶπε ὁ Κύριος «εἶναι ἀδύνατο χωρίς θλίψεις νά περάσεις στήν Βασιλεία» (Πράξ. 14,22).

Ὁ Χριστός μας εἶναι ξεκάθαρος, δέν μᾶς κοροϊδεύει. Δέν μᾶς λέει: «παιδάκια μου ἐλᾶτε κοντά μου καί θά καλοπεράσετε..». Πῶς λέει ὁ ψευτο-Μωάμεθ; Πιλάφια, γυναῖκες, κ.λπ. Δέν θά ἔχετε τέτοια πράγματα. Λέει:

"Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.."

Δέν θέλω νά θλίβεστε καί νά συγχύζεστε γιά ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στή θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἄν εἶναι αὐτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τήν ὕπαρξη ἐγωισμοῦ.

Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.

Προσέχετε καί τήν ἄκαιρη λύπη, δημιουργεῖται ὕστερ’ ἀπό ἕναν δίκαιο ἔλεγχο.

Ἡ ὑπερβολική θλίψη γιά ὅλα αὐτά εἶναι τοῦ πειρασμοῦ.

Μία εἶναι ἡ ἀληθινή θλίψη.Αὐτή πού δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλά τήν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας.

Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη στὸν παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη

 

“Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ παπα-Δημήτριε,Χριστός Ανέστη!

… Οι Άγιοι δεν παρακαλούσαν τον Θεόν να τους αφαιρέση τα βάσανα και τας θλίψεις, αλλά να τους δίδη υπομονήν να τα υπομένουν αγογγύστως.

Αι θλίψεις αδελφέ μου και τα βάσανα είναι τα μέσα, τα αυτοκίνητα που θα μας πάνε στον Παράδεισον.

Σε αυτόν τον κόσμον, άλλο μη περιμένης.

Η χαρά και η αγαλλίασις επιφυλάσσεται για την άλλην ζωήν.

Ο Χριστός δεν λέγει στο Ευαγγέλιον «εν τω κόσμω θλίψιν έξεται; Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων; Στενή και τεθλιμένη η οδός;».

Κάθε μέρα τα διαβάζουμε αυτά.

Γιατί ὑπάρχει τόσος πόνος; Οἱ Χριστιανοὶ ἀπέναντι στὶς συμφορές

Γιατί υπάρχει τόσος πόνος;

Οι Χριστιανοί απέναντι στις συμφορές

Γέρων Κλεόπας Ιλιέ

Πνευματικός Διάλογος με τον Ρουμάνο Γέροντα Κλεόπα Ηλιέ

139. Γιατί υπάρχει τόσος πόνος στον κόσμο;

Λέγει ο δίκαιος Ιώβ: "Αλλά άνθρωπος γεννάται κόπω" (Ιώβ 5,7).

Ο Απόστολος Παύλος λέγει ότι όλα τα έργα γίνονται με κόπο και πόνο (Ρωμ.8,21).

Ο πόνος στον κόσμο είναι καρπός της πτώσεως του ανθρώπου από τον παράδεισο (Πράξ. 3,16). Είναι καρπός της αμαρτίας (Ψαλμ.7,14-16). Αλλ' όμως, εάν δεχόμεθα κάθε πόνο με υπομονή και ευχαρίστηση, λαμβάνουμε μεγάλη πνευματική ωφέλεια πολύτιμη για την σωτηρία της ψυχής μας.

Γενικά βλέπουμε ότι, όσο πολλαπλασιάζεται η αμαρτία και η πλάνη στον κόσμο, τόσο αυξάνεται και ο πόνος, δηλαδή η πείνα, η σύγχυση, οι πόλεμοι, οι παντός είδους ασθένειες και ο θάνατος.

Η φροντίδα ημών των χριστιανών είναι να εγκαταλείψουμε την αμαρτία, να συμφιλιωθούμε με τον Θεό, να αποκτήσουμε τον φόβο του Θεού, την ταπείνωση, την υπομονή και τότε όλα τα βάσανά μας θα λιγοστέψουν και θα έλθει μεγάλη ωφέλεια στις ψυχές μας.

140. Ο πόνος είναι αρραβώνας των αιωνίων βασάνων ή το αντίλυτρο των αμαρτιών μας; Ποιος είναι ο σκοπός της υπάρξεως του πόνου;

Ο σκοπός του πόνου για τους χριστιανούς είναι ένας και μοναδικός:

Η συγχώρησης των αμαρτιών εδώ στην γη με κάθε είδους ασθένειες, στενοχώριες και θλίψεις, επίσης ο εξαγνισμός και η σωτηρία της ψυχής μας.

Γι` αυτούς που δεν θέλουν να διορθωθούν και να μετανοήσουν, ο πόνος είναι ο αρραβώνας των αιωνίων βασάνων. Ενώ αυτοί πού δέχονται τον πόνο με υπομονή και με ευχαριστία στον Θεό και ζουν με μετάνοια, τότε είναι γι' αυτούς ο καλλίτερος δρόμος για την διόρθωση και συγχώρηση των αμαρτιών των, διότι λυτρώνονται από τις αιώνιες θλίψεις της κολάσεως.

Περί Ὑπομονῆς

❈ Ὅ,τι σοῦ συμβαίνει, νά τό ὑπομένεις. Μήν ἀντιδρᾶς, μή θυμώνεις, μή γκρινιάζεις, μή γογγύζεις, μήν τά βάζεις μέ τόν Θεό, μήν τά βάζεις μέ τόν συνάνθρωπό σου, μέ κανέναν. Κάνε ὑπομονή, δέξου τα ὅλα ὡς ἀπό Θεοῦ.

Καί ὄντως ἀπό Θεοῦ εἶναι, ὅλα ὅσα συμβαίνουν.

Οἱ θλίψεις εἶναι σημάδι εὔνοιας τοῦ Θεοῦ...

❈ Τί μᾶς εἶπε ὁ Χριστός μας γιά τίς θλίψεις; «Ὅν ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δέ πάντα υἱόν ὅν παραδέχεται» (Παρ. 3,12). Δηλαδή αὐτόν πού ἀγαπᾶ ὁ Κύριος τόν παιδαγωγεῖ. Δέν τόν βασανίζει, τόν παιδαγωγεῖ. Ὅπως ὁ πατέρας πού ἀγαπάει τό παιδάκι του, ἀσκεῖ μιά ἀγωγή. Δέν τό ἀφήνει ἀνεξέλεγκτο. Τοῦ τραβάει καί τό αὐτί, τοῦ κάνει παρατηρήσεις, τό διορθώνει κ.λπ.

Οἱ θλίψεις εἶναι ἡ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ.

«Ἄν οἱ θλίψεις μᾶς φαίνονται ὑπερβολικές, αὐτό σημαίνει πώς δέν ἔχουμε παραδοθεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ»

❈ Ὁ Κύριος βλέποντας τίς θλίψεις μας δέν θά ἐπιτρέψει ποτέ κάτι πού νά ξεπερνᾶ τίς δυνάμεις μας. Καί αὐτό εἶναι πολύ παρήγορο. Τίποτα δέν εἶναι πάνω ἀπό τίς δυνάμεις μας. Μά θά πεῖτε:

- Ἐγώ ζῶ καταστάσεις πού δέν τίς ἀντέχω. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ λέει, ὅτι ὅλα εἶναι μέσα στίς δυνατότητες καί στίς δυνάμεις μας, λέει ψέματα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ;

Λέει ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης: «Ἄν οἱ θλίψεις μᾶς φαίνονται ὑπερβολικές, αὐτό σημαίνει πώς δέν ἔχουμε παραδοθεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή δέν κάνουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἀλλά κάνουμε τά δικά μας θελήματα, ὁπότε ὅλα μᾶς φαίνονται πάνω ἀπό τίς δυνάμεις μας.

Οἱ διάφορες θλίψεις εἶναι πάντα δοκιμασία ἀπό τόν Θεό; Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Μισθό μάρτυρος λαμβάνει ὅποιος κάνει ὑπομονή στίς θλίψεις, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου