Εὐχὴ (3η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν ΤΡΙΑΔΑ.

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Παναγία Τριάδα,

Διακόσμησέ μας μὲ ἀρετές, σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο ποὺ Ἐσὺ γνωρίζεις. Ἐνδυνάμωσε τὴν ἀσθενὴ φύση μας μὲ ἀνδρεία καὶ ρώμη. Σβῆσε τὶς ὀρέξεις τῆς σαρκός καὶ ἀπάλλαξέ μας ἀπὸ κάθε ἀσωτία καὶ ἀκράτεια, δωρίζοντάς μας σωφροσύνη καὶ σεμνότητα.

Χάρισέ μας τὴ φώτιση, ὥστε νὰ γνωρίζουμε ποιὰ εἶναι ἡ στάθμη τῆς δικαιοσύνης, ὥστε στὸν καθένα, μὲ γνώμονα αὐτήν, ν’ ἀπονέμουμε τὸ δίκαιο. Στήριξε τὴν φρόνησή μας ὥστε μόνιμα νὰ κρίνουμε ὀρθά.

Προσέξτε: Ἄλλο εἶναι τό πρόσωπο Ἅγιο Πνεῦμα καί ἄλλο ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

❈ Προσέξτε: Ἄλλο εἶναι τό πρόσωπο Ἅγιο Πνεῦμα, τό Ὁποῖο εἶναι ἕνα ἀπό τά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἄλλο ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία καί αὐτή λέγεται Ἅγιο Πνεῦμα.

Εὐχή (2η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν ΤΡΙΑΔΑ.

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Ὑπεράγαθε, τρίφωτε Θεέ,

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολλὲς φορὲς ἁμαρτάνουμε εἴτε μὲ πλημμελήματα ἤ δικαιολογῶντας τοὺς ἑαυτούς μας μὲ διάφορα προσχήματα.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, σὲ παρακαλοῦμε, ἔγειρε, ἀφ’ ἑνός, τὸν νοῦ μας νὰ ἀντιλαμβάνεται τὰ ἀναγκαία καὶ σωτήρια, ἀφ’ ἑτέρου τὴ γλῶσσα μας νὰ ὑπαγορεύει τὰ χρήσιμα.

Κατεύνασε τὶς ὁρμές τῶν παθῶν, ποὺ καταθολώνουν τὸν νοῦν μας. Χαλίνωσε τὸ θυμωειδές, παύοντας ὅ,τι προκαλεῖ φιλονικίες.

Εὐχὴ (1η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν ΤΡΙΑΔΑ.

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. 

Ὑπεράγαθε, τρίφωτε Θεέ,

Ἐσὺ ποὺ δημιούργησες τὰ σύμπαντα, ἐνῶ δὲν προϋπῆρχε τίποτα, καὶ μὲ εὐταξία καὶ συμμετρία τὰ διακόσμησες,

Ἐσὺ ποὺ μᾶς καταύγασες μὲ τὸν ἥλιο καὶ μᾶς διέπλασες κατ’ εἰκόνα δικιά σου καὶ ὁμοίωση, λάμπρυνε, σὲ παρακαλοῦμε, τοὺς ὀφθαλμούς μας, καθάρισε τὶς ἀκοές μας, δῶσε ἀνάρρωση στὶς ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας.

Διασκόρπισε κάθε καταχνιὰ ἀμάθειας, φώτισε τὸν νοῦ μας μὲ τὰ δικά σου νεύματα, ὁδήγησέ μας μὲ τὶς λαμπρές σου θεῖες ἐμπνεύσεις, ὥστε νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος, νὰ ἀποδεχόμαστε τὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ φαῦλα, νὰ ἀποδοκιμάζουμε τὰ ἐπιβλαβῆ καὶ νὰ ἐπιλέγουμε τὰ ἐπωφελῆ.

Ἡ Ἐκκλησία ὡς εἰκὼν τῆς Ἁγίας Τριάδος;

Ἡ Ἐκκλησία ὡς εἰκὼν τῆς Ἁγίας Τριάδος;

Τοῦ κ. Εὐλαλίου Θωμαΐδη, Θεολόγου

Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία; Σύμφωνα μὲ τὸν ὁρισμὸ τῆς κλασικῆς παπικῆς θεολογίας, ἡ ἐκκλησία εἶναι ἕνα σύνολο ἀνθρώπων (κοινότητα) ποὺ ἔχουν καὶ ἐκφράζουν τὴν ἴδια πίστη, μετέχουν σὲ ἔγκυρες μυστηριακὲς ἱεροτελεστίες, βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν καθοδήγηση τῶν «νόμιμων» ἱεραρχῶν, δηλαδὴ ὅλων ἐκείνων ποὺ ὡς πρόσωπα ἔχουν ἀποστολικὴ διαδοχὴ [1], καὶ τέλος βρίσκονται, τόσο οἱ λαϊκοὶ ὅσο καὶ οἱ ἱερεῖς, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ ἀπόλυτου καὶ μόνου βικάριου τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τοῦ πάπα ἢ ἐπισκόπου Ρώμης [2]. Κατὰ τὴ μεσαιωνικὴ θεολογία καὶ φιλοσοφία, ἡ Ἐκκλησία θεωρήθηκε ὡς ἕνα ἱεραρχικὸ – πυραμιδικὸ σύστημα διάδοσης τῆς κτιστῆς χάριτος, τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς κεφαλὴ τὸν παγκόσμιο ἐπίσκοπο Ρώμης. Ἐπίσης, ὡς ἀντικαταστάτες τοῦ πάπα στὶς διάφορες κατὰ τόπους ἐκκλησίες ἔχουμε τοὺς λοιποὺς ἐπισκόπους.

Οἱ σύγχρονοι ἐκπρόσωποι τοῦ παπισμοῦ, ὅμως, τουλάχιστον κατὰ ἕνα μεγάλο τους μέρος, ἀντελήφθησαν ὅτι μία τέτοια ἱεραρχικὴ θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ συμμορφωθεῖ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς νεωτερικῆς καὶ μετανεωτερικῆς ἐποχῆς, καὶ γιὰ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο ἀποφάσισαν νὰ προβοῦν σὲ μία ἐκκλησιολογικὴ ἀνανέωση [3]. Πλέον, τὰ ἐγχειρίδια δογματικῆς, οἱ διάφορες σοῦμες καὶ οἱ ποικίλων εἰδῶν θεολογικὲς ἀκαδημίες ἢ σχολές, οἱ ὁποῖες ἑτοιμάζουν τοὺς ἱερεῖς νὰ ἀναλάβουν τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα, δὲν λένε τίποτε στὸ σύγχρονο θρησκευόμενο δυτικὸ κόσμο. Ἀκόμη, ἡ θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας ὡς μυστικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία ὑποστήριζαν οἱ Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ἀρκεῖ, γιὰ νὰ ἐξηγήσει στὸ σύγχρονο κόσμο τὴ σχέση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο ἢ τὸν κόσμο. Αὐτὴ ἡ νέα ἐκκλησιολογία, λοιπόν, δὲν μπορεῖ νὰ βασιστεῖ στὶς κλασσικὲς χριστιανικὲς ἔννοιες, ἔννοιες ὅπως «σῶμα Χριστοῦ», «κατὰ φύσιν» καὶ «ὑπὲρ φύσιν» ζωή, ἄσκηση, κάθαρση, φωτισμός [4], θέωση καὶ οὕτω καθεξῆς, καθότι ὅλα αὐτὰ στὴν πραγματικότητα δὲν μποροῦν παρὰ νὰ ἀποτελοῦν κατάλοιπα ἑνὸς «ἐσωτερισμοῦ», ὁ ὁποῖος πρεσβεύει τὸν ἐγκλωβισμὸ τῆς ἀνθρωπολογίας στὸ ὑποκείμενο ἢ ἄτομο.

Τὰ 3 πρόσωπα της Ἁγίας Τριάδος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἡ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδας τοῦ Ρουμπλιώβ στήν Λαύρα τῆς Ἁγίας Τριάδας τοῦ Ἁγίου Σέργιου

Η εικόνα της Αγίας Τριάδας του Ρουμπλιώβ μεταφέρθηκε για λίγες ημέρες από το Μουσείο Τετριακώβ της Μόσχας στην Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σέργιου με την ευκαιρία του εορτασμού των 600 χρόνια από την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Σεργίου του Ραντόνεζ το 1422

Το σκήνωμα του Αγίου Σεργίου μπορεί σήμερα να το προσκυνήσει κάποιος μέσα σε αυτόν τον ναό, που είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα και αποτελεί το παλαιότερο από όλα τα σωζόμενα σήμερα κτίσματα της Μονής. Οι μεγαλύτεροι αγιογράφοι της μεσαιωνικής Ρωσίας, οι Αντρέι Ρουμπλιόφ και Δανιήλ Τσιόρνι, κλήθηκαν να αγιογραφήσουν το καθολικό

* * * * * *

Τριάντα περίπου χρόνια είχαν περάσει από την κοίμηση του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ (✞ 25 Σεπτεμβρίου 1392). Κοντά στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος ζούσε ένας ενάρετος Χριστιανός, που ευλαβούνταν τον Όσιο Σέργιο και πήγαινε συχνά στον τάφο του για να προσευχηθεί.Μια νύχτα, καθώς κοιμόταν, ο Όσιος του εμφανίστηκε σε όνειρο και του είπε:

Στά πνευματικά του παιδιά ὁ στάρετς Ζωσιμᾶς δίδασκε νά σέβονται καί νά ἀγαποῦν τήν Ἁγία Τριάδα.

Διδασκαλία περί προσευχής.

Στα πνευματικά του παιδιά ό στάρετς Ζωσιμάς δίδασκε να σέβονται και να αγαπούν την Αγία Τριάδα. Ό Θεός είναι Ένας, αλλά και Τριάς, και αυτό το μυστήριο της Αγίας Τριάδος είναι ή υψίστη Αγάπη και Σοφία και Αλήθεια. Δεν είναι δυνατόν να σκεφτεί ή να αισθανθεί κανείς τον Θεό, ει μη εν Τριάδι. Ό Θεός είναι ή Τριάς.

Ό πατήρ Ζωσιμάς παρατηρούσε και έβαζε ευλαβώς στην καρδιά του κάθε τι πού τού ενθύμιζε την Αγία Τριάδα. Εάν τύχαινε τρεις μαζί άνθρωποι απλώς να συναντηθούν, αμέσως σκεφτόταν για την Αγία Τριάδα και έλεγε: «Μα πόσο ωραίο είναι για τρεις ανθρώπους να καθίσουν, να φάνε μαζί, να μιλήσουν για τα Θεία, εις τιμήν της Αγίας Τριάδος!».

Εάν έκαιγε ένα κανδήλι, ό Στάρετς θα έλεγε: «Να, καίει ή φλόγα- μπορεί να καίει επειδή έχει φυτίλι, λάδι και φωτιά. Τα τρία πράγματα αυτά κάνουν ένα - το κάψιμο τού κανδηλιού».

Ό Στάρετς έδωσε σε μια από τις πνευματικές κόρες του την ευλογία να ζωγραφίσει την παλαιοδιαθηκική εικόνα της Αγίας Τριάδος, ή οποία είκονογραφίζεται ως έξης: ό Αβραάμ δέχεται τρεις προσκυνητές με μορφή αγγέλων και τούς εξυπηρετεί.

Ό Στάρετς ουδέποτε αποχωρίστηκε την εικόνα της Αγίας Τριάδος και την είχε πάντοτε στο κελλί του. Μετά από τον θάνατο του, ή εικόνα αυτή τον συνόδευσε και στην εκκλησία και στον τάφο.

Ὅλα τά καλά πού κάνει ὁ ἄνθρωπος δέν τά κάνει ὁ ἴδιος, ἀλλά μέσα του ἐνεργεῖ ἡ Ἁγία Τριάδα

Όλα τα καλά που κάνει ο άνθρωπος δεν τα κάνει ο ίδιος, αλλά μέσα του ενεργεί η Αγία Τριάδα. Ο σεμνός άνθρωπος δεν τα αποδίδει στον εαυτό του, αλλά όλα αυτά τα καλά έργα αποτελούν σύνηθες πράγμα γι’ αυτόν. Πλην τούτου, τα κάνει κρυφά γιατί δεν ψάχνει την δόξα ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά ψάχνει την Δόξα του Θεού όπως λέει η Αγία Γραφή: ''μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου''.

Στάρετς Αλύπιος Βόρονοβ της Μονής των Σπηλαίων του Πσκώφ (1914-1975)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/06/blog-post_928.html?m=0

Εἶναι καὶ ἄλλος τρόπος νὰ καταλάβετε τὴν Παναγίαν Τριάδα. Πῶς;

Εἴπομεν, ἀδελφοὶ μου, πὼς ὁ ἥλιος εἶναι ἕνας, μὰ εἶναι καὶ τρία - ἔχει ἀκτίνας, ὀποῦ ἔρχονται εἰς τὰ ὄμματὰ μας ὡσὰν γραμμαί, ὡσὰν κλωσταὶ - ἔχει καὶ φῶς, ὅπου ἐξαπλώνεται εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Μὲ τὸν ἥλιον ὁμοιάζομεν τὸν ἄναρχον Πατέρα, μὲ τὰς ἀκτίνας τὸν συνάναρχον Υἱόν, καὶ μὲ τὸ φῶς τὸ ὁμοούσιον Πνεῦμα.

Ὅλα τά καλά πού κάνει ὁ άνθρωπος δέν τά κάνει ὁ ἴδιος, ἀλλά μέσα του ἐνεργεῖ ἡ Ἁγία Τριάδα

Όλα τα καλά που κάνει ο άνθρωπος δεν τα κάνει ο ίδιος, αλλά μέσα του ενεργεί η Αγία Τριάδα. Ο σεμνός άνθρωπος δεν τα αποδίδει στον εαυτό του, αλλά όλα αυτά τα καλά έργα αποτελούν σύνηθες πράγμα γι’ αυτόν. Πλην τούτου, τα κάνει κρυφά γιατί δεν ψάχνει την δόξα ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά ψάχνει την Δόξα του Θεού όπως λέει η Αγία Γραφή: ''μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου''.

Στάρετς Αλύπιος Βόρονοβ της Μονής των Σπηλαίων του Πσκώφ (1914-1975)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/06/blog-post_928.html?m=0

Ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης καί ἡ μεγάλη ἑορτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῆς Ἁγίας Τριάδος!

Λάβαμε από την κόρη του αγίου Πατρός ημών Ιωάννη Καλαΐδη, την κυρία Θεοδώρα και δημοσιεύουμε τα παρακάτω, σχετικά με τον Άγιο Πατέρα της και την μεγάλη σημερινή εορτή!

" Η αγαπημένη εικόνα του πατέρα μου ήταν η εικόνα της Αγίας Τριάδος! Πάντα είχε στην τσεπούλα από το αντερί του μια τέτοια εικόνα της Αγίας Τριάδος!

Υπάρχει ένα μοναστήρι στην Τούμπα Σερρών, που επί τριάντα χρόνια πήγαινε ο πατέρας με το τρένο και αγρυπνούσε μπροστά στην εικόνα και πάντα το πρωί του έδιναν την θαυματουργή αυτή εικόνα να την κρατήσει για την λιτανεία! Μου το έλεγε με δάκρυα στα μάτια! Παιδί μου τόσοι πολλοί ιερείς και πάντα δίνουν σε μένα τον τελευταίο να κρατήσω την εικόνα! Είχε πολύ χαρά από αυτή την τιμή που του κανε ο Καλός Θεός! Όλη του η ζωή ήταν μια Πεντηκοστή!

Κάθε φορά που έρχονταν άνθρωποι να πάρουν την ευχή του ή να ζητήσουν βοήθεια για κάτι που τους βασάνιζε, άρχιζε την προσευχή του με το "Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών...." και μετά το "Θεοτόκε Παρθένε χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία..." και μετά το απολυτίκιο των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Μετά προσευχόταν σταυρώνοντας το μέτωπο και τα χέρια του προσερχομένου με λάδι από το ακοίμητο καντήλι, λέγοντας:

Αὐτό εἶναι ἡ αἰώνια ζωή: νά γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι Ἐσένα, τόν μόνο ἀληθινό Θεό, μέ τρεῖς ὑποστάσεις, κι ἐκεῖνον πού ἀπέστειλες, τόν Ἰησοῦ Χριστό, μέ δύο φύσεις καί δύο θελήσεις» (Ιω. 17:3).

Όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης: Προϋπόθεση ορθοδοξίας

Προϋπόθεση ορθοδοξίας είναι να δει και να γνωρίσει κανείς από καθαρότητα τα δύο δόγματα της πίστεως, εννοώ την τριάδα και τη δυάδα. Να θεωρεί δηλαδή και να γνωρίζει, χωρίς να συγχέει ή να διαχωρίζει τα πράγματα, την μεν Αγία Τριάδα, Μονάδα κατά τη φύση, τη δε δυάδα των φύσεων του Χριστού, ενωμένη σε μία υπόσταση. Ειδικότερα, να ομολογεί και να γνωρίζει ένα Υιό και πριν τη σάρκωση και μετά από αυτή, ο οποίος δοξάζεται με δύο φύσεις και δύο θελήσεις, θεία και ανθρώπινη, χωρίς αυτές να συγχέονται.

Πρέπει να ομολογούμε ευσεβώς τη γέννηση, την αγεννησία και την εκπόρευση, τις τρεις αυτές σταθερές και αμετάβλητες ιδιότητες της Παναγίας Τριάδος. Ο Πατέρας δηλαδή είναι αγέννητος και άναρχος, ο Υιός γεννητός και συνάναρχος, και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και μεταδίδεται μέσω του συναϊδίου Υιού, όπως λέει ο Δαμασκηνός.

Θα ήταν αρκετή για τη σωτηρία μας η πίστη που δίνει η χάρη και που γίνεται πράξη μέσω των εντολών με τη βοήθεια του Πνεύματος, αν την είχαμε φυλάξει και δεν προτιμούσαμε τη νεκρή κι ανενέργητη πίστη από αυτή τη ζωντανή, που γίνεται πράξη με την ενίσχυση του Χριστού. Γιατί αρκεί στον πιστό να σχηματιστεί και να ζήσει μέσα του η πίστη που γίνεται πράξη με την ενίσχυση του Χριστού. Η άγνοια όμως δίδαξε τώρα στους ευσεβείς την πίστη των λόγων, τη νεκρή κι αναίσθητη, κι όχι την πίστη της χάρης.

Τά ἅγια Θεοφάνεια - π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

 Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ομιλεί για την εορτή των αγίων Θεοφανείων και το μυστήριο της Αγίας Τριάδος.

Ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Μαρτυρία μακαριστοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱ.Μονῆς Ἁγίας Τριάδος, π. Δαμιανοῦ Κιορπέ.

Ο ηγούμενος της Ι. Μονής Αγίας Τριάδος, στην Τούμπα Σερρών, π. Δαμιανός Κιορπές, είχε σε μεγάλη ευλάβεια τον άγιο Πατέρα Ιωάννη Καλαΐδη, τον οποίον γνώριζε από τις πολλές επισκέψεις του αγίου Πατρός στην Ιερά Μονή. Εκεί κρατούσε όπως είχαμε αναφέρει σε παλαιότερες δημοσιεύσεις, την θαυματουργή εικόνα της Αγίας Τριάδος στις περιφορές που γίνονταν κάθε χρόνο, την επομένη ημέρα του Αγίου Πνεύματος! 

Όταν κοιμήθηκε ο άγιος Γέροντας, ζήτησα από τον π. Δαμιανό να μας καταθέσει την μαρτυρία του για τον π. Ιωάννη, την οποία μου είχαν ζητήσει οι φίλοι από την Αλεξ/πολη, οι οποίοι συνέγραψαν το βιβλίο για τον άγιο Πατέρα. Ο π. Δαμιανός ανταποκρίθηκε και έγραψε σε ιδιόχειρη επιστολή του :

" Η τετραήμερη πανήγυρη της Ι.Μ. Αγ. Τριάδος, προσελκύει στην χάρη της πλήθη προσκυνητών! Ο π. Ιωάννης Καλαΐδης, από τα πρώτα χρόνια που ήταν εφημέριος στο Νεοχώρι Σιντικής, προσήρχετο με πολλή ευλάβεια και μεγάλη πίστη για να προσκυνήσει την θαυματουργή εικόνα της Αγ. Τριάδος και να συμμετάσχει στις ιερές ακολουθίες. Δεν μπορώ να ξεχάσω τον ολονύκτιο αγώνα του μέσα στον Ναό!

Συγκλονιστική ἐμπειρία θεοπτίας ἁγιασμένης γερόντισσας ἀπό τήν Κρήτη

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΘΕΟΠΤΙΑΣ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΚΡΗΤΗ :

Στὴ συνάφεια αὐτή, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πανιερωτάτου θὰ καταθέσουμε μία σύγχρονη σχετικὴ ἐμπειρία θεοπτίας καὶ κοινωνίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μίας ἁγιασμένης Γερόντισσας ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὅπως τὴν κοινοποίησε πρόσφατα στὸν Πανιερώτατο γνωστὸς εὐλαβὴς κληρικός. «Ὅταν κλαίω καὶ στενάζω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου, βαθαίνει ἡ καρδιά μου. Ἀναστενάζω ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μου καὶ ἀνακουφίζομαι. Ἡ εὐχὴ τρέχει, τρέχει... καί, σὲ ἀνύποπτο χρόνο, δὲν ξέρω πῶς, μὲ τὰ ‘‘κυάλια’’ τῆς καρδιᾶς βλέπω τὸ ἄπλετον ἐκεῖνο Φῶς, ποὺ νοῦς δὲν χωράει καὶ γλῶσσα δὲν διηγᾶται...

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει τὸ μεγαλεῖο τοῦ οὐρανοῦ! Ὁ οὐρανὸς κρύβει πολλὰ μυστήρια... Τὸ Φῶς εἶναι ἄπλετον, δὲν ἔχει ἀρχὴ, μέση καὶ τέλος. Εἶναι ἀσχημάτιστο, ὅμοιο. Εἶναι γεμάτο πληροφορίες. Πολλὰ ἀνεξήγητα ἐξηγοῦντα μέσα σ᾽ αὐτό. Κάποια μπορεῖς νὰ διηγηθεῖς, ἀλλὰ τὰ περισσότερα ὄχι. Εἶναι τὸ Φῶς τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σ᾽ ἕνα Φῶς φαίνονται καὶ οἱ Τρεῖς, ἀλλὰ διακρίνονται καὶ σὰν τρία Φῶτα, ποὺ εἶναι ἕνα Φῶς! Δὲν ξέρω νὰ σᾶς τὸ περιγράψω... Ὁ ἄναρχος Πατέρας δὲν φαίνεται...

Ἡ τριπλῆ μονάδα

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

«Πατήρ μέν ἡμῖν ῥίζα καί πηγή καλῶν·
ἐκ τοῦδε φῶς γεννητόν, Υἱός καί Λόγος,
σφράγισμ' ἀνάρχου· Πνεῦμα τ' ἄχρονος φύσις·
Θεός, Θεός μου, καί Θεός, τρισσή μονάς.
Οὐκ ἔστιν ὅς με ταῦτα κωλύσει λέγειν.»

Ρίζα ο Πατέρας και πηγή όλων των καλών·
Φως πού γεννήθηκε από Αυτόν ο Υιός και Λόγος,
σφραγίδα του άναρχου. Και άχρονη φύση το Πνεύμα.

Ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός. π.Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ (1927- 2006) π.ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟhttps://www.youtube.com/watch?v=xrnzzuIBM9s&feature=youtu.be

Γιά τήν Ἁγία Τριάδα (β) (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΙΕΡΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἑβδομαδιαῖο φυλλάδιο

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

8. Γιά τήν Ἁγία Τριάδα (β)

1. Στό προηγούμενο μάθημά μας ὁ ἅγιος διδάσκαλός μας, ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, μᾶς ἄνοιξε ἕνα νέο κεφάλαιο τῆς πίστης μας, τό πιό σοβαρό. Μᾶς μίλησε γιά τήν Ἁγία Τριάδα, τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Μιλώντας γιά τόν Υἱό μᾶς εἶπε ὅτι γεννήθηκε ἀπό τήν οὐσία τοῦ Πατέρα προαιώνια, «πρό πάντων τῶν αἰώνων», καί εἶναι λοιπόν ἄναρχος Υἱός, ὅπως ὁ Πατέρας, εἶναι συναΐδιος μέ αὐτόν. Γιατί ἄν ποῦμε, μᾶς εἶπε ὁ ἅγιος Δαμασκηνός, ὅτι ὁ Υἱός γεννήθηκε ἀργότερα ἀπό τόν Πατέρα καί δέν ὑπῆρχε αἰώνια μαζί του, τότε λέγουμε τήν βλασφημία γιά τόν Θεό, ὅτι ἀλλοιώθηκε, ὅτι μεταβλήθηκε, γιατί ἐνῶ δέν ἦταν Πατέρας, ἔγινε ὕστερα Πατέρας μέ τήν γέννηση τοῦ Υἱοῦ. Καί ἔτσι φέρουμε τροπή στήν ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Γιά τήν κτίση, πού ἔγινε καί αὐτή ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ἔγινε ἀργότερα, δέν θά ποῦμε τό ἴδιο, ὅτι δηλαδή ἀλλοιώθηκε ὁ Θεός· γιατί ἡ κτίση εἶναι δημιουργία, ἔγινε ἀπ᾽ ἔξω, ἔγινε μέ τήν βούληση καί τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ, καί δέν ἔγινε ἀπό τήν οὐσία Του, ὅπως γεννήθηκε ὁ Υἱός.

2. Ὁ Θεός, μᾶς λέγει σήμερα ὁ ἅγιος, εἶναι ἀπαθής καί ἀναλλοίωτος καί ἄτρεπτος. Καί ὅταν γεννᾶ τόν Υἱό καί ὅταν δημιουργεῖ τόν κόσμο εἶναι πάντοτε ὁ Ἴδιος. Ὁ Θεός, καί ὅταν γεννᾶ καί ὅταν δημιουργεῖ τόν κόσμο, δέν παθαίνει οὔτε πάθος οὔτε διάλυση, οὔτε ἔχει ἀνάγκη ἀπό συνεργασία κάποιου ἄλλου γιά νά τά πετύχει. Γιατί ἡ γέννηση στόν Θεό εἶναι ἀποκλειστικά ἔργο τῆς θείας φύσεως καί προέρχεται μόνο ἀπό τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ καί γι᾽ αὐτό εἴπαμε δέν μεταβλήθηκε, δέν τράπηκε ὁ γεννήτορας Θεός κατά τήν γέννηση τοῦ Υἱοῦ Του. Καί γι᾽ αὐτό δέν ἔχουμε πρῶτο καί δεύτερο Θεό, ὅπως θά λέγαμε, ἄν ὁ Υἱός γεννιόταν ἀργότερα καί δέν εἶναι ἄναρχος, ὅπως ὁ Πατέρας.

Γιά τήν Ἁγία Τριάδα (α) (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΙΕΡΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἑβδομαδιαῖο φυλλάδιο

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

8. Γιά τήν Ἁγία Τριάδα (α)

1. Στά προηγούμενα μαθήματά μας ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός μᾶς εἶπε ὅτι ὑπάρχει Θεός, ἕνας καί τέλειος, πού ὅμως δέν μπορεῖ νά κατανοηθεῖ ἀπό ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Αὐτός ὁ ἕνας καί μόνος Θεός, μᾶς εἶπε στήν συνέχεια ὁ ἅγιος, ἔχει Λόγο, γιατί δέν μποροῦμε νά νοήσουμε ἄ-λογο Θεό. Καί μᾶς ἀπέδειξε ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἀφηρημένος λόγος, σάν τόν δικό μας τόν ἀνθρώπινο λόγο, ἀλλά εἶναι λόγος μέ ὑπόσταση καί εἶναι ἄναρχος καί ἀτελεύτητος, σάν τόν Θεό. Καί στό προηγούμενο μάθημά μας ὁ ἅγιος διδάσκαλός μας μᾶς εἶπε ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει Πνεῦμα, ὅπως ἄλλωστε καί ὁ δικός μας λόγος ἔχει πνεῦμα. Τό Πνεῦμα ὅμως τοῦ Θεοῦ, πού συνοδεύει τόν Λόγο καί τόν φανερώνει («τό συμπαρομαροῦν τῷ Λόγῳ καί φανεροῦν αὐτοῦ τήν ἐνέργειαν») ἔχει ὑπόσταση, ὅπως ὁ Ἴδιος ὁ Λόγος, καί εἶναι Θεός, ὅπως καί ὁ Λόγος.

2. Ἔτσι, κατά τά προηγούμενα, μᾶς λέγει στό σημερινό μας μάθημα ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, πιστεύουμε σέ ἕνα Θεό, μία ἀρχή ἄναρχη, ἄκτιστη καί ἀγέννητη καί ἀναλλοίωτη καί ἀτελεύτητη, ἀρχή, ἀπό τήν ὁποία ἔγιναν τά πάντα ὅσα ὑπάρχουν, ἀλλά ἡ ἀρχή αὐτή γνωρίζεται σέ τρεῖς τέλειες ὑποστάσεις. Οἱ ὑποστάσεις αὐτές εἶναι ἑνωμένες, χωρίς ὅμως νά συγχέονται ἡ μία μέ τήν ἄλλη, γιατί εἶναι χωριστές, ἄλλο πρόσωπο ἡ μία καί ἄλλο ἡ ἄλλη. Τό ὅτι ὅμως εἶναι χωριστές καί διάφορες oἱ θεῖες ὑποστάσεις δέν σημαίνει ὅτι εἶναι διηρημένες. Θά τό δεχθοῦμε αὐτό ὅπως μᾶς τό λέγει ὁ ἅγιος Δαμασκηνός: «Οἱ τρεῖς τέλειες θεῖες ὑποστάσεις εἶναι ἑνωμένες μέ ἀσύγχυτο τρόπο καί συνάμα διαιροῦνται ἀδιάστατα, πράγμα πού εἶναι καί παράδοξο». Δηλαδή πιστεύουμε στόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού στό ὄνομά τους ἔχουμε βαπτιστεῖ. Γιατί ἔτσι δίδαξε ὁ Κύριος τούς ἀποστόλους νά βαπτίζουν, λέγοντάς τους: «Βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28,19).

3. Καί μᾶς τό λέγει καί ἀναλυτικά αὐτό ὁ ἅγιος δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας: Πιστεύουμε σέ ἕνα Πατέρα, πού εἶναι ἡ ἀρχή καί ἡ αἰτία ὅλων. Αὐτός δέν γεννήθηκε ἀπό κανένα (γι᾽ αὐτό εἶναι «ἀναίτιος καί ἀγέννητος»), ἀλλά ἀπό αὐτόν δημιουργήθηκαν ὅλα. Δημιουργήθηκαν, ὄχι γεννήθηκαν! Ὁ Πατέρας Θεός εἶναι μόνο τοῦ Υἱοῦ του κατά φύσιν Πατέρας. Τοῦ μονογενοῦς του Υἱοῦ, τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί ὁ Θεός Πατέρας πάλι εἶναι «προβολεύς» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ μία θεία ὑπόσταση, λοιπόν, εἶναι αὐτή τοῦ Πατέρα, ἀπό τήν ὁποία γεννήθηκε ὁ Υἱός καί ἐκπορεύθηκε («προβολεύς») τό Ἅγιο Πνεῦμα.