Μοναχός Μανασσῆς, ὁ διά Χριστόν σαλός

ΜΟΝΑΧΌΣ ΜΑΝΑΣΣΗΣ , Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΌΣ .

Γράφει ο π. Ιωάννης Πίτερης:

Ο π. Μανασσής δεν είναι η μοναδική περίπτωση σύγχρονου αγίου ασκητή στον τόπο μου (το Ρέθυμνο),ούτε ο μόνος ξεχωριστός πνευματικός άνθρωπος από την επαρχία Αμαρίου.

Ο μοναχός Μανασσης κατά κόσμο Μανώλης Σιγανός, γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Λαμπιώτες Αμαρίου και ήταν το δεύτερο παιδί μιας ευγενέστατης και πολύκλαδης οικογένειας.

Ήταν επτά αδέλφια, τέσσερα κορίτσια και τρία αγόρια.

Ο πατέρας του, Γιώργος Σιγανός, ήταν δάσκαλος και η μητέρα του Φωτεινή γόνος της φημισμένης οικογένειας των Πατρικαλάκηδων από το Πετροχώρι της ίδιας επαρχίας.

Από τον πατέρα του διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα και στο Αμάρι τελείωσε το Ελληνικό Σχολείο.

Νέος μορφωμένος αυτής της εποχής, είχε όλα τα προσόντα να μπει στη ζωή και να ευδοκιμήσει,

αλλά ο Θεός τον καλούσε στον βίο τον μοναχικό.

Από παιδί εγκατέλειψε το σπίτι τους και ήλθε στου Κουδουμά,

όπως εκάρη μοναχός, από έναν άγιο γέροντα, που ασκήτευε εκεί.

Μετά το θάνατο του γέροντα κατέφυγε στην μονή Βοσάκου και έμεινε κάμποσα χρόνια εκεί.

Οἱ Ἅγιοι ἑκούσια ἔκαναν τρέλες,γιά νά παίρνουν περισσότερη Χάρη από τόν Χριστό

Οἱ Ἅγιοι ἑκούσια ἔκαναν τρέλες, γιά νά ταπεινώνονται ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιά νά βρίζονται, νά ἐξουθενώνονται, γιά νά παίρνουν περισσότερη Χάρη από τόν Χριστό, οἱ λεγόμενοι "διά Χριστόν σαλοί".

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί Δια Χριστοῦ Σαλότης

❈ Ἡ "διά Χριστόν σαλότης" εἶναι μιά ἰδιαίτερη μορφή Χριστιανικῆς ζωῆς, ἕνα εἰδικό χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οἱ διά Χριστόν σαλοί εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι γιά νά κατακτήσουν τήν κορυφή τῆς ἁγιότητος αὐτοταπεινώνονται σέ ὕψιστο βαθμό κάνοντας τόν σαλό δηλ. τόν τρελλό. Δέν θέλουν νά ἔχουν καμμία ὑπόληψη, καμμία τιμή, κανένα ἔπαινο μέσα στόν κόσμο αὐτόν.

Θέλουν καί ποθοῦν μάλιστα τήν ἀνυποληψία, τήν περιφρόνηση, τήν κατηγορία, τήν συκοφαντία, πράγματα πού τόσο ἀντιπαθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄλλοι, οἱ τάχα λογικοί καί ἀξιοπρεπεῖς. Ἀρνοῦνται τίς τιμές, τίς ἐπίσημες θέσεις, τίς καλές συστάσεις γιά τόν ἑαυτόν τους, τίς δόξες καί τούς ἐπαίνους ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη ἐπιθυμοῦν διακαῶς καί ζητοῦν ἐπιμόνως τήν καταφρόνηση τοῦ κόσμου, τήν κάθοδο στόν ἅδη τῆς ταπεινώσεως βιώνοντας τό ψαλμικό:

"ἐγώ εἰμί σκώληξ καί οὐκ ἄνθρωπος, ὄνειδος ἀνθρώπων καί ἐξουδένημα λαοῦ" (Ψαλμ. 21,7).

«Γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία ἦρθα στὸ πανηγύρι σας, δὲν ἦρθα γιὰ νὰ προβάλλω τὰ παπούτσια μου».

Ο παπα-Φώτης ἐρχόταν τακτικὰ μὲ τὰ πόδια στὸ σπίτι μου. Ἦταν πτωχὸς καὶ ἀφιλάργυρος. Προτιμοῦσε νὰ δίνει τὰ χρήματά του σὲ ὅποιον τοῦ τὰ ζητοῦσε καὶ νὰ ὑποφέρει, παρὰ νὰ τὰ κουβαλάει. Στὴ Μυτιλήνη τὰ γυφτάκια μόλις τὸν ἔβλεπαν ἔκαναν τὴν τρελή χαρά τους. Ήξεραν ὅτι ἄν ὁ παπα-Φώτης ἔχει χρήματα θὰ τοῦ τὰ πάρουν μέχρι τελευταίας δεκάρας, ποὺ λέμε. Κάποτε μπροστά μου συνέβη ὁ παπα-Φώτης νὰ περικυκλωθεῖ ἀπὸ τὰ γυφτάκια. Τοῦ ζητοῦσαν χρήματα. Ἐκεῖνος ἀφοῦ κυριολεκτικὰ ἄδειασε τὶς τσέπες του καὶ τοὺς ἔδωσε ὅ,τι κουβαλοῦσε ἔφυγε ἀτάραχος. Ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ τὰ παιδιά.

Τῆς κόρης μου τὸν γυιὸ τὸν ἐβάπτισε ὁ παπα-Φώτης. Ἤθελε ἡ κόρη μου ὁπωσδήποτε ὁ παπα-Φώτης νὰ βαπτίσει τὸ παιδί της γιατὶ ἔλεγε ὅτι θὰ πάρει χάρη ἀπὸ τὸν ἴδιο καὶ θὰ γίνει ταπεινὸ ὅπως ἦταν καὶ ὁ παπα-Φώτης. Τὸ ἐγγονάκι μου τὸ βάπτισε στὸν Ταξιάρχη τοῦ Μανταμάδος καὶ τὸ ἔβγαλε Ἄγγελο-Παναγιώτη.

Ὁ παπα-Φώτης ὁ Λαυριώτης τελῶντας βάπτιση στὸ προαύλιο τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ ...

Ο παπα-Φώτης ο Λαυριώτης τελώντας βάπτιση στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Λουκά έξω απ'τα Πάμφιλα της Λέσβου κατά την δεκαετία του 90.

Η εκκλησία την οποία έχτιζε σχεδόν μόνος του, ήταν ακόμη ημιτελής.

Το δάπεδο που φαίνεται ήταν κι αυτό δικό του έργο με κομμάτια μικρών μαρμάρων που συνήθως μετέφερε με τον τουρβά του!

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/03/blog-post_92.html

Κάποιος τὸν εἶχε ὑπηρετήσει!Ποιος ἄλλος, ἀλήθεια, ἀπὸ τὴν Παναγία;

Το 2005, νομίζω, ο Γέροντας [ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ο διά Χριστόν σαλός] ήταν βαριά άρρωστος από τον καρκίνο που τον ταλαιπωρούσε.

Ήταν μάλιστα κλινήρης και τον είχαμε εμείς εδώ στο Μοναστήρι μας [στην Ιερά Μονή Πιθαρίου της Μυτιλήνης].

Παρέμενε ακίνητος. Τον είχαμε βάλει σ’ ένα κελλάκι με δυο κρεβάτια, στο ένα κοιμόταν ο παπα-Φώτης και στο άλλο εγώ. Ήταν αδύνατο να μείνει μόνος του, έπρεπε ένας άνθρωπος να τον υπηρετεί νύχτα και ημέρα.

Υπέφερε από φοβερές αϋπνίες. Είχε τρομερούς πόνους. Έλεγε χίλια δυο ασυνάρτητα.

Άλλοτε ρωτούσε πότε έρχεται το καράβι κι άλλοτε, νομίζοντας πως είναι στο Νοσοκομείο, ζητούσε την «κυρα-Νοσοκόμα»! Του είχαμε βάλει κιγκλίδωμα γύρω από το κρεβάτι του, για να μην μπορεί να σηκωθεί.

Παπα-Φώτης Λαυριώτης, ὁ διὰ Χριστὸν σαλός – Μέρος Γ’

Τὰ προηγούμενα μέρη: Μέρος Α΄ ΕΔΩ Μέρος Β΄ ΕΔΩ

Τα εκκλησιαστικά πρόσωπα ο παπα-Φώτης τα σεβόταν και τα εκτιμούσε. Ιδιαίτερα τιμούσε τον επίσκοπό του. Χαιρόταν που κάθε χρόνο ο νυν Σεβ. Μητροπολίτης Μυτιλήνης κ. Ιάκωβος τον επισκεπτόταν κατά την ονομαστική γιορτή του στον Τρίγωνα. Ο παπα-Φωτέλλης ακόμα και μετά από πολλά χρόνια αποχώρησης από την ενεργό του δράση, τη γιορτή του την τελούσε κάθε χρόνο στον Τρίγωνα. Έκανε με χρήματά του πλούσιο τραπέζι για όλο τον κόσμο. Ήθελε να κεραστούν όλοι οι άνθρωποι και χαιρόταν όταν του έλεγε ο κόσμος ευχές. Μα την ίδια στιγμή που ευχόταν, αν κάτι δεν πήγαινε καλά, μπορούσε να κάνει σκηνές και να ανατρέψει το πανηγύρι σε κυνηγητό και φωνές. Μπροστά στο λάθος, χίλια καλά να του έκαμνες, έπρεπε να τα ακούσεις. Κι αυτό όχι σε κατώτερους απ’ αυτόν ανθρώπους, αλλά και σε κείνους που τους φιλοξενούσε, σε κείνους που τον στήριζαν έστω και οικονομικά. Δε λογάριασε τίποτα για την αλήθεια. Απεχθανόταν τη διαστροφή και την αναλήθεια.

Είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ Τίκα. Όταν ερχόταν ο παπα-Φώτης στην Αθήνα, δεν παρέλειπε να περνάει και από την Αγίας Φιλοθέης, όπου βρίσκεται η Αρχιεπισκοπική έδρα. Τον ενθυμούμαι να πίνει τον καφέ του με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο.

Ἕνας Ἅγιος...Παπά Φώτης Λαυριώτης

~ Παπα-Φώτης Λαυριώτης ~

Ως άλλος Άγιος Πατροκοσμάς, επισκεπτόταν την πόλη και όλα τα χωριά του νησιού, αλλά και πολλά μέρη της Ελλάδας που τον ήξεραν και τον υπεραγαπούσαν.

Κήρυττε βρωντοφωνάζοντας και καυτηριάζοντας όσα έβλεπε ότι εμπόδιζαν τους ανθρώπους στο να επιτύχουν τη σωτηρία τους.

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ὁ ξυπόλυτος Ἀρχιερέας καὶ διὰ Χριστὸν σαλός

Ο Άγιος Ιωάννης της Σαγκάης (1896-1966) δεν έμοιαζε καθόλου με έναν «μεγαλοπρεπή ασπρομάλλη στάρετς»: ήταν μικρός, άσχημος, με ελάττωμα στην ομιλία, συχνά με ένα ζαρωμένο ράσο και χωρίς παπούτσια.

Μερικοί από τους ανθρώπους γύρω του ντρέπονταν για «έναν τέτοιο επίσκοπο», επειδή υπηρετούσε ως επίσκοπος σε μεγάλες πόλεις: Σαγκάη, Παρίσι, Βρυξέλλες, Σαν Φρανσίσκο.

Αρκούνταν στα πιο ταπεινά ενδύματα, φορούσε μόνο ελαφριά σανδάλια ή παντόφλες και πολλές φορές ήταν και ξυπόλητος γιατί τα έδινε στους φτωχούς. Κάλτσες δεν φορούσε, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες και εποχές, και πολλές φορές περπατούσε ξυπόλητος και λειτουργούσε, ακόμη και ως επίσκοπος, προς μεγάλο σκανδαλισμό ορισμένων… πράγμα για το οποίο δέχθηκε άγριες επικρίσεις. Έμεινε ξυπόλητος, γιατί συνήθιζε να χαρίζει τα πέδιλά του σε κάποιο φτωχό που δεν είχε η και για άσκηση μιμούμενος τους κατά Χριστόν σαλούς…

Πῶς κατόρθωσαν οἱ διὰ Χριστὸν σαλοὶ νὰ συνυπάρχουν μὲ τούς ἁμαρτωλούς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Σὲ τί διαφέρει ἡ διὰ Χριστὸν σαλότητα ἀπὸ τὴν τρέλα; , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Κοιμητήριο Σμόλενσκ...Στον τάφο τῆς Ὁσίας Ξένιας...

Κοιμητήριο Σμόλενσκ-Αγία Πετρούπολη...

24 Ιανουαρίου/6 Φεβρουαρίου...

Πιστοί περιμένουν υπομονετικά στην σειρά για να προσκυνήσουν τον τάφο της Οσίας Ξένιας της δια Χριστόν Σαλής

https://proskynitis.blogspot.com/2024/02/blog-post_55.html

Τὸ φαινόμενο τῶν «διὰ Χριστὸν σαλῶν» , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Μήπως θά πρέπει ν άπαρακαλέσουμε τούς διά Χριστόν σαλούς νά κάνουν καλά τούς φύσει σαλούς..;

Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου. Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε. Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα. Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.

Πνευματικοί άνθρωποι και δεν σκέφτονται!Τί να κάνουν οι άλλοι; Γι’ αυτό λέω, αν και τα μοναστήρια δεν κρατήσουν, δεν υπάρχει φρένο πουθενά, είναι ξέφρενοι οι άνθρωποι σήμερα.

Ὁ Ἱερομόναχος Ἄνθιμος ὁ διά Χριστόν σαλός - Ἀγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Ο Πατήρ Άνθιμος πατρίδα είχε την Σόφια της Βουλγαρίας, όπου και εφημέρευε σαν έγγαμος Ιερεύς σε ενορία. Μετά τον θάνατο της πρεσβυτέρας του, γύρω στα 1841, ήρθε στο Περιβόλι της Παναγίας και φυτεύθηκε σαν καλός βολβός, όπως θα ιδούμε πιο κάτω, και άνθισε και ευωδίασε. Η πρώτη του μετάνοια ήταν η Ι. Μονή της Σίμωνος Πέτρας, όπου εκάρη Μοναχός. Μετά όμως που άρχισε να κάνη τον δια Χριστόν σαλό, να κρύβη τον εσωτερικό του πλούτο, είχε κάνει μετάνοια και όλον τον Άθωνα, γιατί συνέχεια γύριζε στην έρημο και έμενε άλλοτε σε σπηλιές και άλλοτε σε κουφάλες δένδρων.

Κατά καιρούς δε, εμφανιζόταν στην Ι. Μονή του Αγίου Παντελεήμονος (το Ρωσικό), γιατί εκεί καταλάβαινε τις ακολουθίες, που γίνονταν στα Ρωσικά. Συνήθως κρυβόταν στο Νάρθηκα του Ναού και από εκεί παρακολουθούσε. Όταν έβλεπε όμως κανέναν Πατέρα να τον παρακολουθή και να τον προσέχη με ευλάβεια, άρχιζε να κάνη ανοησίες ή να παραμιλάη μόνος του και πολλές φορές να κάνη και αστεία και έτσι τος χαλούσε τον λογισμό. Παρέμενε δε στην Μονή ανάλογα, άλλοτε λίγες ημέρες και άλλοτε περισσότερες, και μετά εξαφανιζόταν πάλι στον Άθωνα, τελείως μόνος του, δύο ή τρεις μήνες, και ξανά εμφανιζόταν στον Άγιο Παντελεήμονα, το Ρωσικό.

Στην αρχή της θείας τρέλας, επί πέντε χρόνια, φορούσε ένα παλιό ράσο και μετά μπαλωμένα. Αργότερα κατέληξε να φοράη ένα παλιό τσουβάλι, στο οποίο άνοιγε μια τρύπα στην κορυφή, για να βγάζη το κεφάλι του, και δυο για τα χέρια του και έτσι πια εμφανιζόταν παντού. Γι’ αυτόν τον λόγο και τον ονόμασαν «Τσουβάλντη». Αλλά και αυτό ακόμη το τσουβάλι το προφύλαγε, όταν γύριζε μέσα στο δάσος, για να μη σχιστή, και έσχιζε το κορμί του στα κλαριά. Όσοι φυσικά δεν είχαν βάθος εσωτερικό, αλλά έκριναν εξωτερικά, τον έλεγαν παλαβό. Αλλά ο Πατήρ Άνθιμος τους προβλημάτιζε, όταν τους έλεγε τους λογισμούς που είχαν. Έτσι οικοδομούσε πνευματικά αυτούς που είχαν καλή διάθεση, αποκαλύπτοντας τους λογισμούς τους.

Βλέπει κανείς τους δια Χριστόν σαλούς, επειδή έχουν πολλή ταπείνωση, να έχουν και πολλή καθαρότητα, δηλαδή πνευματική διαύγεια, και έτσι γνωρίζουν και τις καρδιές των ανθρώπων αλλά ακόμη και τα Μυστήρια του Θεού. Έτσι και ο Πατήρ Άνθιμος, ο οποίος την δική του καθαρή καρδιά την είχε σκεπασμένη με ένα παλιό τσουβάλι!

Στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος, όταν πήγαινε, δεν έμπαινε μέσα, αλλά έμενε και αυτός εκεί που έμεναν οι εργάτες της Μονής και στην ίδια τράπεζα των εργατών καθόταν να φάη. Ο Ηγούμενος της Μονής φαίνεται κάτι πληροφορήθηκε και είπε στον διακονητή Μοναχό να φροντίζη τον Γέροντα Ασκητή, Πατέρα Άνθιμο. Έκτοτε ο Διακονητής, ο τραπεζάρης των εργατών, τον είχε σε ευλάβεια και τον βοηθούσε και τον παρακολουθούσε. Έτσι απέκτησε και ιδιαίτερη εμπιστοσύνη και μπορούσε να καταλάβη και ορισμένες απ’ τις κρυφές αρετές του.

Ἡ ἅγια ὑποκρισία/ἐπιδίωξη τῆς ἀδικίας τῶν διὰ Χριστὸν σαλῶν, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

ΟΜΙΛΙΑ_12. Ἡ ἅγια ὑποκρισία καὶ ἐπιδίωξη τῆς ἀδικίας τῶν διὰ Χριστὸν σαλῶν, Ἁγ. Παϊσίου-Πνευματικός ἀγῶνας, 

22-10-2023,

 Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 

Ἡ ἐν Χριστῲ σαλή καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Τό ἄκτιστο φῶς

Ένα απόγευμα, μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ό μικρός Ηλίας, εγγονός τού π. Παναγιώτη, που είχε έρθει να μείνει λίγες μέρες κοντά του από τά Γιάννενα, είδε κάτι πού τον εντυπωσίασε.

Ένα έντονο πορτοκαλοκίτρινο φώς άρχισε σιγά σιγά να κατεβαίνει από την κορυφή τού βουνού προς το δάσος και προσγειώθηκε στο σημείο πού βρισκόταν το καλύβι της ασκήτριας.

Το παιδί βρισκόταν στην πλατεία τού χωρίου, έξω από την εκκλησιά της Παναγιάς, και έπαιζε με τούς φίλους του. Ήταν Ιούλιος και το χωριό έσφυζε από ζωή. Το απρόσμενο φαινόμενο το είδαν και τά άλλα παιδιά πού βρίσκονταν στο ίδιο σημείο. Το παράξενο είναι πώς το είδαν μόνο παιδιά!!

Ήταν σαν να πήρε φωτιά όλος ό τόπος και τά παιδιά τρομαγμένα άρχισαν να φωνάζουν και ό Ηλίας να κλαίει…

Ό παπάς τού χωριού άκουσε τις φωνές τους και βγήκε από την εκκλησία για να δει τί συμβαίνει. Όταν τού εξήγησαν τί είδαν, κατάλαβε τί είχε συμβεί, έκανε το σταυρό του και ηρέμησε τά παιδιά και τούς γονείς τους…

-Δόξα τω Θεώ, Δόξα τω Θεώ… ψέλλιζε.

«Όποιος ενωθεί με τη φωτιά φωτιά θα γίνει. Όποιος ενωθεί με τον Χριστό Χριστός θα γίνει».

Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἡ Ἀνυπόδητη, ἡ διά Χριστόν σαλή ἀπό τή Ρωσία

Εορτάζει στις 30 Μαρτίου

Η Ματρώνα Πέτροβνα Μυλνίκοβα ήταν γνωστή στην Πετρούπολη με το όνομα «Ματρώνα η Ανυπόδητη».

Γεννήθηκε στο χωριό Βανίνα, της περιοχής Όντελενσκ, της επαρχίας Κοστρόμα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το πέρασε στην Αγία Πετρούπολη. Υπηρέτησε αρχικά την πατρίδα της στο στρατό, κοντά στον άνδρα της κι όταν αυτός πέθανε, αφοσιώθηκε στην υπηρεσία του Θεού και του πλησίον. Τον πρώτο καιρό περιπλανιόταν σε διάφορα προσκυνήματα. Παντού βάδιζε ξυπόλητη γι’ αυτό και της έδωσαν την προσωνυμία «ανυπόδητη». Πεζή και ξυπόλητη έκανε και το προσκύνημα ως τους Αγίους Τόπους και μάλιστα τέσσερις φορές. Κι αφού έζησε αρκετό διάστημα υπηρετώντας τους φτωχούς συνανθρώπους της και τους προσκυνητές, αποφάσισε ν΄ ακολουθήσει την πιο επίπονη κι αυστηρή άσκηση, εκείνην της διά Χριστόν σαλής.

Οι γονείς της ήταν χωρικοί και κατάγονταν από την ίδια περιοχή. Πατέρας της ήταν ο Πιότρ Εφστιγκνίεβιτς Στσερμπίνιν και μητέρα της η Αγάπη, από το χωριό Αντόνοβο της ίδιας επαρχίας. Εκτός από την Ματρώνα είχαν τρείς γιούς: Το Μακάριο, τον Αλέξανδρο και τον Ιβάν. Όλοι τους ήταν αγράμματοι, όπως και η Ματρώνα, και ζούσαν με την γεωργία. Από τους συγγενείς της Ματρώνουσκα μόνο δύο εγγόνια ήταν γνωστά στην Πετρούπολη: Ο Παύλος Ιβάνωφ Πουμυάντσεφ και η αδερφή του Ελισάβετ. Η ίδια η Ματρώνα είχε παντρευτεί τον Γέγκορ Τιχόνοβιτς Μυλνίκωφ, έναν άνθρωπο από την κατώτερη τάξη της Κοστρόμα. Ο γάμος όμως γι’ αυτήν ήταν μια σκληρή δοκιμασία. Σ’ όλο το διάστημα που ήταν παντρεμένη δοκίμασε πολλές θλίψεις. Στην Κοστρόμα η Ματρώνα Πέτροβνα είχε ένα μικρό σπίτι στην οδό Σέργιεφ κι ένα μικρό παντοπωλείο. Στον Τουρκικό πόλεμο του 1877 – 1878 ο άντρας της επιστρατεύτηκε και πέθανε στο στρατό. Η Ματρώνα τον είχε ακολουθήσει ως νοσοκόμα. Για την υπηρεσία της αυτή πληρωνόταν με 25 ρούβλια το μήνα. Με το που έπαιρνε το μισθό της όμως τον μοίραζε στους στρατιώτες εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι.

ς΄. Καβιώτης Κώστας, διά Χριστόν σαλός

Απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

Ολοι οἱ Κα­ρυ­ῶ­τες γνώ­ρι­ζαν τόν γε­ρω–Κώστα καί τοῦ ἔ­δει­χναν ἀ­γά­πη καί συμ­πά­θεια. Τόν ἔ­βλε­παν νά πε­ρι­φέ­ρε­ται στίς Κα­ρυ­ές, νά λει­τουρ­γῆ­ται τα­κτι­κά στό Πρω­τᾶ­το, νά κά­νη τίς τρέλ­λες του, καί ὅ­λοι ἦ­ταν σέ ἀ­πο­ρί­α. Εἶ­ναι τρελ­λός, πά­σχει στά μυα­λά του ἤ κά­νει τόν τρελ­λό καί εἶ­ναι διά Χρι­στόν σα­λός; Τό ἤ­ρε­μο, φω­τει­νό, ἄν καί ἄ­πλυ­το πρό­σω­πό του, καί με­ρι­κά σο­φά καί προ­ο­ρα­τι­κά πού ἔ­λε­γε, προ­βλη­μά­τι­ζαν το­ύς πα­τέ­ρες. Ἦ­ταν ἥ­συ­χος, ἄ­κα­κος, δέν πε­ί­ρα­ζε κα­νέ­ναν καί δέν ζη­τοῦ­σε τί­πο­τε ἀ­πό κα­νέ­ναν.

Ἀλ­λά ποι­ός ἦ­ταν ὁ Κώστας; Ἦ­ταν μο­να­χός ἤ λα­ϊ­κός; Αὐ­τό ἦ­ταν μυ­στή­ριο ἀ­νε­ξι­χνί­α­στο.

Γεν­νή­θη­κε στίς 10–2–1898 στό Κα­λέν­τζι Δω­δώ­νης τῆς Ἠ­πε­ί­ρου ἀ­πό τόν Σταῦ­ρο Ἀγ­γε­λῆ καί τήν Ἀν­θο­ύ­λα. Ἦρ­θε γιά μο­να­χός καί ἔ­μει­νε γιά ἕ­να δι­ά­στη­μα στό Δι­ο­νυ­σί­ου ὡς δό­κι­μος. Ὕ­στε­ρα ἦρ­θε στίς Κα­ρυ­ές καί ἔ­με­ινε σάν κα­βι­ώ­της[1] σ᾿ ἕ­να ἐ­ρει­πω­μέ­νο κελ­λί στό Σα­ρά­ϊ. Φο­ροῦ­σε μί­α κα­λο­γε­ρι­κή σκο­ύ­φια, εἶ­χε ἀφήσει γέ­νεια καί μαλ­λιά, καί ἀπ᾿ αὐ­τό φαι­νό­ταν σάν κα­λό­γε­ρος. Ἀντί γιά ρά­σα φο­ροῦ­σε ἕ­να πα­νω­φό­ρι, μί­α πα­λαιά χλα­ί­νη. Τόν χει­μῶ­να κυ­κλο­φο­ροῦ­σε σχε­δόν γυ­μνός μέ ἕ­να κου­ρέ­λι πά­νω του μέ­χρι τά γό­να­τα, ἐ­νῶ τό κα­λο­κα­ί­ρι φο­ροῦ­σε παλτό δε­μέ­νο στήν μέ­ση μέ σχοι­νί. Πο­τέ του δέν πλύ­θη­κε καί πο­τέ του δέν ἔ­πλυ­νε τά ροῦ­χα του. Ὅ­ταν δέν ἔ­παιρ­ναν ἄλ­λη λί­γδα, τά ἅ­πλω­νε στήν βρο­χή, πλέ­νον­ταν μό­να τους καί ἀ­φοῦ στέ­γνω­ναν, τά φο­ροῦ­σε. Πήγαινε στόν πα­πα–Γα­βρι­ήλ τόν Μακ­κα­βό. Ἐ­κεῖ­νος τόν λυ­πό­ταν, τοῦ ἔ­δι­νε φα­γη­τό καί ἔρ­ρι­χνε μέ­σα στά ροῦ­χα του σκό­νη γιά το­ύς ψύλ­λους πού τόν ἔ­τρω­γαν. Εἶ­χε ἕ­να «μπα­κρά­τσι» (κον­σερ­βο­κο­ύ­τι μέ ἕ­να σύρ­μα γιά χε­ρο­ύ­λι), γι᾿ αὐ­τό με­ρι­κοί τόν ἀ­πο­κα­λοῦ­σαν «μπα­κρα­τσᾶ». Πή­γαι­νε σέ Κο­νά­κια ἤ σέ Κελ­λιά καί πε­ρί­με­νε ὧ­ρες, μέ­χρι νά ἀ­νο­ί­ξη τήν πόρ­τα μό­νος του ὁ νοι­κο­κύ­ρης. Ἐ­κεῖ­νος κα­τα­λά­βαι­νε καί τοῦ ἔ­βα­ζε φα­γη­τό στό μπα­κρά­τσι. Ὅ,­τι τοῦ ἔ­δι­ναν, σο­ύ­πα, γλυ­κά, σα­λά­τα, τά ἔ­βα­ζε ὅ­λα μα­ζί, καί με­ρι­κές φο­ρές συμ­πλή­ρω­νε μέ νε­ρό τό «μπα­κρά­τσι» του. Ἔ­κα­νε με­τά­νοι­α, ἔ­λε­γε εὐ­χα­ρι­στῶ καί ἔ­φευ­γε.

Πήγαινε στό Κου­τλου­μού­σι καί κα­θό­ταν μέ το­ύς πα­τέ­ρες στήν τρά­πε­ζα τε­λευ­ταῖ­ος. Τέσσερις–πέν­τε με­ρί­δες φα­γη­τοῦ τίς ἀ­να­κά­τευ­ε ὅ­λες καί πό­τε ξε­σποῦ­σε σέ δά­κρυ­α μέ λυγ­μο­ύς, πό­τε σέ γέ­λια. Ὁ ἡ­γο­ύ­με­νος πα­πα–Μα­κά­ριος τόν εἶ­χε σέ με­γά­λη εὐ­λά­βεια καί ἔ­λε­γε σ᾿ ἕ­να νέ­ο κα­λο­γέ­ρι πού ἦ­ταν τρα­πε­ζά­ρης: «Τόν Κώστα καί τά μά­τια σου. Νά τόν προ­σέ­χης καί νά τοῦ δί­νης ὅ,τι ζη­τή­σει».

Ὁσία Εὐδοκία διά Χριστόν σαλή τῆς μονῆς Ἁγίας Σκέπης Μιχαϊλόφ τοῦ Ρυαζάν.

Οσία Ευδοκία δια Χριστόν σαλή της μονής Αγίας Σκέπης Μιχαϊλόφ του Ρυαζάν

https://proskynitis.blogspot.com/2019/10/1830.html

Η Σταρίτσα Ευδοκία γεννήθηκε το 1830 στην πόλη Τούλα.

Σε όλη την επίγεια ζωή της αδιάκοπα φλεγόταν ολόκληρη από το Πνεύμα του Θεού. Όλος ο νους και οι σκέψεις της βρίσκονταν στον ουρανό.

Στην ηλικία των είκοσι ετών, η Ευδοκία αποφάσισε να εισέλθει στο μονοπάτι της μοναχικής ζωής. Οι γονείς της την ευλόγησαν και πήγε να συμβουλευτή έναν δια Χριστόν σαλό που ζούσε στη Τούλα. Γύρισε το κεφάλι του προς την κατεύθυνση της μονής της αγίας Σκέπης της πόλης Μιχαϊλόφ του Ριαζάν και της είπε: “Αγαπητή, εσείς είστε για εκεί.” Μετά από αυτή τη συμβουλή, το νεαρό κορίτσι με μια τσάντα στους ώμους της πήγε στο μοναστήρι Μηχαϊλόφσκαγια, όπου έγινε δεκτή από την γερόντισσα Ελπιδοφόρα (Afanasova ).

Στο έβδομο έτος της μοναχικής της ζωής, η Ευδοκία εισήλθε στο δρόμο του πιο υψηλού ασκητισμού, της δια Χριστόν σαλότητας.

Έτρωγε σπάνια. Όταν περιπλανιόταν στην Τούλα σε συγγενείς, τις έδιναν βραστές πατάτες και ψωμί και έτσι ζούσε.

Η ευλογημένη γυναίκα πάντα είχε ένα γατάκι στην αγκαλιά της και, όταν ρωτήθηκε γιατί το έκανε, τους έλεγε ότι έτσι ζεσταινόταν. Περπατούσε γρήγορα και μιλούσε λίγο. Πάνω απ ‘όλα, εισερχόταν βαθύτερα στον εαυτό της.

Δεν δέχοταν καμία προσφορά. Ζούσε σε μια κρύα σοφίτα και το χειμώνα – με το φοβερό κρύο, για δεκαεπτά χρόνια.

Μια μέρα, ενώ ξεκουραζόταν στο δάσος (όταν περπατούσε στο δρόμο της άρεσε να μην κοιμάται στα χωριά, αλλά κάπου κοντά σε ένα μικρό άλσος δέντρων), την πλησίασαν δύο λύκοι, έφτασαν κοντά στην προσκυνήτρια, και χωρίς να την πειράξουν, γύρισαν κι έφυγαν μακριά. Όταν μια κοπέλα, στην οποία το ανέφερε η Ευδοκία, την ρώτησε αν φοβήθηκε, της απάντησε: