Ἁγία Θεοδώρα ἡ ἐν Θεσσαλονίκη: Ἡ χάρη πού ἔλαβε ἡ κατά τήν ὥρα τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας της!

Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη(+3 Αυγούστου)

Μετά την κοίμηση της οσίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη συγκεντρώθηκαν για την εξόδιο ακολουθία της κληρικοί, και Μοναχές και Μοναχοί από τα υπόλοιπα Μοναστήρια της πόλης και της περιοχής.

Ενώ δεν της έψαλλαν την νεκρώσιμον ακολουθία, πραγματοποιήθηκε ένα εξαίσιο θαύμα το οποίο παρατήρησαν με θαυμασμό όσοι βρίσκονταν εκεί.

Το πρόσωπο της αγίας το οποίο προηγουμένως ήταν γεμάτο ρυτίδες και άσχημο λόγω των γηρατειών, ξαφνικά το είδαν χαρούμενο και ωραίο χωρίς καμιά ρυτίδα και η αγία Θεοδώρα έμοιαζε σαν να ήταν νέα.

Επί πλέον το πρόσωπο της φαινόταν λαμπρότατο σαν θείου αγγέλου και έμοιαζε σαν να γελά χαρούμενη.

Πῶς μυρόβλυσε ἡ εἰκόνα τῆς ἁγίας Θεοδώρας τῆς ἐν Θεσσαλονίκη!

Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη(+3 Αυγούστου)

Υπήρχε ένας ζωγράφος που ονομαζόταν Ιωάννης ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ενόσω ζούσε την αγία Θεοδώρα την εν Θεσσαλονίκη, ούτε είχε επισκεφθεί το Μοναστήρι στο οποίο έζησε.

Ένα βράδυ, λοιπόν, είδε στον ύπνο του ότι βρέθηκε στον τάφο της και είδε την καντήλα που ήταν κρεμασμένη και ανέβλυζε λάδι κάτω από την οποίαν υπήρχε ένα πήλινο δοχείο που δεχόταν το λάδι το οποίο έπεφτε, όπως πράγματι συνέβαινε.

Το πρωί ενώ περπατούσε στην αγορά της Θεσσαλονίκης τον πήρε ένας γνωστός του και τον πήγε στο μοναστήρι για να αναστηλώσει την εικόνα του αγίου Στεφάνου, στο όνομα του οποίου ήταν αφιερωμένη η Μονή.

Όταν μπήκαν μέσα αναγνώρισε το μέρος το οποίο είχε δει το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο του και λέει στον φίλο του:

– Εδώ ήμουν χθες το βράδυ, και διηγήθηκε στον φίλο του όσα είδε.

Τις επόμενες τρεις νύχτες έβλεπε στον ύπνο του πως ζωγράφιζε την αγία Θεοδώρα.

Από αυτό πείστηκε πως έπρεπε να την ζωγραφίσει.

Γι’ αυτόν και όταν σηκώθηκε την ζωγράφισε μετά «πόθου, πόνου και ευλαβείας, χωρίς να ρωτήσει κάποιον πώς ήταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, η φυσιογνωμία της και η στάση του σώματός της».