Ἦταν 11 ἡ ὥρα τὸ πρωί, τῆς 12ης Ἰουλίου τοῦ 1994...

Στις 11 Ιουλίου μνήμη της Αγίας Ευφημίας ο Όσιος Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά.

Με πολύ κόπο γονάτισε επάνω στο κρεβάτι έκανε τον σταυρό του και με τρεμάμενα χείλη είπε:

"Μνήσθητι μου Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία Σου".

Έπειτα οι αδελφές του έφεραν την εικόνα της Αγίας Ευφημίας και τον δίσκο με το κόλλυβο της.

"Άκροις δακτύλοις" πήρε δύο κόκκους ως ευλογία και ασπάσθηκε την εικόνα της Αγίας.

Βλέποντας ότι δεν ήταν στολισμένη παρατήρησε:

- Ούτε ένα λουλούδι δεν της βάλατε;

Κατά το μεσημέρι ήρθε στο ησυχαστήριο ο αρχιεπίσκοπος Σιναίου Δαμιανός και ο Γέροντας ζήτησε να του διαβάσει την ευχή "εις ψυχορραγούντα".

Ακόμη τον παρακάλεσε να τον μνημονεύει.

- Να με μνημονεύεις του είπε, γιατί πολλοί άλλοι θα με εγκαταλείψουν·θα νομίζουν ότι δήθεν δεν έχω ανάγκη.

Η τελευταία εκείνη νύχτα ήταν μαρτυρική. Ακόμη και τα πιο ισχυρά παυσίπονα δεν τον έπιαναν.

Ὁ θάνατος τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Κωνσταντίνου

Ο θάνατος του Μεγάλου Αγίου Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνου Καραστάθη

Η βάπτιση έδωσε πολύ μεγάλη χαρά στο νεοφώτιστο Κων/νο. Υψώνοντας τη φωνή του απηύθυνε ευχαριστήρια στο Θεό: «Τώρα, δηλαδή, σύμφωνα με το λόγο της αλήθειας, είπε, ξέρω ότι είμαι μακάριος. Τώρα έχω γίνει άξιος της αθανάτου ζωής. Τώρα έχω πιστέψει πως έλαβα το θείον φως. «Νυν αληθή λόγω μακάριον οίδ’ εμαυτόν, νυν της αθανάτου ζωής πεφάνθαι άξιον, νυν του θείου μετειληφέναι φωτός πεπίστευκα.»

Τα λόγια αυτά, λόγια ήρεμης συνείδησης, αλλά και βεβαιότητας για τα επερχόμενα μετά το θάνατο ενός αγωνιστή της πίστεως, θυμίζουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Εγώ γαρ ήδη σπένδομαι, και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε. Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστην τετήρηκα, λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Τιμόθ. β’. δ’. 6-8).

Ο Κων/νος ένιωθε ότι από το μυστήριο αναγεννήθηκε τελειωμένος και αξιωμένος με τη θεία σφραγίδα, και αισθανόταν ψυχική αγαλλίαση και φωτισμό με το θείο φως. Μετά τη βάπτισή του φόρεσε το λευκό χιτώνα του βαπτίσματος, αρνήθηκε να ξαναφορέσει την αυτοκρατορική πορφύρα του και υποσχέθηκε να ζήσει στο εξής αντάξια προς έναν απόστολο του Χριστού, βιώνοντας έτσι την ταπεινοφροσύνη μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του.

Ήταν τόση η χαρά, που πλημμύριζε εκείνες τις ώρες την ψυχή του, ώστε εξέφρασε τον οίκτο του για όσους ήταν ξένοι σε τέτοιες ευλογίες. Και σαν είδε τους στρατηγούς του συγκινημένους να κλαίνε εν όψει του πένθους τους, να προσεύχονται για την παράταση της ζωής του, τους διαβεβαίωσε ότι θα ανησυχούσε μάλλον από την αναβολή, παρά από την επίσπευση της αναχώρησής του στο Θεό.

Στο νεκροκρέββατό του προχώρησε στην τελική ρύθμιση κάποιων υποθέσεών του. Κληροδότησε μια ετήσια δωρεά στους κατοίκους της Ρώμης και διένειμε την αυτοκρατορία, μεταξύ των τριών αγοριών του, όπως θα ιδούμε παρακάτω. Επίσης εξέφρασε την επιθυμία ν’ αποκαταστήσει στο θρόνο του το Μέγα Αθανάσιο και την επιθυμία του αυτή πραγματοποίησε, όπως παραπάνω είδαμε, ο μεγάλος του γυιός Κωνσταντίνος Β’, καίσαρας των δυτικών επαρχιών.

Τό τέλος τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Μετά την εκλογή του τόπου εξορίας του ιερού Χρυσοστόμου, ο Αττικός, άνθρωπος επιδέξιος, πήρε προφυλάξεις για το ταξίδι του φυλακισμένου αρχιεπισκόπου. Φοβούνταν ότι το πέρασμά του θα ξεσήκωνε την οργή ή τον οίκτο στους λαούς από τους οποίους θα περνούσε. Συμφώνησαν ν’ αποφύγουν τις πόλεις ανάμεσα στην Αραβισσό και την Πιτυούντα, κυρίως εκείνες, όπου γνώριζαν ότι θα συναντούσαν επισκόπους λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκούς στην υπόθεσή του και διοικητές πονετικούς. Έπειτα αποφάσισαν να μην ξαναπέσουν στο λάθος που διέπραξαν κατά την πρώτη του εξορία, δίνοντάς του φρουρά από πραιτωριανούς. Ο Χρυσόστομος είχε σαγηνεύσει τους αξιωματικούς κι αυτοί έγιναν περισσότερο υπηρέτες παρά φρουροί του. Ο Αττικός και ο Σεβηριανός συνεννοήθηκαν γι’ αυτό το θέμα με τον στρατιωτικό αρχηγό ή τον πραίτωρα, που τους έδωσε ό,τι επιθυμούσαν, ό,τι σκληρότερο και αγριότερο για την περίσταση. Στους δύο αξιωματικούς της φρουράς υποσχέθηκαν μια αξιόλογη προαγωγή, αν εκτελούσαν καλά την αποστολή τους. Άφησαν μάλιστα να εννοηθεί ότι τους ήταν εντελώς αδιάφορο αν θα έφθανε ο φυλακισμένος μέχρι την Πιτυούντα. Ο θάνατός του από τις ταλαιπωρίες του ταξιδιού θα ισοδυναμούσε με πλήρη εκτέλεση της αποστολής τους. Εξάλλου αυτό θα εξέθετε λιγότερο τον αυτοκράτορα. Οι άνθρωποι αυτοί βάδισαν βιαστικά προς το φρούριο της Αραβισσού. Έφθασαν στα μέσα ή στο τέλος του Ιουνίου του 407 μ.Χ.

Η παρουσία τους κοντά στον εξόριστο Ιωάννη είχε κάτι το απαίσιο. Φαίνονταν να επιδεικνύουν τη βαναυσότητά τους κι επαναλάμβαναν στον καθένα περαστικό ότι ήθελαν να κερδίσουν την προαγωγή, που τους είχαν υποσχεθεί. Διατυμπάνιζαν μάλιστα πως, αν αυτός ο ισχνός και άρρωστος άνθρωπος δεν έφθανε στον προορισμό του, λίγο τους ένοιαζε, αφού αυτοί δεν θα έχαναν την αμοιβή τους. Αν τα λόγια αυτά έφθασαν στ’ αυτιά του Χρυσοστόμου, θα χρειάστηκε τελεία υποταγή στο θέλημα του Κυρίου, για να ενισχύσει την καρδιά του. Με τέτοιους οιωνούς και τέτοιους οδηγούς ξεκίνησε το ταξίδι του μετά την κοινοποίηση της διαταγής.

Ἁγία Θεοδώρα ἡ ἐν Θεσσαλονίκη: Ἡ χάρη πού ἔλαβε ἡ κατά τήν ὥρα τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας της!

Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη(+3 Αυγούστου)

Μετά την κοίμηση της οσίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη συγκεντρώθηκαν για την εξόδιο ακολουθία της κληρικοί, και Μοναχές και Μοναχοί από τα υπόλοιπα Μοναστήρια της πόλης και της περιοχής.

Ενώ δεν της έψαλλαν την νεκρώσιμον ακολουθία, πραγματοποιήθηκε ένα εξαίσιο θαύμα το οποίο παρατήρησαν με θαυμασμό όσοι βρίσκονταν εκεί.

Το πρόσωπο της αγίας το οποίο προηγουμένως ήταν γεμάτο ρυτίδες και άσχημο λόγω των γηρατειών, ξαφνικά το είδαν χαρούμενο και ωραίο χωρίς καμιά ρυτίδα και η αγία Θεοδώρα έμοιαζε σαν να ήταν νέα.

Επί πλέον το πρόσωπο της φαινόταν λαμπρότατο σαν θείου αγγέλου και έμοιαζε σαν να γελά χαρούμενη.

Ὁ παπα-Τύχων ὁ Ἐρημίτης καί ὁ ἅγιος Παΐσιος

Ο παπα-Τύχων ο Ερημίτης και ο άγιος Παΐσιος

Χαιρόταν περιμένοντας το μακάριο τέλος ο Ρώσος ερημίτης της Καψάλας ιερομόναχος Τύχων. Κυριολεκτικά ο μακάριος αυτός αθωνίτης έπαιζε με τον θάνατο!

Άνοιξε ο ίδιος τον τάφο του δέκα μέτρα περίπου από το κρεββάτι του. Τον έσκαψε με τα χέρια του και στο σωρό του χώματος που έβγαλε, τοποθέτησε ένα φτυάρι.

–Να, έτσι ρίξει χώμα, έλεγε στον υποτακτικό του π. Παΐσιο και έκανε τη σχετική κίνηση ρίχνοντας μια φτυαριά χώμα μέσα στον τάφο του.

Φύτεψε και ένα δεντρολίβανο στην άκρη. Συχνά έδινε οδηγίες για το τι θα κάνουν στην έξοδό του.

–Πεθαίνει παπα-Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: Παπα-Τύχων πέθανε.

Και άλλοτε πρόσθετε:

–Καλός, όχι καλός παπα-Τύχων… Θεός Δευτέρα Παρουσία πει καλός, όχι καλός.

Είχε ετοιμάσει ο άνθρωπος του Θεού και γράμματα που θα τα έστελναν μετά τον θάνατο του σε γνωστούς και φίλους του. Ανάμεσα στους παραλήπτες ήταν ο πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος, μητροπολίτες, ιερομόναχοι και άλλοι. Έγραφε λοιπόν:

«Φίλος παπά-Τύχων απέθανε ημέρα… (άφηνε κενό) παρακαλώ διάβασε μια ευχή».

Πολλές φορές τον ρωτούσαν οι νεαροί μοναχοί του γειτονικού μοναστηριού:

–Θα σου κόψουμε φέτος, παπά-Τύχων, ξύλα για τον χειμώνα;

Οἱ τελευταῖες ἡμέρες τοῦ π.Σεραφείμ Ρόουζ

Παρ’ όλο που πονούσε τόσο πολύ, δεχόταν τους προσκυνητές που έφταναν στον μοναστήρι, στο κελί του, για να τους δώσει συμβουλές, για να τους απαλύνει τον πόνο τους, για να προσφέρει μέχρι τελευταία στιγμή τον εαυτό του για την αγάπη του αδελφού, για την αγάπη του Θεού του.

Έπ’ ουδενί δεν ήθελε ν’ αφήσει το μοναστηράκι του και το ασκητικό κελί του για να παρηγορηθεί έστω λίγο μέσα στο θάλαμο ενός νοσοκομείου. Όταν όμως έπεσε λιπόθυμος μέσα σε φρικτούς πόνους, οι πατέρες τον πήγαν στο νοσοκομείο, ενώ εκείνος ψιθύριζε συνεχώς «δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός».

Οι γιατροί στο νοσοκομείο απλώς διαπίστωσαν ότι η αρρώστια του ήταν σπάνια και ανίατη και είχε ήδη προκαλέσει γάγγραινα στο παχύ έντερο. Μάλιστα οι γιατροί εξέφρασαν την απορία τους πως δεν ούρλιαζε από τους πόνους και πώς άντεχε χωρίς νάρκωση. Τον έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο, χωρίς όμως να έχουν και πολλές ελπίδες. Πραγματικά στην εγχείρηση διαπίστωσαν ότι είχαν πειραχτεί και άλλα ζωτικά όργανα, με αποτέλεσμα παρόλο που του αφαίρεσαν ένα κομμάτι του παχέως εντέρου, να μη δίνουν περισσότερο από 2% πιθανότητες ν’ αναρρώσει.

Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία και κόσμος άρχισε να συρρέει ελπίζοντας όλοι σ’ ένα θαύμα. Ένιωθαν ότι έχαναν τον πατέρα του, το στήριγμά τους, την ελπίδα τους. Από εκείνον έμαθαν για το Χριστό, από τα χέρια του βαπτίστηκαν και από τα χέρια του λάμβαναν τακτικά το σωτήριο φάρμακο της Θείας Ευχαριστίας. Δεν το χωρούσε ο νους τους ότι θα τον έχαναν.

Ἦρθε ἡ Παναγία χθές τό μεσημέρι καί μέ γύρισε καί στό ἅγιον Ὄρος καί εἶδα τά Μοναστήρια..(Ἅγ.Ἀρσένιος Καππαδόκης)

[....]Όταν ο Άγιος Αρσένιος ο Καππάδοκης βρισκόνταν στο νοσοκομείο στην Κέρκυρα και είχε μείνει μόνο με τον ψάλτη του τον Πρόδρομο, ο Πατήρ του είπε: «Έλα να αποχαιρετηθούμε, Πρόδρομε, γιατί μεθαύριο φεύγω για την άλλη ζωή.

Ήρθε η Παναγία χθες το μεσημέρι και μου το είπε και με γύρισε και στο Άγιον Όρος και είδα τα Μοναστήρια, που πολύ επιθυμούσα να ιδώ, αλλά δεν είχα αξιωθή. Τι να σου διηγηθώ, Πρόδρομε! Τι πολλά Μοναστήρια που έχει το Άγιον Όρος! Τι μεγάλους Ναούς! Τι μεγαλοπρέπεια!».

Και μετά από αυτά του λέγει: «Να μη στενοχωρεθής που θα πεθάνη η Κυριακή, η γυναίκα σου, μετά από οχτώ ημέρες· και του Στεφάνου Καραμουρατίδη η γυναίκα, η Αλμαλού, θα πεθάνη και αυτή μετά από δεκατρείς ημέρες».

Ὁ π. Ἰωάννης Μαϊσουράτζε καί ὁ ἡγούμενος π. Ἰωάννης - Γεώργιος Μχεΐτζε πνευματικός τοῦ Ἁγίου Γαβριήλ τοῦ Γεωργιανοῦ

Γυρίζοντας από το Μπατούμι ο π. Γαβριήλ ξαναπήγε στο ναό Σιόνι. Ποθούσε να ζει τη μοναχική ζωή. Γι’ αυτόν το λόγο, ύστερα από αίτημά του, τον έστειλαν στη μονή Μπετάνια, όπου εγκαταβίωναν δύο ιερομόναχοι, ο π. Ιωάννης Μαϊσουράτζε και ο ηγούμενος π. Ιωάννης – Γεώργιος Μχεΐτζε.

Διηγείται ο άγιος: «Ο π. Ιωάννης – Γεώργιος ήταν ο Γέροντάς μου, ο οποίος είχε το χάρισμα της νοεράς προσευχής. Εκεί καλλιεργούσαμε ό,τι μας ήταν απαραίτητο. Έρχονταν και άνθρωποι πιστοί και μας βοηθούσαν. Ο π. Ιωάννης – Γεώργιος ήταν ένας άγιος πατέρας. Του είχε εμφανιστεί και η ίδια η κυρία Θεοτόκος για να τον γιατρέψει από πόνους στα πλευρά. Διέθετε ακόμη και το προφητικό χάρισμα, με το οποίο βοήθησε πολλούς ανθρώπους να βρουν το δρόμο τους. σε εμένα είχε πει: ¨Μόλις πεθάνω, θα περάσεις μεγάλες δοκιμασίες. Δεν θα σε αφήσουν εδώ. Θα σε διώξουν¨».

Ο π. Γαβριήλ με πολλή αγάπη και ταπείνωση διακονούσε τους δύο πατέρες. «Προσπαθούσα να τους προλάβω σε όλα. Ήταν άγιοι και δεν ήθελα οι καθημερινές μέριμνες να τους αποσπούν από την προσευχή», έλεγε ο ίδιος αργότερα. Επειδή την εποχή εκείνη απαγορευόταν να λειτουργούν οι εκκλησίες, οι άγιοι πατέρες τελούσαν τους γάμους και τις βαπτίσεις στα απόμερα μονοπάτια του δάσους που περιέβαλλε το μοναστήρι. Με τη χάρη του Θεού προγνώριζαν ποιος και για ποιο λόγο θα πήγαινε εκεί και προφυλάσσονταν έτσι από όσους είχαν κακές προθέσεις.

Την αγάπη που είχαν οι δύο ιερομόναχοι αναμεταξύ τους δεν στάθηκε δυνατόν να την καταλύσει ούτε ο θάνατος. Όταν ο π. Ιωάννης Μαϊσουράτζε κοιμήθηκε, ο ηγούμενος πήγε στον τάφο του και αναφώνησε:

«Χριστός ανέστη!».

Μέσα από το μνήμα του τότε ακούστηκε: «Αληθώς ανέστη!».

«Εὐλόγησε, ἅγιε πάτερ Νεκτάριε, τόν κόσμο σου πού ἦρθε νά σ’ ἀποχαιρετήσει»

Να σου πω κάτι για την ώρα της κηδείας που δεν θα το ξεχάσω όσο ζω.

Κάποια στιγμή που μιλούσε ο αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Φωστίνης [μετέπειτα Μητροπολίτης], έπιασε το δεξί χέρι του Αγίου και το σήκωσε, σταυρώνοντας μ’ αυτό τον κόσμο.

Μόλις κατάλαβα τι γίνεται – ήμουνα τότε στα σκαλάκια της στέρνας – πήγα και στάθηκα στην πόρτα της Εκκλησιάς (πριν,είχα βγει στο προαύλιο) και το είδα!«Ευλόγησε, άγιε πάτερ Νεκτάριε, τον κόσμο σου που ήρθε να σ’ αποχαιρετήσει» έλεγε ο Φωστίνης και σταύρωνε με το χέρι του Αγίου, όλους μας.

Το χέρι έκανε όλες τις κινήσεις, λες κι ήταν ζωντανό! Κι ας είχαν περάσει μέρες από την Κοίμησή του…Ύστερ᾽ από τρία χρόνια, τόνε βγάλανε από τη γη. Τον πήγαν στο Γεροντικό. Εκεί που ᾽ναι το Σκευοφυλάκιο. Απέναντι από το Ιερό.

Ήρθε η καλογριά η Νεκταρία στο σπίτι και μας είπε να πάμε να τον προσκυνήσουμε. Το λέω τώρα κι ανατριχιάζω (σ.σ. ο μπαρμπα-Μήτσος συγκινείται).Τότε ήμουνα δεκάξι χρονών. Ήταν, θυμάμαι, το πρόσωπό του σκεπασμένο με τον «αέρα», το κάλυμμα του Δισκοπότηρου.

''Αὐτό πού εἴδαμε καί βιώσαμε τό εἰσπράξαμε ὡς Πάσχα καί Ἀναστάσιμη χαρά" (Κοίμηση Ὁσίου Ἰωσήφ Ἡσυχαστή)

Ο ίδιος έτρεφε μια υπερβολική αγάπη προς την Παναγία, ενώ την επίγεια ζωή του την διακατείχε ο αγώνας και η σκληρή του άσκηση στον Άθωνα.

Έναν ολόκληρο μήνα πριν, είχε λάβει την πληροφορία από την Θεοτόκο ότι στις 15 Αυγούστου, τη μέρα της γιορτής της, θα ερχότανε η ίδια να τον πάρει μαζί της στους Ουρανούς.

Ένας από τους υποτακτικούς του, ο μετέπειτα Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας ήταν παρών στα γεγονότα και είχε διηγηθεί τις ετοιμασίες που είχε κάνει όλο αυτό το διάστημα του ενός μηνός, ενώ ανήμερα της Κοιμήσεως, ξημέρωμα, ο ίδιος βοήθησε τον Γέροντα του Ιωσήφ να πάρει θέση στην καρέκλα, στην αυλή έξω από το κελλί του.

Ο Ήλιος ανέβαινε και η πληροφορία έλεγε πως μόλις εκείνος έφτανε σε ενα συγκεκριμένο σημείο του ουρανού, τότε θα είχε έρθει η ώρα.

Ο Ήλιος ωστόσο ανέβηκε ως εκεί κι ακόμη παραπάνω. Τίποτα δεν συνέβη και ο Άγιος Ιωσήφ ήταν που δέχτηκε τον τελευταίο του πειρασμό και άρχισε να κλαίει.

...Ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος...

Εὐεργετινὸς τ. Δ’, σ. 58, τῶν ἐκδόσεων τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας

Ἔλεγαν γιὰ κάποιον γέροντα στὴ Σκήτη ὅτι πέθαινε, καὶ οἱ ἀδελφοὶ στάθηκαν γύρω στὸ κρεβάτι του, τὸν τακτοποίησαν καὶ ἄρχισαν νὰ κλαῖνε.

Ἐκεῖνος ἄνοιξε τὰ μάτια του καὶ γέλασε· μετὰ ἀπὸ λίγο πάλι γέλασε· ἔπειτα γέλασε καὶ τρίτη φορά.

Τὸν παρακάλεσαν τότε οἱ ἀδελφοί:

5 Μαρτίου 1956 - 5 Μαρτίου 2022...66 χρόνια ἀπό τήν κοίμηση τοῦ Ἁγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς

5 Μαρτίου 1956 - 5 Μαρτίου 2022 εξήντα έξι χρόνια από την κοίμησή του.Ο *Αγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς* προσευχόμενος στο ταπεινό κελί του το πρωΐ της Κυριακής 5/18 Μαρτίου 1956 και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, κοιμήθηκε με ειρήνη.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2022/03/5-1956-5-202266.html

Τότε κατάλαβαν ὅτι τό δυνατό φῶς πού εἶχαν δεῖ ἦταν ἡ ἁγία ψυχή του πού ἄφηνε τό σῶμα!(Ὅσιος Γεώργιος Δράμας)

Αφηγείται η Αικατερίνη Μήτσου:

Κάποια στιγμή, ἐκεῖ πού μᾶς μιλοῦσε, εἶχα τήν ἔννοια καί τῆς εἶπα:

“Δέν πᾶς, γιαγιά, νά δεῖς τί κάνει ὁ Γέροντας;”

- “Πῆγα πρίν λίγο καί κοιμᾶται” μοῦ ἀπάντησε.

Ὅταν πέρασε ἡ ὥρα, ἡ μάνα Ἀργυρώ ἀποτραβήχτηκε στο δωμάτιό της καί οἱ γυναῖκες ξάπλωσαν καί αὐτές στίς ψάθες.

Πολύ ἀργά τό βράδυ ἡ Κωνσταντινιά μέ τή θεία της σηκώθηκαν γιά νά πᾶνε στό ἀναγκαῖο. Καί τί νά δοῦν! Βλέπουν το παράθυρο ἀπό τό κελλί τοῦ Γέροντα νά εἶναι ἀνοικτό καί νά βγαίνει ἀπό μέσα πολύ δυνατό φῶς! Ρεῦμα τότε δέν ὑπῆρχε!

“Μά τί συνέβαινε;” διερωτήθηκαν.

Ἦταν κάτι πού τό ἀντίκρυσαν κι οἱ δύο! Ξαναμπῆκαν μέσα καί πλάγιασαν. Πέντε λεπτά μετά ἄκουσαν ὅλοι τήν μάνα Ἀργυρώ νά θρηνεῖ:

«Καί τά κυπαρίσσια ἔπεσαν καί τόν προσκύνησαν!...»

«ΚΑΙ ΤΑ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ ΕΠΕΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ!...»

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901–1959) ειδοποίησε τα πνευματικά του τέκνα να πάνε να λάβουν την τελευταία ευχή του. Μια γυναίκα από τη Νικήσιανη πήρε την άδεια του συζύγου της και, παρά το ότι δεν είχε να πληρώσει ούτε το αντίτιμο του εισιτηρίου για το λεωφορείο, πήρε δανεικά κι έτσι πήγε στο μοναστήρι. Ο όσιος ήταν άρρωστος στο κρεβάτι, ανασηκώθηκε λίγο και την καλοδέχτηκε: «Έλα, γιαβρίμ, έλα!... Εσύ με στέρηση ήρθες!…». Ο παπα-Σταύρος τελούσε το Ευχέλαιο στην εκκλησία. Ήταν αρκετοί εκεί. Μερικές από τις γυναίκες ήταν νοσοκόμες από τη Δράμα. Όπως ήταν όλοι μαζεμένοι γύρω του, σε μια στιγμή σήκωσε τα χέρια του ψηλά και, στρεφόμενος προς την εικόνα της Παναγίας, την παρακάλεσε θερμά: «Τῆς εὐσπλαχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε!...». Τρεις φορές το επανέλαβε αυτό μετά δακρύων. Κατόπιν έφυγαν οι πολλοί. Έμειναν τη νύχτα μόνο εφτά γυναίκες.

Η μάνα-Αργυρώ, που χρόνια τον φρόντιζε με πολλή αγάπη, μπήκε στο κελλί του και, βλέποντας το παράθυρό του ανοιχτό, γύρισε και του είπε: «Πάτερ, θα κρυώσεις! Γιατί άνοιξες το παράθυρο;». «Μάνα Αργυρώ, ήρθε Άγγελος Κυρίου να με πάρει κι εγώ τον παρακάλεσα να μ’ αφήσει λίγες ημέρες, για να ειδοποιήσω τα πνευματικά μου παιδιά. Μου είπε ακόμη: «Άμα θα πεθάνω, όσοι θα είναι εδώ, όλοι να φορούν άσπρες μαντήλες, γιατί θα είναι γύρω μου Άγγελοι και η Παναγία να μη βλέπει τα μαύρα και λυπηθεί!…». Με συγκίνηση και με δάκρυα τα έλεγε αυτά κατόπιν η γιαγιά Αργυρώ.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ!!!

Η μοναχή ΣΑΜΦΟΡΑ είπε:

- Λίγο πριν τον θάνατο του πατέρα Αμβρόσιου, είδα ένα όνειρο. Είναι σαν να στέκομαι σε έναν όμορφο κήπο. Τα φύλλα τρέμουν στα δέντρα, και το καθένα από αυτά επαναλαμβάνει την προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό» ... Και εδώ υπάρχει ένας λευκός ναός.

Μπαίνω και βλέπω ότι ο τρούλος δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Μόλις σκέφτηκα γιατί συμβαίνει αυτό, άκουσα μια φωνή: "Αυτός είναι ο τόπος κατοικίας για τον Γέροντα Αμβρόσιο και σύντομα θα τελειώσει".

Και καθώς ο ιερέας είχε ήδη πεθάνει, είδα σε ένα όνειρο ότι το φέρετρό του στεκόταν εκεί. Και τώρα τέσσερις άγγελοι με λευκές ρόμπες κατεβαίνουν από τον ουρανό, και στα χέρια τους έχουν κεριά και θυμιατήρια. Ρώτησα γιατί αυτοί,είναι τόσο λαμπεροί, κατέβηκαν στον τάφο του γέροντα και μου απάντησαν: «Γιατί είναι τόσο καθαρός».

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως. Ὁ Μέγας καί θαυματουργός. Τό σεπτό σκήνωμα μένει παρατημένο ἔξω ἀπό τόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος....

ΌΤΑΝ ΦΕΎΓΟΥΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ.

ΜΟΝΑΧΙΚΆ.

ΤΑΠΕΙΝΆ.

Η ΠΟΛΙΤΕΊΑ ΚΑΙ

Η ΕΠΊΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΕΊ

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΥΡΗΞΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ

ΕΘΝΙΚΌ ΠΕΝΘΟΣ.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ. Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΌΣ.

ΤΟ ΣΕΠΤΌ ΣΚΉΝΩΜΑ ΜΈΝΕΙ ΠΑΡΑΤΗΜΈΝΟ ΈΞΩ ΑΠΌ ΤΟΝ ΙΕΡΌ ΝΑΌ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.........

Όταν έφτασε η νεκροφόρα με το σώμα του Αγίου Νεκταρίου στον Πειραιά από το Αρεταίειο Νοσοκομείο στο οποίο τέλειωσε την επίγειο ζωή του,κυριολεκτικά «ξεφόρτωσε» το φέρετρο στα σκαλιά του Ναού της Αγίας Τριάδας !!! Βιαζόταν ο οδηγός ...είχε άλλες σημαντικότερες μεγαλοπρεπείς τελετές να διεκπεραιώσει.Δεν είχε καιρό να ασχοληθεί περαιτέρω με τον φτωχό και κυνηγημένο ηγούμενο της Αίγινας. Μα ούτε οι ιερείς του ναού είχαν χρόνο να έλθουν να διαβάσουν ένα στοιχειώδες Ιερό Τρισάγιο...ούτε και αυτός ο νεωκόρος δεν άδειασε να ανοίξει έστω την εκκλησία, να φιλοξενηθεί για λίγο μέσα, ώσπου να έρθει το καραβάκι, να παραλάβει την σορό !!!

Ήταν μεσημέρι και άφησαν το φέρετρο έξω παρατημένο στην άκρη της εξώπορτας και όπως όμορφα διηγείται ο Σώτος Χονδρόπουλος:

Οἱ τελευταῖες στιγμές καί ἡ κοίμηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Πλανᾶ

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΛΑΝΑ 

Ξημέρωσε η Κυριακή τού Ασώτου, 28η Φεβρουαρίου τού έτους 1932. Αυτή είναι η μέρα πού λειτούργησε για τελευταία φορά στο επίγειο θυσιαστήριο. Μετά τη Θεία Λειτουργία έχασε τις αισθήσεις του. Ως ασθενής περέμεινε στην οικία του ευσεβούς υιού του Ιωάννου επι της οδού Δράκου 39 στην Γαργαρέττα,όπου και παρέδωσε την αγία του ψυχή στις 2 Μαρτίου 1932 ημέρα κατά την οποίαν είχε την επέτειο της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του.. Έκανε το σημείο τού Τιμίου Σταυρού και είπε: «Τον δρόμον τετέλευκα. Δόξα σοι ο Θεός! Η θεία χάρη να σάς ευλογεί». Με αυτά τα λόγια άφησε τον κόσμο τούτο. Το πρωί έφεραν το ιερό του λείψανο στον Ναό τού Αγ. Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης, όπου ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα για τρείς ημέρες.

Ἦταν μία λεονταία ψυχή, διότι δέν ἀντέχονται οἱ πόλεμοι τοῦ ἐχθροῦ, μέ τό νά εἶναι κανείς μονότατος!

Η γερόντισσα Φιλοθέη από το μοναστήρι της Σουρωτής με είπε, ότι μόλις κοιμήθηκε ο Άγιος Παϊσιος, άστραψε το πρόσωπο του και άρχισε όλο το σώμα να εκπέμπει ευωδία και αστραπή!!! Και από κάτωχρος λόγω της ασθενείας του, έγινε κάτασπρος!

Είναι δείγμα της πολύ μεγάλης ταπείνωσης του και των πολλών θεοσημειών που είχε στη ζωή του.

Ο Άγιος Παϊσιος, είχε πάρα πολλές αποκαλύψεις, μερικές εκ των οποίων, τις αποκάλυψε και σε ανθρώπους, αλλά παρακάλεσε να μην γίνουν γνωστές ακόμα και όταν πεθάνει!

Ὁσία Μαρία τοῦ Ὄλονετς: Εἶδαν νά λάμπει τό πρόσωπο της καί ἐν ζωή καί μετά θάνατο!

Οσία Μαρία του Όλονετς (+1860).

Η μαρτυρική ερημίτρια έμεινε στο κρεββάτι περίπου τρεις εβδομάδες. Κάθε μέρα, μετά τη λειτουργία, ερχόταν ένας ιερομόναχος με τα τίμια δώρα και την κοινωνούσε.

Τη δέκατη πέμπτη μέρα το πρόσωπο της μεταμορφώθηκε· έλαμψε μ’ ένα υπερκόσμιο φως και πήρε την έκφραση μιας ευλογημένης ηρεμίας.

Όλα τα χαρακτηριστικά της ξαναβρήκαν το κάλλος που είχε στα νιάτα της.

Ακόμα και τα μαύρα σημάδια γύρω από τα χείλη της εξαφανίστηκαν. Το πρόσωπο της πήρε ένα χρώμα λευκό, σαν λιωμένο κερί. Κάλεσε ήρεμα την ξαφνιασμένη Ακυλίνα και μπροστά στις δύο ανηψιές της, την Πελαγία και την Ματρώνα, είπε:

– Θέλω να εξομολογηθώ, καλέστε τον μπάτιουσκα, τον πνευματικό.

[…]

Τα χείλη της μαρτυρικής ερημίτριας άνοιξαν να εξομολογηθεί για τελευταία φορά, εκείνη που όλη της τη ζωή την πέρασε σε μετάνοια. Κι ο Γέροντας δοκίμασε μεγάλη έκπληξη που την είδε θεραπευμένη υπερφυσικά λίγο πριν από την κοίμησή της κι άκουσε την αγνή και ειλικρινή εξομολόγησή της.

[…]

Η είδηση για την κοίμηση της ερημίτριας διαδόθηκε σ’ όλα τα γειτονικά χωριά. Στην κηδεία της μαζεύτηκε πολύς κόσμος. Τόσος δεν είχε μαζευτεί ποτέ στο ερημητήριο του Αγίου Νικηφόρου, ακόμα και τις μεγάλες γιορτές.

Στο διάστημα των τριών ημερών που το λείψανό της έμεινε στην εκκλησία για προσκύνημα, δεν υπήρχε σ’ αυτό κανένα σημείο φθοράς.

«Τό χάρισμα τῆς εὐωδίας καί μετά τήν κοίμηση τοῦ Γέροντος Παϊσίου δέν ἐξαφανίστηκε. Πολλοί αἰσθάνονται εὐωδία, ὅταν προσκυνοῦν τόν τάφο του»

Το χάρισμα της ευωδίας και μετά την κοίμηση του Γέροντα δεν εξαφανίστηκε. Πολλοί αισθάνονται ευωδία, όταν προσκυνούν τον τάφο του, όταν επισκέπτωνται το Κελλί του στο Άγιον Όρος, ή άλλοι αισθάνονται ευωδία εξερχόμενη από προσωπικά αντικείμενα ή ρούχα του. 

Όπως μαρτυρούν οι πατέρες που διαδέχθηκαν τον Γέροντα στο Κελλί του, «τον πρώτο καιρό μετά την κοίμησή του σχεδόν όλοι οι επισκεπτόμενοι το Κελλί αισθάνονταν αυτή την ξεχωριστή ευωδία.