Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ κάθοδος στόν Ἅδη.

❈ Ἡ εἰκόνα πού δείχνει ἕναν Ἄγγελο νά μετακινεῖ τήν πέτρα ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀναπηδᾶ ἀπό μέσα ὁ Χριστός μέ ἕνα σημαιάκι, εἶναι λανθασμένη.

"Ἐγὼ ἐποίμανα τὴν νῆσον τῆς Αἰγίνης, ἐσὺ δοξάσεις αὐτήν."

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε αυτή η Εικόνα, η οποία βρίσκεται σε μοναστήρι της Αίγινας. Ο Άγιος Διονύσιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Αιγίνης και κοιμήθηκε το 1622 "παραδίδει" την Αίνινα στον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος κοιμήθηκε το 1920.

Περί Ἁγίων Εἰκόνων

❈ Οἱ εἰδωλολάτρες ταυτίζουν τόν Θεό μέ κάποια πράγματα, μέ κάποια εἴδωλα. Γι’ αὐτό καί οἱ ἀρχαῖοι εἰδωλολάτρες εἶχαν τά ἀγάλματα. Καί οἱ εἰκονομάχοι εἶχαν παρεξηγήσει τούς Ὀρθοδόξους κατηγορῶντας τους ὅτι εἶναι εἰδωλολάτρες, ἐπειδή προσκυνοῦν τίς εἰκόνες.

Ἀλλά δέν προσκυνοῦμε τίς εἰκόνες ὡς εἴδωλα, δέν ταυτίζουμε τήν εἰκόνα, τό ξύλο, μέ τόν Θεό, ἀλλά «ἡ τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει», ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Μέγας Βασίλειος καί τό υἱοθέτησαν καί οἱ ἄλλοι Ἅγιοι Πατέρες τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γιά ἄλλον λόγο τό εἶχε πεῖ ὁ Μέγας Βασίλειος ἀλλά τό υἱοθέτησαν καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες, γιά νά ἐκφράσουν τήν ἀλήθεια, ὅτι ὅταν κανείς προσκυνάει μιά εἰκόνα, δέν προσκυνάει τό χρῶμα, τό ξύλο, τό ὑλικό μέ τό ὁποῖο εἶναι κατασκευασμένη, οὔτε τό ταυτίζει αὐτό τό ὑλικό μέ τόν Θεό, ἀλλά τιμᾶ τό εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Θεωροῦμε ὅτι ὁ εἰκονιζόμενος εἶναι παρών στήν εἰκόνα του χαρισματικῶς, δηλαδή μέ τή Θεία του Χάρη.

Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ κάθοδος στόν Ἅδη

 

❈ Ἡ εἰκόνα πού δείχνει ἕναν Ἄγγελο νά μετακινεῖ τήν πέτρα ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀναπηδᾶ ἀπό μέσα ὁ Χριστός μέ ἕνα σημαιάκι, εἶναι λανθασμένη. Δέν εἶναι Ὀρθόδοξη εἰκόνα, γιατί δείχνει ὅτι χρειάζεται μιά βοήθεια ὁ Χριστός γιά νά βγεῖ, τόν Ἄγγελο γιά νά κουνήσει τήν πέτρα. Εἶναι λάθος. Ὁ Χριστός μας ἀναστήθηκε καί μετά κύλησε τήν πέτρα. Σφραγισμένου τοῦ τάφου ἀναστήθηκε ὁ Χριστός μας.

Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ κάθοδος στόν Ἅδη. Ἡ ἄλλη μᾶς ἦρθε ἀπό τούς Παπικούς. ➤Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 15 – 5 – 2016)

Γιατί τὴν Ἁγία Γραφὴ τὴν προσκυνᾶτε καὶ τὴ δέχεστε, ἐνῷ τὴν Ἁγία Εἰκόνα τὴν φτύνετε καὶ τὴ βδελύσσεσθε;

Ερωτᾶται ὁ αἱρετικός, ὁ Εὐαγγελικὸς ἢ ὁ Ἰεχωβίτης: Γιατί τὴν Αγία Γραφή τὴν προσκυνᾶτε καὶ τὴ δέχεστε, ἐνῷ τὴν Αγία Εἰκόνα τὴν φτύνετε καὶ τὴ βδελύσσεσθε;

Πές μου, αἱρετικέ, ποιά ἡ διαφορὰ τῶν δύο, ἀφοῦ καὶ τὰ δύο τὰ ἴδια διδάσκουν; Πῶς τὸ ἕνα προσκυνεῖται καὶ τὸ ἄλλο φτύνεται;

Γιατί τὸν Εὐαγγελιστὴ ποὺ μὲ τὸν λόγο ἐξηγεῖ τὸν δέχεσαι καὶ τὸν ἁγιογράφο ποὺ μὲ τὸ ἔργο δείχνει τὸν ἀπορρίπτεις;

Πές μου, αἱρετικὲ· τί προσκυνᾶς στὸ Εὐαγγέλιο, τὴν ὕλη ἢ τὴν ἐξήγηση;

Λόγος ἀπολογητικός πρός ὅσους διαβάλλουν τίς ἅγιες εἰκόνες.Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Του αγίου Πατρός και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας, Ιωάννη του Δαμασκηνού

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ

ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

1. Θα έπρεπε βέβαια εμείς, συναισθανόμενοι πάντοτε την αναξιότητά μας, να σιωπούμε και να εξομολογούμαστε στον Θεό τις αμαρτίες μας, αλλά όταν όλα στον καιρό τους είναι καλά· επειδή όμως βλέπω την Εκκλησία, την οποία ο Θεός έκτισε πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών με ακρογωνιαίο λίθο τον Χριστό τον Υιό Του, να βάλλεται, σαν σε θαλάσσια φουρτούνα που υψώνεται με αλλεπάλληλα κύματα, και να ανακατώνεται και να αναταράσσεται από τη βίαιη πνοή των πονηρών πνευμάτων, και τον χιτώνα του Χριστού, τον υφασμένο με τη χάρη του Θεού, Αυτόν που οι απόγονοι των ασεβών θέλουν με αυθάδεια να κομματιάσουν, τον βλέπω να σχίζεται, και το σώμα Του, δηλαδή τον λαό του Θεού και τη θεοπαράδοτη από παλιά διδασκαλία της Εκκλησίας να κατακερματίζεται σε διάφορες δοξασίες, γι' αυτό θεώρησα πως δεν είναι σωστό να σιωπώ και να δέσω τη γλώσσα μου, φέροντας στη σκέψη μου την απόφαση που απειλεί λέγοντας: «Ἐὰν ὑποστείληται, οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεώς μου ζήσεται(:εάν κανείς κρύψει κάτι από φόβο και το συγκαλύψει, δεν επαναπαύεται η ψυχή μου σε αυτόν)»[Αββακ.2,4] και «ἐάν ἴδῃς τήν ῥομφαίαν ἐρχομένην και μή ἀναγγείλῃς τῷ ἀδελφῷ σου, ἐκ σοῦ ἐκζητήσω τὸ αἷμα αὐτοῦ (:αν δεις το φονικό μαχαίρι να πλησιάζει και δεν ειδοποιήσεις τον αδελφό σου, θα ζητήσω το αίμα του από σένα)»[Ιεζ. 33,8].

Επειδή λοιπόν με τάρασσε αφόρητος φόβος, αποφάσισα να μιλήσω, χωρίς να υπολογίσω μπροστά στην αλήθεια το μεγαλείο των βασιλέων· γιατί άκουσα τον θεοπάτορα Δαβίδ να λέει: «Καὶ ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις σου ἐναντίον βασιλέων καὶ οὐκ ᾐσχυνόμην» (: Και μιλούσα για τις μαρτυρίες και τις εντολές Σου μπροστά σε βασιλιάδες και δεν ντρεπόμουνα αλλά με κάθε παρρησία μιλούσα μπροστά σε αυτούς)» [Ψαλμ.118,46] και μάλιστα κεντριζόμουνα από αυτό ακόμα πιο πολύ να μιλήσω. Γιατί είναι φοβερό πράγμα ο λόγος του βασιλιά που καταδυναστεύει τους υπηκόους, και είναι ανέκαθεν λίγοι εκείνοι που περιφρόνησαν τα βασιλικά διατάγματα, όσοι δηλαδή γνωρίζουν ότι ο επίγειος βασιλιάς εξουσιάζεται από τον Θεό και ότι οι νόμοι είναι ισχυρότεροι των βασιλέων.

Ὁ Ὅσιος Δημήτριος τοῦ Πριλούκι(11/24 Φεβρουαρίου 1392)

«Ο 'Οσιος Δημήτριος του Πριλούκι, με σκηνές από τη ζωή του » . Τέλη 15ου – αρχές 16ου αιώνα (πιθανόν 1503)

Περιγραφή από αριστερα στα δεξιά

 

Μονή Κοιμήσεως Goritsky. Κουρά

Η χειροτονία του Δημητρίου στην ιεροσύνη

Η ίδρυση της μονής προς τιμή του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού

Συνάντηση του Οσίου Δημητρίου του Πριλούκι με τον Σέργιο του Ραντονεζ

Συνάντηση του Οσίου Δημητρίου του Πριλούκιμε τον πρίγκηπα Δημήτριο Ντονσκόι

Εγκατάλειψη του Avnegi λόγω δυσαρέσκειας των κατοίκων της περιοχής

Η ίδρυση της Μονής Spaso-Prilutsky σε εδάφη που μεταφέρθηκαν από τον Ilya Rakov και τον Isidor Vypryag

Πρόβλεψη του θανάτου του Ντμίτρι Ντονσκόι

Ευλογία αδελφού για συναλλαγές με ειδωλολάτρες

Ο διορισμός του Παχωμίου ως ηγουμένου

Ο θάνατος του Οσίου Δημητρίου του Πριλούκι

Η ταφή του Οσίου Δημητρίου του Πριλούκι

Ένας άγγελος σώζει τον τάφο του Οσίου Δημητρίου από τη λεηλασία του λαού Βιάτκα

Θεραπεία στον τάφο του δαιμονισμένου Συμεών

Ο Όσιος Δημήτριος φαίνεται να βοηθά στην κατασκευή του καθεδρικού ναού

Θεραπεία στον τάφο του μουγγού Ιωάννη

Στὸν Ναὸ τῆς Βηθλεέμ ,ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἀνοίγει καὶ κλείνει τὰ μάτια Του καὶ ρέει Μύρο...

Βηθλεέμ. Η Εκκλησία της Γεννήσεως του Χριστού.

Σε στήλη αριστερά στον Ι. Ναό της Γεννήσεως του Χριστού στη Βηθλεέμ , υπάρχει η εικόνα του Ιησού Χριστού που ανοίγει και κλείνει τα μάτια Του και ρέει Μύρο που ευωδιάζει όλο τον Ναό .

Εἰκόνα τῆς Παναγίας περιστοιχιζόμενη ἀπὸ τὶς 18 Προφήτιδες καὶ Δίκαιες γυναῖκες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης

Η σπάνια εικόνα της Παναγίας του Σμόλενσκ περιστοιχιζόμενη από τις Προφήτιδες και τις Δίκαιες γυναίκες της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκεται στο τέμπλο του Ναού του Ευαγγελισμού στο Κρεμλίνο

Η εικόνα είναι του 15ου αιώνα αλλά το περίγραμμα είναι του 17ου αιώνα

Κάθε μικρή εικόνα περιέχει μία επιγραφή,ένα όνομα,μία φράση που βγαίνει από το στόμα.Κάποιες φράσεις όμως στα δεξιά διαβάζονται με την βοήθεια ενός καθρέφτη.

Σύναξη Τῆς Παναγίας τῆς Φιλερήμου στὴν Ρόδο.

Ή σεβάσμια Εικόνα Τής Υπεραγίας Θεοτόκου τής «Φιλερήμου» ή «τών Χαρίτων» είναι έργο του 10ου αιώνα.

 

Κατά τήν παράδοση έφθασε στή Ρόδο από τά Ιεροσόλυμα καί τοποθετήθηκε στο Καθολικό της Μονής του λόφου Φιλερήμου, την ακρόπολη της αρχαίας πόλεως Ιαλυσού, από τον οποίο πήρε και την προσωνυμία.

Κατά τη γνώμη μερικών ερευνητών την Εικόνα έφεραν στην Ρόδο οι Ιωαννίτες Ιππότες. Πιθανότερο είναι να υπήρχε πριν την άφιξη των Ιπποτών γιατί διαφορετικά δεν δικαιολογείται η τιμή που απολάμβανε, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, από το Ορθόδοξο πλήρωμα της νήσου ήδη από τα πρώτα χρόνια της Ιπποτοκρατίας.

Η Εικόνα παρέμεινε στη Ρόδο μέχρι το 1523, έτος καταλήψεως της Ρόδου από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, όταν φεύγοντας οι Ιππότες προς την Δύση, μεταξύ των πολλών άλλων κειμηλίων, την πήραν μαζί τους.

Αρχικά μεταφέρθηκε στην Ιταλία (1523 - 1527 ), κατόπιν στη Γαλλία (1527 - 1530) και ύστερα στη Μάλτα (1530 - 1798).

Όταν ο Μέγας Ναπολέων κατέλαβε τη Μάλτα η Εικόνα φυγαδεύτηκε και μέσω της Τεργέστης έφθασε στη Ρωσία, όπου ο τσάρος Παύλος ο Α’ την υποδέχθηκε με μεγάλες τιμές και διέταξε να την καλύψουν με χρυσή επένδυση και να την κοσμήσουν με πολύτιμους λίθους.

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Σινασσίτισσας ἀπό τήν Καππαδοκία

Η Εικόνα της Παναγίας της Σινασσίτισσας προέρχεται από το ιδιόκτητο Εκκλησάκι της Οικογενείας τού Σωτηρίου Μαρσέλλου στη Σινασό της Καππαδοκίας. Τώρα φυλάσσεται με ευλάβεια σε ένα αντίστοιχο Εκκλησάκι της Οικογενείας στη Ρίζα Ξυλοκάστρου Κορινθίας.

Η κωμόπολη Σινασός (σήμερα Μουσταφά-Πασά) βρίσκεται στο κέντρο της Μικράς Ασίας, στην Καππαδοκία, περίπου 250 χλμ. νοτιοανατολικά της Άγκυρας κ 50 περίπου χλμ. νοτιοδυτικά της Καισάρειας. Ο πληθυσμός της πριν από την ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδας-Τουρκίας, το 1924, ανερχόταν σε περίπου 3.000 Έλληνες κ 500 Τούρκους.

Η Σινασός ήταν ένα από τα 4-5 Ελληνόφωνα χωριά της Καππαδοκίας κ οι Σινασίτες ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι με υψηλό θρησκευτικό συναίσθημα αλλά κ με ισχυρό Εθνικό φρόνημα από την Ελληνική καταγωγή τους, που κράτησε ψηλά τον Ελληνισμό κ την Ορθοδοξία μέχρι την Ανταλλαγή του 1924.

Ἢ Παναγία ἡ Θρηνωδοῦσα

Ό γέροντάς, ό π. Ιωάσαφ, έζησε στό Άγιο Όρος 64 χρόνια καί αγιογράφησε εκατοντάδες εικόνες.

Μία από αυτές τίς εικόνες θαυματούργησε καί θαυματουργεί. Είναι ή «Παναγία ή Θρηνωδούσα», ή οποία βρίσκεται στήν Νέα Όλυνθο Χαλκιδικής.

Έκανε ή Παναγία μας ένα θαύμα σ' έναν πιστό στήν Νέα Όλυνθο - θεράπευσε τό παιδί του πού είχε καρκίνο - καί ό πιστός έταξε, όταν αποκτήσει λίγα χρήματα, νά κτίσει μία Εκκλησία πρός τιμήν τής Παναγίας μας.

Όταν έκτισε τήν Εκκλησία, είχε απορία σέ ποία θαυματουργό εικόνα τής Παναγίας μας νά αφιερώσει τήν Εκκλησία. Παρουσιάστηκε ή Παναγία στόν ύπνο του καί τού λέει:

«Θά πάς στό Άγιον Όρος στούς αδελφούς Ιωσαφαίους καί θά πής στόν γέρο-Ιωάσαφ νά σού αγιογραφήσει τήν Παναγία τήν Θρηνωδούσα».

Αποκρίνεται τότε ό πιστός:

Ἡ Παναγία ἡ Προυσιώτισσα στὴν Λαμία: Ὁ ναὸς ποὺ εἶναι σκαμμένος μέσα στὸν βράχο καὶ τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας ποὺ ἔσωσε τρένο ἀπὸ ἐκτροχιασμό.

Ο ναός της Παναγίας Προυσιώτισσας στη Λαμία, κρυμμένος στον βράχο, είναι γνωστός για το θαύμα που προσέφερε προστασία στους σιδηροδρομικούς υπαλλήλους.

Στη Λαμία, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν έναν εντυπωσιακό σπηλαιώδη ναό, αφιερωμένο στην Παναγία την Προυσιώτισσα, που βρίσκεται κρυμμένος μέσα σε βράχο στους πρόποδες της Οίτης, όχι μακριά από την πόλη.

..ὀταν ὁ τύραννος προσπαθεῖ"να τὸν πάρει μὲ τὸ καλό"...

Η αυθεντική εικόνα ευρέσεως τού Αγίου Φανουρίου• Ρόδος, μεταξύ 1355 καί 1369.

Από τα 12 μαρτύρια που εικονίζονται, το πιό επικίνδυνο είναι σ'αυτό που ο τύραννος προσπαθεί"να τον πάρει με το καλό".

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/08/blog-post_423.html

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ καὶ τῆς Ἱερᾶς καὶ Θαυματουργῆς Εἰκόνας του.

Υπό του π. Χριστοφόρου. Βασική πηγή : «το Κρανίδι» έργο του μακαριστού Μητροπολίτου Κόρίνθου κυρού Παντελεήμονος Καρανικόλα

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος , ο πολιούχος και προστάτης Κρανιδίου , έχει άρρηκτα συνδεθεί με την ιστορία αυτής της πόλης και έχει ταυτιστεί με τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες στιγμές των Κρανιδιωτών στο πέρασμα των αιώνων. Ας επιχειρήσουμε λοιπόν , μια σύντομη αναφορά στην ιστορία της εφεστίου σεπτής Εικόνος και του Ιερού Ναού του Αγίου μας , όπως μας πληροφορούν οι ιστορικές πηγές , παλαιά χειρόγραφα και προφορικές παραδόσεις.

Ο Τίμιος Πρόδρομος , είναι -ας μας επιτραπεί να πούμε- ο πρώτος κάτοικος του Κρανιδίου , καθώς το αρχικό εκκλησάκι του Αγίου , στα ερείπια του οποίου χτίστηκε ο σημερινός μεγάλος ναός, απετέλεσε την κυψέλη όπου γύρω της συσπειρώθηκαν οι πρώτοι κάτοικοι–ιδρυτές του Κρανιδίου στις αρχές του 16ου αιώνος.

Ήταν πιθανότατα ένα από τα πολλά εξωκλήσια της γειτονικής Ιεράς Μονής του Αγίου Δημητρίου Αυγού. Αναζητώντας τότε οι άνθρωποι , στα δυσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας καλλιεργήσιμη γη , άρχισαν να εγκαταλείπουν τα γύρω νησιά και να εγκαθίστανται στις γνώριμες αντικρυνές ακτές της Ερμιονίδος. Έτσι δημιουργήθηκαν οι πρώτοι οικισμοί της περιοχής , με κέντρο , την μικρή εκκλησία του Προδρόμου. Έτσι έγινε η αρχή για την δημιουργία της πόλεως του Κρανιδίου.

Παναγία Ὁδηγήτρια,τέλη 16ου αἰῶνα

Παναγία Οδηγήτρια,τέλη 16ου αιώνα (1574-1582), 79x111εκ.

Μιχαήλ Δαμασκηνός

"Ψαλμός Μδ΄, 11-12"

Ἁγία Παρασκευὴ Κρήνης Μικρᾶς Ἀσίας Καστέλλο Χίος

Ο προσφυγικός Ναός της Αγίας Παρασκευής Καστέλλου κτίστηκε το 1936 με τον μόχθο και τον ιδρώτα των κατοίκων του ομώνυμου συνοικισμού και τους απανταχού Έλληνες πρόσφυγες από την Αγία Παρασκευή Κρήνης Μικράς Ασίας.

Εντός του Ναού φυλάσσεται η ιστορική και θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής, η οποία μεταφέρθηκε στη Χίο μαζί με άλλα σημαντικά εκκλησιαστικά κειμήλια από τους πρόσφυγες κατά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

Ἡ ἐφέστιος εἰκόνα τοῦ ὁμώνυμου ναοῦ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς του Σχολαρίου τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης..

Η εφέστιος εικόνα του ομώνυμου ναού της Αγίας Παρασκευής του Σχολαρίου της Ανατολικής Θράκης, που την έφεραν το 1922 οι βάναυσα διωγμένοι από την πατρίδα τους πρόγονοί μας. Συντηρήθηκε πρόσφατα από τους απογόνους των Σχολαριωτών και φυλάσσεται στον ιερό ναό του Κάτω Σχολαρίου Θεσσαλονίκης.

πηγή
https://proskynitis.blogspot.com/2024/07/blog-post_756.html

H θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Μαρίνας Μαΐστρου Ἕβρου

Η θαυματουργή εικόνα της Αγ. Μαρίνας Μαΐστρου ήταν οικογενειακό κειμήλιο της Ειρήνης Αμπατζή. Όταν αυτή απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1932, οι κόρες της Σμαραγδή Καραγεωργίου, Αικατερίνη Μπουσδρούκη κ ο γιος της Δημήτριος Αμπατζής, κατόπιν παραινέσεως του τότε Μητροπολίτη Αλεξ/πόλεως Γερβασίου, προσέφεραν τη θαυματουργή εικόνα στην Εκκλησία του χωριού.

Από τότε ο Ιερός Ναός του Αγ. Γεωργίου Μαΐστρου έγινε κ προσκύνημα της Αγ. Μαρίνας.

Η Ειρήνη Αμπατζή, μετά το θάνατο του συζύγου της του Θ. Αμπατζή το 1911, φεύγει από την Κεσσάνη όπου ζούσε και εγκαθίσταται με τα τρία της παιδιά, στη Μαΐστρο δίπλα στους συγγενείς της, όπου και ασχολείται με τη ραπτική τέχνη.

Αμέσως μετά αρχίζουν να συμβαίνουν τα πρώτα θαύματα.

Η Ειρήνη παρατηρούσε ότι δάκρυζε η εικόνα της Αγ. Μαρίνας και μάλιστα πριν από κάποιο δυσάρεστο γεγονός για τον Ελληνισμό της περιοχής.

Το δάκρυ είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Έτσι μόλις μαθαίνονταν ότι η εικόνα άρχιζε να δακρύζει, πλήθος πιστών από τη Μαΐστρο και την Αίνο έσπευδαν να προσευχηθούν και να λάβουν τη χάρη της.

Ἡ θαυματουργική εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος πού καθαρίζεται

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΣΩΤΉΡΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ...

Να είσαι Ορθόδοξος!

Αυτή η εικόνα

είναι ορθόδοξη και βρίσκεται στη Ρουμανία,

σε μοναστήρι στο Celic Dere -Tulcea.

Αν θέλετε να μάθετε την υπέροχη ιστορίας της τι θαύματα μας αποκαλύπτει ακόμα ο Θεός....

... και είναι από την εποχή του Ρωσοτουρκικού πολέμου που χρονολογείται από το 1806-1821 όταν ήρθε μαζί της ένας άγνωστος Ρώσος στρατιώτης.

Δεν είναι γνωστό για ποιο λόγο, αλλά η εικόνα ήταν εντελώς μαύρη.

Αυτός ο στρατιώτης είπε στον Ρώσο πατέρα ότι όταν θέλει ο Θεός, η εικόνα θα καθαριστεί.

Έχουν περάσει πολλές γενιές.

Ο πατέρας άφησε την εικόνα με τις μοναχές στο Celic μαζί με τα λόγια του στρατιώτη και κάθε καλόγρια μετέφερε στον μαθητευόμενο της από γενιά σε γενιά αυτό που θα γινόταν».

Αυτό που είπε ο στρατιώτης έγινε πραγματικότητα και οι μοναχές ήταν οι σιωπηλοί μάρτυρες του θαύματος: με τον καιρό, στη μαύρη επιφάνεια, το πρόσωπο του Ιησού Χριστού άρχισε να εμφανίζεται σταδιακά.

Όταν αποχωρίστηκε από την ομάδα των μοναχών, στην οποία συμμετείχε και ο Ρώσος πατέρας, ο στρατιώτης τους προειδοποίησε:

«Διαμέσου αυτού θα γίνει μεγάλο θαύμα».

Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει μετά.

Ένα όμως είναι σίγουρο: όλα όσα είπε έγιναν πραγματικότητα.