Ὁ παπα-Τύχων ὁ Ἁγιορείτης καὶ ἡ ΠΑΝΑΓΙΑ του Κρεμλίνου

Στον βίο του Γέροντα Τύχωνος του Αγιορείτη διαβάζουμε ότι σε μια επαρχία είχε ταλαιπωρηθεί πολύ, γιατί οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη).

Επειδή δε ο Τιμόθεος (Τύχων) δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, και το ψωμί της σίκαλης είχε συνήθως μια άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη, δεν μπορούσε να το φάει. Γι΄ αυτό είχε εξαντληθεί ο νέος.

Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον οποίον είχε ζητήσει και άλλη φορά, να τον ξαναπαρακαλέσει για λίγο άσπρο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχει για τον εαυτό του καλό ψωμί.

Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακριά ακόμη, του είπε να φύγει. Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν ο νέος, έπιασε μια άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα έκανε προσευχή στην Παναγία : «Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσεις, γιατί θα πεθάνω στο δρόμο…».

Δεν πρόλαβε να τελειώσει την προσευχή του και ξαφνικά του παρουσιάζεται μια Κόρη με λαμπερό πρόσωπο, του δίνει μια φρατζόλα άσπρο ψωμί, και αμέσως εξαφανίζεται.

Οἱ Χαιρετισμοὶ καὶ τὰ μάγια

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Οἱ Χαιρετισμοὶ καὶ τὰ μάγια

«Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε».

Ναὶ ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι: Ἡ Παναγία μας ποτὲ δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε. Εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ πάντα δύναται νὰ κάνη. Στὴν εὐχὴ τοῦ Ἀποδείπνου λέγουμε:

«Καὶ πάρεσό μοι ἀεὶ ὡς ἐλεήμων καὶ συμπαθὴς καὶ φιλάγαθος, ἐν μὲν τῷ παρόντι βίῳ θερμὴ προστάτις καὶ βοηθός, τάς τῶν ἐναντίων ἐφόδους ἀποτειχίζουσα καὶ πρὸς σωτηρίαν καθοδηγοῦσά με· καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν περιέπουσα καὶ τὰς σκοτεινὰς ὄψεις τῶν πονηρῶν δαιμόνων πόρρω αὐτῆς ἀπελαύνουσα…».

Δὲν ὑπάρχει ἀκολουθία τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ νὰ μὴ ἀναφέρεται στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἰδιαίτερα μᾶς βοηθᾶ στὸν πόλεμο κατὰ τῶν δαιμόνων. Καὶ μόνο στὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματός Της χάνονται.Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας σύμφωνα μὲ ἐπιστολὲς πρὸς πνευματικά του παιδιὰ προτρέπει καθημερινὰ νὰ διαβάζουμε τοὺς χαιρετισμούς. Αὐτὴ τὴν συνήθεια τὴν πῆρε ἀπὸ τὸν Ἅγιο πλέον τῆς Ἐκκλησίας μας Ἰωσὴφ τὸν Ἡσυχαστὴ καὶ τὸν συν­ασκητή του Ἀρσένιο τὸν Σπηλαιώτη, ποὺ κατὰ τὴν διάρκεια ὅλου τοῦ χρόνου διάβαζαν τοὺς Χαιρετισμούς.

Ἅγιος Παΐσιος: «Οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας εἶναι δοξολογία. Μπορεῖς νὰ τοὺς λὲς σὰν εὐχαριστία στὴν Παναγία, ὅταν ἐκπληρώνει κάποιο αἴτημά σου. Ὄχι ὅλο νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὴν Παν­αγία, ἀλλὰ νὰ Τὴν εὐχαριστοῦμε κιόλας. Οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παν­αγίας, περιέχουν πολλὴ Χάρη».

Ὁ πατὴρ Δημήτριος Γκαγκαστάθης λέει: «Δὲν θὰ ἐγκαταλείψης τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Θεοτόκου. Θὰ χαιρετᾶς πάντα τὴν Παναγία!».

Ἕνα τέτοιο περιστατικὸ συνέβη καὶ μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν Χαιρετισμῶν:

«Νὰ τοῦ πεῖς, τοῦ γιοῦ σου, νὰ ἔρθει στὸ Περιβόλι μου νὰ μὲ βρεῖ.Είμαι ἡ Παντάνασσα»

Ο Αρχιμανδρίτης Μελίτων από την Ρόδο διηγείται:

«Είχα πάθει ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα πηγαίνοντας να λειτουργήσω σ’ ένα χωριό με την ιδιότητα του Ιεροκήρυκος της Μητροπόλεως. Βρισκόμουν στην Ρόδο. Ήμουνα τεταρτοετής στο Πανεπιστήμιο. Στο ατύχημα αυτό το αυτοκινητιστικό, το οποίο ήταν μετωπική σύγκρουση με φορτηγό, τραυματίστηκε ο πατέρας μου, ο οποίος οδηγούσε. Κόπηκε η γλώσσα του· ταλαιπωρία, χειρουργεία, επεμβάσεις κ.λ.π. Τελείωσε αυτό το πράγμα, εγώ έφυγα, πήγα στην Θεσσαλονίκη».

Πέρασαν κάποιοι μήνες. Ήμουνα στην Θεσσαλονίκη και μου λέει η μητέρα μου στο τηλέφωνο:

-Θα πας καθόλου στο Άγιον Όρος; Και της λέω:

-Δεν έχω πρόγραμμα. Μου λέει:

-Πες μου υπάρχει κανένα μοναστήρι που το λένε Βατοπαίδι;

Εγώ εν τω μεταξύ, δεν είχα έλθει ποτέ στο Βατοπαίδι. Ούτε η μητέρα μου είχε καμία σχέση με το Άγιο Όρος για να γνωρίζει καταστάσεις. Της λέω:

-Δεν ξέρω. Τι συμβαίνει; Τι θέλεις; Μου λέει:

-Να πας να ρωτήσεις. Υπάρχει μια εικόνα μάλλον εκεί, που είναι της Παναγίας της Παντάνασσας.

-Γιατί; της λέω

Ἡ πονηρία τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας»

Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός

Περί το 1985 μου διηγήθηκε μια κυρία, η οποία καταγόταν από την Άρτα και κατοικούσε με την μητέρα της στις βόρειες συνοικίες του Βόλου, τα εξής:

-«Κοντά στο σπίτι το δικό μας έμενε μια οικογένεια Μαρτύρων του Ιεχωβά. Επειδή εργαζόμουν και απουσίαζα πολλές ώρες από το σπίτι, η μητέρα μου πήγαινε συχνά σ’ αυτή την οικογένεια όπου την κερνούσαν καφέ και περνούσε την ώρα της κουβεντιάζοντας.

Εγώ ανησυχούσα γι’ αυτή τη συναναστροφή της.

Και μάλιστα της έλεγα:

- Τι δουλειά έχεις να πηγαίνεις στο σπίτι των «Γιεχωβάδων»;

Πρόσεξε να μην σε κάνουν κι εσένα «Γιεχωβού».

Η μητέρα μου όμως με διαβεβαίωνε ότι δεν έκαναν θρησκευτικές συζητήσεις.

Απλώς έκαναν παρέα.

Εγώ όμως έβλεπα ότι η μητέρα μου, που ήταν πιστή γυναίκα και πήγαινε στην εκκλησία, άρχιζε σιγά-σιγά να αραιώνει τον εκκλησιασμό της.

Φαίνεται ότι είχε επηρεαστεί από την δήθεν καλοσύνη και ευγένεια των ανθρώπων αυτών.

Ενώ διαμαρτυρόμουν συνέχεια, εκείνη δεν μ’ άκουγε γιατί είχε συνηθίσει την παρέα τους.

Μια μέρα όταν γύρισα από τη δουλειά, είδα την μητέρα μου αγνώριστη.

Έτρεμε από την ταραχή της! Της λέω:

-Τι συμβαίνει μητέρα, τι έπαθες;

Ἡ Παναγία ἡ Προυσιώτισσα στὴν Λαμία: Ὁ ναὸς ποὺ εἶναι σκαμμένος μέσα στὸν βράχο καὶ τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας ποὺ ἔσωσε τρένο ἀπὸ ἐκτροχιασμό.

Ο ναός της Παναγίας Προυσιώτισσας στη Λαμία, κρυμμένος στον βράχο, είναι γνωστός για το θαύμα που προσέφερε προστασία στους σιδηροδρομικούς υπαλλήλους.

Στη Λαμία, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν έναν εντυπωσιακό σπηλαιώδη ναό, αφιερωμένο στην Παναγία την Προυσιώτισσα, που βρίσκεται κρυμμένος μέσα σε βράχο στους πρόποδες της Οίτης, όχι μακριά από την πόλη.

Παναγία Νιαμονίτισσα στή Χίο

Λίγα χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν πρωτεύουσα της Χίου, στοὺς πρόποδες τοῦ Προβάπου ὅρους, προβάλλει τὸ πιὸ ἀξιόλογο μοναστήρι τῆς Χίου, ἡ παλαίφατη Νέα Μονή. Τὸ πατριαρχικὸ αὐτὸ σταυροπήγιο, μὲ τὰ βασιλικὰ χρυσόβουλα καὶ τὰ περίφημα ψηφιδωτά, εἶναι ὀχυρωμένο ἀπὸ φυσικὰ καὶ τεχνητὰ τείχη καὶ πύργους, τμήματα τῶν ὁποίων σώζονται μέχρι σήμερα. Οἱ κτιριακὲς ἐργασίες τῆς μονῆς ἄρχισαν τὸ 1034 ἀπὸ τοὺς Χιῶτες ἀσκητὲς Νικήτα, Ἰωσὴφ καὶ Ἰωάννη. Πολύτιμο συμπαραστάτη στὴν προσπάθεια τοὺς αὐτὴ εἶχαν τὸν βυζαντινὸ αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο Θ´ τὸν Μονομάχο.

Τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας Βλοχαϊτισσας τὸ 1893 στὸ Καινούργιο-Πανηγυρίζει ἡ Ι.Μ Βλοχοῦ

Εκεί ψηλά στο όρος που βρίσκεται η αρχαία ακρόπολη των Θεστιαίων στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας, λίγα χιλιόμετρα μόλις από το Αγρίνιο βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγιάς της Βλοχαιτίσσης με την θαυματουργή εικόνα της.

Η εικόνα παρουσιάζει την Παναγία ένθρονη και να βαστάζει στην αγκάλη της τον Χριστό πλαισιωμένη από τέσσερις προφήτες και δύο αγγέλους που της τοποθετούν πολύτιμο στέμμα στην κεφαλή της.

Σε αυτήν την εικόνα της Παναγίας αντικρίζουμε κάτι πολύ σπάνιο, την Παναγία να χαμογελά..!!

Πολυάριθμα τα θαύματα που έχει κάνει σε ασθενείς, σε πονεμένους μα και σε κάθε έναν που τρέχει με ικεσίες στην εικόνα της μπροστά και την παρακαλεί να μεσιτεύσει στον Κύριο και Θεό μας.

Γυναίκες που δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά τελικά με τις μεσιτείες της τα καταφέρανε, άρρωστοι ακόμη και με ασθένειες ανίατες κάνανε τους γιατρούς να υποκλίνονται στον θαυμαστό τρόπο της επέμβασής Της.

Εικόνα γεμάτη χάρη, ευλογία. Πηγή ιαμάτων ανεξάντλητη.

Σήμερα 5η Ιουνίου αποτελεί ημέρα αναμνήσεως μιας θαυμαστής και σωτήριας επεμβάσεώς της στους κατοίκους της περιοχής που την υπεραγαπούν και σε κάθε δυσκολία τους εκεί προστρέχουν.

(Ἕνα θαῦμα τῆς Θεοτόκου)

(Ένα θαύμα της Θεοτόκου)

Στα μέρη της Λομβαρδίας ζούσαν δύο πολύ πιστοί σύζυγοι που είχαν μεγάλη αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού. Γι' αυτό, γεμάτοι θεϊκή λαχτάρα, ζωγράφισαν την εικόνα της σε έναν τοίχο του σπιτιού τους, ξοδεύοντας πολλά χρήματα για να την κάνουν όσο πιο όμορφη και μεγαλειώδη γίνεται.

Κάθε φορά που περνούσαν μπροστά από την εικόνα, προσκυνούσαν με σεβασμό και έλεγαν το αγγελικό άσμα: «Χαίρε Χάρη Μαρία...» Γι’ αυτή τους την καλή συνήθεια τους έστελνε η Μητέρα του Θεού όλα τα ουράνια. ευλογίες και επίγεια Η ζωή τους ήταν γεμάτη καλές πράξεις, ζώντας ειρηνικά με όλους. Για το λόγο αυτό ο κόσμος τα αποκαλούσε «ειρηνικά». Αυτοί οι ευλογημένοι χριστιανοί είχαν ένα τρίχρονο παιδί που βλέποντας τον πατέρα και τη μητέρα του να σταματούν κάθε φορά μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου και να προσκυνούν με ευλάβεια, άρχισε να κάνει το ίδιο.

Σιγά σιγά έμαθε και το αγγελικό τραγούδι, γιατί το άκουγε καθημερινά από τους γονείς του. Όμως το παιδί δεν προσευχόταν από ευσέβεια, αλλά από καλή συνήθεια, γιατί πίστευε ότι η Μητέρα του Θεού, όπως απεικονιζόταν καθισμένη στο θρόνο, ήταν η Κυρία του σπιτιού. Μια μέρα, ενώ έπαιζε με άλλα παιδιά στην όχθη του ποταμού, από το έργο του διαβόλου έπεσε στα βάθη του νερού. Τα παιδιά ενημέρωσαν τη μητέρα του παιδιού που μαζί με τους γείτονες έτρεξαν στο ποτάμι. Δύο άνδρες πήδηξαν στο νερό, αλλά παρά τις αμέτρητες προσπάθειές τους, δεν κατάφεραν να βρουν το παιδί. Τότε η μητέρα του παιδιού έτρεξε σαν τρελή κάτω από το ποτάμι ελπίζοντας να το βρει εκεί. Ξαφνικά βλέπει το παιδί στη μέση του ποταμού να κάθεται στο νερό σαν καρέκλα. Βλέποντάς τον, η μητέρα του φώναξε με ανείπωτη χαρά:

Παναγία ἡ Ὀλυμπιώτισσα

Ιερά Μονή Παναγία της Ολυμπιώτισσας

.

Την ονομασία την οφείλει στην εικόνα της Παναγίας που μεταφέρθηκε από ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Καρυάς, στους πρόποδες του Ολύμπου.

Σύμφωνα με την παράδοση μετά την διάλυση της Μονής της Καρυάς, η εικόνα της Παναγίας ξεκίνησε για να έλθει μόνη της στην Ελασσώνα. Την νύχτα εκείνη, ένας βοσκός που έβοσκε τα πρόβατά του, είδε να βγαίνει μέσα από βάτους και άγρια χόρτα ένα παράξενο φως. Φοβήθηκε και έσκυψε ασυναίσθητα, πήρε μία πέτρα και την έριξε με δύναμη προς το μέρος που είδε το φως. Αμέσως αισθάνθηκε το χέρι του παράλυτο. Τρομοκρατημένος, έτρεξε στο χωριό και διηγήθηκε στους συγχωριανούς του το συμβάν.

Ἡ θεραπεία τῆς μητέρας τοῦ Γέροντα Φιλοθέου ἀπό τήν Παναγία τήν Γιάτρισσα!

Μοναχή Φιλοθέη Μητέρα του Φιλοθέου Ζερβάκου από τα Πάκια-Λακωνίας.Η θεραπεία της μητέρας του Γέροντα Φιλοθέου από την Παναγία την Γιάτρισσα!

Γράφει ο Γέροντας, π. Φιλόθεος Ζερβάκος (1884-1980):

Πριν αναχωρήσω από την πατρίδα μου [Πακιά Λακωνίας] ασθένησε βαριά η μητέρα μου και έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου.

Βλέποντας την να κινδυνεύει να πεθάνει σκεφτόμουν πως “εάν η μητέρα μου μείνει ασθενής, εγώ δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω τον Χριστόν, διότι έμεινε μόνος ο πατέρας μου, με την μικρή μου αδελφή και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσα να τους εγκαταλείψω” [Ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος (κατά κόσμο Κωνσταντίνος Ζερβάκος) αναφέρεται στον πόθο του να γίνει μοναχός].

Την προηγούμενη ημέρα της ασθένειας της μητέρας μου, κάποιος συγχωριανός μου μού έδωσε και διάβασα ένα βιβλίο, το οποίο περιείχε θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου της επονομαζομένης “Παναγία η Γιάτρισσα”.

Ο ναός της βρίσκεται στις πλαγιές του Ταϋγέτου, όπως και η θαυματουργός της εικόνα. Στην αρχή του βιβλίου, στην πρώτη σελίδα, υπήρχε αντίτυπο της Ιεράς εικόνας της Παναγίας.

Όταν είδα ότι η μητέρα κινδύνευε να πεθάνει και κάθε ελπίδα είχε χαθεί, πήρα το βιβλίο και αφού το άνοιξα εκεί που ήταν η εικόνα της Θεοτόκου, βγήκα ήσυχα από το σπίτι, χωρίς να με αντιληφθεί κανείς, και αφού γονάτισα, κρατώντας το βιβλίο ανοικτό και κοιτώντας την εικόνα, σαν να έβλεπα αυτήν την ίδια την Θεοτόκο, την παρακαλούσα με πίστη και θερμά δάκρυα να δώσει ίαση και υγεία στην μητέρα μου.

Ὁ πατέρας Gherontie Puiu «Ἔμεινα κυριολεκτικά ἄναυδος, γιατί δεν εἶχα ξαναδεῖ τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ τόσο κοντά, μέ κοίταξε γιά πολλή ὥρα καί εἶπε:

Ο πατέρας Gherontie Puiu

«Έμεινα κυριολεκτικά άναυδος, γιατί δεν είχα ξαναδεί τη Μητέρα του Θεού τόσο κοντά, με κοίταξε για πολλή ώρα και είπε:

«Σε έφερα εδώ με αποστολή... Θυμήσου!...»

Πώς να το εκπληρώσω, μητέρα του Θεού, μόλις τώρα που έχω παραλύσει;, απάντησα.

«Ξύπνα, δεν είσαι άρρωστος», άκουσα την απαλή φωνή του Παναγίας. Μου επανέλαβε αυτά τα λόγια τρεις φορές. Έπειτα μίλησε πιο δυνατά, σαν να έπρεπε να θυμηθω με όλη του την καρδιά αυτές τις τελευταίες λέξεις:

"Θα βρεις ένα έλατο με έξι κλαδιά, δίπλα σε ένα τρεχούμενο νερό, σε μια πεδιάδα που μπορείς να δεις τον μεγάλο σταυρό που φυτεψες. Κτίσε το μοναστήρι εκεί!"

Θαυμαστό γεγονός

ΘΑΥΜΑΣΤΌ ΓΕΓΟΝΌΣ.

"Ο πατέρας Ιλαρίων επέπλεε στον ποταμό Bistrita. Μια χειμωνιάτικη νύχτα, καθώς επέστρεφε σπίτι από τη δουλειά, του επιτέθηκαν λύκοι στο δρόμο. Μετά από δύο ώρες μάχης, δεν μπορούσε πλέον να αμυνθεί από αυτούς. Έτσι, πέφτοντας στα γόνατά του , προσευχήθηκε λέγοντας:

- Θεοτόκε αν με βγάλεις ζωντανό, θα τα αφήσω όλα και θα γίνω μοναχός.

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν φωνές κόσμου και ένα έλκηθρο με καμπάνες. Οι λύκοι τράπηκαν σε φυγή και αυτός, αφού σώθηκε, μεταφέρθηκε στην οικογένειά του. Μετά από λίγους μήνες πήγε στη Μονή Σιχάστριας για να υπηρετήσει τον Χριστό».

Πατερικό Ρουμανίας - Μοναχός Ιλαρίων

Παναγία ἡ Χρεολύτρια.

Παναγία ή Χρεολύτρια

Την θεομητορική εἰκονα μέ τήν ἐπωνυμία «Η Χρεολύτρια» τὴν τιμοῦσαν στο Βυζάντιο ἀπό τήν έβδομο αἰώνα. Τήν ἐπωνυμία αὐτή τήν πῆρε, ὅταν προσευχήθηκε μπροστά της για σαράντατρια ημερονύκτια ο μετανοημένος οἰκονόμος τῆς ἐπισκοπῆς τῶν Ἀδάνων Θεόφιλος, πού εἶχε ἀρνηθεῖ ἐγγράφως τόν Χριστό. Ἡ Παναγία ἄκουσε τή θερμή του παράκλησή καί τοῦ ἔφερε πίσω το χειρόγραφο πού ὁ ἴδιος εἶχε ὑπογράψει, σώζοντάς τον ἔτσι ἀπό τόν διάβολο καί τήν αἰώνια κόλαση.

Ὁ πιστός ρωσικός λαός ἐξαρχῆς ἔδειξε ξεχωριστὴ εὐλάβεια σ᾿ αὐτή τήν εἰκόνα. Ἔτσι, στή Ρωσία φιλοτεχνήθηκαν πολλές εικόνες τῆς Θεοτόκου μέ την παραπάνω κατανυκτική επωνυμία. Ἰδιαίτερα γνωστή ἔγινε μία ἀπ' αὐτές, ἴσως ἡ παλαιότερη. στήν ὁποία θ' ἀναφερθούμε στη συνέχεια.

Στα μέσα τοῦ 18ου αιώνα, στο χωριό Μπόρ τῆς ἐπαρχίας Καλούγκα ὑπῆρχε ἕνας ταπεινός ξύλινος Ναός τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Τόν φτωχό αὐτό ναό βοηθοῦσε, ὅσο μποροῦσε, ὁ Θεόδοτος Ἀλεξέγεβιτς Ὀμπούχωφ, πού κατοικοῦσε στο κοντινό χωριό Βιάζοφσκ.

Ὁ Ὀμπούχωφ πήγαινε συχνά στην πόλη Μπόχαβα τῆς ἐπαρχίας Ορλώφ, ἀπ' όπου περιόδευε στα γυρω χωριά για νά αγοραση και νά πουλήσει κορμούς δέντρων.Μια χρόνια χειμώνα καιρό ταξιδεύοντας μὲ τὸ ἔλκηθρο, έπεσε σε φοβερή χιονοθύελλα καί ἔχασε τον δρόμο. Το άλογό του σύντομα ἐξαντλήθηκε καί στάθηκε ἀνήμπορο στην άκρη μας χαράδρας. Στο μεταξύ, ή θύελλα όλο και συνάμωνε. ὁ Ὀμπούχωφ, χάνοντας κάθε ελπίδα για τη ζωή του, παρακάλεσε ἀπό τά βάθη της καρδιάς του τή Θεομήτορα νά τόν σώσει καί ἔταξε ν' ἀφιερώσει στον Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Μπόρ ἕνα ἀντίγραφο τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας τῆς Χρεολύτριας, πού βρισκόταν στον Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Μπόλχοβο.

Τό κλάμα τῆς Παναγίας

Σε ένα χωριό της Ρουμανίας που ονομάζεται Pascani, υπάρχει μια θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στην αρχή βρισκόταν στο προστώο του ναού του χωριού, στον οποίο συρρέουν πολλοί προσκυνητές για να προσκυνήσουν. Στις 15 Φεβρουαρίου 1865 έγινε το εξής έκτακτο γεγονός.

Το πρωί, έχοντας ανοίξει την εκκλησία ως συνήθως, ο ιερέας δεν βρήκε την εικόνα στη συνηθισμένη της θέση. Η ιερή εικόνα ξάπλωσε στο πάτωμα και ... έκλαιγε.

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον… π. Ἀρσένιος Κουτλουμουσιανός

Μὲ θλῖψι καὶ ἔκπληξι πληροφορηθήκαμε οἱ Ἁγιορεῖται τὴν ἐκδημία τοῦ ἀδελφοῦ μας μοναχοῦ Ἀρσενίου ἀπὸ τὴν Κουτλουμουσιανὴ Σκήτη τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος.

Πρὶν ἀπὸ λίγο καιρό, εἶχε ἀναφέρει σὲ γνωστό του ἱερομόναχο ὅτι τὸν ἐπισκέφθηκε ὁ Ὅσιος Παΐσιος καὶ τοῦ εἶπε ὅτι θὰ τὸν πάρη. Μόλις, ὅμως, ὁ ἱερομόναχος ἐξεδήλωσε τὸν θαυμασμόν του, ὁ πατὴρ Ἀρσένιος ἔσπευσε νὰ συμπληρώση: «Καλά, τὸ πίστεψες; Ἀστεῖα στὸ εἶπα». Ἡ μετ’ ὀλίγον ἀναχώρησίς του, ὅμως, μᾶς κάνει νὰ ἀμφιβάλλωμε ἂν ὄντως ἐπρόκειτο γιὰ ἀστεῖ­ον. Ἡ ἡμερομηνία, μάλιστα, τῆς ἐκδημίας του μὲ τὸ νέον ἡμερολόγιον (29 Μαρτίου) «συμπίπτει» μὲ τὴν μνήμην τῶν Ἁγίων Βαραχησίου καὶ Ἰωνᾶ, στὸν Ἱ. Ναὸν τῶν ὁποίων στὰ Φάρασα λειτουργοῦσε ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος, τοῦ ὁποίου ἔφερε τὸ ὄνομα, καὶ ἐβαπτίσθη ὁ ἀγαπημένος... του Ὅσιος Παΐσιος· καὶ μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιον (16 Μαρτίου) ἑορτάζει ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος, τὸν ὁποῖον καὶ αὐτὸν πολὺ εὐλαβεῖτο καὶ τιμοῦσε κάθε χρόνο μὲ ἀγρυπνίαν στὴν Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου, τῆς ὁποίας ὁ πρώην ἡγούμενος, καὶ Γέροντας τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀρσενίου, ἐκαλεῖτο Χριστόδουλος.

Ὁ ἐκδημήσας ἐκοσμεῖτο ἀπὸ ἀρετές, μερικὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες σπανίζουν στὶς ἡμέρες μας. Εἶχε πολὺ φιλότιμο, ἦταν δίκαιος καὶ ὑπεστήριζε τὸν ἀδικούμενο, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ ἐὰν αὐτὸ τοῦ στοίχιζε τὴν δυσαρέσκειαν φίλων καὶ ἰσχυρῶν. Γιὰ τὰ ἀνωτέρω τὸν ἀγαποῦσε ὁ Ὅσιος Παΐσιος. Ἦταν, ἐπίσης, εὐθὺς καὶ εἰλικρινής, ἀποστρεφόμενος τὶς διπλωματίες. Εἶχε πνεῦμα ὁμολογίας καὶ παρότι ἐστερεῖτο ἀνωτέρας μορφώσεως, ἀρκετὲς φορὲς εἶχε ἀρθρογραφήσει, διαμαρτυρόμενος καὶ στηλιτεύοντας προδοσίες στὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος. Εἶχε εὐλάβεια καὶ ἦταν φιλακόλουθος· ἀκριβῶς μίαν ἑβδομάδα πρὸ τῆς κοιμήσεώς του, εἶχε κανοναρχήσει κατὰ τὴν πανήγυριν τῆς Ἱ. Μ. Ξηροποτάμου, στὴν ἀγρυπνίαν τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μεγαλομαρτύρων.

Φυσικά, ὅπως ὅλοι μας, εἶχε καὶ τὶς ἀδυναμίες του. Κυρίως, ὅταν διαφωνοῦσε σὲ κάτι, ἰδίως ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ σοβαρὸ θέμα, χαρακτηριζόταν ἀπὸ κάποια ὀξύτητα στὸν τρόπον του. Ἀλλά, σχεδὸν πάντοτε, ἔσπευδε νὰ ἐπανορθώση ζητῶντας συγγνώμην -τὸ καλογερικὸ «εὐλόγησον».

Ἡ Παναγία ἡ Πορταΐτισσα ἐπαναφέρει τήν ὅραση μοναχοῦ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ ΜΟΝΑΧΟΥ

Ὅταν ὁ Κύπριος Γέρων Χρυσόστομος Κατουνακιώτης (1920 - 2005) παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα στά μάτια καί κόντευε νά τυφλωθεῖ, ἀντί νά ἐπισκεφτεῖ γιατρό γιά νά τύχει ἐξέτασης καί θεραπείας, πῆγε στήν Ἱερά Μονή τῶν Ἰβήρων, ὅπου ἔψαλλε ἐνώπιον τῆς θαυματουργικῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας Πορταΐτισσας.

ΑΔΕΛΦΟΙ Η ΜΥΡΟΒΛΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΜΥΡΟ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ. ΠΑΤΗΡ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΥΡΩΝΑ.

Τό ὁλοκαύτωμα τῆς Κλεισούρας, ἡ ἐπέμβαση τῆς Παναγίας γιά τῆς Ὁσίας Σοφίας καί νεομάρτυρας ἱερέας π. Γεώργιος Μήτρας

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ, Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΙΕΡΕΑΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΗΤΡΑΣ

Το πρωινό της 5ης Απριλίου 1944, ημέρα της κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το κακό που επρόκειτο να συμβεί.

Αντιστασιακές ομάδες,επέλεξαν τη θέση Νταούλι, και έστησαν ενέδρα σε μία γερμανική φάλαγγα. Όταν η εμπροσθοφυλακή της φάλαγγας έφτασε στην τοξωτή γέφυρα του Νταουλιού άρχισε μάχη που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις Γερμανοί μοτοσικλετιστές.[Βέβαια ο ΕΛ.ΑΣ,κατά την προσφιλή του συνήθεια,αφού σκότωσε τους Γερμανούς ενώ γνώριζε ότι θα ακολουθούσαν αντίποινα ,παράτησε το χωριό στο έλεος των Ναζί.Δεν έμειναν εκεί να πολεμήσουν].

Σε λίγη ώρα όταν έφθασε στο σημείο αυτό ισχυρή κατοχική δύναμη κι αντικρίζοντας το αποκρουστικό θέαμα των σκοτωμένων συντρόφων τους, οργίστηκαν αφάνταστα επιζητώντας άμεση εκδίκηση και σκληρά αντίποινα. Στόχος τους έγινε το πιο κοντινό χωριό, η Κλεισούρα.

Τα Ες-Ες υπό την αρχηγία των Γερμανών διοικητών της Καστοριάς Ράισελ και Χίλντεμπραντ και την καθοδήγηση του βουλγαρίζοντα αρχικομιτατζή Κάλτσεφ, άρχισαν να φονεύουν τους κατοίκους με αυτόματα. Σπέρνουν το θάνατο χωρίς διάκριση. Ξεκοιλιάζανε έγκυες, λογχίζανε βρέφη αβάπτιστα και νήπια, κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά έπεφταν νεκρές στο νωπό χορτάρι των αυλόγυρων από το καυτό μολύβι των πολυβόλων, μαζί με τις αρχόντισσες νοικοκυρές, έπεφταν νεκροί και οι σεβάσμιοι γέροντες κι οι γερόντισσες μέσα στα περίφημα αρχοντικά τους.

Τά σημάδια ἀπό τίς ρωγμές ἔμειναν μέχρι σήμερα, παιδί μου, γιά νά θυμᾶμαι τό θαῦμα Της».

«Ήμουν 10 ή 11 χρονών.

*Δεν είχα παπούτσια και από τα κρύα και τις λάσπες οι φτέρνες μου είχαν γεμίσει ρωγμές*· πόναγα και έτρεχε αίμα.

Όταν λιτανεύαμε την Παναγία στο χωριό μου, την παρακάλεσα με πόνο ψυχής να με θεραπεύση.

Τότε τα μάτια της Παναγίας ζωντάνεψαν από την εικόνα, στράφηκαν πάνω μου, με κοίταξε με πολλή αγάπη, μου χαμογέλασε και μετά κοίταξε τα πόδια μου.

Ἔζησε σημεῖα θαυμαστά, εἶχε ἁγιοφάνειες καί ἄκουε οὐράνιες ψαλμωδίες [ὁ Γέροντας Σάββας Σταυροβουνιώτης].

Γέροντας Σάββας, Σταμάτησε να ψέλνει γιατί είδε στον ναό εν ώρα ακολουθίας στο Άγιον Όρος μία γυναίκα!

14 Ιανουαρίου 2021

Γέροντας Σάββας Σταυροβουνιώτης (1909-1985).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Σε μια αγρυπνία στο Κυριακό της Αγίας Άννας στο Άγιον Όρος, ενώ έψαλλε στο αναλόγιο στον δεξιό χορό, είδε την Παναγία να συνοδεύεται από αγγέλους.

Έκθαμβος από την οπτασία, σταμάτησε απότομα για λίγο την ψαλμωδία, ενώ ο μοναχός που συνέψαλλαν τον έσπρωξε, λέγοντάς του να συνεχίσει.

Ο παπα-Σάββας του απάντησε:

– Μα δεν βλέπεις τι γίνεται;