Ὅταν γεμίζης τό λαδικό, νά πηγαίνης μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας»!

῾Ο παπα-Χρυσόστομος, παλαιὸς Σταυρονικητιανός, διηγεῖτο ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ κοινοβιάση στὴν Σταυρονικήτα, ὁ γερω-Φιλάρετος ὁ Καρουλιώτης (1889-1956) τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν ἀγάπη του.

Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος ἀνέλαβε τὸ διακόνημα τοῦ παρεκκλησιαστικοῦ, κάποιος προϊστάμενος τοῦ ἔδωσε ἕνα πεντοκάρικο (πέντε ὀκάδες) λάδι καὶ τοῦ εἶπε νὰ κανονίση νὰ τοῦ φθάση, διότι μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο θὰ τοῦ ξαναδώση λάδι. Φυσικὰ αὐτὸ ἦταν ἀδύνατο.

Ὁ π. Χρυσόστομος ἦταν σὲ ἀπορία καὶ ρώτησε τὸν γερω-Φιλάρετο. Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε μὲ βεβαιότητα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ φθάση τὸ λάδι.

Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.

Θαυμαστές παρεμβάσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σέ περιπτώσεις ἀπόπειρας αἱρετικῶν νά μολύνουν τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων.

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς ἡμέρες μας, ὁ ἀντίχριστος κάνει τήν δουλειά του μέ πρωτοφανή δόλο καί μάλιστα ἐντελῶς ἀνεπαίσθητα. Μᾶς ξεγελάει πανεύκολα μέ διάφορες προφάσεις καί ψευτοδικαιολογίες καί χωρίς νά τό καταλάβουμε, μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἄρνηση καί τήν περιφρόνηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Μᾶς λένε, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοί σωτηρίας. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι »ἐκκλησίες». Μᾶς λένε, ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες ἔχουν ἱερωσύνη καί μυστήρια ἔγκυρα. Μᾶς λένε, νά κρατήσουμε καθαρή μονάχα τήν ἀγάπη καί τήν Ἀλήθεια νά τήν στρογγυλέψουμε. Μᾶς λένε, ὅτι μποροῦμε νά συμπροσευχόμαστε δημοσίως μέ τόν ὁποιοδήποτε αἱρετικό, ἀκόμη καί μέ ἀλλόθρησκο.

Δέν μᾶς λένε, ὅμως, γιά ὅλα τά παραπάνω, πρῶτον, τί λέει τό Εἀγγέλιο. Δεύτερον, τί μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τρίτον, τί προβλέπεται, γιά ὅλες τίς παραπάνω δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκτροπές, τόσον ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες, ὅσον καί ἀπό τίς Ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν μας Συνόδων.

Ὁ ἐχθρός, γιά ὅσους προσέχουν καί ἐνδιαφέρονται γιά τήν σωτηρία τους, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δέν βρίσκεται ἁπλά ἐντός τῶν τειχῶν, ἀλλά ἔχει πλέον θρονιαστεῖ στό κέντρο τῆς Ἐκκλησίας: στίς καρδιές τῶν περισσοτέρων ἀξιωματούχων της. Γι’ αὐτό καί δέν τόν ὑποψιαζόμαστε, γι’ αὐτό καί παρασυρόμαστε χωρίς τήν παραμικρή ἀντίσταση. Ἔλεγε ὁ ἀγαπημένος μας Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος: Ζοῦμε στά χρόνια τοῦ ἀντιχρίστου καί κοιμόμαστε μέ τά τσαρούχια.

Ἢ Παναγία ἡ Θρηνωδοῦσα

Ό γέροντάς, ό π. Ιωάσαφ, έζησε στό Άγιο Όρος 64 χρόνια καί αγιογράφησε εκατοντάδες εικόνες.

Μία από αυτές τίς εικόνες θαυματούργησε καί θαυματουργεί. Είναι ή «Παναγία ή Θρηνωδούσα», ή οποία βρίσκεται στήν Νέα Όλυνθο Χαλκιδικής.

Έκανε ή Παναγία μας ένα θαύμα σ' έναν πιστό στήν Νέα Όλυνθο - θεράπευσε τό παιδί του πού είχε καρκίνο - καί ό πιστός έταξε, όταν αποκτήσει λίγα χρήματα, νά κτίσει μία Εκκλησία πρός τιμήν τής Παναγίας μας.

Όταν έκτισε τήν Εκκλησία, είχε απορία σέ ποία θαυματουργό εικόνα τής Παναγίας μας νά αφιερώσει τήν Εκκλησία. Παρουσιάστηκε ή Παναγία στόν ύπνο του καί τού λέει:

«Θά πάς στό Άγιον Όρος στούς αδελφούς Ιωσαφαίους καί θά πής στόν γέρο-Ιωάσαφ νά σού αγιογραφήσει τήν Παναγία τήν Θρηνωδούσα».

Αποκρίνεται τότε ό πιστός:

Ὁλοζώντανη ἐπίσκεψη τῆς Παναγίας «Ἄξιον Ἐστιν» στὸν Γέροντα Σίμωνα

Ολοζώντανη επίσκεψη της Παναγίας «Άξιον Εστιν» στον Γέροντα Σίμωνα παρουσία του Μοναχού Ζωσιμά

Για την επίσκεψη της Παναγίας «Άξιον Εστιν» στον πατέρα Σίμωνα [Γέροντας, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης] ο π. Ζωσιμάς αναφερόταν με μεγάλη συγκίνηση και χαρά που και αυτός αξιώθηκε να είναι παρών και να ακούσει όλα τα καλά που η Παναγία του έλεγε.

Κάθε φορά που μας μιλούσε γι’ αυτό πάντα συγκινιόταν και ευχαριστούσε την Παναγία για την μεγάλη τιμή που αξιώθηκε.

Μας έλεγε λοιπόν:

– Το έτος 1987 τον Νοέμβριο μήνα είχαν φέρει την εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστιν» από το Πρωτάτο του Αγίου Όρους, όπου και φυλάσσεται, στην Μητρόπολη Αθηνών για να εκτεθεί σε προσκύνημα.

Ένα μεσημέρι δύο η ώρα μ.μ πήγα στο δωμάτιο του Γέροντα που βρισκόταν στον ανηψιό του για να του κάνω παρέα. Την ώρα που μπήκα μέσα στο δωμάτιο του, βλέπω μια γυναίκα στα χρόνια της Παναγίας μας να είναι όρθια δίπλα στον Γέροντα με μεγάλη σεμνότητα.

Κρατούσε στα χέρια της ένα μεγάλο ύψωμα του οποίου η σφραγίδα ήταν ολοζώντανη σαν ζωγραφιά!

Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου:Τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν καί Θεομήτορος, τῆς Ζωηφόρου Πηγῆς.Ἔτι δέ καί μνείαν ποιούμεθα τῶν ἐν τῶν ἐν τούτω τελεσθέντων ὑπερφυῶν θαυμάτων παρά τῆς Θεομήτορος .

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ: ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ, ΤΗΣ ΖΩΗΦΟΡΟΥ ΠΗΓΗΣ. ΕΤΙ ΔΕ ΚΑΙ ΜΝΕΙΑΝ ΠΟΙΟΥΜΕΘΑ ΤΩΝ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ ΥΠΕΡΦΥΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ

῾Ο ναός αυτός (στο Μπαλουκλί της Κωνσταντινούπολης) καταρχάς συστήθηκε από τον βασιλιά Λέοντα τον μεγάλο, ο οποίος έχει ονομαστεί και Μακέλλης. Ήταν καλός και επιεικέστατος άνθρωπος, λόγω της συγκαταβατικότητάς του, και πριν γίνει βασιλιάς, όταν ακόμη ήταν ιδιώτης, ευρισκόμενος κάπου εκεί που είναι ο ναός, βρήκε έναν τυφλό άνδρα που παρέπαιε και τον καθοδηγούσε. Όταν λοιπόν πλησίασαν στον τόπο, καταλαμβάνεται ο τυφλός από πολύ μεγάλη δίψα και παρακαλούσε τον Λέοντα να του δώσει νερό. Αυτός πράγματι μπήκε σε μία πυκνή συστάδα δένδρων και αναζητούσε νερό. Ο τόπος τότε ήταν κατάφυτος από διάφορα δένδρα. Επειδή λοιπόν δεν εύρισκε το νερό εκεί, επέστρεφε σκυθρωπός. Καθώς όμως γύριζε άκουσε από ψηλά φωνή να του λέει:

῾Λέων, δεν χρειάζεται να αγωνιάς. Το νερό είναι κοντά᾽. Γύρισε λοιπόν πάλι πίσω ο Λέων και αναζητούσε. Κι αφού έψαξε πολύ, πάλι άκουσε την ίδια φωνή: ῾Λέων βασιλιά, μπές βαθύτερα στο σκεπαστό μέρος των δένδρων κι αφού πάρεις το θολό νερό με τα χέρια σου, θεράπευσε τη δίψα του τυφλού. Χρίσε και τα τυφλά μάτια του και θα γνωρίσεις αμέσως ποια είμαι εγώ, που κατοικώ στον χώρο αυτό από παλιά᾽. Έκανε λοιπόν όπως του είπε η φωνή και αμέσως ο τυφλός απέκτησε το φως του. Κατά την πρόρρηση μάλιστα της Θεομήτορος, όταν έγινε ο Λέων βασιλιάς, έκτισε τον ναό της Πηγής, όπως φαίνεται σήμερα.

Άρχισαν δε να γίνονται πάμπολλα θαύματα στον Ναό αυτό, οπότε μετά από αρκετά χρόνια ο Ιουστινιανός, ο μέγιστος αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, ο οποίος ταλαιπωρείτο από δυσουρία, βρήκε την ιατρεία του κι αυτός από εδώ, γι᾽αυτό εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του στη Μητέρα του Λόγου ανήγειρε μέγιστο ναό.

40 λεπτὰ ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο στάζει ΜΥΡΟ καὶ συνεχίζει νὰ κλαίει.

20 λεπτά με το 214 Λεωφορείο ή 40 λεπτά με γρήγορο βηματισμό από την πολύβουη Πλατεία Συντάγματος που αυτές τις μέρες βρίθει διαμαρτυριών φτάνεις στις παρυφές του Υμηττού στην Νέα Ελβετία του Βύρωνα.

Με τα πόδια είναι λίγο ανηφοριά αλλά είναι ευκαιρία να αναλογιστείς τον ΜΕΓΑΛΟ ΓΟΛΓΟΘΑ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ,το δικό σου μικρό Γολγοθά και τον Γολγοθά που περνάει η έρημη πατρίδα μας.

Η " Ιθάκη" στον Βύρωνα για τους πιστούς είναι ο περικαλλής Ιερός Ναός του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ με την Θαυματουργή και Εφέστεια Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της επονομαζόμενης Παρηγορήτριας.

Είναι πλέον γνωστό στο Πανελλήνιο αλλά και στις τέσσερες γωνιές του πλανήτη ότι εκεί πάνω η Πίστη και ο Πόνος της Ελλάδος διακονεί ένα ΕΚΤΑΚΤΟ και συνεχόμενο ανεπανάληπτο ΘΕΟΣΗΜΕΙΟ από την ημέρα του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου του Σωτηρίου έτους του 2020.

" να κλαίει και να μυροβλύζει η ΠΑΝΑΓΙΑ τόσα χρόνια , τόσους μήνες , τόσα μερόνυχτα δεν το έχει δει άλλη γενιά "

Πως μπορεί να πλησιάσει κάποιος αυτό το ΘΕΟΣΗΜΕΙΟ και να μην αλλοιωθεί ;

Για να το πλησιάσεις πρέπει να ζητήσεις και άλλη Πίστη σαν το Ευαγγελικό του πονεμένου πατέρα " βοήθει μοι Κύριε εν τη απιστία μου" που ακούσαμε την Κυριακή που πέρασε.

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας Παντάνασσας πού φέρει τό αἷμα τοῦ Κύπριου στρατιώτη πού τήν διέσωσε τό 1974

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Παντάνασσας στην ομώνυμη Ιερά Μονή στην μητροπολιτική περιφέρεια Ταμασού.

Την εικόνα αυτή την έφεραν από το χωριό Γερόλακκο στα σημερινά κατεχόμενα κατά την οπισθοχώρηση στον πόλεμο του 1974 δύο Κυπραίοι στρατιώτες.

Όταν συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν επαρκείς δυνάμεις και έπρεπε να γίνει απόσυρση πήγαν στην εκκλησία και να προσπάθησαν να σηκώσουν μια εικόνα από το τέμπλο αλλά ήταν πολύ βαριά και τελικά διέσωσαν αυτή την Παντάνασσα ένθρονη απεικόνιση της Παναγίας Βρεφοκρατούσας.

Αὐτά εἶναι τά πιό μεγάλα θαύματα τῆς Παναγίας στήν ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Εκτός από τα θαύματα που έχουν καταγραφεί κατά καιρούς σχετικά με μεμονωμένα πρόσωπα, υπάρχουν και ορισμένα που η Ιστορία έχει καταγράψει επιβεβαιώνοντας την «ειδική» σχέση που έχει ο Ελληνισμός με την Παναγία.

Από την Πόλη και την Τήνο μέχρι τον Ορχομενό. Αυτές είναι κάποιες από τις σημαντικότερες θείες παρεμβάσεις της Θεοτόκου στον του της Ιστορίας.

ΟΤΑΝ ΑΒΑΡΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΣΕΣ ΠΟΛΙΟΡΚΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΒΑΣΣΙΛΕΥΟΥΣΑ

Ζωντανό θαύμα της Παναγίας είναι η σωτηρία της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους και τους Πέρσες οι οποίοι πολιόρκησαν την Πόλη από ξηρά και από θάλασσα ενώ έλειπε σε εκστρατεία ο αυτοκράτορας Ηράκλειος.

Τότε οι χριστιανοί κατέφυγαν στη βοήθεια της Παναγίας. Συγκεκριμένα στο ναό των Βλαχερνών γίνονται δεήσεις και ο πατριάρχης Σέργιος κρατώντας στα χέρια του την εικόνα της Παναγίας ενθάρρυνε το στρατό που είχε πάρει θέσεις αμύνης στο φρούριο της Πόλεως. Το έτος 626 μ. Χ. λοιπόν με τη βοήθεια της Παναγίας ο εχθρικός στρατός νικηθήκε .

Ο αρχηγός των βαρβάρων Χαγάνος , κατά τη διάρκεια των μαχών, έβλεπε με τρόμο «γυναίκα σεμνοφορούσαν και περιτρέχουσαν το τείχος, μόνην ούσαν».

Η ΝΊΚΗ αποδόθηκε στη Παναγία και από τότε καθιερώθηκε ο Ακάθιστος Ύμνος προς τιμήν Της.

Ἡ Παναγία δίνει διέξοδο

Ὁ Ν. Ντραμουντανὸς διηγεῖται μιά θαυμαστὴ ἐμπει­ρία του ἀπὸ τὸν πόλεμο τοῦ ’40:

«Ὁ λόχος μας πῆρε διαταγὴ νά καταλάβει ἕνα προ­χωρημένο ὕψωμα γιά προγεφύρωμα. Στήσαμε ταμ­πούρι μέσα στά βράχια. Μόλις τακτοποιηθήκαμε, ἄρχι­σε νά πέφτει πυκνὸ χιόνι. Ἔπεφτε ἀδιάκοπα δύο μεροόνυχτα κι ἔφτασε σὲ πολλὰ μέρη τὰ δύο μέτρα. Ἀπο­κλειστήκαμε ἀπὸ τὴν ἐπιμελητεία. Καθένας εἶχε τροφὲς στό σακκίδιό του γιά μία ἡμέρα. Ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὸ κρύο δέν λάβαμε πρόνοια «διὰ τὴν αὔριον» καί τίς κα­ταβροχθίσαμε.

Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἄρχισε τὸ μαρτύριο. Τή δίψα μας τή σβήναμε μὲ τὸ χιόνι, ἀλλὰ ἡ πεῖνα μᾶς θέριζε. Πε­ράσαμε ἔτσι πέντε μερόνυχτα. Σκελετωθήκαμε. Τὸ ἠθι­κὸ μας τὸ διατηρούσαμε ἀκμαῖο, ἀλλὰ ἡ φύσῃ ἔχει καὶ τὰ ὅριά της. Μερικοὶ ὑπέκυψαν. Τὸ ἴδιο τέλος περιμέ­ναμε ὅλοι«ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος».

Τότε μία ἔμπνευση τοῦ λοχαγοῦ μας ἔκανε τὸ θαῦμα! Ἔβγαλε ἂπ’ τὸν κόρφο του μία χάρτινη εἰκόνα τῆς Παναγίας, τὴν ἔστησε στό ψήλωμα καὶ μᾶς κάλεσε γύ­ρω του:

Ἀπό: Θαύματα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, Τυπώθηκε στά ρουμανικά τό 1820 στό μοναστήρι Neamț

«Σε μια πόλη ήταν ένας άντρας ονόματι Ιωάννης, πολύ ευσεβής και πλούσιος, αλλά το μυαλό του ήταν τόσο βαρύ που δεν μπορούσε να μάθει με κανέναν τρόπο ένα βιβλίο και ούτε μια προσευχή να πει σύμφωνα με την εντολή των χριστιανών. Γι' αυτό πήγε σε ένα μοναστήρι και χαρίζοντας ό,τι είχε, έγινε μοναχός για να του μάθουν οι αδελφοί το βιβλίο.

Έτσι, λόγω του μεγάλου πλούτου που διέθετε, τον δέχτηκαν με αγάπη και όλοι του έλεγαν Ψαλμούς και προσευχές, αλλά δεν μπορούσε να μάθει τίποτα. Τότε ένας επιδέξιος αδελφός με καλές πράξεις, διαβάζοντάς του όλες τις προσευχές, μία προς μία, τον ρώτησε ποια από αυτές φαινόταν η πιο όμορφη, για να τον διδάξει, είπε ότι αυτή: «Χαίρε, Μαρία» του άρεσε περισσότερο.

Καταβάλλοντας λοιπόν πολύ κόπο, μετά από πολύ καιρό έμαθε την αγγελολατρία, δηλαδή αυτή: «ΘΕΟΤΟΚΕ ΚΑΙ ΠΑΡΘΈΝΕ ΧΑΊΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΈΝΗ ΜΑΡΊΑ » .

Και γέμισε με τόση χαρά και αγαλλίαση που είχε μάθει εκείνη την αγγελική λατρεία, που φαινόταν να βρήκε έναν θησαυρό μεγάλης αξίας. Και όλη την ώρα δεν έλεγε άλλη λέξη, παρά μόνο αυτή: «Να χαίρεσαι, που είσαι προικισμένη, Μαρία», Γι' αυτό όλα τα αδέρφια της έδωσαν ένα παρατσούκλι λέγοντας: «Χαίρε, Μαρία», από το οποίο αυτός εκτός από εκείνος χαιρόταν πολύ, και προσευχόταν πάντα στην παναγία, λέγοντας εκείνη την αγγελική λατρεία με απαράμιλλη χαρά και ευθυμία.

Ἡ Παναγία«Τοῦ Προφήτου Ἠλιού-Τσερνιγκώφ»

Ἡ Παναγία«Τοῦ Προφήτου Ἠλιού-Τσερνιγκώφ»

Η Παναγία τού προφήτου Ἠλιού-Τσερνιγκωφ βρισκόταν στη Μονή Αγίας Τριάδος-Προφήτου Ηλιού στο βουνό. Μπολύτεκ κοντά στην πόλη Τσερνηγχώρι. Φιλοτεχνήθηκε το 1658 ἀπὸ τὸν εἶχονογράφο μοναχό Γενάδα κατα κόσμον Γρηγόριο Κωνσταντίνοβιτς Ντουμπενσκι.

Το 1662 ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ Τσερνιγκωφ έγιναν μάρτυρες ἑνός θαυμαστοῦ γεγονότος. Γιὰ πολλές ἡμέρες ἀπό τις 16 μέχρι τις 24 Ἀπριλίου ετρεχαν διαρκῶς δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια της Παναγίας.

Αὐτὸ ἦταν τὸ πρῶτο ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα τῆς θεομητορικῆς εἰκόνας «Τοῦ Προφήτου Ηλιού Τσερνεγκώφ», ἡ ὁποία ἀπό τότε ἑορτάζεται στις 16 Ἀπριλίου. Ἀπὸ τὰ θαύματα αὐτὰ θὰ διηγηθούμε στη συνέχεια δύο χαρακτηριστικά, Το 1662, λίγο μετὰ τὴν ἔκκριση δακρύων ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, οἱ Τάταροι άρχισαν να λεηλατοῦν καὶ νὰ ἐρημώνουν τις περιοχές γύρω ἀπὸ τό Τσερνιγκώφ. Ἕνα βράδυ οἱ μοναχοί τῆς Μονής Ἁγίας Τριάδος-Προφήτου Ηλιού πληροφορήθηκαν ὅτι οἱ ἐχθροί ἑτοιμάζονταν να τοὺς ἐπιτεθούν. Ὁ ηγούμενος Ζωσιμάς συγκέντρωσε αμέσως τὴν ἀδελφους στο καθολικό. Άφού προσευχήθηκαν θερμά, κρύφτηκαν στην σπηλιά του οσίου Αντωνίου, κτίτορα των Σπηλαίων του Κιέβου (1073) Στη σπηλιά αυτή είχε μείνει για ένα διάστημα ο ὅσιος Ἀντώνιος, ὅταν, τό 1069, κατατρεγμένος ἀπό τὸν ἡγεμόνα τοῦ Κιέβου Ἰζιασλάβο, κατέφυγε στην ἐπικράτεια τοῦ ἡγεμόνα τοῦ Τσερνιγκώφ Σβιατοσλάβου.

Τα μεσάνυχτα οἱ Τάταροι εἰσέβαλαν στο μοναστήρι. Ἀμέσως ἄρχισαν νά λαφυραγωγοῦν, νά καταστρέφουν καί νά πυρπολοῦν τά πάντα μέ θηριώδη μανία.

Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Χάρου

Εδώ και 423 χρόνια το ακριτικό και ιερό Νησί των Λειψών κρατά στα χέρια Του ένα πολύτιμο κειμήλιο,την σπάνια εικόνα της Παναγίας του Χάρου. Πρόκειται για μια σπάνια εικόνα της Θεοτόκου, που κρατά στην αγκαλιά της τον Εσταυρωμένο, και όχι το Θείο Βρέφος, όπως, άλλωστε,συνηθίζεται.Η ονομασία της.

Το Θαυμαστό και υπερφυσικό γεγονός όμως που κατατάσσει την Εικόνα ως Μεγάλη και Θαυματουργό ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1943.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ντόπιων κατοίκων, μια νεαρή κοπέλα πριν από ακριβώς 75 χρόνια τοποθέτησε στην εικόνα λευκούς κρίνους.

Αυτοί, όπως ήταν φυσικό, ξεράθηκαν, όμως ξαφνικά και με ανεξήγητο τρόπο "ξαναζωντάνεψαν" ύστερα από τρεις μήνες και άρχισαν να βγάζουν νέα μπουμπούκια, που ολοκληρώθηκαντην ημέρα της πανήγυρης (23 Αυγούστου).

Θαῦμα Παναγίας Σουμελᾶ

Η δική μου ιστορία έχει ως εξής :

Το 2015 αρχές του χρόνου, μετά από ένα μικρό χειρουργείο και αντίστοιχη βιοψία μου διεγνώσθη πως έχω καρκίνο του ενδομητρίου, ευτυχώς καλής διαφοροποίησης, όπως έδειξε η ιστολογική. Πραγματικά έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου, το μυαλό είχε κάνει πάρα πολλές σκέψεις και σίγουρα όχι καλές. Βλέπετε μόλις είχα παντρευτεί κιόλας. Οπότε ήταν ένα άψογο δώρο γάμου από την ίδια την ζωή. Πάντα πίστευα στην Εκκλησία μας, και στην θρησκεία μας, αλλά δεν ήμουν ο τύπος που θα πήγαινα τακτικά εκκλησία. Ούτε είχα εξομολογηθεί ποτέ. Δεν το είχα καν σκεφτεί.

Τότε όμως και μετά από εκείνο το νέο σαν κάτι πραγματικά να με έσπρωξε προς τα εκεί. Και φυσικά δεν το λέω με κακιά έννοια. Άρχισα να αλλάζω.

Εξομολογήθηκα, άρχισα να πιστεύω πολύ περισσότερο (αν μπορώ να μεταχειριστώ αυτή την έκφραση)…. Και γενικότερα είδα μία στροφή του εαυτού μου. Στο μεταξύ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια ήθελα να πάω στην Παναγία την Σουμελά. Αλλά δεν μου είχε δοθεί ποτέ η ευκαιρία. Τότε λοιπόν το αποφάσισα.

Όταν έφτασα στην περιοχή και είδα από μακριά την εκκλησία και το τοπίο γενικότερα έμεινα… Ένιωσα κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω… Λες και κάτι με τράβαγε το μέρος. Ένιωθα τον έντονο μαγνητισμό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω με λόγια αυτό το συναίσθημα.

Έχω πάει και στην Παναγία της Τήνου, αλλά αυτό δεν το είχα νιώσει. Όταν λοιπόν μπήκα να προσκυνήσω την Παναγία Σουμελά, και να την παρακαλέσω να πάνε όλα καλά, τα μάτια μου χωρίς να το θέλω άρχισαν να τρέχουν ποτάμι.

Δεν μπορούσα να σταματήσω τα κλάματα. Συγκλονιστική στιγμή για μένα.

Το καλοκαίρι του 2015 κάνω ξανά ένα μικρό χειρουργείο και παίρνουν ξανά δείγμα για βιοψία για να δούμε τι γίνεται. Με το εξιτήριό μου και χωρίς να περιμένω το αποτέλεσμα, αποφάσισα να ανέβω πάλι στην Παναγία Σουμελά να την παρακαλέσω να πάνε όλα καλά… Είμαστε καθ’ οδόν όταν με καλεί ο γιατρός στο τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει τα αποτελέσματα…..

Παναγία Μαλεβή: Ἐπί μισόν αἰώνα ἡ εἰκόνα της ἀναβλύζει Μύρο

Σε υψόμετρο 1.100 μέτρων, μέσα σε μια κατάφυτη βουνοκορφή όπου βρίσκεται από το έτος 1116 το Μοναστήρι της Παναγιάς της Μαλεβής, η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου -μία από τις εβδομήντα που ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς- δεν σταματά να τρέχει Μύρο από το 1964 μέχρι και σήμερα, ενώ ολόκληρη η περιοχή μοσχοβολά χωρίς κανείς να μπορεί να δώσει εξήγηση.

Οι εμφανίσεις της εκατοντάδες, όσα και τα θαύματά της, τα οποία σχεδόν ποτέ δεν γίνονται γνωστά. Ωστόσο, από στόμα σε στόμα τα θεϊκά σημάδια της μεταφέρονται στον κόσμο και κάθε χρόνο πιστοί από κάθε γωνιά της Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό, την Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Κύπρο, ταξιδεύουν μέχρι την Αρκαδία για να προσκυνήσουν τη χάρη Της και να ζητήσουν τη βοήθειά Της. Και εκείνη δεν τους χαλά χατίρι. Τους απλώνει το χέρι και γιατρεύει τις πληγές τους…

Εκείνο το οποίον έχει βαθύτατα συγκινήσει την ψυχή μου και με έχει κυριολεκτικά ταράξη είναι το ουράνιον, το θείον Μύρο, το υπέρκόσμιον τούτο Μύρο το οποίον αναβλύζει εκ της θαυματουργού ταύτης εικόνος.

Τη θαυματουργή εικόνα έφεραν στην Κυνουρία οι κάτοικοι του Αγίου Όρους που ήρθαν στην περιοχή το έτος 971. Η εικόνα αρχικώς βρισκόταν στο πρώτο μοναστήρι που είχε χτιστεί στους Κανάλους.

Όμως οι μοναχοί βρήκαν τραγικό θάνατο από το κρύο και, σύμφωνα με όσα έχουν επικρατήσει όλα αυτά τα χρόνια και μας περιγράφει η μοναχή Αγνή: «Η εικόνα έφυγε μόνη της και ήρθε στη θέση που βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι.

Τότε υπήρχαν βάτα στη συγκεκριμένη περιοχή και η εικόνα στεκόταν μέσα στα βάτα, ενώ δίπλα της έκαιγε ένα καντήλι που δεν έσβηνε ποτέ. Τρεις φορές μετέφεραν την εικόνα στην αρχική θέση της, όμως επέστρεφε στο συγκεκριμένο σημείο.

Έτσι αποφασίστηκε να χτιστεί εδώ το νέο σπίτι της. Πιστεύουμε ότι επέλεξε τούτον εδώ τον τόπο, καθώς εδώ βρήκαν τραγικό θάνατο πολλοί άνθρωποι. Μάλιστα, κατά τις εργασίες για την ανέγερση του μοναστηριού βρέθηκαν πολλά οστά».

Αὐτό ἔγινε τώρα στήν Ἱερά Μονή τῆς Δαμάστας : « Γερόντισσα ἄφησε με τώρα , μέ βοηθάει ἡ ΠΑΝΑΓΙΑ νά ἁγιογραφήσω τήν εἰκόνα ΤΗΣ»

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Αυτό έγινε τώρα στην Ιερά Μονή της Δαμάστας :

"Γερόντισσα άφησε με τώρα , με βοηθάει η ΠΑΝΑΓΙΑ να αγιογραφήσω την εικόνα ΤΗΣ"

Να σας μεταφέρουμε αδελφοί χαρούμενα πράγματα , να ξεφύγουμε για λίγο από την μιζέρια που μας τριγυρίζει με την οχλοβοή των ΜΜΕ με επικείμενους πολέμους , κρούσματα πανδημίας , περιοριστικά μέτρα , πόλεμο κατά της εκκλησίας και να πάμε στο χαροποιό γεγονός ότι η ΠΑΝΑΓΙΑ είναι ολοζώντανη κοντά μας.

Τι έγινε σήμερα στο μετόχι του ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ στην Πλάκα των Αθηνών;

Όπως γράψαμε εχθές η Εξαρχεία του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα υποδέχτηκε το πρώτο πιστό αντίγραφο που υπάρχει μέχρι σήμερα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της ΒΗΘΛΕΕΜΙΤΙΣΣΑΣ.

Βλ.https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2022/01/blog-post_123.html

Σήμερα πρωί – πρωί Κυριακής 30 Ιανουαρίου του 2022 βρεθήκαμε και εμείς εκεί να κατευοδώσουμε και να προσκυνήσουμε την ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ ( ανήμερα της σύναξης των ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ και μνήμη της ανεύρεσης της εικόνας της ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ στην νήσο Τήνο)

Με το που εισήλθαμε στον Καθολικό των Αγίων Αναργύρων στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα η ματιά εστιάστηκε προς τα δεξιά μας.

Τέτοια ομορφιά δεν ξαναείδαμε, μια ομορφιά που σου έδινε ευφρόσυνη, χαρά και έλεγες να μην ξεκολλήσεις από αυτήν.

Στο μεγαλοπρεπές κουβούκλιο είχε εναποτεθεί από χθες η Εικόνα της Παναγίας της ΒΗΘΛΕΕΜΙΤΙΣΣΑΣ, πρώτο πιστό αντίγραφο ΤΗΣ που αγιογραφήθηκε- φιλοτεχνήθηκε στην Πάνσεπτο Ιερά Μονή της Δαμάστας που είναι πασίγνωστη σε όλους μας.

Στο τέλος της ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ο Καθηγούμενος και Έξαρχος του Παναγίου Τάφου πατήρ Ραφαήλ με έκδηλη την χαρά και την συγκίνηση μας είπε τα παρακάτω:

Παναγία ἡ Γερόντισσα.

Παναγία η Γερόντισσα. Μια σπάνια εικόνα της Παναγίας που στέκεται όρθια και μοναχή σε στάση δέησις με το πυθάρι στα πόδια της να αναβλύζει λάδι. Απεικονίζει το θαύμα που έκανε στο μοναστήρι της στο Άγιο όρος το καιρό που τα πυθάρια ήταν άδεια και ο κελάρχης μοναχός Αγάθων προσευχήθηκε στη Χάρη Της και γέμισαν τα πυθάρια λάδι. 📿

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_55.html

Ἡ Σκέπη τῆς Θεοτόκου

Η εορτή της αγίας Σκέπης της Θεοτόκου (1η και, αργότερα, 28η Οκτωβρίου) αντλεί την υπόθεσή της από τον βίο του οσίου Ανδρέα, του δια Χριστόν σαλού. Η εμφάνιση της Θεοτόκου στον όσιο έγινε αφορμή να καθιερωθεί η εορτή αυτή.

Το περιστατικό συνέβη στη νότια πλευρά του ναού των Βλαχερνών, στο παρεκκλήσιο της αγίας Σορού, όπου φυλάσσονταν η εσθήτα, ο πέπλος και μέρος της ζώνης της Θεοτόκου.

Στο παρεκκλήσιο αυτό γινόταν κάποτε ολονυκτία. Εκεί πήγε να προσευχηθεί και ο όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του άγιο Επιφάνιο.

Ήταν η ώρα περίπου 10 το βράδυ, oπότε ο όσιος βλέπει τη Θεοτόκο να προχωρεί από τις βασιλικές πύλες προς το άγιο θυσιαστήριο.

Φαινόταν πολύ ψηλή και είχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων αγίων. Ανάμεσα τους ξεχώριζαν ο Τίμιος Πρόδρομος και ο Θεολόγος Ιωάννης, οι οποίοι βάδιζαν δεξιά και αριστερά της. Από τους λευκοφόρους άλλοι προπορεύονταν και άλλοι ακολουθούσαν ψάλλοντας ύμνους και άσματα πνευματικά.

Όταν πλησίασαν στον άμβωνα, είπε ο όσιος Ανδρέας στον Επιφάνιο:

Ἡ Μεριέμ τοῦ Τούρκου

Ένα αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας τού «Άξιόν εστι», που μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες στην Ελλάδα (*) μετά τον διωγμό του 1822, κρύβει την ακόλουθη θαυμαστή ιστορία:

Στα χρόνια της ελληνικής επαναστάσεως του 1821, λίγο πριν τη μεγάλη καταστροφή της Χίου, το νησί λεηλατήθηκε από τους Τούρκους. Δύο Έλληνες, ενώ έφευγαν για να γλυτώσουν, συνάντησαν ένα Τούρκο. Εκείνος τότε τους έδωσε μια εικόνα, λέγοντας:

– Πάρετε αυτή τη Μεριέμ (Μαρία).

Οι Έλληνες κοντοστάθηκαν διστακτικοί, οπότε ο Τούρκος εξηγήθηκε:

– Προσπάθησα μ’ ένα τσεκούρι να την κομματιάσω, για να βάλω τα σανίδια στη φωτιά. Το τσεκούρι χτύπησε πολλές φορές την εικόνα, εκείνη όμως δεν έπαθε τίποτε. Την κοίταξα προσεκτικά και είδα το εικονιζόμενο πρόσωπο να μου χαμογελά. Κατάλαβα ότι η πίστη σας είναι μεγάλη κι ότι η εικόνα αυτή δεν πρέπει να καταστραφεί. Να την πάρετε και να την βάλετε στην εκκλησία σας.

Οι Έλληνες την πήραν, την έκρυψαν σ’ ένα σακκί και ξεκίνησαν για το Ρεϊζδερέ της Μικράς Ασίας. Η εικόνα τοποθετήθηκε στον ναό της μονής του Αγίου Νικολάου, όπου γρήγορα έγινε η παρηγοριά των δυστυχισμένων και ο ιατρός των ασθενών. Μεταξύ των πολλών της θαυμάτων αναφέρουμε το εξής:

Βραβεῖο γιά τήν πίστη ἀλλά καί τήν καλωσύνη

Βραβείο για την πίστη αλλά και την καλωσύνη

Ήρθε να προσκυνήσει και να ευχαριστήσει την Παναγιά περί τα τέλη Μαΐου του 2006 ένας προσκυνητής μέσης ηλικίας από την παραλιακή Φωκίδα.

“- Ήρθα να ευχαριστήσω την Παναγία, είπε, γιατί μου έκανε μεγάλο θαύμα κι μου έσωσε το μάτι μου από σίγουρη τύφλωση. Και πρόσθεσε:

- Αρχές του μηνός φρεζάριζα (έσκαβα) το περιβόλι, για να φυτέψω καμμία ντοματούλα. Επειδή είναι μεγάλο το κτήμα, εκεί φυτεύει και ένας συγγενής μου . Καθώς λοιπόν γύριζαν τα σκαπτικά, πετάχθηκε λίγο χώμα στο μάτι μου. Σταμάτησα αμέσως και αναζήτησα λίγο νερό για να το πλύνω. Είδα στη ρίζα του δένδρου που ήταν δίπλα μου ένα μπουκάλι με εμφιαλωμένο νερό . Σκέφθηκα ότι το είχε αφήσει εκεί ο συγγενής μου. Σκύβω, το παίρνω βιαστικά, και το γυρίζω στο μάτι μου για να το ξεπλύνω. Όμως αυτό δεν ήταν νερό, αλλά καυστικό υγρό! Το τι ένοιωσα όταν έπεσε στο μάτι μου, δεν περιγράφεται!

Θαύματα τῆς «Παναγίας τῆς Γαλακτινῆς»( Μάνδρες Ἀμμοχώστου)

Έξω από το κατεχόμενο χωριό Μάνδρες της επαρχίας Αμμοχώστου της Κύπρου , σε ένα φαντασμαγορικό τοπίο, στους πρόποδες της πλαγιάς ενός λόφου, μέσα σε κυπαρίσσια, χαρουπιές, σχοινιές και άλλα δέντρα, υπήρχε εξωκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία την Γαλακτοτροφούσα, «Παναγία η Γαλακτινή» όπως ονομαζόταν… Το εξωκλήσι πανηγύριζε 2 Φεβρουαρίου (ημέρα της Υπαπαντής), εποχή όπου το εξωκλήσι ήταν βουλιαγμένο σμένα κυκλάμινα που ήταν άφθονα στην περιοχή και στις 8 Σεπτεμβρίου αμέσως μετά το πανηγύρι του χωριού στις 2 Σεπτεμβρίου, του Αγίου Μάμαντος, προστάτη του χωριού.

Δίπλα από το εξωκλήσι υπήρχε μικρός χείμαρρος, στον οποίο σε μικρό κούφωμα υπήρχαν σταλακτίτες οι οποίοι έσταζαν καθ΄ όλη την διάρκεια του έτους. Από εκεί έπαιρναν αγίασμα οι γυναίκες που τύχαινε να μην έχουν γάλα, ή όταν αυτό ήταν λίγο και δεν αρκούσε για το παιδί τους.

Αφού λοιπόν άναβαν κερί μπρος από το εικόνισμα της Παναγίας, προσεύχονταν, έβαζαν το αγίασμα στα στήθη τους και μέχρι να επιστρέψουν στο χωριό τους τα στήθη τους κυριολεκτικά πλημμύριζαν γάλα. Στο εξωκλήσι έρχονταν συχνά και τουρκάλες από τα κοντινά γύρω χωριά, Άγιο Ιάκωβο, Άγιο Ανδρόνικο, Πλατάνι και Άγιο Γεώργιο.

Σημαντικά Θαύματα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας

~«Ο βλάσφημος αυτοτιμωρείται»

Κάποιος άνδρας από το χωριό μας ονόματι Π…..ας, χλεύασε τα θαύματα της Παναγίας και ειρωνευόμενος είπε:

Να…! Θα βάλω και εγώ από πού λέτε εσείς αγίασμα να δούμε αν θα κατεβάσω γάλα !!! Έτσι και έκανε!